I SA/Łd 106/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. M.-S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. oraz określenia sposobu naliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 1113 zł. (jeden tysiąc sto trzynaście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., zaskarżoną decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] r., którą określono A. M.-S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, uzupełnioną decyzją z [...] r. w zakresie sposobu naliczania odsetek za zwłokę od wyliczonej zaległości podatkowej. Z akt sprawy wynika, że w 2010 r. podatniczka prowadziła działalność gospodarczą: w spółce jawnej A (udział 50%) oraz w firmie B Pracownia Artystyczno-Projektowa A. M.-S.. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego na podstawie historii rachunku bankowego podatniczki, zapisów konta 250 "rozrachunki z właścicielem" za 2010 r. A spółka jawna, wyjaśnień strony, dowodów włączonych postanowieniami z: 13 września 2016 r., 15 grudnia 2016 r., oraz 19 stycznia 2017 r., dotyczącymi m.in. wyciągu z historii rachunków bankowych P. S., dowodów źródłowych firmy C P. S., ustalono, że podatniczka otrzymała w 2010 r. pieniądze z nieokreślonego tytułu, w łącznej kwocie 162 745,63 zł, stanowiące przychód zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który podlega opodatkowaniu tym podatkiem na podstawie art. 9 ustawy. Podstawę opodatkowania z tytułu otrzymanych pieniędzy kwalifikowanych do przychodów z innych źródeł ustalono na podstawie art. 26 ust. 1 u.p.d.o.f., a podatek dochodowy wyliczono wg skali. W związku z powyższym decyzją z [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 39 549 zł. Na wniosek strony organ pierwszej instancji decyzją z [...] r. uzupełnił powyższe rozstrzygnięcie w zakresie sposobu naliczania odsetek za zwłokę od wyliczonej zaległości podatkowej. Organ odwoławczy przypomniał, że bieg terminu przedawnienia spornego zobowiązania uległ zawieszeniu od 16 listopada 2016 r. na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 o.p., w związku z wydaniem w tym dniu postanowienia o wszczęciu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe i o przedstawieniu podatniczce zarzutów o czyn polegający na podaniu nieprawdy w zeznaniu rocznym PIT-36L za 2010 r.. O powyższym strona została zawiadomiona w trybie art. 70c o.p. 12 grudnia 2016 r.. Wnioskiem z 5 maja 2017 r. strona zażądała uzupełnienia rozstrzygnięcia Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z [...] r. w zakresie sposobu naliczania odsetek za zwłokę od wyliczonej zaległości podatkowej. Organ uznał, że w związku z tym, iż w decyzji z [...] r. nie wskazano kiedy upłynął termin płatności podatku od określonego przez organ zobowiązania podatkowego oraz, czy w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 24 ust.5 ustawy o kontroli skarbowej, istnieje podstawa do uzupełnienia decyzji. W konsekwencji decyzją z [...] r. organ uzupełnił swoje rozstrzygnięcie w zakresie sposobu naliczania odsetek za zwłokę od wyliczonej zaległości podatkowej. W uzasadnieniu wskazano, że uwzględniając treść przepisu art. 24 ust. 5 u.k.s. oraz analizę przebiegu przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono, że przekroczenie ww. terminu powstało z winy kontrolowanej, która nie udzielała odpowiedzi w terminach wskazanych w wezwaniach organu do złożenia dokumentów i wyjaśnień oraz nierzetelnie prowadziła księgi podatkowe. Zatem to strona przyczyniła się do opóźnienia w wydaniu decyzji. W związku z powyższym w ocenie organu pierwszej instancji zasadnym było naliczenie odsetek również za okres od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji. Organ odwoławczy podzielając to stanowisko podkreślił, iż organ kontrolny wielokrotnie wzywał podatniczkę do dostarczenia dokumentów, bądź składania wyjaśnień. Strona udzielała niepełnych odpowiedzi po terminie, bądź nie udzielała ich w ogóle i nie dostarczała dokumentów. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony przez organ materiał dowodowy potwierdził nieprawidłowości w określeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. oraz nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych firm: A oraz B. Dodano. iż w związku z wyjaśnieniami złożonymi przez podatniczkę 21 listopada 2016 r. oraz przedłożonymi dowodami, organ kontroli skarbowej dokonał zmiany ustaleń i stwierdził, iż strona uzyskała w 2010 r. przychody w kwocie 162 745,63 zł, podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych wykazywane na formularzu PIT-36, którego strona nie złożyła. Dalej wyjaśniono, że w związku z niedotrzymaniem przez stronę złożonych obietnic dotyczących przedłożenia wyjaśnień oraz zjawienia się w urzędzie K. K. celem rozwiania pozostałych wątpliwości, organ kontrolny wydał decyzję z [...] r.. Organ odwoławczy zauważył, że ustalenia poczynione w stosunku do spółki A, w której strona ma 50% udziałów, nie powodują że organ kontrolny nie miał prawa czynić własnych ustaleń w stosunku do podatniczki. Wszczęcie postępowania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych nastąpiło w stosunku do podatniczki jako osoby fizycznej. Organ kontrolny wykorzystał materiał dowodowy zgromadzony w wyniku wszczęcia postępowania w stosunku do spółki, ale nie zwalniało go to od wyjaśnienia rozbieżności, które dostrzegł w tym materiale oraz przeprowadzenia odrębnego postępowania wobec działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę, którą to działalność podatniczka prowadziła nie tylko w formie spółki A, ale też firmy B. Zatem organ kontroli skarbowej mając wątpliwości co do zgromadzonego materiału dowodowego, miał nie tylko prawo ale wręcz obowiązek wezwać stronę do doprecyzowania niejasności. Organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się by jakieś czynności procesowe wykonane przez organ podatkowy pierwszej instancji były zbędne, niecelowe, nieracjonalne czy niespójne. Zauważył, że rozbudowana struktura organizacyjne finansowa działalności gospodarczej podatniczki, złożoność materii będącej przedmiotem kontroli, obszerność materiału dowodowego oraz wynikające z powyższego inne okoliczności miały wpływ na wydanie decyzji z opóźnieniem, jednakże okoliczności te nie były zależne od organu prowadzącego postępowanie. Organ kontrolny nie miał bowiem wpływu na obszerność materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz na czasochłonność analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów, a nadto na czas niezbędny do zachowania terminów proceduralnych wymaganych przy gromadzeniu materiału dowodowego i wydanie w tym zakresie stosowanych rozstrzygnięć. Czynności organu jakkolwiek zajęły dużą ilość czasu, były uzasadnione z uwagi na zawiłość sprawy. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest obszerny, na co organ nie miał wpływu, był to fakt obiektywny od nikogo niezależny. Wydanie decyzji w sprawie musiało zostać poprzedzone również jego analizą, w zawiązku z czym organ kontrolny potrzebował na rozstrzygnięcie więcej czasu, niż w innych przypadkach. Analiza i daty podejmowanych czynności wskazują zdaniem organu odwoławczego na ich zasadność oraz brak winy organu w opóźnieniu. Ilość dokonanych czynności w sprawie była duża, a zasadność ich podejmowania nie budzi wątpliwości organu odwoławczego. Jakkolwiek zdaniem strony niektóre z tych czynności organu były zbędne, to organ odwoławczy podkreślił, że organowi prowadzącemu postępowanie podatkowe należy pozostawić decyzję co do rodzaju podejmowanych w sprawie czynności, jak i co do koncepcji i sposobu prowadzenia postępowania. Organ ma bowiem prowadzić postępowanie według własnej koncepcji, której nie musi ujawniać podatnikowi, a podatnik może nie podzielać stanowiska organów co do zasadności podejmowania określonych czynności. Czynności te nie były zdaniem organu odwoławczego zbędne. Nie sposób również nie zauważyć, że pomimo licznych wezwań do złożenia wyjaśnień, dokumentów lub prób przesłuchania, pomimo prawidłowego doręczania wezwań strona nie udzielała na nie odpowiedzi, bądź udzielała je po terminie. Zatem oceniając przyczyny długotrwałości postępowania w sprawie nie sposób abstrahować od tych faktów. Zatem organ odwoławczy podziela stanowisko organu kontrolnego, że przekroczenie 6-cio miesięcznego terminu trwania tego postępowania powstało również z winy