III SAB/Kr 83/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków K. J. o wykładnię, uzupełnienie oraz sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o przydział lokalu mieszkalnego postanawia: I. odmówić dokonania wykładni wyroku, II. odmówić uzupełnienia wyroku, III. odmówić sprostowania wyroku. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o przydział lokalu mieszkalnego, orzekł w następujący sposób: I) zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji do załatwienia wniosku skarżącego K.J. z dnia 2 marca 1990 r. w terminie 30 dni; II) stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji dopuścił się bezczynności; III) stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV) w pozostałym zakresie skargę oddalił; V) przyznał od Komendanta Powiatowego Policji na rzecz skarżącego K.J. sumę pieniężną w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych, a w zakresie żądania przyznania wyższej sumy pieniężnej skargę oddalił. Pismem z dnia 18 kwietnia 2017 r. K.J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie następujące wnioski: o wykładnię, o uzupełnienie i o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2017 r. We wniosku o wykładnię uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2017 r. zwrócił się o wyjaśnienie wątpliwości odnośnie punktu IV orzeczenia, albowiem z treści orzeczenia, jak i z treści uzasadnienia wyroku nie wynika w jakim zakresie i odnośnie jakiej części skargi takie rozstrzygnięcie dotyczy w szczególności, gdy w uzasadnieniu sąd stwierdza, że odstępuje od rozpoznania skargi w znacznym zakresie, a nie stwierdza jej bezzasadności; wyjaśnienie wątpliwości w zakresie stanowiska sądu odnośnie nie podjęcia czynności zebrania kompletnych akt sprawy; wyjaśnienie stanowiska sądu, że skarżący nie interesował się postępowaniem w sprawie z wniosku o przydział lokalu mieszkalnego - tak prezentowane stanowisko wymaga wyjaśnienia, skąd te okoliczności wywiedziono wobec faktu, że w sprawie pomocy finansowej składał wniosek, który został załatwiony negatywnie. W uzasadnieniu wniosku o uzupełnienie powyżej wskazanego wyroku K.J. podał, że sąd nie rozpoznał "co najmniej w znacznym zakresie" jego skargi w sprawie o bezczynność skarżonego organu w przedmiocie "prawem nakazanego obowiązku realizacyjnego konstytutywnego prawa do lokalu mieszkalnego w stanie spoczynku, jak i w zakresie prawem wymagalnego działania, co do którego skarżony organ pozostaje w bezczynności po prawomocnym i merytorycznym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. Wnioskodawca dodał, że jak wynika z treści uzasadnienia wyroku, sąd odstąpił od rozpoznania i wydania orzeczenia w zakresie całości wniesionej skargi, orzekając wyłącznie w zakresie częściowym, a regulacja prawna ustawy o ustroju sadów administracyjnych, jak i ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi nie daje podstaw do pominięcia i nierozpoznania skargi strony nawet w części, co uzasadnia obowiązek wydania orzeczenia uzupełniającego w zakresie pominiętym. Natomiast we wniosku o sprostowanie zapadłego w sprawie wyroku K.J. domagał się skreślenie w całości punktu IV wyroku, albowiem nie znajduje on żadnego uzasadnienia w wyroku, a faktycznie stanowi omyłkę sadową, gdyż z treści uzasadnienia wynika wręcz, że sąd pozostawił znaczny zakres jego skargi bez rozpoznania. Nadto domagał się sprostowania ustalonej przez sąd daty bezczynności organu - od dnia 1 stycznia 1999 r., gdy z zakresu zaskarżenia wynika, że organ popadł w bezczynność od dnia 1 maja 2005 r., tj. od dnia zaprzestania czynności materialno-technicznych naliczania i zlecania do wypłaty równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Odnosząc się do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie I-szym postanowienia należy wskazać, że zgodnie z art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), dalej jako "P.p.s.a." sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Instytucja wykładni wyroku ma służyć wyjaśnieniu wątpliwości co do treści zawartego w orzeczeniu rozstrzygnięcia jak i jego uzasadnienia. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt I GSK 111/12, opub. w Lex Omega nr 1243869 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt I OSK 2000/11, opub. w Lex Omega nr 1269638). W drodze wniosku o dokonanie wykładni wyroku nie można kwestionować jego prawidłowości. Wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy, nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 66/15, opub. w Lex Omega nr 1646166; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 22/15, opub. w Lex Omega nr 1628848; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt I FSK 1530/12, opub. w Lex Omega nr 1494564 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 662/09, opub. w Lex Omega nr 1461312). Okoliczności podniesione przez wnioskodawcę we wniosku o wykładnię wyroku, w których wskazano na niejasność stanowiska Sądu odnośnie punktu IV orzeczenia, stanowią w istocie zarzuty, które podnosić należało wnosząc we właściwym terminie i trybie odpowiedni środek zaskarżenia. Zmierzają one bowiem do wykazania, że wyrok jest obarczony wadami i w konsekwencji do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Nie dotyczą natomiast wątpliwości co to treści wyroku lub jego uzasadnienia. Zdaniem Sądu zarówno treść sentencji wyroku Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. jak