I SA/Łd 1023/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: St. sekretarz sądowy Alina Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. oddala skargę. Pismem z 3 października 2017r. E. J. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...]r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015r. Z akt sprawy wynika, że 18 lutego 2016r. podatniczka złożyła zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym PIT-37 za 2015 rok wraz z załącznikiem PIT/O, w którym wykazała przychód ze stosunku pracy w kwocie 1.305,00 zł, dochód z emerytury 31.824,66 zł, kwotę podatku należnego w wysokości 2.195,00 zł oraz nadpłatę w kwocie 511,00 zł. Ponadto w zeznaniu od dochodu odliczono kwotę 2.833,00 zł w ramach tzw. ulgi rehabilitacyjnej na którą składać się miały: dojazdy na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, pobyt na turnusie rehabilitacyjnym, zakup opon do samochodu, naprawa sprzęgła w samochodzie, zakup wycieraczek do samochodu, przegląd techniczny, wymiana oleju i filtra oraz ubezpieczenie samochodu. Okazano następujące dokumenty: kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 26 kwietnia 2010 r., kopię blankietu do zapłaty ubezpieczenia nr polisy [...], kopię dowodu rejestracyjnego samochodu osobowego Fiat Seicento rok produkcji 2001 nr rej. [...], kopię faktury VAT z dnia 29 lipca 2015 r. wystawionej przez Przedsiębiorstwo Turystyczne A D., ul. A 15, tytułem opłaty za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym w kwocie 553,00 zł, kopię skierowania na zabiegi fizjoterapeutyczne z dnia 15 kwietnia 2015 r. wystawioną przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Zakład Rehabilitacji Leczniczej, Ł. ul. B 61/63. Podatniczka oświadczyła ponadto, że nie posiada faktur, rachunków lub innych dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków z tytułu naprawy samochodu, zakupu części zamiennych i dowodów zapłaty za ubezpieczenie samochodu oraz jego przeglądu technicznego. Z uwagi na niezłożenie korekty zeznania podatkowego, postanowieniem z dnia [...]r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B., wszczął wobec strony postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok. Pismem z dnia 4 kwietnia 2017r. organ podatkowy pierwszej instancji zwrócił się do strony o przedłożenie dowodów potwierdzających zasadność dokonania w zeznaniu podatkowym PIT-37 za 2015 rok odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne, a mianowicie: * wskazanie sposobu ustalenia kwoty odliczonej tytułem używania samochodu osobowego dla potrzeb związanych z dojazdem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne w Ł. i D. (w szczególności: trasę przejazdu, ilość przejechanych kilometrów, rodzaj i ilość spalanego paliwa), * wskazanie kwot wydatków oraz wszelkich dokumentów źródłowych potwierdzających poniesienie przez Panią kosztów utrzymania i eksploatacji samochodu marki Fiat Seicento, wykorzystywanego przez Panią na dojazdy na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. W odpowiedzi, pismem z dnia 7 kwietnia 2017r., podatniczka złożyła wyjaśnienia załączając: kserokopię dowodu rejestracyjnego Fiata Seicento, paragonu badania technicznego samochodu osobowego. Pismem z dnia 20 kwietnia 2017r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. ponownie zwrócił się do strony z żądaniem złożenia wyjaśnień oraz przedłożenia wszelkich dokumentów źródłowych potwierdzających poniesienie kosztów utrzymania i eksploatacji samochodu marki Fiat Seicento, wykorzystywanego na dojazdy na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Natomiast w sytuacji nie posiadania jakichkolwiek dokumentów potwierdzających poniesienie kosztów innych niż zakup paliwa, organ zwrócił się z prośbą o wskazanie danych adresowych podmiotów, u których dokonywano napraw samochodu, kupowano części samochodowe, a także przedłożenie dowodu zapłaty za ubezpieczenie samochodu. W odpowiedzi pismem z 27 kwietnia 2017r. strona ponownie złożyła wyjaśnienia nie załączając jednak żądanych dokumentów. Pismem z 6 czerwca 2017r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. zwrócił się do F z prośbą o wskazanie w jakiej wysokości składkę ubezpieczenia