III SAB/Kr 123/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A sp. z o.o. w W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Małopolskiego w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wojewody Małopolskiego do załatwienia wniosku A sp. z o.o. w W. z 19.08.2025 r. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca; 2. stwierdza, że Wojewoda Małopolski dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. w pozostałym zakresie skargę oddala; 5. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz strony skarżącej A sp. z o.o. w W. 277 (dwieście siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. sp. z o.o. w W. (dalej: "strona skarżąca" lub "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Małopolskiego w zakresie rozpatrzenia jej wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemcowi. Stan sprawy przedstawiał się następująco: 1.1. W dniu 19.08.2025 r. A. sp. z o.o. oddział w K. (dalej: "oddział spółki", "wnioskodawca") złożył wniosek o wydanie zezwolenia na pracę typ A dla cudzoziemca M. S. Jako numery identyfikujące podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi podano KRS [...], NIP [...] oraz Regon [...]. Do wniosku załączono oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi dotyczące okoliczności, o których mowa w art. 88j ust. 1 pkt 3-7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy; zaświadczenie o niezaleganiu w opłacaniu składek wystawione przez ZUS, kopię zapisanych stron paszportu cudzoziemca oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty za wniosek. W dniu 20.08.2025 r. wniosek ten został zarejestrowany w systemie Zatrudnianie Cudzoziemców będącym dedykowanym systemem do załatwiania spraw związanych z wydawaniem zezwoleń na pracę, a w następnym dniu (21.08.2025 r.) został on zadekretowany. 1.2. Następnie, 25.08.2025 r. oddział spółki dołączył w formie korekty wniosku pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu. Z uwagi na fakt, iż akta sprawy prowadzone są papierowo (System Zatrudnianie Cudzoziemców nie spełnia wymogów urzędowego obiegu dokumentów) w dniu 03.09.2025 r. wniosek wraz z załącznikami został wydrukowany oraz zostały założone akta. W ramach w.w. procesu, w programie Szafir zweryfikowano także dokumenty, które zostały opatrzone podpisami elektronicznymi. 2. Pismem z 14.10.2025 r. organ wezwał pełnomocnika wnioskodawcy do: a) złożenia wyjaśnień określających podmiot występujący z przedmiotowym wnioskiem albowiem we wniosku tym pojawiły się dane oraz dokumenty wskazujące na innego pracodawcę niż wymieniono w pkt 1.1 wniosku, tj. pojawiające się w pkt 1.4.2. - NIP oraz 1.4.3 - REGON, a także dołączone do akt sprawy zaświadczenie z ZUS wskazują na podmiot powierzający wykonywanie pracy mający siedzibę w W. Jednocześnie organ wskazał, że dokładne określenie wnioskodawcy jest niezbędne do ustalenia właściwości miejscowej organu rozpatrującego wniosek; b) przedstawienia dokumentów potwierdzających możliwość samodzielnego zatrudnienia pracowników przez oddział spółki, tj. uchwały spółki w tym przedmiocie oraz potwierdzenia nadania nr NIP oraz REGON; c) złożenia wyjaśnień i dokumentów potwierdzających możliwość powierzenia pracy pod adresem określonym we wniosku - wszystko w terminie 14 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem podjęcia decyzji na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału. Jednocześnie, w opisywanym wezwaniu z 14.10.2025 r. organ zawiadomił wnioskodawcę o niemożliwości zakończenia postępowania w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. z powodu oczekiwania na uzupełnienie materiału dowodowego oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Nowy termin załatwienia sprawy określono "do 19.12.2025 r.". 