III SA/Kr 972/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Tadeusz Wołek WSA Barbara Pasternak Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 23 kwietnia 2014r. nr [ ] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala Decyzją z dnia 23 kwietnia 2014 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2014 r. Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u Z. B. (dalej: skarżąca) choroby zawodowej - przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367). Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm. ) oraz § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 1367). Decyzja zapadła w następującym stanie prawnym i faktycznym: Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] 2014 r. wydał decyzję Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżąca zatrudniona była w następujących zakładach pracy: 1. Przedszkole nr [...] w K, na stanowisku wychowawcy w okresie od 16 sierpnia 1968 r. do 20 kwietnia 1980 r.; 2. Szkoła Podstawowa w G, na stanowisku nauczyciela w okresie od 1 września 1989 r. do 31 sierpnia 2000 r.; 3. Zespół Szkolno - Przedszkolny w M, na stanowisku nauczyciela w okresie od 1 września 2000 r. do 31 sierpnia 2004 r.; 4. Urząd Gminy W - Świetlica Środowiskowa, na stanowisku wychowawcy świetlicy w okresie od 2 listopada 2004 r. do 31 grudnia 2005 r. oraz od 2 stycznia 2006 r. do 31 sierpnia 2010 r. Z przeprowadzonej przez organ analizy oceny narażenia zawodowego, ustalono, że skarżąca przez cały okres zatrudnienia tj. od 1968 r. do 2010 r. narażona była czynnik szkodliwy, jakim jest nadmierny wysiłek głosowy. Jednak aby doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie tej osoby powinno być wykazane w wykazie chorób zawodowych załączonym do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Wydane na podstawie art. 237 § 1 pkt.3-6 i § 11 Kodeksu pracy - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. 2013 r. poz.1367 ze zm.) określa sposób i tryb postępowania dotyczący rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych. Osoba zainteresowana, której dotyczy podejrzenie winna być skierowana na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do właściwej jednostki orzeczniczej. Następstwem wykonanego tam badania jest orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do jej rozpoznania wydane na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Bez wskazanych wyżej opinii lekarskich bądź sprzecznie z tymi opiniami organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, co nie oznacza zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny orzeczenia lekarskiego w granicach wskazanych w art. 80 KPA. W związku powyższym skarżącą skierowano na badania w Ośrodku Medycyny Pracy, który w dniu [...] 2012 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. W uzasadnieniu orzeczenia podano, iż w badaniu laryngologiczno - foniatrycznym i videostroboskopowym w obrębie narządu głosu w dniu 22.05.2012r. stwierdzono: drgania fałdów głosowych jednakowe i jednoczasowe, amplituda drgań zmniejszona, zwarcie fonacyjne dobre, w laryngostroboskopii lupowej fałdy głosowe blade, gładkie, nieco pogrubiałe, głos dźwięczny, tworzony swobodnie, średnie położenie głosu 180Hz, czas fonacji 14 sek. W badaniu stwierdzono ponadto przewlekły prosty stan zapalny błony śluzowej krtani. W badaniu videostroboskopowym nie ujawniono obecności zmian w obrębie strun głosowych, wymienionych w punkcie 15 wykazu chorób zawodowych, zaś zmiany w zakresie błony śluzowej krtani (przewlekły prosty stan zapalny) nie są wymienione jako schorzenie zawodowe dla pracowników narażonych na nadmierny wysiłek głosowy. Brak było zatem podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Skarżąca odwołała się od wydanego orzeczenia lekarskiego do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, który na podstawie przeprowadzonych badań podtrzymał stanowisko Ośrodka Medycyny Pracy i wydał orzeczenie lekarskie z dnia [...] 