I SA/Łd 10/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. sprawy ze skargi K. F. – N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej pomyłki w decyzji dotyczącej rozliczenia w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2009 r. oddala skargę. I SA/Łd 10/14 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] prostujące w trybie art. 215 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oczywistą pomyłkę w decyzji z dnia [...] dotyczącej rozliczenia K. F.-N. w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że na str. 1, w sentencji decyzji z dnia [...], Dyrektor UKS w Ł. powołał jako podstawę prawną art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT"). Na decyzję wymiarową organu pierwszej instancji strona wniosła odwołanie, w którym zarzuciła m.in. naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez powołanie w podstawie prawnej decyzji przepisu, który nie obowiązywał w 2009 r. tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o VAT. Postanowieniem z dnia [...]organ kontroli skarbowej sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w decyzji z [...],a polegającą na podaniu w sentencji na str. 1, jako podstawy prawnej, "art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a", gdy powinno być wskazane "art. 5 ust. 1 pkt 1" ustawy z dnia 11 marca 2004 r. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji stwierdził, że art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT nigdy nie zawierał i nie zawiera unormowania w postaci "lit. a". W zażaleniu na powyższe postanowienie strona podniosła m.in., że zawisłość sprawy przed organem odwoławczym stanowi czasową przeszkodę do skorzystania z trybu przewidzianego w art. 215 Ordynacji podatkowej. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w postanowieniu z dnia [...] obszernie przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych i stwierdził, że w ostatnich latach dominującym stał się pogląd, zgodnie z którym art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej nie zawiera ograniczenia czasowego dla wydania rozstrzygnięcia w zakresie sprostowania oczywistej omyłki. Odnosząc się do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w wyniku analizy argumentacji strony podniesionej w odwołaniu, a w konsekwencji nie zostało wydane z urzędu, organ podniósł, że jest to argument, który nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Nie zmienia to jednak faktu, że w odwołaniu podatniczka nie zawarła wniosku o wydanie postanowienia w trybie art. 215 Ordynacji podatkowej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, podatniczka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, domagając się uchylenia postanowień organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wniosła o rozważenie przez WSA w Łodzi możliwości wystąpienia do NSA w celu podjęcia uchwały zawierającej rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: - art. 215 § 1 i art. 127 Ordynacji podatkowej, poprzez ich błędną wykładnię na skutek przyjęcia, że organ pierwszej instancji był uprawniony do sprostowania oczywistej omyłki zawartej w decyzji, w sytuacji gdy trwało już postępowanie odwoławcze przed organem drugiej instancji, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisu art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 powołanej ustawy, - art. 233 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie postanowienia organu kontroli skarbowej przez organ odwoławczy, - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. Biorąc pod uwagę powyższe skarżąca wniosła o: - załączenie akt sprawy wymiarowej prowadzonej wobec K. F.-N. w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2009 r. do przedmiotowego postępowania i przeprowadzenie dowodu z dokumentów tam zgromadzonych na okoliczności wskazane w treści skargi. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że sprostowanie omyłki przez organ pierwszej instancji nastąpiło po przekazaniu akt sprawy organowi odwoławczemu, co jest niedopuszczalne. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca wskazała m. in. na wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2008 r., III SA/Wa 1326/08. Skarżąca podniosła również, że organ pierwszej instancji wydał postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej "z urzędu", co jest oczywistą nieprawdą, gdyż czynność tą dokonał już po wykazaniu w odwołaniu błędnie powołanej podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną postanowienia organu pierwszej instancji jest art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Postanowienie, jakie przewiduje art. 215 Ordynacji podatkowej, prowadzi do wyeliminowania z decyzji najdrobniejszych błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Służy więc swojego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu formy decyzji, bez wnikania w jej treść merytoryczną (por. postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2000 r., III SA 761/99, LEX nr 79231). Do oczywistych omyłek zalicza się różne błędy pisarskie, komputerowe itp. Omyłka popełniona przez organ podatkowy w omawianej sprawie polegała na błędnym powołaniu podstawy prawnej w sentencji decyzji wymiarowej, poprzez dodanie litery "a" do mającego zastosowanie w sprawie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Podkreślić należy przy tym, że litera "a" nigdy w tym przepisie nie występowała, a ponadto na 60. stronie uzasadnienia decyzji organ prawidłowo powołał i zacytował sporny przepis, przez co - w ocenie Sądu - nie ulega najmniejszej wątpliwości, że omawiana omyłka miała charakter oczywisty i w żaden sposób nie zmieniła i nie mogła zmienić treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że skorzystanie z trybu tzw. autoweryfikacji decyzji jest ograniczone czasowo i nie powinno nastąpić po przekazaniu odwołania organowi drugiej instancji. Zdaniem Sądu ocena taka nie znajduje oparcia ani w brzmieniu art. 215 Ordynacji podatkowej, ani w żadnym innym przepisie tej ustawy. Podobne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 czerwca 2010 r., II FSK 489/09, uchylającym wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2008 r., III SA/Wa 1326/08, na który powołuje się skarżąca. Zdaniem Sądu, gdyby nawet przyjąć odmienną wykładnię – co jest spotykane w orzecznictwie sądów administracyjnych – charakter omawianej omyłki, która w ewidentny sposób nie mogła mieć żadnego wpływu na wynik sprawy, a cóż dopiero wpływu istotnego – jak tego wymaga art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "P.p.s.a.". - nie daje podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia w oparciu o ten przepis. Sąd podziela także stanowisko organu odwoławczego, że postanowienie o sprostowaniu omyłki zostało wydane z urzędu, gdyż strona nie wystąpiła do organu z wnioskiem o wydanie postanowienia w trybie art. 215 Ordynacji podatkowej. Nie zmienia tego również okoliczność, że postanowienie zostało wydane w wyniku analizy argumentacji strony zaprezentowanej w odwołaniu. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. d.j.