3. Przed sporządzeniem opisanego w punkcie 2 wezwania organu z 14.10.2025 r. skierowanego do pełnomocnika wnioskodawcy, spółka wniosła do WSA w Krakowie skargę z 02.10.2025 r. na "bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie (przewlekłość)" przez organ. Strona skarżąca wniosła o: - zobowiązanie organu do wydania aktu administracyjnego w terminie 14 dni; - przyznanie sumy pieniężnej; - wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości; - zasądzenie kosztów, w tym zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości. Strona skarżąca podniosła, że organ nie dopełnił obowiązku określonego w art. 36 k.p.a. i nie zawiadomił jej o zwłoce w załatwieniu sprawy, jak również nie wskazał nowego terminu jej załatwienia. Zaistniała więc bezczynność organu administracji publicznej, gdyż mimo istnienia ustawowego obowiązku - w terminie nie zakończył on postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W ocenie spółki, wystąpiła także przewlekłość, gdyż podejmowane przez organ czynności procesowe miały charakter czynności pozornych, nieistotnych dla załatwienia sprawy. Tym samym organ nie dochował należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, w sposób zgodny z prawem. Strona skarżąca wskazała, że termin załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony, a zarówno stopień zaniedbań ze strony organu, naruszenie terminów przez organ, sposób zachowania strony, jak i okoliczności materialnoprawne przemawiają za uznaniem, iż doszło do rażącego naruszenia prawa, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Podkreśliła, że organ nie może także w nieskończoność (co czyni od dłuższego już czasu) powoływać się na kłopoty kadrowe i zmiany organizacyjne. Strona skarżąca wskazała ponadto, że w wyniku bezczynności organu administracji ponosi realne straty w postaci braku możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Jej zdaniem, wymierzona kara pieniężna powinna uzmysłowić organowi powinność odpowiedniego organizowania czasu pracy i ustalania priorytetów działania. 4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Opisał przebieg postępowania w sprawie i wyjaśnił motywy wezwania pełnomocnika wnioskodawcy pismem z 14.10.2025 r. Wskazał m.in., że oddział spółki w K. chcąc występować jako samodzielny pracodawca nie może wskazywać dokumentów identyfikujących płatnika zarejestrowanego w W. Podał, że zgodnie z art. 26 ustawy o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium RP, zezwolenie na pracę cudzoziemca na rzecz polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi wydaje wojewoda właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce pobytu stałego polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi. Dlatego niezbędnym było określenie, który z w.w. podmiotów (sp. z o.o., czy jej oddział) występuje jako wnioskodawca. Dodatkowo w przypadku, w którym oddział spółki zamierza występować jako podmiot powierzający pracę musi wykazać, iż ma możliwość samodzielnego zatrudniania pracowników. W sytuacji, gdy dany oddział nie posiada takich uprawnień, cudzoziemiec zostałby de facto zatrudniony przez podmiot z siedzibą w W. W takim zaś przypadku, Wojewoda Małopolski byłby organem niewłaściwym do rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę. Z kolei wskazany we wniosku adres miejsca wykonywania pracy nie był bezpośrednio związany z podmiotem powierzającym pracę cudzoziemcowi (nie dotyczy zarówno siedziby spółki jak i jej oddziału). Dodatkowo, według danych dostępnych w Krajowym Rejestrze Sądowym, głównym przedmiotem działalności spółki jest działalność agencji pracy tymczasowej (kod 78.20Z). Prowadzenie tego typu działalności potwierdza także aktualny wpis do Krajowego Rejestru Agencji Zatrudnienia. Mimo tego, wnioski złożone przez oddział spółki o wydanie zezwoleń na pracę nie posiadały wypełnionego pkt 1.7 określającego podmiot, do którego cudzoziemiec ma zostać delegowany (punkt ten określać ma pracodawcę użytkownika będącego podmiotem, któremu agencja pracy udostępnia pracownika). Organ wskazał, że mając powyższe na uwadze koniecznym była weryfikacja możliwości zatrudnienia pracowników pod adresem wskazanym we wniosku i na powołanych tam warunkach, a także weryfikacja ewentualnych prób obchodzenia przepisów związanych z zatrudnianiem pracowników tymczasowych. W ocenie organu powyższe świadczy o tym, że procedował on we właściwym, szybkim tempie podejmując czynności urzędowe bezzwłocznie. Jednocześnie nie można postawić organowi zarzutu bezczynności, gdyż przyczyna niezałatwienia sprawy w terminie jest niezależna od organu, a wynika z braku złożenia wyjaśnień przez stronę skarżącą. Następnie organ podkreślił, że wbrew