I SA/Łd 1031/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. P. i W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [....] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. określił A. i W. P. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie 177 204 zł. Na skutek odwołania wniesionego przez podatników Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w dniu [...] decyzję organu pierwszej instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia materiału dowodowego w odniesieniu do wydatków dotyczących zakupu konsoli, serwantki i obrazu, jak i wydatków na zakup i utrzymanie nieruchomości położonej w L. oraz kosztów usług hotelarsko-gastronomicznych, użycia samochodu, przejazdu autostradą za granicą, roamingu i zakupu biletu lotniczego. Kolejną decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. określił A. i W. P. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie 151 371 zł. Organ ten ustalił, iż w 2001 r. W. P. uzyskiwał przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług prawniczych, doradztwie w prowadzeniu działalności gospodarczej i zarządzaniu, a nadto z działalności wykonywanej osobiście oraz z tytułu najmu dwóch nieruchomości zlokalizowanych w Ł. i L., stanowiących wspólność majątkową małżeńską z A. P. W wyniku przeprowadzonej kontroli organ zanegował możliwość odliczenia przez W. P. wydatków na łączną kwotę 39 102,53 zł, jako kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej. Do kosztów, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; w skrócie ustawa o p.d.f.) organ nie zaliczył następujących kwot: 1. 93,26 zł uiszczone tytułem składki na ubezpieczenie społeczne, bowiem na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 58 i art. 27b ust. 1 pkt ustawy o p.d.f. podatnicy mogli jedynie obniżyć o tę kwotę wysokość podatku, nie mogli natomiast tego wydatku kwalifikować, jako kosztu uzyskania przychodów, 2. 3 101,80 zł uiszczone tytułem składki na ubezpieczenie na życie w funduszu emerytalnym, gdyż stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 37 ustawy o p.d.f. wpłata tego rodzaju nie jest kosztem uzyskania przychodu, 3. 32 zł z tytułu opłat za parking samochodu o nr rejestracyjnym [...], ponieważ podatnik nie wykazał związku wydatku z osiąganym przychodem i prowadzoną działalnością, nie udokumentował do kogo należał samochód i czy był on wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, 4. 393,44 zł stanowiącą zawyżoną wartość odpisów amortyzacyjnych maszyny czyszczącej, 5. 10 zł, w związku z zawyżeniem rzeczywiście poniesionych wydatków na opłaty pocztowe, 6. 21 791,71 zł za zakup obrazu "Akt", konsoli i serwantki przyściennej, bowiem kosztem uzyskania przychodu mogły być jedynie odpisy amortyzacyjne w łącznej kwocie 3 208,29 zł, nie zaś pełna kwota wydatków poniesiona na nabycie tych przedmiotów, 7. 56 zł kosztów samochodu według ewidencji przebiegu pojazdu za korzystanie z autostrad na terenie Czech i Austrii, 8. 5 048,74 zł w związku z wyjazdem do Włoch samochodem osobowym w terminie od 30 czerwca do 10 lipca 2001 r. w celu rozmów handlowych, 9. 2 187,86 zł za zakup paliwa za granicą i przejazdów autostradami w lipcu 2001 r., 10. 612 zł z tytułu opłat za roaming, 11. 2 998,53 zł opłat za pobyt w hotelach, 12. 2 453,99 zł za zakup biletu lotniczego, 13. 306 zł kosztów usługi gastronomicznej w hotelu oraz 14. 3 zł z tytułu opłaty pocztowej od przekazu wystawionego przez A dla firmy B S.A.. Powodem nieuznania za koszt podatkowy wydatków wymienionych w punkcie od 7 do 14 była ocena, iż podatnicy nie wykazali bezpośredniego ich związku z prowadzoną działalnością i wpływu na wielkość osiągniętego przychodu. Wobec stwierdzonych nieprawidłowości organ ocenił, iż podatkowa księga przychodów i rozchodów, dotycząca prowadzonej przez W. P. działalności gospodarczej, nie mogła stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym w odniesieniu do kosztów za 2001 r. Ponieważ dane posiadane przez organ pozwoliły jednak na określenie podstawy opodatkowania, odstąpiono od jej szacowania. Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, iż przychód z działalności prowadzonej przez W. P. wyniósł 75 575,33 zł, z czego koszty uzyskania przychodów stanowiły kwotę 37 906,01 zł, a zatem dochód wyniósł 37 669,32 zł. Uwzględniając powyższe, wysokość zobowiązania podatkowego małżonków P. za 2001 r. organ określił na kwotę 151 371 zł, podczas gdy w deklaracji podatnicy wykazali podatek w kwocie 136 369,42 zł. Od decyzji tej A. i W. P. wnieśli odwołanie, w którym zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 22 ust. 1 ustawy o p.d.f. polegające na zakwestionowaniu przez organ zaliczenia poniesionych przez stronę wydatków do kosztów podatkowych, mimo uprawdopodobnienia związku tych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą i art. 45 ust. 6 ustawy o p.d.f. poprzez określenie stronie zobowiązania podatkowego, mimo braku ku temu podstaw oraz przepisów postępowania - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; w skrócie O.p.). Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Za niezasadne organ uznał zarzuty naruszenia powołanych w odwołaniu przepisów O.p. Wskazał, iż kilkakrotnie organ zobowiązywał podatników do przedłożenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów dotyczącej działalności prowadzonej przez W. P., ewidencji przebiegu pojazdu oraz wydruków komputerowych wykazujących przychody i wydatki dotyczące najmu w 2001 r. nieruchomości znajdującej się w L., podatnicy jednak nie okazali tych dokumentów. W toku postępowania organ przesłuchał W. P. i na podstawie złożonych przez stronę wyjaśnień przyjął, iż część wydatków poniesiona na zakup konsoli, obrazu i serwantki mogła zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, ale jedynie w postaci odpisów amortyzacyjnych. Do kosztów podatkowych organ zaliczył też wydatki poniesione przez podatników w związku z wynajmem nieruchomości położonej w L. w łącznej kwocie 63 782,36 zł. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż ustalenia w tym zakresie oparte zostały wyłącznie na zeznaniach W. P., brak było bowiem innych dowodów pozwalających ustalić związek wymienionych wyżej wydatków z działalnością gospodarczą strony i wynajmem nieruchomości. W kwestii kosztów związanych z wyjazdem do Włoch organ ocenił, iż strona nie uprawdopodobniła by ich poniesienie pozostawało w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ wskazał, iż przesłuchany na tę okoliczność podatnik nie był w stanie podać z kim i w jakim celu prowadził wówczas rozmowy handlowe. Organ nie negował tego, że wydatki związane z negocjacjami handlowymi podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, stwierdził jednak, iż konieczne jest w takiej sytuacji faktyczne poniesienie wydatku, wykazanie związku z uzyskanym lub spodziewanym przychodem oraz przedstawienie przez podatnika dowodu umożliwiającego obiektywna ocenę, iż wydatkowanie środków w celu osiągnięcia przychodów rzeczywiście miało miejsce. W niniejszej sprawie strona takiego dowodu nie przedstawiła, zasłaniając się tajemnicą handlową. Odnosząc się do zarzutu braku wyjaśnienia kwestii naliczania amortyzacji maszyny czyszczącej organ odwoławczy argumentował, iż uchylając poprzednio wydaną decyzję nie zlecał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego dotyczącego tego kosztu, bowiem strona nie kwestionowała ustaleń dokonanych w tym zakresie przez organ pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił również, iż w decyzji pierwszoinstancyjnej organ podważał zasadność zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty 10 zł z tytułu opłaty pocztowej, nie zaś jak podnosi strona - 24,50 zł. Skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez A. i W. P. oparta została na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego tożsamych z tymi wymienionymi w odwołaniu. Dodatkowo wskazano też na uchybienie art. 23 ust. 1 pkt 37 ustawy o p.d.f. w związku z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych poprzez odmowę zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów składek na fundusz emerytalny. W uzasadnieniu skargi strona podnosiła, iż sprawa niniejsza odnosi się do zdarzeń, które miały miejsce kilka lat temu, co utrudnia