strony. W konkluzji wskazał, że w przypadku instytucji "opóźnienia w wydaniu decyzji" (i w konsekwencji naliczenia odsetek) uregulowanej w art. 24 ust. 6 u.k.s., gdy to kontrolowany/podatnik zarzuca organowi, że do opóźnienia w wydaniu decyzji doszło z przyczyn zależnych od organu, powinien on wykazać, że podejmowane przez organ czynności nie były uzasadnione i celowe, gdyż nie zmierzały do dokładnego wyjaśnienia sprawy i realizacji zasady prawdy materialnej (art. 122 o.p.), czynności te pozbawione były dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (były nieistotne) lub że polegały, np. na nieuprawnionym przeprowadzaniu wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę postępowania lub polegały na wielokrotnym przeprowadzaniu tych samych dowodów z własnej inicjatywy, np. kilkakrotne przesłuchiwanie tych samych świadków na te same okoliczności lub okoliczności niemające znaczenia w sprawie, czy też polegały na nieuprawnionym zawieszaniu postępowania w sprawie, które zostało tak ocenione w postępowaniu zażaleniowym przez organ odwoławczy. Przyjęto zatem, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 24 ust. 5 u.k.s., dotyczący nienaliczania odsetek z uwagi na zaistnienie przesłanki o której mowa w art. 24 ust. 6 u.k.s.. Nadto strona nie kwestionuje ustaleń merytorycznych dokonanych przez organ kontrolny, a jedynie nie zgadza się z naliczeniem przez organ podatkowy odsetek wbrew przepisowi art.24 ust. 5 u.k.s., tym samym zgadza się ze stwierdzonymi przez organ kontrolny nieprawidłowościami w prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie organu odwoławczego dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy podatkowej musi być dominującym celem postępowania podatkowego, a zwłaszcza tej jego części, która nazywana jest postępowaniem dowodowym. Brak zarzutów merytorycznych odnośnie dokonanych przez organ może świadczyć o zasadności sposobu prowadzenia postępowania kontrolnego i zebraniu kompletnego materiału dowodowego oraz dokonaniu jego oceny w sposób przekonujący. W ocenie organu odwoławczego zasadnie zakwestionowano przychody i koszty z działalności gospodarczej wykonywanej przez stronę w 2010 r. w spółce A oraz w firmie B, a w konsekwencji decyzją z [...] r. prawidłowo określono zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, uzupełnionej decyzją z [...] r. w zakresie sposobu naliczania odsetek za zwłokę od wyliczonej zaległości podatkowej. Prawidłowo również zdaniem organu odwoławczego otrzymane przez stronę w 2010 r. pieniądze z nieokreślonego tytułu w łącznej kwocie 162 745,63 zł, zakwalifikowano do przychodów z innych źródeł i wyliczono z tego tytułu podatek dochodowy wg skali. W skardze podatniczka zarzuciła naruszenie: - art. 24 ust. 5 u.k.s., w zw. z art. 202 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie okresu za który nie nalicza się odsetek za zwłokę, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji; - art. 24 ust. 6 u.k.s., w zw. z art. 202 ust. 1 pkt 1 p.w.u.o.k.a.s., poprzez uznanie, że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona postępowania, w sytuacji gdy organy podatkowe obu instancji nie wykazały przyczyn uzasadniających doręczenie stronie decyzji po upływie 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego w sprawie; - art. 121 § 1 w zw. z art. 124 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, albowiem wskazywane przez organy okoliczności zawiłego charakteru sprawy, rozbudowanej struktury prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej oraz obszerności materiału dowodowego w relacji do art. 24 ust. 6 u.k.s. nie uzasadniają przyjęcia, że przekroczenie terminu 6 miesięcy dla doręczenia decyzji stronie skarżącej nastąpiło bez winy organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Skarżąca swoje stanowisko podtrzymała w piśmie procesowym złożonym 12 kwietnia 2018 r., na które organ odpowiedział pismem z 18 kwietnia 2018 r., podtrzymując swe stanowisko. Dodatkowo wskazała, w tym piśmie iż w jej ocenie nie zgadza się z konkluzją organu, że w 2010 r. otrzymała środki pieniężne z nieokreślonego tytułu w łącznej kwocie 162 754,63 zł, stanowiące przychód