III SAB/Kr 131/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2025 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnoprawności w Krakowie w przedmiocie doręczenia decyzji ustalającej poziom wsparcia postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 22 października 2024 r. skarżący, działający przez nieprofesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnoprawności w Krakowie w przedmiocie doręczenia decyzji ustalającej poziom wsparcia. Skarga zawierała braki. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 26 listopada 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez: a) złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do reprezentowania skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym, b) wykazanie stopnia pokrewieństwa ze skarżącym c) podanie numeru PESEL skarżącego – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W związku z brakiem wykonania ww. wezwania przez pełnomocnika, pismem z dnia 28 stycznia 2025 r. wezwano skarżącego do wyjaśniania czy podtrzymuje skargę wniesioną w jego imieniu przez pełnomocnika, a jeżeli tak, to wezwano do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz podanie numeru PESEL – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 lutego 2025 r. Pomimo upływu terminu skarżący nie uzupełnił żądanych braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakwie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sąd administracyjny, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, jest zobowiązany do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi. Kognicja sądu administracyjnego w zakresie bezczynności organów administracji publicznej wynika z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu w sprawach dotyczących wydania decyzji administracyjnej, postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., sądy administracyjne są właściwe w sprawie skarg na bezczynność postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 – dalej k.p.a.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zatem, merytoryczne rozpatrzenie skargi na bezczynność organu administracji publicznej przez sąd administracyjny jest możliwe wyłącznie w sprawach należących do właściwości sądów administracyjnych, gdy skarga dotyczy bezczynności organu w przypadkach wyżej określonych. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że czynność doręczenia stronie decyzji nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych. Czynność ta, o której mówi art. 109 § 1 k.p.a., ma bowiem charakter techniczny i wykonawczy wobec załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji i kwestia prawidłowości doręczenia wydanej przez organ decyzji nie może być rozstrzygana w trybie skargi na bezczynność, gdyż nie mieści się w pojęciu bezczynności (zob. wyrok NSA z 9 grudnia 2021 r., II OSK 1966/21). Innymi słowy, w ramach skargi na bezczynność w sprawie administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) nie jest dopuszczalne orzekanie w przedmiocie doręczenia decyzji administracyjnej. Jednocześnie stwierdzić należy, że doręczenie decyzji nie stanowi również czynności określonej w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 9 kwietnia 2015 r., I GSK 397/15). Przepis ten bowiem odnosi się do działań materialno-technicznych organu wywołujących określone skutki prawne. Sama zaś czynność doręczenia decyzji nie przyznaje, nie stwierdza i nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Zaniechanie zaś czynności doręczenia decyzji nie stanowi jednak bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Skoro tak, to nie podlega zatem także kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie. Ponadto, skoro doręczenie decyzji nie stanowi aktu ani czynności dotyczącej uprawnień wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach prowadzonego przez organ postępowania, to sama ta techniczna czynność doręczenia nie może także mieścić się w zakresie przedmiotowym art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 21 października 2021 r., II OSK 1833/20). Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Skarżący (a wcześniej jego pełnomocnik) pomimo wezwania, pouczenia oraz upływu terminu, nie uzupełnił żądanych braków skargi. Ocena kwestii dopuszczalności skargi wyprzedzała jednak kwestię braku uzupełnienia wskazanych wyżej braków skargi. W konsekwencji powyższego, skargę jako wykraczającą poza zakres kognicji sądu administracyjnego należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.