samochodu z tytułu OC zapłaciła podatniczka w 2015r. Po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. decyzją z [...]r. określił E. J. zobowiązanie podatkowe w podatku od osób fizycznych za 2015r. w wysokości 2.440 zł. Odnosząc się do kwestii odliczenia od dochodu ulgi rehabilitacyjnej w wysokości 1472 zł organ I instancji wskazał, że na kwotę tę składają się wydatki z tytułu korzystania z samochodu osobowego stanowiącego własność (współwłasność) inwalidy należącego do I i II grupy inwalidzkiej dla potrzeb związanych koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne w kwocie 428 zł, opłatę za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym w kwocie 553 zł, przegląd samochodu w kwocie 99 zł oraz obowiązkowe ubezpieczenie OC w kwocie 392 zł. W wyniku rozpoznania wniesionego przez stronę odwołania wskazaną na wstępie decyzją z [...]r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że mimo kilkukrotnych wezwań podatniczka nie okazała żadnych innych dokumentów, ani też nie wskazała miejsc zakupu części samochodowych oraz naprawy samochodu, tj.: zakupu opon w kwocie 600,00 zł, naprawy sprzęgła w kwocie 400,00 zł, zakupu wycieraczek 55,00 zł, wymiany oleju i filtra 114,00 zł, czy wydatku 210 zł poniesionego na zakup misy olejowej, co jednoznacznie potwierdziłoby poniesienie przez stronę w analizowanym okresie rozliczeniowym, tj. w 2015 roku, wydatków związanych z używaniem samochodu dla potrzeb dojazdów na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Organ podkreślił, że prawo odliczenia wydatków z tytułu używania samochodu dla potrzeb dojazdów na niezbędne zabiegi leczniczo - rehabilitacyjne, uregulowane m.in. w przepisach art. 26 ust. 7a pkt 14 i art. 26 ust. 7c pkt 3 u.p.d.o.f., wymaga - na żądanie organu podatkowego - przedstawienia dowodów niezbędnych do ustalenia tegoż prawa, w szczególności okazania dokumentu potwierdzającego zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo - rehabilitacyjnych. Zasadą wszakże (art. 26 ust. 7 pkt 4 u.p.d.o.f.) pozostaje, iż wysokość wydatków na cele rehabilitacyjne ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty, zaś przepis art. 26 ust. 7c pkt 3 updof reguluje wyjątek od tejże zasady, polegający na odstąpieniu od kategorycznego traktowania dokumentów zawierających ściśle wskazane dane jako dowodów na potwierdzenie poniesienia wydatków. Wyjątek ów nie oznacza jednak, że wyłączona została konieczność dowodzenia poniesienia tychże wydatków. Wyjątku tego nie można odnosić do istoty dowodzenia określonych okoliczności faktycznych, a jedynie do formy dowodzenia tychże. Ustawodawca wyraźnie wskazuje, że o ile w analizowanym przypadku nie jest wymagane posiadanie dokumentów, o tyle na żądanie organu podatkowego winno się przedstawić dowody. Brak obowiązku udokumentowania wydatków, o jakich mowa w art. 26 ust. 7a pkt 14 updof, a więc brak obowiązku wykazania ich określonymi środkami dowodowymi, nie oznacza nieistnienia w ogóle obowiązku ich wykazania, skoro ich wysokość jednak się ustala (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014r., sygn. akt II FSK 1720/12 i II FSK 1723/12). Organ wskazał, że nie do przyjęcia jest założenie wypływające z argumentacji odwołania, iż ustawodawca, ustanawiając ulgę podatkową, nie zapewnił możliwości weryfikacji spełnienia przesłanek jej zastosowania. Skoro wydatek to kwota wydana, zużyta, poniesiona na jakiś cel, ustawodawca cel ów ściśle określa, zaś ulga podatkowa zastosowana może być w danym roku podatkowym, to nieodzowna jest weryfikacja poniesienia przez danego podatnika konkretnej kwoty w konkretnej dacie na konkretny cel. W ocenie organu żądania dotyczące wskazania przez stronę okoliczność które uwiarygodniłyby, iż podatniczka poniosła faktycznie określone wydatki na cele rehabilitacyjne, nie było żądaniem bezpodstawnym, ale znajdowało podstawę w treści powołanych wyżej przepisów prawa. Tymczasem Pani nie podała żadnej konkretnej informacji, która mogłaby zostać przez organ podatkowy w toku postępowania podatkowego zweryfikowana. Odnosząc się natomiast do podniesionej w odwołaniu argumentacji dotyczącej interpretacji indywidualnej z [...]r. w której wskazano, że