III SAB/Kr 27/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Danielec WSA Tadeusz Wołek Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2012 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie przewlekłości postępowania postanawia: odrzucić skargę Wniesioną dnia 16 kwietnia 2012 r. za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji skargą, skarżący K. J. zarzucił temu Organowi przewlekłość postępowania po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/08 "stwierdzającym nieważność aktu wydanego przez Komendanta Powiatowego Policji w postaci decyzji [...]. Przewlekłości postępowania upatruje skarżący w tym, że pomimo wielokrotnych wezwań do załatwienia sprawy zgodnie z prawem, Komendant Powiatowy Policji nie podjął czynności materialno-technicznej naliczania i wypłaty zaległych należności finansowych z tytułu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od miesiąca maja 2005 r. w wykonaniu prawomocnej i ostatecznej "decyzji administracyjnej [...]" tego Organu. Zdaniem skarżącego organ nie wydał żadnej decyzji administracyjnej, jak również w żaden inny sposób prawem przewidziany po wyroku Sądu administracyjnego sprawy skarżącego nie zakończył ostatecznie i prawomocnie. Uzasadniając tak sformułowany zarzut, skarżący podniósł, że wydanym ze skargi "w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji [...] KPP", powołanym wyżej wyrokiem WSA w Warszawie, uchylone zostały decyzje organów w trybie postępowania nadzwyczajnego, a w punkcie drugim orzeczenia Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego z uzasadnienia tego wyroku wynika, że nie istnieje podstawa prawna do wzruszenia decyzji [...] KPP, która jest aktem ostatecznym i wykonalnym w całej rozciągłości czasowej, tj. od 1 maja 2005 r. na przyszłość. Skarżący podkreślał, że podstawą Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było zastosowanie orzeczenia NSA I OSK 953/07. Podnosił, że pomimo merytorycznego załatwienia tego "zagadnienia wstępnego" wskazanym wyrokiem WSA w Warszawie, skarżony organ podejmuje czynności nawet orzecznicze ale nie będące orzeczeniami administracyjnymi i pomija zawartą w wyroku WSA w Warszawie wykładnię, którą jest związany, a którą uznano istnienie prawa skarżącego do prawa podmiotowego – świadczenia równoważnika za brak lokalu. Skarżący powołuje się też na to , że organ naliczył już świadczenie za miesiąc maj 2005 r. w wykonaniu decyzji [...]. Do skargi załączył skarżący pismo określone jako "wystąpienie skarżącego do KPP i KPG z dnia 12 kwietnia 2012 r. z wnioskiem o uwzględnienie wskazanych w nim okoliczności i żądań skarżącego". W piśmie z dnia 12 kwietnia 2012 r. sporządzonym "w związku z toczącymi się przed organami postępowaniami administracyjnymi dotyczącymi decyzji Nr [...]", a skierowanym w jednobrzmiącej treści do trzech adresatów; Komendanta Wojewódzkiego Policji, z kopią – za jego pośrednictwem – do Komendanta Powiatowego Policji oraz do Komendanta Głównego Policji, skarżący w punktach 1-5 określił "zakres postępowań" do których wnosi o "włączenie tego dokumentu i jego rozpatrzenie". Przedmiot tych postępowań określono; w pkt 1 – jako postępowanie w przedmiocie zażalenia z dowodu ze świadka ze skargi przesłanej na adres KWP z uwagi na brak usługi platformy e-puap w KPP z dnia 10 kwietnia 2012 r., w pkt 2 – jako zażalenie przesłane za pośrednictwem platformy e-puap KWP do KGP z dnia 10 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania dowodowego z zeznań świadka, w punkcie 3 – jako postępowanie z wykonania wyroku WSA w Warszawie, w którym stroną był KGP w Warszawie sygn. akt II SAB/Wa 394/11 ..., w punkcie 4 tym – jako postępowanie zawisłe w WSA w Warszawie sygn. II SA/Wa 1666/11 ....., a w punkcie 5 tym – postępowanie ze skargi o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w administracji wykonania decyzji [...] KPP, co do którego zostało wniesione stosowne żądanie. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie, uznając za bezpodstawny zarzut przewlekłości postępowania, które miało by się toczyć przed tym Organem, po wyroku WSA w Warszawie z 14 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/08. Przedstawiając przy odpowiedzi na skargę akta zawierające szereg odpisów orzeczeń sądów administracyjnych w sprawach inicjowanych przez skarżącego m.in. wskazano, że; - decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji stwierdził wygaśnięcie z dniem 30 kwietnia 2005 r. (tj. z dniem zwolnienia ze służby), decyzji Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 1999 r. przyznającej skarżącemu – wówczas funkcjonariuszowi w służbie czynnej – prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, - skarżący nie złożył odwołania od tej decyzji i stała się ostateczna, natomiast wnioskiem z 18 listopada 2007 r. złożonym do Wojewódzkiego Komendanta Policji domagał się stwierdzenia nieważności decyzji KPP Nr [...] z [...] 2005 r., - Komendant Główny Policji decyzją Nr [...] z dnia [...] 2008 r., rozpatrując odwołanie skarżącego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji KPP Nr [...] z [...] 2005 r., - rozpatrując skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/08 uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2008 r. Nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji Nr [...] z dnia [...] 