III SAB/Kr 168/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie nierozpoznania i niezałatwienia pisma postanawia: skargę odrzucić. Pismem z dnia 2 listopada 2017 r. skarżący K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie nierozpoznania i niezałatwienia pisma z dnia 13 sierpnia 2017 r. Pismem z dnia 4 grudnia 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Organ poinformował, że w dniu 16 sierpnia 2017 r. do Komendy Powiatowej Policji wpłynął wniosek skarżącego (datowany na dzień 13 sierpnia 2017 r.) o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego Policji z dnia 22 lutego 2017 r. numer [...] w przedmiocie bezprawnego odmawiania skarżącemu prawa dostępu i posiadania uwierzytelnionych odpisów z akt postępowania wyjaśniającego. Pismem z dnia 22 sierpnia 2017 r. znak: [...] Komendant Powiatowy Policji przekazał powyższy wniosek do rozpatrzenia Komendantowi Wojewódzkiemu Policji. Pismo z dnia 22 lutego 2017 r. nie miało charakteru postanowienia, natomiast było pismem urzędowym informującym o rozstrzygnięciu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (sygn. akt III SAB/Kr 84/16). Organ wskazał, że art. 73 § 1 k.p.a. w zakresie prawa strony do wglądu w akta sprawy nie ma zastosowania do postępowań dotyczących wydawania zaświadczeń. Pismo skarżącego zostało zakwalifikowane jako skarga z Działu VIII k.p.a. i udzielono na nie odpowiedzi w dniu 13 września 2017 r. pismem Zastępcy Naczelnika Wydziału Kontroli KWP znak: [...], podkreślając w nim, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art.156 § 1 k.p.a. Ponadto w przedmiotowej sprawie toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie postępowanie o sygn. akt III SAB/Kr 85/17 w przedmiocie bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w rozpatrzeniu jego zażalenia na "postanowienie" KPP z dnia 22 lutego 2017 r. znak: [...]. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2017 r. WSA w Krakowie odrzucił skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji uznając, że "zażalenie" stanowi skargę z Działu VIII k.p.a. W konsekwencji skarga do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania skargowego nie przysługuje. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej skargą sąd administracyjny obowiązany jest ocenić jej dopuszczalność, w tym dopuszczalność drogi sądowej. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd skargę odrzuca. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Wojewódzkiego Komendanta Policji -polegająca - zdaniem skarżącego – na nierozpoznaniu pisma skarżącego z dnia 13 sierpnia 2017 r. Komendant Powiatowy Policji pismo skarżącego z dnia 13 sierpnia 2017 r. zakwalifikował jako skargę w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23). Organ podkreślił, że pismo z dnia 22 lutego 2017 r. nie jest postanowieniem. W związku z tym zażalenie na nie nie przysługuje. Organ przeprowadził postępowanie skargowe, które - w jego ocenie - nie wykazało żadnych uchybień ze strony organu. Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zdaniem Sądu organ prawidłowo zakwalifikował pismo skarżącego z dnia 13 sierpnia 2017 r. jako skargę powszechną (skargę w trybie działu VIII k.p.a.), gdyż zawiera ono zarzuty dotyczące nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy, nie zawiera natomiast innych wniosków, które pozwalałyby na zakwalifikowanie pisma jako wniosku w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym czy zabezpieczającym. Prawidłowo powołał też organ treść art. 239 § 1 k.p.a., zgodnie z którym w przypadku gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia, została uznana za bezzasadną i jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił skargę bez wskazania nowych okoliczności - organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy - bez zawiadamiania skarżącego. Skarga do sądu administracyjnego zarzuca natomiast bezczynność organu, polegającą na niepodjęciu nakazanych działań i czynności. Możliwości wyegzekwowania od organu obowiązku udzielenia odpowiedzi na skargę wyczerpują się w instytucjach uregulowanych w art. 36-38 k.p.a. W razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. stronie nie służy natomiast skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 14 października 2010 r., II OSK 2019/10, LEX nr 743368). Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania skargowego nie są bowiem ani decyzjami administracyjnymi, ani postanowieniami, ani aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Warszawie z 17 sierpnia 2005 r., I SA/Wa 1271/04, LEX nr 191974). Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego przysługuje na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. W oparciu o powyższe regulacje należy stwierdzić, że na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania skargowego skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Mając zatem na uwadze, że skarga w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna, podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.