twierdzeniu spółki, nie miał obowiązku wydania decyzji w terminie 30 dni. Sprawa miała bowiem charakter szczególnie skomplikowany - wnioskodawca złożył podanie wymagające złożenia wyjaśnień oraz sprostowań i niezbędna była drobiazgowa weryfikacja faktycznego celu złożenia wniosku. Ponadto z uwagi na to, że wniosek został złożony 19.08.2025 r., to termin nie mógł zostać wielokrotnie przekroczony (co podnosiła skarżąca). Organ podkreślił również, że w ostatnich latach nie wpłynęły do Sądu żadne skargi na bezczynność z zakresu wydawania zezwoleń na pracę. Oznacza to, że wbrew twierdzeniu strony skarżącej organ nie powoływał się na przeszkody kadrowe uniemożliwiające terminowe załatwienie spraw. 5. W dniu 01.12.2025 r. organ wydał decyzję, którą odmówił wnioskodawcy (tj. oddziałowi spółki) wydania wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu wskazał na fakt wezwania pismem z 14.10.2025 r. pełnomocnika wnioskodawcy do złożenia wyjaśnień i dokumentów (por. punkt 2 uzasadnienia) i brak ich dostarczenia do dnia wydania decyzji. W ocenie organu zaistniała przesłanka określona w art. 13 ust. 1 pkt 9 ustawy o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium RP. Organ wyjaśnił, że wnioskodawca – pomimo wezwania – nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających możliwość wykonywania przez cudzoziemca pracy pod adresem wskazanym we wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 6. Na wstępie należy zauważyć, iż wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez wojewodę w sprawie dotyczącej wydania cudzoziemcowi zezwolenia na pracę, nie wymagało poprzedzenia takiej skargi uprzednim ponagleniem organu (por. art. 53 par. 2b ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a."). Jak wynika bowiem z art. 7 ust. 4 ustawy z 20.03.2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2025 r., poz. 621; dalej "ustawa o powierzaniu pracy cudzoziemcom") przepisu art. 37 k.p.a. (statuującego możliwość wniesienia ponaglenia w przypadku pasywności organu administracji w załatwieniu sprawy) nie stosuje się w sprawach wydania zezwolenia na pracę, o którym mowa m.in. w art. 26, tj. zezwolenia udzielanego na pracę cudzoziemca na rzecz polskiego podmiotu powierzającego pracę. W kontrolowany przypadku nie ulegało zarazem wątpliwości, że wniosek strony skarżącej z 19.08.2024 r. procedowany był właśnie trybie art. 26 ustawy powierzaniu pracy cudzoziemcom, przez co zastosowanie miał cytowany wyżej art. 7 ust. 4 tej ustawy, a konsekwencją tego było uznanie, iż zwalczanie pasywności organu w tej sprawie nie wymagało poprzedzenia skargi ponagleniem. 7.1. Definicja "bezczynności" organu administracji publicznej zawarta jest w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Stosownie do tego przepisu, bezczynność występuje wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Organ administracji publicznej pozostaje zatem w bezczynności, gdy mimo istnienia ustawowego obowiązku, w prawnie ustalonym terminie nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowanej czynności. Bezczynność to zatem brak aktywności organu w danej sprawie. W konsekwencji przedmiotem skargi na bezczynność jest brak wydania określonego aktu w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Rozpoznając skargę na bezczynność Sąd kontroluje, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego załatwił sprawę, czy też nie. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznania sprawy (czy też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają jedynie znaczenie dla oceny, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca (por. niżej). 7.2. Z kolei "przewlekłość" (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.) definiowana jest jako stan, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W przeciwieństwie do bezczynności, która jest stwierdzana na podstawie kryterium obiektywnego i sprawdzalnego - jakim jest termin załatwienia sprawy, przewlekłość postępowania stwierdza się według kryterium ocennego, które obejmuje to, czy organ administracji publicznej prowadził postępowanie w czasie niezbędnym do załatwienia sprawy. Przewlekłość to sytuacja, w której organ mnoży czynności w celu wyjaśnienia sprawy ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (por. wyrok NSA z 16.07.2020 r. sygn. I GSK 631/20). Przewlekłość obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, a także nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. 