dokładne odtworzenie ich przebiegu. Zdaniem skarżących organ nie miał podstaw by kwestionować wydatki na usługi hotelarsko-gastronomiczne, przejazdy autostradą w związku z wyjazdem do Włoch, roaming, zakup paliwa za granicą oraz koszt biletu lotniczego, które związane były z rozmowami handlowymi w tym, z potencjalnymi kontrahentami zagranicznymi. Celowość ponoszenia tego typu kosztów, w ocenie strony, nie powinna budzić żadnych zastrzeżeń ze strony organów podatkowych. Ponadto zaznaczono, iż wbrew twierdzeniom organów, W. P. w swoich zeznaniach uprawdopodobnił związek wyżej wymienionych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podkreślono też, iż uprawdopodobnienie poniesienia wydatku i jego związku z działalnością gospodarczą jest wystarczające, podatnik nie ma bowiem obowiązku udowodnienia, iż wystąpiły oba te elementy. Podniesiono także, iż organ nie podjął próby zweryfikowania zasadności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku na zakup biletu lotniczego, mimo iż podatnik wskazał osobę, która mogła udzielić niezbędnych w tym zakresie wyjaśnień. Za sprzeczne z zasadami prowadzenia postępowania dowodowego strona uznała również działanie organu polegające na usiłowaniu przerzucenia na podatników ciężaru dowodzenia. Skarżący wskazali też na brak dokładnego wyjaśnienia przez organy podatkowe kwestii odpisów amortyzacyjnych maszyny czyszczącej, na co zwracali wcześniej uwagę w odwołaniu. Argumentowali, iż organ pierwszej instancji nie wykonał w tym zakresie zaleceń organu odwoławczego i oparł się na ustaleniach zawartych w uzasadnieniu uchylonej wcześniej decyzji, naruszając tym samym art. 210 § 4 O.p. W opinii podatników również niesłusznie organy zanegowały możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów składek na fundusz emerytalny, bowiem w myśl definicji zawartej w art. 22 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, fundusz ten nie jest funduszem celowym, wobec czego brak było podstaw do stosowania wyłączenia, o którym stanowi art. 23 ust. 1 pkt 37 ustawy o p.d.f. Wskazując na powyższe strona domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z tą równicą, iż organ przyznał skarżącym rację, że wyłączenie o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 37 ustawy o p.d.f. nie miało zastosowania w niniejszej sprawie. Wskazano jednocześnie, iż powyższa konstatacja nie zmienia faktu, iż wydatek poniesiony na opłacenie w 2001 r. składek na ubezpieczenie na życie w Nationale Nederlanden Polska S.A. nie mógł zostać uznany za koszt podatkowy z uwagi na brak związku tego wydatku z powstaniem lub zwiększeniem przychodu podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, w tym przepisów powołanych przez skarżących, w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie koncentruje się na kwestii prawidłowego zakwalifikowania przez podatników wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 22 ust. 1 zd. 1 ustawy o p.d.f. w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. O zaliczeniu określonego wydatku do kosztu podatkowego decydują następujące okoliczności. Po pierwsze, wydatek musi być faktycznie poniesiony. Po drugie, musi istnieć bezpośredni związek wydatku z danym źródłem przychodu i po trzecie, poniesienie wydatku ma być ukierunkowane na osiągnięcie przychodu. Należy podzielić stanowisko strony skarżącej, mające swoje oparcie w treści art. 122 i art. 187 § 1 O.p., iż ciężar dowodzenia w postępowaniu podatkowym spoczywa na organach, a nie na stronie. Powołane przepisy stanowią, iż organy podatkowe zobligowane są do przedsięwzięcia takich czynności, które zmierzać mają do starannego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. Realizacji powyższego obowiązku służyć ma gromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego wnikliwa ocena. Sąd dokując kontroli sposobu procedowania przez organy podatkowe, w aspekcie wskazach wyżej zasad, nie dostrzegł, by dopuszczono się ich naruszenia. Zauważyć należy, iż w postępowaniu przed organem pierwszej instancji kilkakrotnie zwracano się do podatników o udostępnienie dokumentów umożliwiających ustalenia