i jego uzasadnienie nie budzi wątpliwości. W sposób czytelny i jasny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, jak również motywy jakimi kierował się Sąd. Nie mieści się bowiem w ramach wykładni, o której mowa w art. 158 P.p.s.a., zmiana zapatrywania sądu na poszczególne uchybienia organów administracji publicznej czy uznanie, że skarżący interesował się postępowaniem ze swojego wniosku i dlaczego nie skompletowano akt zgodnie z żądaniem skarżącego. Jak już wyżej wskazano potrzeba wyjaśnienia treści sentencji wyroku, bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w jednym z postanowień (z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II GZ 24/14, opub. w LEX nr 1450789 wprost stwierdził, że przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku, stanowiące w istocie polemikę z odmiennym niż oczekiwała strona stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu. Pkt IV wyroku z dnia 28 lutego 2017 r. Sąd wyraźnie stwierdza, że oddalono pozostałe wnioski zawarte w skardze. Uzasadnienie tych oddalonych wniosków (żądań skarżącego) zawierają wersy nr liczone "od góry" od numeru 20 do numeru 33 na stronie 9 uzasadnienia. Wobec oczywistości rozstrzygnięcia Sądu brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w punkcie I-szym sentencji na podstawie art. 158 P.p.s.a. Uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II-gim postanowienia wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia jego ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jak wynika z powyższego przepisu wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać zgłoszony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi. Z taką sytuacją możemy mieć do czynienia wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać również zgłoszony, jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1088/09, opub. w LEX nr 742254). Nadto w oparciu o art. 157 § 1 P.p.s.a. uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 676/11, opub. w LEX nr 1334535). W sprawie nie budzi wątpliwości zachowanie przez skarżącego terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku. Wyrok może zostać zatem uzupełniony, gdy sąd nie wydał rozstrzygnięcia w stosunku do wszystkich aktów lub czynności objętych zakresem skargi. Decydujący w tym względzie ma więc zakres zawisłości prawnej, o którym przede wszystkim decydują wnioski skargi określające przedmiot zaskarżenia, stanowiący podstawowy element kształtujący zakres kontroli kwestionowanych skargą do sądu administracyjnego aktów administracyjnych (decyzji, postanowień, innych czynności z zakresu administracji publicznej, zaskarżalnych do sądu administracyjnego). W ocenie Sądu, wydany w sprawie wyrok w dniu 28 lutego 2017 r. spełnia te wymagania. W rozpoznawanej sprawie, skarżący w skardze określił przedmiot zaskarżenia jaką była bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o przydział lokalu mieszkalnego z dnia 2 marca 1990 r. Podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności stanowią, zdaniem Sądu, merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia, z którymi skarżący się nie zgadza. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe, poza przewidzianymi przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie kontrolne. W tej sprawie zmianie rozstrzygnięcia służy wyłącznie skarga kasacyjna. Nie mieści się zatem w ramach instytucji, o której mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a. W ocenie Sądu, w wyroku z dnia 28 lutego 2017 r. orzeczono wbrew twierdzeniom skarżącego o całości skargi. Nadto w wyroku znalazły się wszystkie prawem przewidziane wyrzeczenia, które powinny zostać zamieszczone w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność organu. W tej sprawie Sąd zastosował art. 149 P.p.s.a. i nie było żadnych podstaw do przyznania skarżącemu przez Sąd prawa do mieszkania. Wniosek o uzupełnienie wyroku był zatem nieuzasadniony i należało odmówić jego uwzględnienia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie II-gim sentencji postanowienia. Odnosząc się zaś do zasadności wniosku o sprostowanie wyroku podnieść należy, że zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a takich przedmiotowy wyrok nie zawiera. W niniejszej sprawie strona wnioskująca domaga się sprostowania, które w efekcie miałoby prowadzić do zmiany treści rozstrzygnięcia orzeczenia. Tymczasem sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia. Niedopuszczalnym w tej sprawie jest domaganie się w trybie sprostowania skreślenia pktu IV wyroku z dnia 28 lutego 2017 r., a to dlatego, że w punkcie tym Sąd oddalił pozostałe wnioski skargi. Gdyby Sąd uchylił ten punkt w trybie sprostowania, do po pierwsze naruszyłby prawo poprzez uchylenie części swojego wyroku bez stosownej podstawy prawnej, a po drugie doprowadziłby tym samym do nierozstrzygnięcia o całości wniosków zawartych w skardze skarżącego – co również stanowiłoby naruszenie prawa. Także wniosek co do sprostowania datowania bezczynności nie może zostać uwzględniony, ponieważ Sąd wyjaśnił dlaczego przyjął datę 1 stycznia 1999 r. jako początek bezczynności organu. Sprostowanie wyroku nie może prowadzić do zmiany ustaleń stanu faktycznego przyjętych za podstawę wyrokowania. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w punkcie III-cim sentencji na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a.