7.3. Zgodnie z art. 12 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia. Rozwinięcie zasady szybkości postępowania wyrażonej cytowanym wyżej przepisem zawarte jest w art. 35 § 1-3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić stronę, podając przyczyny zwłoki oraz wskazać nowy termin załatwienia sprawy. 8. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do – pkt 1) wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do §a przywoływanego wyżej przepisu, jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 9. W kwestii użytego w cytowanym wyżej art. 149 § 1a p.p.s.a. pojęcia "rażącego naruszenia prawa" wskazać należy, iż przesłankę tę realizować będzie takie bezsporne i wyraźne działanie organu, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób jednoznaczny. Naruszenie kwalifikowane jako "rażące" musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. W judykaturze trafnie wskazuje się, że dla uznania "rażącego naruszenia prawa" nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa oznacza bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków strony skarżącej i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (zob. wyrok WSA w Krakowie z 26.01.2024 r., III SAB/Kr 69/23; wyrok WSA w Krakowie z 28.11.2022 r., III SAB/Kr 53/22). 10. Analiza uwarunkowań kontrolowanej sprawy doprowadziła do wniosku, że Wojewoda Małopolski pozostawał w bezczynności. Jak wyjaśniono wyżej, stan bezczynności organu postrzegać należy w oparciu o obiektywne kryterium jakim jest termin załatwienia sprawy (por. punkt 7.2 uzasadnienia). Wskazać trzeba, iż ustawa o powierzaniu pracy cudzoziemcom nie określa terminu załatwienia sprawy, której przedmiotem jest udzielenie zezwolenia na pracę wydawanego na wniosek podmiotu powierzającego cudzoziemcowi wykonywanie pracy. Z uwagi na powyższe, należy w tym względzie stosować cytowane wcześniej (por. punkt 7.3 uzasadnienia) – przepisy k.p.a. statuujące zasadę niezwłocznego załatwienia sprawy przez organ administracji, nie później jednak niż w ciągu miesiąca. Z przedstawionego w części historycznej uzasadnienia stanu sprawy wynika przy tym jednoznacznie, że wniosek oddziału spółki z 19.08.2025 r. nie został załatwiony w miesięcznym terminie. Akta sprawy dowodzą bowiem, iż pierwsze czynności w tym postępowaniu (pomijając czynności techniczne jak wydruk wniosku, jego dekretację, czy rejestrację w systemie) organ wykonał dopiero 10.10.2025 r. (por. karty przeglądowe, metryka sprawy oraz stan sprawy – brak numeracji kart), co dotyczyło sprawdzeń w wykazie cudzoziemców niepożądanych w RP. Z kolei, wynik merytorycznej analizy przedmiotowego wniosku stanowiło wezwanie organu wystosowane do wnioskodawcy dopiero w dniu 14.10.2025 r. obejmujące żądanie złożenia wyjaśnień, przedstawienia dokumentów i podania informacji (por. punkt 2 uzasadnienia). W istocie więc z akt wynika, że wskazana wyżej czynności organu z 14.10.2025 r. – była pierwszą efektywną czynnością zmierzającą do pozyskania danych niezbędnych do merytorycznego rozpatrzenia wniosku strony i załatwienia sprawy nim wywołanej. Dostrzec zaś trzeba, że czynność ta nie tylko podjęta została 56 dni po wpływie do organu wniosku oddziału spółki, ale co szczególnie istotne – jej dokonanie miało miejsce już po wniesieniu skargi na bezczynność (skarga jest z 2.10.2025 r.). Z przedstawionej wyżej korelacji dat odnoszonych zarówno do wniesienia skargi jak też wydania przez organ wezwania z 14.10.2025 r. płynie stwierdzenie, iż to dopiero skarga na bezczynność organu stanowiła impuls do przeprowadzenia merytorycznej oceny wniosku, czego następstwem było wystosowanie wezwania mającego na celu ustalenie właściwości miejscowej Wojewody Małopolskiego oraz finalnie merytorycznego załatwienia sprawy. Zauważyć zarazem należy, iż w tym, wyżej wskazanym czasookresie (od wpływu wniosku 19.08.2025 r. do wydania wezwania z 14.10.2025 r.), organ nawet nie zawiadomił wnioskodawcy o niezałatwieniu sprawy w terminie, który to