prawidłowości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków stanowiących przedmiot sporu. Strona jednak dokumentów tych nie przedłożyła. Ponadto, organ podejmował też próby przesłuchania państwa P. w charakterze strony. W wyniku powyższego uzyskano dowód w postaci zeznań W. P. Dowód ten został następnie poddany ocenie, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Organy podały, w jakim zakresie zeznania te zostały uznane za wiarygodne, wskazano również powody, dla których część informacji przekazanych przez podatnika nie mogła zostać wykorzystana przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy. Ponieważ podatnik sygnalizował, iż w odniesieniu do wydatków na zakup biletu lotniczego niezbędnych wyjaśnień udzielić może osoba prowadząca dokumentację księgową dotyczącą działalności gospodarczej podatnika, organ zwrócił się do K. P. o udostępnienie księgi przychodów i rozchodów, ewidencji przebiegu pojazdu, ewidencji środków trwałych oraz ewidencji wyposażenia. Tym samym nie można uznać za zasadny zarzutu skargi, iż organ podatkowy nie podjął żadnych działań zmierzających do weryfikacji wydatku związanego z zakupem biletu lotniczego. Czynności takie zostały podjęte, natomiast inną kwestią jest ocena dokumentów, które przedłożyła K. P. Mimo, iż przepisy Ordynacji podatkowej w sposób jednoznaczny kształtują zasady ponoszenia ciężaru dowodowego w postępowaniu podatkowym należy przyjąć, iż w niektórych kategoriach spraw interes strony będzie wymagał od niej podjęcia współdziałania z organami podatkowymi, które umożliwi ocenę poprawności zachowań podatkowych podatnika. Współdziałanie polegać może np. na zwróceniu uwagi organu na istnienie dowodów potwierdzających racje strony. Taka sytuacja będzie miała miejsce między innymi w sprawach, w których organ podatkowy neguje słuszność zaliczenia przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów określonych wydatków. Organ ustala w toku postępowania, czy podatnik poniósł wydatek, jeżeli tak, to czy miał on związek ze źródłem przychodu, którego koszt ten dotyczył oraz czy celem poniesienia wydatku było osiągnięcie przychodu. Prowadząc postępowanie dowodowe, którego celem jest dokonanie ustaleń we wskazanym wyżej zakresie, organ ma możliwość korzystania z wszelkich dostępnych i zarazem legalnych środków dowodowych (art. 180 i art. 181 § 1 O.p.), między innymi przesłuchania strony, czy badania ksiąg podatkowych. Uzyskane przy ich pomocy dowody, potwierdzą zasadność zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów określonych wydatków jedynie wtedy gdy są wiarygodne, a zatem gdy ich prawdziwość nie budzi wątpliwości w świetle innych zgromadzonych dowodów, zasad logiki i wskazań doświadczenia życiowego. Z uwagi na powyższe organ podatkowy nie może bezkrytycznie opierać ustaleń w sprawie jedynie na twierdzeniach podatnika, których zgodności z rzeczywistością nie można stwierdzić w oparciu o inny zebrany materiał dowodowy. W związku z tym wyjaśnienia W. P., iż wydatki związane z wyjazdem do Włoch samochodem osobowym oraz koszty usług hotelarsko-gastronomicznych, dotyczyły rozmów z kontrahentami handlowymi, gdy jednocześnie podatnik nie był w stanie podać jakich konkretnie partnerów handlowych dotyczyły spotkania wiążące się z poszczególnymi wydatkami, jak też nie umiał wskazać jakim samochodem podróżował, nie mogły być traktowane jako wystarczający dowód w sprawie. Upływ czasu, jaki miał miejsce pomiędzy analizowanymi zdarzeniami a prowadzonym postępowaniem podatkowym, nawet jeżeli był znaczny, nie jest okolicznością, która pozwalałaby organom podatkowym przyjąć na wiarę jakiekolwiek wyjaśnienia podatnika, bez możliwości sprawdzenia ich prawdziwości. Pozostałe dowody zgromadzone przez organy podatkowe nie potwierdziły by wymienione wyżej wydatki miały związek z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą i zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu z tego źródła, a podatnicy nie przedstawili innych dowodów, jak też nie wskazywali na istnienie takowych. Podobnie, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym istnienie związku wydatku