III SAB/Kr 104/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Burmistrza Miasta Trzebini w sprawie reaktywacji połączeń kolejowych postanawia: odrzucić skargę. A. F. (dalej: "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Trzebini w sprawie reaktywacji połączeń kolejowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenia. W ocenie organu skarga nie spełnia warunków formalnych do jej przyjęcia i rozpatrzenia (m.in. brak własnoręcznego podpisu, brak odpisów skargi), z tego też powodu winna zostać odrzucona. Ponadto, objęta skargą sprawa nie stanowi sprawy administracyjnej i nie mieści się w ramach właściwości Gminy Trzebinia i Rady Miasta Trzebini. Nadto organ wyjaśnił, że mailem z 8 sierpnia 2024 r. skarżący wystąpił do organu w sprawie przywrócenia połączeń kolejowych i o wystąpienie do PKP PLK o odtworzenie przystanków kolei. Na pytanie te została udzielona skarżącemu odpowiedź pismem z 27 sierpnia 2024 r., w który wskazano, że Gmina Trzebinia nie widzi potrzeby przywrócenia ww. połączenia. Nadto organ wskazał, że podmiotem właściwym w sprawie tras kolejowych i przystanków jest Spółka PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., która nie planuje w ramach Krajowego Programu Kolejowego i Programu Przystankowego, ujęcia wskazanych przez skarżącego lokalizacji. W związku z dalszą korespondencją skarżącego, organ pismem z 25 września 2024 r. r. wyjaśnił, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 27 sierpnia 2024 r. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że brak jest przepisów prawnych nakazujących organowi wystąpienie do zarządcy torowisk z wnioskiem o uruchomienie połączeń i organizację przystanków. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 października 2024 r., skarżący, został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: podpisanie skargi oraz podanie swojego numeru pesel – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Opisane powyżej zarządzenia, skarżący odebrał w dniu 13 listopada 2024 r. W wyznaczonym terminie, skarżący uzupełnił braki formalne skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej skargą sąd administracyjny obowiązany jest ocenić jej dopuszczalność, w tym dopuszczalność drogi sądowej. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 dalej jako: "p.p.s.a."), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd skargę odrzuca. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie natomiast z art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Ponadto, w myśl art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna w przypadkach, gdy jej przedmiot mieści się w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (tzn. w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a), jak również w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., a więc niewydanie aktu lub niepodjęcie czynności określonej w tych przepisach. Skarga na bezczynność organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi, co wynika z treści art. 3 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 15 kwietnia 2008 r., II OSK 496/08, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, organ pozostaje w zwłoce (zob. postanowienie WSA w Krakowie z 21 marca 2023 r., sygn. akt II SAB/Kr 25/23, CBOSA). Przedmiotem skargi, skarżący uczynił bezczynność Burmistrza Miasta Trzebini w przedmiocie uruchomienia połączeń kolejowych, wnosząc o zobowiązanie organu do podjęcia działań na rzecz przywrócenia ruchu na ww. linii kolejowej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 609) sprawy lokalnego transportu zbiorowego należą do zadań własnych gminy. Jednakże brak jest obowiązującego przepisu prawnego obligującego organ gminy do podjęcia w powyższym zakresie władczego rozstrzygnięcia. W przedmiocie objętym treścią skargi, skarżący nie może zatem skutecznie domagać się wydania decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.), podobnie jak również żadnego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Skoro Burmistrz Miasta Trzebini nie był zobowiązany do wydania żadnego z aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a., ale także innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie dochodzonym skargą, to nie przysługuje również skarżącemu skarga na bezczynność w tym zakresie do sądu administracyjnego. W świetle powyższych rozważań omawiana skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.