obowiązek wynika z cytowanego wcześniej 36 § 1 k.p.a. Procedowanie więc organu i wynikający z niego stan ocenianej sprawy wpisywał się zatem w prezentowaną wyżej definicję bezczynności, skoro nie ulegało wątpliwości to, że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca nie został rozpoznany przez organ w prawem określonym terminie, zaniechano dokonania zawiadomienia określonego art. 36 par. 1 k.p.a., zaś pierwsze merytoryczne czynności podjęte zostały po ponad 50 dniach od wpływu tego wniosku. Z uwagi na powyższe, Sąd nie podzielił zapatrywania Wojewody Małopolskiego prezentowanego w odpowiedzi na skargę, iż organ ten "procedował we właściwym, szybkim tempie, podejmując czynności bezzwłocznie". Wskazać należy, iż Wojewoda Małopolski formułując przytoczone stanowisko nie odniósł go nawet do realiów czasowych ocenianej sprawy, a te przeczą możliwości przyjęcia braku bezczynności organu w rozumieniu przedstawionym w punkcie 7.1 uzasadnienia. Sąd nie podzielił również poglądu Wojewody Małopolskiego, iż sprawa objęta wnioskiem oddziału spółki miała szczególnie skomplikowany charakter uzasadniający dwumiesięczny termin jej załatwienia. Argumentacja organu zaprezentowana w odpowiedzi na skargę nie naprowadza na szczególnie skomplikowany, tak pod względem jurydycznym, jak i faktycznym, charakter tej sprawy. W istocie, argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę wskazuje na powody przemawiające za sformułowaniem wezwania z 14.10.2025 r., którym żądano od wnioskodawcy uzupełnienia braków złożonego wniosku i zaprezentowania określonych wyjaśnień. Nie negując takiej potrzeby (por. punkt 4 uzasadnienia) stwierdzić jednak trzeba, że sam fakt przeprowadzenia przez organ administracji analizy wniesionego podania inicjującego postępowanie, tak pod kątem oceny jego braków, jak też ustalenia konsekwencji tych braków dla dalszego procedowania w sprawie, nie uzasadnia szczególnego stopnia skomplikowania takiej sprawy. Przeprowadzenie analizy wniosku jest bowiem nieodzowne w każdej sprawie rozstrzyganej przez organ administracji publicznej. Z akt nie wynikało przy tym, aby organ – poprzedzał analizę tego wniosku przeprowadzeniem rozległych i czasochłonnych czynności wyjaśniających podstawę faktyczną przyszłego rozstrzygnięcia. Z uwagi na zaprezentowane oceny i stanowisko, nie było więc powodów, aby traktować ocenianą sprawę, jako przypadek "szczególnie skomplikowany" w rozumieniu art. 35 § 3 k.p.a. Akcentowane wyżej przesłanki uzasadniające bezczynność Wojewody Małopolskiego uzasadniały zatem orzeczenie zawarte w punkcie 2. sentencji wyroku (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). 11. W punkcie 3 sentencji, Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Takie orzeczenie, jak już wyżej zaznaczono (zob. pkt 9 uzasadnienia) jest zastrzeżone jedynie dla najbardziej jaskrawych i niczym nieusprawiedliwionych przypadków długotrwałej bierności organów, będąc przejawem oczywistego lekceważenia prawa, czy jawnego natężenia braku woli organu do załatwienia sprawy. W ocenianym przypadku, wskazanej wyżej cechy nie sposób było się doszukać. Organ, choć z opóźnieniem, to jednak podjął czynności w postępowaniu, a czas opóźnienia, nie był przy tym znaczny. Dodatkowo podkreślić trzeba, że Wojewoda Małopolski finalnie załatwił sprawę wywołaną wnioskiem oddziału spółki z 18.08.2025 r. (por. punkt 5 uzasadnienia). Dostrzec zaś trzeba, że rozstrzygnięcie to było wynikiem braku reakcji wnioskodawcy na wezwanie organu z 14.10.2025 r. 12. Z uwagi na wydanie przez organ administracji decyzji kończącej postępowanie (z 1.12.2025 r., por. punkt 5 uzasadnienia), uznać należało, iż w dacie wyrokowania przez Sąd brak było podstaw do zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej, zatem w tym zakresie należało postępowanie sądowe umorzyć, o czym Sąd orzekł w punkcie 1. sentencji wyroku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. 13.1. Oddalenie skargi w punkcie 3. wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., obejmowało nieuwzględnienie zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ oraz wniosku o przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, jak też wymierzenia grzywny. 