2008 r., - ponownie rozpatrując sprawę zainicjowaną wnioskiem skarżącego z 18 listopada 2007 r., Wojewódzki Komendant Policji, decyzją Nr [...] z dnia [...] 2009 r., stwierdził nieważność decyzji Nr [...] z [...] 2005 r. Komendanta Powiatowego Policji, - Komendant Powiatowy Policji decyzją Nr [...] z dnia [...] 2009 r. przyznał skarżącemu równoważnik za brak lokalu za okres 1-12 maja 2005 r. oraz wygasił od dnia 13 maja 2005 r. decyzję własną z dnia [...] 1999 r. Nr [...], - rozpatrując odwołanie od tej decyzji, Komendant Policji decyzją Nr [...] z dnia [...] 2009 r.: 1. Uchylił w całości decyzję Nr [...] z dnia [...] 2009 r., 2. Wygasił z dniem 1 maja 2005 r. decyzję Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 1999 r., - skargę K. J. na powyższą decyzję Komendanta Policji Nr [...] z dnia [...] 2009 r., oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. III SA/Kr 1018/09. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone skargą kasacyjną i jest prawomocne. Zdaniem Organu w tym stanie sprawy decyzja Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 1999 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego, a Organ nie pozostaje w przewlekłości postępowania o wypłatę równoważnika, co uzasadnia oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga ulega odrzuceniu. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej ustawa ppsa), kontrolą działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., obejmuje orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4a. Oznacza to, że przedmiotem wniesionej do sądu administracyjnego skargi pod adresem oznaczonego organu opartej na zarzucie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania może być tylko taka sprawa, której załatwienie następuje przez jedno z rozstrzygnięć określonych art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może być wniesiona zatem tylko w takiej sprawie, której załatwienie następuje poprzez podjęcie; 1) decyzji administracyjnej; 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) innego niż określony w pkt 1-3 aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Bez względu na formę w jakiej następuje załatwienie sprawy administracyjnej, przepis art. 52 § 1 ppsa stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Oznacza to, że wyczerpanie przed wniesieniem skargi dostępnych skarżącemu środków zaskarżenia w postępowaniu przed właściwym organem jest jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi. Regulacja ta dotyczy także warunków wniesienia skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania. Zarazem przepis art. 52 § 2 ppsa określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Obowiązujące od 11 kwietnia 2011 r. nowe brzmienie art. 3 § 2 pkt 8 ppsa zharmonizowane jest z obowiązującym od tej daty nowym brzmieniem przepisu art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego (kpa). W myśl art. 37 § 1 kpa w brzmieniu nadanym od 11.04.2011 r. ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. 6. 18 z późn. zm.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przepis art. 37 § 2 określa czynności jakie podejmuje organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione. Taka redakcja przepisu art. 37 § 1 kpa wskazuje, że przyjęte w dotychczasowym orzecznictwie i piśmiennictwie pojęcie bezczynności organu odpowiada niezałatwieniu sprawy w terminie określonym art. 35 kpa, albo wynikającym z przepisu szczególnego, albo też ustalonym w trybie art. 36 kpa. Natomiast niedefiniowana ustawą przewlekłość prowadzenia postępowania, jest innym niż niezałatwienie sprawy w terminie typem naruszenia zasady szybkości postępowania przez organ. Bez względu jednak na zarzucany organowi sposób naruszenia zasady szybkości i sprawności postępowania, czy to w postaci bezczynności czy przewlekłego jego prowadzenia, wniesienie skargi musi być poprzedzone, zażaleniem do organu wyższego stopnia jeżeli taki organ istnieje względem organu, któremu skarżący stawia zarzut bezczynności czy przewlekłości postępowania. Skarżący złożył skargę na przewlekłość postępowania Komendanta Powiatowego Policji w dniu 16 kwietnia 2012 r., a więc pod rządem m.in. przepisów art. 37 § 1 i 2 kpa i art. 3 § 2 pkt 8 ppsa obowiązującym od 11 kwietnia 2011 r. Z treści skargi nie wynika by jej wniesienie było poprzedzone zażaleniem złożonym w trybie art. 37 § 1 kpa do Wojewódzkiego Komendanta Policji jako organu wyższego stopnia względem Komendanta Powiatowego Policji, któremu postawiono zarzut przewlekłości postępowania. Skarżący powołuje się w skardze tylko na "wielokrotne wezwania do załatwienia sprawy" Komendanta Powiatowego Policji. Również stanowiące załącznik do skargi, pismo skarżącego datowane na 12 kwietnia 2012 r. i adresowane w jednakowej formie do trzech adresatów, nie ma charakteru zażalenia wniesionego do organu wyższego stopnia, o którym mowa w art. 37 § 2 kpa, przede wszystkim dlatego, że dotyczy 5 spraw przedmiotowo innych niż objęta zarzutem przewłoki postępowania stawianym wniesioną skargą. Z tych względów skarga jako niedopuszczalna z powodu niewyczerpania dostępnych skarżącemu przed jej wniesieniem środków w postaci zażalenia (art. 52 § 2 ppsa w zw. z art. 37 § 1 kpa) ulegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.