2013 r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. W uzasadnieniu podano, iż wobec niejednoznacznego obrazu klinicznego zmian stwierdzanych w obrębie narządu głosu w trakcie pierwszej hospitalizacji przeprowadzonej w dniach 19- 21.03.2013 r. pacjentkę skierowano do dalszego leczenia laryngologicznego i foniatrycznego w rejonie z zaleceniem wykonania badań kontrolnych w Instytucie za kilka miesięcy. W kolejnym badaniu laryngologicznym i foniatrycznym wykonanym w dniu 18.09.2013 r. u skarżącej stwierdzono cechy przewlekłego prostego stanu zapalnego błony śluzowej gardła i krtani. W badaniu stroboskopowym drgania fałdów głosowych są jednakowe, jednoczasowe, amplituda drgań jest prawidłowa, przesunięcie brzeżne zachowane, zwarcie fonacyjne niepełne jedynie w tylnej części, co nie upoważnia do rozpoznania niedowładu mięśni wewnętrznych krtani. Stwierdzone u skarżącej zmiany patologiczne nie mają cech klinicznych przewlekłej patologii narządu głosu wywołanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, wymienionej w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. Nie stwierdzono u niej guzków głosowych twardych ani wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, jak również niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Brak jest tym samym podstaw do rozpoznania u badanej przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu. Ponieważ w dniu 22.10.2013r. do Powiatowego Inspektora Sanitarnego wpłynęło pismo skarżącej dodatkowo wyjaśniające przebieg zatrudnienia wraz z załączoną dokumentacją medyczną, organ I instancji przekazał nowy materiał dowodowy w postaci przedmiotowej dokumentacji medycznej do jednostek orzeczniczych I i II stopnia celem jego oceny i ewentualnej weryfikacji wydanego w sprawie orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego pismem z dnia 14.11.2013 r. poinformował, że po zapoznaniu się z przesłaną dokumentacją oraz pismem skarżącej nie znalazł podstaw do rozpoznania u skarżącej przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, a tym samym do zmiany wydanego w dniu [...] 2013 r. orzeczenia lekarskiego. Natomiast Ośrodek Medycyny Pracy poinformował, iż z uwagi na fakt, że ostateczne orzeczenie lekarskie wydane zostało przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, niniejsza dokumentacja powinna być analizowana przez tą jednostkę. Na podstawie powołanych orzeczeń lekarskich, opinii uzupełniającej i oceny narażenia zawodowego, Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] 2014 r. wydał decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie choroby zawodowej, podnosząc, że decyzja jest dla niej krzywdząca i nie uwzględnia 35-letniego stażu pracy na stanowisku nauczyciela. Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z 23 kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz.94 ze zm.) oraz wskazał, że w sprawie orzekały jednostki orzecznicze I i II szczebla diagnostycznego tj.: Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Obie jednostki orzecznicze nie rozpoznały u skarżącej schorzenia figurującego pod poz. 15 wykazu chorób zawodowych tj. guzków głosowych twardych ani wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, jak również niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Rozpoznany natomiast u zainteresowanej przewlekły prosty stan zapalny błony śluzowej gardła i krtani, nie jest wymieniony jako schorzenie zawodowe dla pracowników narażonych na nadmierny wysiłek głosowy. Nadto organ odwoławczy wskazał, że sam fakt pracy w środowisku, gdzie występowało narażenie na czynniki szkodliwe nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej przy braku rozpoznania istnienia skutków szkodliwego oddziaływania tych czynników na organizm człowieka. Zebrany materiał dowodowy, a w szczególności orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia [...] 2012 r. wydane przez Ośrodek Medycyny Pracy oraz orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] 2013 r. wydane przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego o braku podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby narządu głosu, pomimo potwierdzenia w formularzu oceny narażenia zawodowego pracy w narażeniu na czynnik szkodliwy, jakim jest nadmierny wysiłek głosowy - nie dały podstaw do stwierdzenia skarżącej choroby zawodowej wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych. Organ odwoławczy podkreślił, ze specjaliści z Instytutu w opinii uzupełniającej z dnia 14 listopada 2013 r., że diagnostyka laryngologiczno - foniatryczna przeprowadzona u skarżącej nie wykazała obecności w obrębie narządu głosu utrwalonych zmian patologicznych wymienionych w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. Obserwowane u skarżącej tylko okresowo w badaniu laryngostoboskopowym niepełne zwarcie fonacyjne w tylnej części głośni nie odpowiada utrwalonemu niedowładowi mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością głośni i trwałą dysonią. Nie stwierdzono również zmian przerostowych fałdów głosowych, ani obecności