13.1.1. Wyjaśnić należy, iż wynikający z akt stan kontrolowanej sprawy nie dostarczał podstaw do przyjęcia, iż organ podejmował nieefektywne czynności w kontrolowanym postępowaniu (por. definicję przewlekłości zawartą w punkcie 7.2 uzasadnienia). W szczególności, jako nieefektywnego lub zbędnego nie można absolutnie postrzegać wezwania z 14.10.225 r., które zmierzało do usunięcia przeszkód w merytorycznym załatwieniu sprawy. Stanowisko to nakazywało przyjąć, iż w sprawie nie występował stan przewlekłego prowadzenia postępowania. 13.1.2. Jeśli chodzi o przyznawanie sumy pieniężnej na rzecz strony skarżącej, to zostało ono przez ustawodawcę pozostawione uznaniu Sądu. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przyznanie sumy pieniężnej może nastąpić tylko w sytuacji, gdy jest potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność (przewlekłość), tj.: zwalczenia bezczynności (przewlekłości) organu oraz jego zdyscyplinowania na przyszłość (por. wyrok NSA z 11.04.2017 r., sygn. akt I OSK 1506/16). W ocenie Sądu, wobec braku stwierdzenia rażącego charakteru naruszenia prawa w tej sprawie, nie aktualizowała się wskazana wyżej motywacja uprawniająca do zasądzania skarżącemu sumy pieniężnej od organu. Nadto, w orzecznictwie słusznie podnosi się, że suma pieniężna z art. 149 par. 2 p.p.s.a. ma niejako także zrekompensować skarżącemu stratę, jaką poniósł na skutek bezczynności organu. A skoro tak, to strona powinna taką stratę konkretnie wykazać (tak wyrok NSA z 18.10.2017 r., II OSK 1769/17). Ogólnikowe powołanie się spółki na stratę nie było wystarczające i miarodajne dla wykazania w.w. przesłanki. Spółka nie przedstawiła na tę okoliczność żadnego dowodu. Nadto, dostrzec trzeba, że spółka nie tylko złożyła wniosek, w oparciu o który nie można było wydać pozytywnej dla niej decyzji ale także wniosku tego nawet nie uzupełniła na wezwanie organu. Skoro skarżąca zaniechała uzupełnienia własnego wniosku, to w istocie ewentualny uszczerbek majątkowy należy postrzegać jako wynik braku jej aktywności w postępowaniu. 13.1.3. Całokształt przywołanych wyżej okoliczności przemawiał także przeciwko zasadności i potrzebie orzekania o nałożeniu na organ grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.), która zasadniczo ma charakter represyjno-dyscyplinujący, a zatem mobilizujący do załatwienia danej sprawy. Skoro w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a nadto, skoro organ sprawę tę załatwił poprzez wydanie decyzji kończącej postępowanie, to dyscyplinowanie organu - poprzez nakładanie grzywny, jawi się jako bezprzedmiotowe. 14.1. Orzekając o kosztach Sąd stosował art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118) w zw. z art. 206 p.p.s.a. Pierwsze z przywołanych przepisów określają zasadę zwrotu stronie skarżącej uzasadnionych kosztów, w tym zastępstwa procesowego. Z kolei art. 206 p.p.s.a. stanowi, że sąd w uzasadnionych przypadkach może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przywołany ostatnio przepis dopuszcza więc możliwość tzw. miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Zastosowanie tej normy pozostawione zostało uznaniu Sądu, który w tym zakresie uwzględniać winien ogół okoliczności konkretnej sprawy. 14.2. W ocenianym przypadku Sąd wziął pod uwagę to, że pełnomocnik wniósł w imieniu spółki trzy identycznej treści skargi na bezczynność/przewlekłość Wojewody Małopolskiego. Już z tego względu nakład pracy pełnomocnika nie uzasadniał zasądzenia kosztów w pełnej wysokości, skoro sprowadzał się on w istocie do opracowania jednej skargi i powielenia jej w kolejnych sprawach. Sama zaś ocena tego pisma wskazuje, iż pełnomocnik najprawdopodobniej kopiował argumentację z innych spraw, skoro posługiwał się stwierdzeniami całkowicie nieadekwatnymi do stanu niniejszej sprawy (np. odwołanie do braków kadrowych organu). Z tych też względów, jak i przy uwzględnieniu jedynie tylko częściowej zasadności skargi, zasądzone zostało wynagrodzenie pełnomocnika równe jednej trzeciej wysokości wynagrodzenia określonego w przywołanym rozporządzeniu (tj. 160 zł). Na zasądzone koszty złożył się nadto uiszczony od skargi wpis (100 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł), co łącznie dało 277 zł.