na zakup biletu lotniczego oraz opłat za roaming z osiągniętym przychodem z działalności gospodarczej, a zatem trafnie organy zakwestionowały zaliczenie tych wydatków przez podatników do kosztów podatkowych. W skardze podniesiony został zarzut także braku wyjaśnienia kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dotyczących maszyny czyszczącej, mimo wskazań w tym zakresie zawartych w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Sąd nie podziela zgłoszonych w tym przedmiocie zastrzeżeń. W uzasadnieniu decyzji uchylającej organ odwoławczy wyeksponował konieczność ustalenia pełnego stanu faktycznego i prawnego w odniesieniu do wydatków na zakup konsoli, serwantki i obrazu, następnie kosztów zakupu i utrzymania nieruchomości w L., a także wydatków na usługi hotelowe, związanych z użyciem samochodu osobowego, opłat za przejazdy autostradami, roaming i zakup biletu lotniczego. Zalecenia sformułowane przez organ drugiej instancji nie odnoszą się do kwestii, o których pisze strona skarżąca. Ponieważ podatnicy nie wskazywali, by w tym zakresie organ wadliwie zrekonstruował stan faktyczny, Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając ponownie decyzję, przyjął w odniesieniu do odpisów amortyzacyjnych maszyny czyszczącej ustalenia w takim kształcie, w jakim przedstawione zostały w uchylonej decyzji. W skardze podatnicy zwrócili też uwagę, iż niezasadnie podważono zakwalifikowanie do kosztów podatkowych składek zapłaconych na rzecz funduszu emerytalnego z tytułu ubezpieczenia na życie. Argumentowano, iż fundusz emerytalny nie jest funduszem celowym, a zatem wyłącznie przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt 37 ustawy o p.d.f. nie miało zastosowania w odniesieniu do składek tego rodzaju. Stanowisko to należy podzielić. Fundusze emerytalne tworzone są na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (Dz. U. Nr 139, poz. 934 ze zm.). W akcie tym nie są one określone jako fundusze celowe, a tylko wówczas można mówić o takim ich charakterze. Powyższe stwierdzenie nie ma jednak znaczenia dla kierunku rozstrzygnięcia wydanego przez organ podatkowy. Jak trafnie podnosił Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, to że fundusz na jaki strona opłacała składki nie jest funduszem, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 37 ustawy o p.d.f. nie oznacza, że wydatki poniesione z tego tytułu stanowią, bez żadnych zastrzeżeń, koszty uzyskania przychodów. O tym, jaki wydatek można przyporządkować do kosztów podatkowych decyduje treść art. 22 ust. 1 ustawy o p.d.f. W przypadku składki na ubezpieczenie na życie w funduszu emerytalnym brak jest bezpośredniego związku pomiędzy jej opłaceniem i osiągnięciem przychodu z prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem pomimo, iż organ nieprawidłowo wskazał przepis prawa materialnego, który wyłączał możliwość zaliczenia przedmiotowego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, uchybienie to z przyczyn podanych wyżej nie miało znaczenia z punktu widzenia końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Ustalenia faktyczne organu odwoławczego zostały poczynione z zachowaniem zasad postępowania podatkowego przewidzianych w Ordynacji podatkowej. To, że organ podatkowy zanegował stanowisko strony w przedmiocie spornych wydatków nie stanowi jeszcze naruszenia zasad postępowania podatkowego, a w szczególności zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O. p.). Organy podatkowe mają bowiem prawo do własnej interpretacji stanu faktycznego sprawy. Z punktu widzenia wyżej wymienionych zasad ważne jest natomiast to, by swoje stanowisko należycie uzasadniły. Ten zaś wymóg uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia. W oparciu o poprawnie ustalony stan faktyczny sprawy organ drugiej instancji zasadnie zastosował art. 45 ust. 6 ustawy o p.d.f. określając podatnikom wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w prawidłowej wysokości. Ponieważ Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji bądź stwierdzenia jej nieważności, skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) należało oddalić. JZ