guzków głosowych twardych. Stwierdzone u skarżącej zmiany patologiczne o charakterze przewlekłego prostego stanu zapalnego błony śluzowej krtani nie odpowiadają skutkom klinicznym narażenia zawodowego na nadmierny wysiłek głosowy i nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych. Ponieważ dwie jednostki uprawnione do orzekania w zakresie chorób zawodowych tj. OMP i tut. Instytut wydały zgodne merytorycznie orzeczenia lekarskie o braku podstaw o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu nie było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej przez właściwą jednostkę orzeczniczą, co zważywszy na treść § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, stanowi o braku podstaw do jej stwierdzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skarżąca domagała się wydania decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej. Zarzuciła, że badania lekarskie przeprowadzone w Ośrodku Medycyny Pracy zostały przeprowadzone w sposób niedokładny, a ich wyniki nie obrazują pełnego stanu jej zdrowia. Podniosła, że przez cały czas pozostaje pod nadzorem poradni audiologicznej, z uwagi na stwierdzone przewlekłe przerostowe zapalenie fałdów głosowych. Codziennie zmaga się z problemami głosowymi takimi jak: zaniki głosu, chrypka, drapanie, zasychanie w gardle, napady suchego kaszlu i matowy głos. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, a tym samym przedmiotem kontroli Sądu, jest decyzja Wojewódzki Inspektor Sanitarny z dnia 23 kwietnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2014 r. o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej - przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych. Podkreślić należy, że orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje w drodze decyzji wydanej przez uprawniony organ administracji publicznej, natomiast Sąd, jedynie kontroluje legalność takiej decyzji, tzn. kontroluje czy zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, nie może jednak stwierdzić u skarżącej choroby zawodowej. Obowiązkiem organów administracji w przedmiotowym postępowaniu było ustalenie trzech elementów, a mianowicie: czy rozpoznana choroba jest chorobą wymienioną w wykazie chorób zawodowych, czy u skarżącej wystąpiło to schorzenie albo jego następstwa oraz czy bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić, ze choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W powyższym zakresie ustalenia stanu faktycznego poczynione muszą być zgodnie z przepisami prawa procesowego. W myśli art. 7 k.p.a., wyrażającego między innymi zasadę prawdy obiektywnej, organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W tym celu, stosownie do wymogów określonych przepisem art. 77 § 1 k.p.a., organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena tak zebranego materiału powinna być dokonana w granicach prawem przewidzianej swobody. Stosownie do art. 80 K.p.a., organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, czemu należy dać wyraz w uzasadnieniu decyzji poprzez wskazanie faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na których się oparto oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 K.p.a). Przy czym, według art. 75 § 1 K.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności, dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, w tym także dokumenty medyczne i inne dostarczone przez stronę. Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. Podkreślić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowany jest pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Takie stanowisko zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. sygn. OPS 3/02 i zachowuje ono nadal aktualność (publ. http//orzeczenia.nsa.gov.pl) Oznacza to, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej w istocie nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenie lekarskie jest bowiem jedynym wiarygodnym środkiem dowodowym służącym stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Tym samym związanie organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest tożsame z bezkrytyczną akceptacją informacji zawartych w orzeczeniu. Organ winien bowiem ocenić orzeczenie jako dowód w postępowaniu z zachowaniem kanonów wyznaczonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/GL 752/09, publ. http//orzeczenia.nsa.gov.pl). W dniu 3 lipca 2009 r. weszło w życie, wydane na podstawie art. 237 K.p. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1367). Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Przy czym, jak wynika z § 5 ust. 1-3 rozporządzenia, właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w ustawie o służbie medycyny pracy, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych l lub II stopnia, wskazanych w tym przepisie. Jeżeli zaś przed wydaniem decyzji organ stwierdziłby, że zebrany materiał dowodowy jest niewystarczający powinien zażądać uzupełnienia wydanego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację. W niniejszej sprawie poza sporem pozostawała kwestia istnienia narażenia na czynniki szkodliwe. Spornym było natomiast istnienie schorzenia figurującego w wykazie chorób zawodowych. Podkreślić należy, że na żadnym z etapów postępowania nie kwestionowano faktu wykonywania przez skarżącą pracy w warunkach stwarzających możliwość powstania choroby zawodowej wywołanej sposobem wykonywania pracy. Nie mniej jednak nie stwierdzono istnienia schorzenia wymienionego w poz. 15 rozporządzenia o chorobach zawodowych. Skarżąca była badana przez właściwe jednostki służby zdrowia I oraz II szczebla diagnostyczno – orzeczniczego: tj.: Ośrodek Medycyny Pracy ([...] 2012 r. - orzeczenie lekarskie nr [...]) oraz w Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego ([...] 2013 r. orzeczenie lekarskie nr [...] ). Z treści opinii Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego jednoznacznie wynika, że stwierdzone u skarżącej zmiany patologiczne nie mają cech klinicznych przewlekłej patologii narządu głosu wywołanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, wymienionych w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. Nie stwierdzono u niej guzków głosowych twardych ani wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, jak również niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Zatem nie ma podstaw do rozpoznania u niej przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu. Nadto w opinii uzupełniającej z dnia 14 listopada 2013 r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego po zapoznaniu się z przesłaną przez skarżącą dodatkową dokumentacją lekarską nie znalazł podstaw do rozpoznania u skarżącej przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. Sąd nie stwierdził zatem, aby zachodziły podstawy do zakwestionowania przedmiotowych opinii jednostek orzeczniczych w zakresie ich poprawności formalnej; są one jednoznaczne i zgodne. Każde orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej ma charakter opinii biegłego, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby zawodowej i ustalenia, że mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Szczególnie należy podkreślić, że jakkolwiek opinie te podlegają kontroli Sądu, jednak zarówno organ prowadzący postępowanie, jak i Sąd są nimi związane w tym sensie, że nie mają prawa do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie orzeczeniami diagnostycznymi oznacza, że nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby te orzeczenia podważyć, nie ma podstaw do przyjęcia odmiennych wyników. Ani Sąd, ani organy sanitarne nie są uprawnione do weryfikacji i kwestionowania merytorycznej treści orzeczeń lekarskich, jeżeli stanowiska jednostek orzeczniczych są jednolite i zgodne w swej ocenie. Przedmiotowe orzeczenia lekarskie odpowiadają warunkom opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., są zgodne z prawem, gdyż spełniają warunki formalne, zostały należycie uzasadnione, są spójne, wyczerpujące i przekonywujące. Podkreślić również należy, że Sąd nie jest uprawniony do poddawania analizie materiału dowodowego z medycznego punktu widzenia. Jednak decyzje oparte na orzeczeniach wydanych przez uprawnione jednostki medyczne w formie i zakresie wyżej ocenionym, są zgodne z prawem pod względem formalnym. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie pozwala bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, że zdiagnozowana u skarżącej choroba została spowodowana działaniem czynników występujących w środowisku pracy. Konkludując stwierdzić należy, że na podstawie prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów organ odwoławczy, podobnie jak i organ pierwszej instancji -zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami - poczyniły prawidłowe ustalenia w sprawie i w oparciu o te ustalenia wydały trafne rozstrzygnięcia. Z powyższych względów skargi nie mogły być uwzględnione, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 p.p.s.a. - tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.