podatniczka jest uprawniona do odliczenia, o którym mowa w art. 26 ust. 7a pkt 14 u.p.d.o.f., od dochodu uzyskanego w 2013r. poniesionych wydatków w wysokości nieprzekraczającej 2.280 zł w związku z dojazdem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne organ podkreślił, że analiza treści powołanej interpretacji wskazuje w szczególności, że w jej treści organ nie odnosił się do kwestii braku przedstawienia dowodów potwierdzających poniesienie wydatków związanych z naprawami, eksploatacją oraz ubezpieczeniem samochodu użytego dla potrzeb związanych z przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. W skardze do sądu administracyjnego E. J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc zarzuty naruszenia: 1. prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a - naruszenie art.26 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 26 ust.7a pkt 14 w związku z art. 26 ust. 7c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ podatkowy upoważniony jest do ustalania faktycznej wysokości kosztów używania samochodu dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne i do dokonania segregacji poniesionych wydatków w związku z używaniem samochodu na dojazd na zabiegi w zależności od wykazania się dokumentami (rachunkami, paragonami) na wysokość wydatków, uznania ich wysokości w niepełnej kwocie ich wykazania tj. tylko w wysokości 919 zł, w sytuacji braku wymogu posiadania dokumentów potwierdzających wysokość wydatków, a prawidłowa wykładnia przywołanych przepisów nakazuje przyjąć ,że organ może jedynie badać fakt poniesienia wydatków, a nie ich wysokość (w wyroku NSA w Łodzi z 12 czerwca 2014r. sygn. akt IIFSK 1721/12 i podobnie wyrok NSA z 18 sierpnia 2011r. sygn. akt I IFSK 444/10 "Wysokość wydatków pomniejszających podstawę opodatkowania podlega ocenie według ogólnych reguł postępowania podatkowego z tym zastrzeżeniem, że organ nie może kwestionować ich rozmiaru ze względu na brak stosownej dokumentacji"; b - naruszenie wyrażonej w art.121 Ordynacji podatkowej zasady zaufania do organów podatkowych poprzez odmienność poglądów przy tym samym stanie faktycznym i prawnym tj. rozliczenie PIT za lata 2002 i 2012 odmiennie niż za rok 2015; c - zbyt ogólnikowe i nie podparte dostatecznie przepisami prawa uzasadnienie Decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji ,nie dające również i w przyszłości możliwości na wypełnienie żądań organu podatkowego do przedstawienia stosownej dokumentacji, w sytuacji, gdy podatnik nie jest w stanie domyśleć się ,co się jeszcze pod pojęciem "stosownej dokumentacji" kryje i to zgłasza, a wcześniej na żądanie organu przedstawił dokumentację, której się organ domagał w wezwaniu na czynności sprawdzające; d - przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów naruszającej art.191 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że adresy sklepów i warsztatów naprawy samochodów dają podstawę do pozytywnej weryfikacji ,stanowiąc stosowne dokumenty na wysokość i dowód poniesienia przez podatnika kosztów w związku z dojazdami na niezbędna zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne , a ich brak ostatecznie przesądza o wynikach decyzji oraz poprzez wprowadzenie segregacji poniesionych przez podatnika wydatków na godne pozytywnej weryfikacji i niegodne, w zależności od przedstawienia na nie rachunków. W uzasadnieniu bardzo obszernej skargi strona domaga się w szczególności wyjaśnienia na jakiej podstawie prawnej organ wzywał podatniczkę do przedstawienia dokumentów potwierdzających poniesienie kosztów utrzymania i eksploatacji samochodu, gdy w określonym czasie wyraźnie zgodnie z treścią art. 26 ust. 7c w zw. z art. 7a pkt 7,8 i 14 u.p.d.o.f. nie było takiego wymogu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Sąd stanął na stanowisku, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją przeprowadzone zostało zgodnie z regułami określonymi w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 201 ze zm. dalej jako "O.p.") zaś dokonane rozliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych jest konsekwencją prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, całokształtu zebranego materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa. W szczególności Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasad ogólnych wynikających z art. 121 O.p. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a stronie zapewniono w nim czynny udział zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podatniczka na każdym etapie postępowania była informowana zarówno o treści materiału dowodowego, jak i możliwości zgłaszania uwag i zastrzeżeń, co do jego treści. Wbrew zarzutom skargi zasada zaufania do organów podatkowych nie doznaje zdaniem Sądu uszczerbku w sytuacji wydania odmiennych decyzji określających stronie zobowiązanie podatkowe za inne okresy rozliczeniowe. Organ każdorazowo prowadząc postepowanie zobowiązany jest do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, opartego na kompleksowo i wyczerpująco zgromadzonym materiale dowodowym. Zgodnie z przepisami prawa procesowego obowiązującego w postępowaniu administracyjnym organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe są zobowiązane w myśl art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, którym to obowiązkom organy w rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu sprostały. Spór w niniejszej sprawie koncentruje się w istocie wokół zagadnienia żądania przez organy podatkowe, aby podatniczka wskazała okoliczności uwiarygadniające, iż faktycznie poniosła określone wydatki na cele rehabilitacyjne. Łączne odliczenie od dochodu w 2015r. w ramach ulgi rehabilitacyjnej wyniosło w ocenie organu 1.472 zł, na którą to kwotę składały się wydatki z tytułu korzystania z samochodu osobowego stanowiącego własność strony – inwalidy zaliczanego do I i II grupy dla potrzeb związanych z przewozem koniecznym na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne w kwocie 428 zł, opłatę za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym w kwocie 553 zł, przegląd techniczny samochodu w wysokości 99 zł oraz obowiązkowe ubezpieczenie samochodu OC w kwocie 392 zł. Natomiast wobec nie okazania miejsc zakupu części do samochodu, czy też jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wydatek na zakup: opon w kwocie 600 zł, naprawy sprzęgła w wysokości 400 zł, wycieraczek w wysokości 55 zł, wymiany oleju i filtra w wysokości 114 zł oraz uszczelek misy olejowej w wysokości 210 zł organ nie uwzględnił stronie za 2015r. ww. wydatków związanych z używaniem samochodu dla potrzeb dojazdów na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Wobec powyższego wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. podstawę obliczenia podatku (...), stanowi dochód (...), po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne. Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na: odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne; leki - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu, a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo); używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł (art. 26 ust. 7a pkt 6, 12 i 14). Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób ą niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie art. 26 ust. 7b u.p.d.o.f.). Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 7 pkt 4 u.p.d.o.f. wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3. Stosownie zaś do art. 26 ust. 7c pkt 3 u.p.d.o.f. w przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych. Z kolei skorzystanie z ulgi rehabilitacyjnej, polegającej na odliczeniu od dochodu wydatku poniesionego na używanie samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo – rehabilitacyjne, uzależnione jest od następujących przesłanek, które muszą zostać spełnione łącznie, tj. podatnik powinien być osobą niepełnosprawną zakwalifikowaną przez odpowiedni organ do I lub II grupy inwalidztwa oraz powinien być właścicielem (współwłaścicielem) samochodu osobowego, którym dojeżdża na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne zlecone przez lekarza, a także okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo - rehabilitacyjnych. W niniejszej sprawie podatniczka spełniła powyższe przesłanki w zakresie skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej, polegającej