z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., który podlega opodatkowaniu na podstawie art. 9 ustawy, których podstawę opodatkowania zgodnie z art. 10 ust. 1 ustala się na podstawie art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f.. Skarżąca zaznaczyła, że skoro organ nie jest w stanie wskazać źródła pochodzenia wspomnianych przychodów (wg ustaleń nie pochodzą one z działalności gospodarczej, wpłat osób trzecich jak i ze środków należących do męża strony, to nie przeszkód by potraktował owe przychody jako przychody ze źródeł nieopodatkowanych. Podobną argumentację zawarła w głosie do protokołu złożonym 19 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, a argumenty podniesione w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej z dnia 12 kwietnia 2018 r. (k.31 akt sądowych ) zasługują na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 20 ust. 1, w zw. z art. 27 ust.1 u.p.d.o.f (w brzmieniu obowiązującym w 2010 r.), polegające na uznaniu, że kwota wpłacona przez podatniczkę (162 745,63 złotych) na własny rachunek oraz rachunek bankowy jej męża – P. S. stanowiła jej przychód pochodzący z innych źródeł, skutkiem czego było opodatkowanie owego przychodu według skali (art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f.). W ocenie sądu, niekwestionowane ustalenia faktyczne organów winny skutkować zastosowaniem art. 3 ust.1 ustawy z dnia 16 stycznia 2015 roku o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy – Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2015 r., poz. 251), w zw. z art. 20 ust.1b i art. 25b ust.1 pkt 2 i ust.2 u.p.d.o.f, a wobec upływu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 4a na podstawie art. 208 § 1 o.p – umorzeniem postępowania. Innymi słowy, w ocenie sądu ustalenia faktyczne pozwalały na przyjęcie, że zasilenia kont przez podatniczkę stanowiły wydatek sfinansowany ze źródeł nieujawnionych, a wobec tego, że termin przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie z tytułu nieujawnionych źródeł przychodu za 2010 rok upłynął w dniu 31 grudnia 2015 roku, postępowanie winno być umorzone. Z ustaleń faktycznych jakich dokonały organy wynika, że skarżąca oraz jej mąż P. S. w 2010 roku wpłacała oraz wypłacała środki pieniężne na swe prywatne konta oraz konta firmowe. Organy ustaliły także owe wpłaty nie mogły pochodzić z działalności gospodarczych prowadzonych przez małżonków S., ani ze środków wypłaconych ze spółki A. Jednocześnie stwierdziły, że w przypadku skarżącej nadwyżka środków wpłaconych nad wypłaconymi w 2010 roku wyniosła 162 745,63 złotych i skonstatowały, że strona w 2010 roku "otrzymała pieniądze z nieokreślonego tytułu (...) stanowiące jej przychód zgodnie z art. 11 ust.1 u.p.d.o.f., który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 9 ustawy" (decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z [...] r., k.51-52 akt administracyjnych). Należy wskazać, że postępowanie kontrolne wobec A. M.-S. wszczęto 20 października 2015 r., to jest w okresie, kiedy nie weszła jeszcze w życie ustawa z dnia 16 stycznia 2015 roku o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy – Ordynacja podatkowa (z wyjątkiem art. 4, który wszedł w życie 28 lutego 2015 r.), albowiem weszła ona w życie 1 stycznia 2016 r. Niemniej w trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego wobec skarżącej ustawa ta weszła już w życie (decyzja organu pierwszej instancji jest datowana na [...] r.). W tej sytuacji, zgodnie z art.3 powołanej w tym miejscu ustawy, w opisanym wyżej, a niekwestionowanym stanie faktycznym organ pierwszej instancji winien był rozważyć (a za nim organ odwoławczy), czy dokonane ustalenia faktyczne ("otrzymane pieniądze z nieokreślonego tytułu") nie stanowią w istocie przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych (zgodnie z art. 20 ust.1 b znowelizowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zgodnie z art. 3 ust.1 ustawy zmieniającej do uzyskanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przychodów, które nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzą ze źródeł nieujawnionych i w stosunku do których nie upłynął termin przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego, stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Na marginesie należy wspomnieć, że także przed wejściem w życie ustawy zmieniającej istniały prawne podstawy do prowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia zobowiązania z tytułu nieujawnionych źródeł przychodu, mimo wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 29 lipca 2014 r., P 49/13. Należy przy tym wskazać, że zgodnie z art. 25b ust.1 pkt 2 u.p.d.o.f za przychody, o których mowa w art. 20 ust. 1b uważa się przychody ze źródeł nieujawnionych obejmujące przychody ze źródeł niewskazanych przez podatnika i nieustalonych przez organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej. Należy podnieść, że skoro organy w tej sprawie nie ustaliły źródeł pochodzenia środków wpłaconych przez podatniczkę na konta, winny były uznać, że środki te pochodziły ze źródeł nieujawnionych. Zgodnie z art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r.. poz. 1369 ze zm.) sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu. Jak wyżej wskazano w niniejszej sprawie na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji ([...] r.) miała zastosowanie ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 stycznia 2015 r. Obowiązywał więc art.68 § 4a o.p zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe z tytułu opodatkowania przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy w tym zakresie. Obowiązek podatkowy z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych powstaje na ostatni dzień roku podatkowego, w którym powstał przychód w kwocie odpowiadającej nadwyżce wydatku nad przychodami (dochodami) opodatkowanymi lub przychodami (dochodami) nieopodatkowanymi. W związku z tym należy wskazać, że jako podstawę opodatkowania organy przyjęły nadwyżkę wpłat (wydatków) na wypłatami na konta jakich dokonała podatniczka w 2010 roku i ustaliły - jak już wyżej wskazano - że owa nadwyżka pochodziła ze źródeł nieustalonych, zatem bieg terminu o którym mowa w art.68 § 4a o.p rozpoczął się z dniem 31 grudnia 2010 r., a zakończył swój bieg z dniem 31 grudnia 2015 r. Przy tym zdarzenia opisane w zaskarżonej decyzji na k.92 odwrót akt administracyjnych ( wszczęcie postępowania karnego i zawiadomienie podatniczki w trybie art.70c o.p.) przede wszystkim z tego powodu, że wystąpiły już po upływie terminu opisanego w art. 69 ust. 4a o.p, nie mogły mieć żadnego wpływu na upływ tego terminu. W związku z tymi rozważaniami należy stwierdzić, że wyrok WSA w Łodzi wydany w tej sprawie nie narusza art.134 § 2 p.p.s.a, jego uwzględnienie bowiem na zasadzie art. 153 tej ustawy będzie prowadziło do umorzenia postępowania na podstawie art. 208 § 1 o.p wobec niepowstania obowiązku podatkowego z tytułu nieujawnionych źródeł przychodu. W odpowiedzi na pismo pełnomocnika skarżącej zawierające argumenty, które stały się podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, w piśmie procesowym z dnia 18 kwietnia 2018 wspierając swe stanowisko wyrażone w decyzji, powołał się na wyrok WSA w Łodzi z 5 grudnia 2017 r., w sprawie I SA/Łd 898/17 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentujące podobny pogląd prawny. Należy zgodzić się ze skarżącą (głos do protokołu rozprawy z 20 kwietnia 2018 roku ), że powołany przez organ odwoławczy wyroki NSA oraz WSA w Łodzi wydane zostały w innym stanie faktycznym, niż ten, którego prawna ocena występuje w tej sprawie. W wyrokach tych bowiem organy podatkowe dokonały przekwalifikowania otrzymanych od innego podmiotu na rachunek bankowy środków z przychodów osiągniętych w ramach działalności gospodarczej na przychody z innych źródeł z uwagi na fakt, iż faktury do których odnosiły się płatności uznane zostały za nierzetelne. Z uwagi na charakter oraz skutki naruszenia prawa jakiego dopuściły się organy podatkowe w niniejszej sprawie odniesienie się do zarzutów oraz argumentacji zawartej w skardze było bezprzedmiotowe. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni stanowisko sądu przedstawione w niniejszym uzasadnieniu. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., w zw. z § 2 pkt.3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). A.J.