na odliczeniu od dochodu wydatku poniesionego na dojazdy na zabiegi rehabilitacyjne w Ł. w kwocie 428 zł, turnus rehabilitacyjny w D. w wysokości 553 zł oraz wydatki na obowiązkowe ubezpieczenie OC w wysokości 392 zł i przegląd techniczny pojazdu w wysokości 99 zł. Organ prawidłowo natomiast stwierdził, że skarżąca nie spełniła wszystkich przesłanek dających możliwość skorzystania w całości z ulgi rehabilitacyjnej, polegającej na odliczeniu od dochodu wydatku poniesionego na używanie samochodu osobowego w odniesieniu do wydatków dotyczących zakupu części zamiennych oraz naprawy samochodu Fiat Seicento. Podkreślić należy, że wskazana w art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kwota 2.280 zł nie jest kwotą ryczałtową, ale górną kwotą odliczenia, o czym jednoznacznie świadczy zastosowane w przepisie sformułowanie "w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł". Skoro zatem zgodnie z treścią przepisu kwota odliczenia nie może przekroczyć kwoty 2.280 zł, oznacza to, że może być od niej niższa. Ponadto należy wskazać, że prawa do odliczenia całej kwoty 2.280 zł nie można również wywieść z przepisu art. 26 ust. 7c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten formułuje wyjątek od ogólnej zasady udowadniania poniesienia wydatków za pomocą dokumentów, co jednak nie oznacza, że poniesienie wydatków z tytułu używania samochodu nie może podlegać kontroli wtoku postępowania podatkowego. Tym bardziej zaś nie obliguje organu do uznania oświadczeń podatnika bez poddawania ich weryfikacji. W ocenie Sądu organy zasadnie podjął czynności w celu zweryfikowania wysokości poniesionych przez stronę wydatków z tego tytułu. W szczególności w ocenie Sądu uzasadnione były kilkukrotne wezwania organu skierowane do skarżącej, o wskazanie dokumentów źródłowych potwierdzających poniesienie wydatków obejmujących koszty utrzymania i eksploatacji ww. samochodu wykorzystywanego w 2015r. (co jest poza sporem), na dojazdy na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Nie budzi wątpliwości Sądu, że przez wydatki na używanie samochodu osobowego należy zatem rozumieć wszelkie wydatki, które są niezbędne dla używania samochodu osobowego. Tak szeroko zakreślony zakres tego pojęcia podlega zawężeniu jedynie, jak to zostało wyżej wskazane, poprzez określenie kwotowe określenie maksymalnego limitu tychże wydatków możliwych do odliczenia. Przy czym Sąd podziela stanowisko organu, że choć w przypadku wydatków, o których mowa w art. 26 ust. 7 pkt 14 u.p.d.o.f. nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość, to nie oznacza to jednak, że podatnik nie jest, zobowiązany na żądanie organu podatkowego, do przedstawienia dowodów uprawdopodabniających ich poniesienie. Prawidłowe jest w tym zakresie stanowisko organów podatkowych, które wyjaśniły, że sformułowania "wydatki", "wydatki poniesione", "w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł" wskazują na konieczność wykazania, że dany wydatek został poniesiony. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżąca nie była w stanie uprawdopodobnić, mimo prawidłowo formułowanych wezwań, wysokości wydatków poniesionych na naprawę i zakup części zamiennych do samochodu Fiat Seicento. Jak trafnie wskazał organ, do zrealizowania prawa do odliczenia spornych wydatków nie wystarczy samo oświadczenie skarżącej wskazujące na ich poniesienie, lecz winno ono zostać uprawdopodobnione w dającym się zweryfikować materiale faktycznym. Odnosząc się zaś do podnoszonej w skardze okoliczności, iż w interpretacji indywidualnej wydanej na wniosek podatniczki [...]r., w której wskazano, że strona jest uprawniona do odliczenia, o którym mowa w art. 26 ust. 7a pkt 14 u.p.d.o.f. od dochodu uzyskanego w 2013r. wydatków poniesionych w wysokości nieprzekraczającej 2.280 zł w związku z dojazdem na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne wskazać należy, że treść interpretacji pozostaje wiążąca jedynie w zakresie stanu faktycznego, na podstawie którego została udzielona i nie ma w związku z tym zastosowania w odniesieniu do innych okresów rozliczeniowych. Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) należało orzec jak w sentencji. ak