I SA/Łd 1092/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk- Drozda Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A spółka z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za luty 2014 r. oddala skargę. I SA/Łd 1092/14 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. - po rozpatrzeniu zażalenia A sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – Ś. z dnia [...] r, przedłużające do dnia 30.06.2014 r. termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 69.000 zł za luty 2014 r. - utrzymał w mocy postanowienie organu podatkowego I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny. Organ I instancji wskazał na fakt zawierania przez podatnika we wcześniejszych okresach rozliczeniowych transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy olejów smarowych. W związku z tymi transakcjami spółka wystąpiła o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającej z deklaracji: za kwiecień 2013 r w kwocie 200.000 zł, za maj 2013 r. w kwocie 123.000 zł, za czerwiec 2013 r. w kwocie 300.000 zł. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ powziął wątpliwości co do organizacji i przebiegu tych operacji gospodarczych, zwłaszcza w zakresie faktycznego przemieszczania towarów w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw. Organ podkreślił także, że w ramach wszczętego postępowania kontrolnego dotyczącego wcześniejszych okresów, wystąpił do administracji podatkowej Litwy o przeprowadzenie kontroli wobec podmiotu B o nr VAT [...] na okoliczność transakcji ze spółką A, wykazanych za kwiecień, maj i czerwiec 2013 r. Ponieważ w analizowanym w tej sprawie okresie podatkowym podatnik także wykazał wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, która stanowiła 100% sprzedaży w miesiącu lutym 2014 r, organ podatkowy I instancji uznał, że zwrot wykazany w deklaracji podatkowej za ten okres rozliczeniowy budzi wątpliwości i wymaga przeprowadzenia czynności polegających na ustaleniu rzeczywistego przebiegu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Po otrzymaniu deklaracji podatkowej przeprowadzono czynności analityczne i sprawdzające, w wyniku których w dniu 15.04.2014 r. organ I instancji wezwał podatnika do okazania dokumentów źródłowych dotyczących wykazanej w analizowanym okresie rozliczeniowym wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabyć towarów i usług pozostałych. Dokumenty przedłożone zostały przez podatnika w dniach 24 i 28 kwietnia 2014 r. i na dzień wydania postanowienia organu I instancji z dnia [...] r, poddawane były przez ten organ analizie. W pouczeniu organ wskazał, że stosownie do art.236 § 1 i § 2 pkt.1 oraz art.274b § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, stronie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej za pośrednictwem organu I instancji w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji podatnik podniósł, że faktycznym powodem przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za analizowany okres rozliczeniowy są toczące się równolegle postępowania za okresy od kwietnia do czerwca 2013 r, z których wyciągnięto nieprecyzyjne i niejasne wnioski. Strona wskazała na faktury zakupu VAT, listy przewozowe, faktury za usługi transportowe oraz dokumenty logistyczne i dokumenty PZ, które potwierdzają w jej ocenie dokonanie transakcji. Podniosła, że w odpowiedzi na wystąpienie organu I instancji, Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad potwierdziła transport towarów na odcinkach krajowych oraz na odcinku Polska – zagranica, z wyjątkiem przemieszczenia samochodu z towarem o nr. rej. [...]. Według strony wywóz towaru tym środkiem transportu nie został potwierdzony z uwagi na fakt, że organ w swoim wystąpieniu nie podał pełnego nr rej. pojazdu przewoźnika [...] to jest: [...]. Strona podniosła także, że w aktach sprawy znajduje się odpowiedź administracji podatkowej [...], z której wynika, że transakcje dokonane w kwietniu 2013 r. zostały jednoznacznie potwierdzone. W odniesieniu do będącego przedmiotem tej sprawy przedłużenia terminu dokonania zwrotu za miesiąc lutu 2014 r. strona podkreśliła, że organ I instancji podjął pierwsze działania w ramach czynności sprawdzających dopiero po upływie półtora miesiąca od otrzymania deklaracji VAT za ten okres. Analizując stan faktyczny sprawy oraz zarzuty przedstawione w zażaleniu strony Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wskazane przez organ I instancji przesłanki, którymi kierował się orzekając o przedłużeniu terminu dokonania zwrotu podatku za analizowany okres, uzasadniały przyjęcie stanowiska, że dokonane transakcje budzą wątpliwości i wymagają dalszego sprawdzenia. Wskazał na art. 274b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz na art.87 ust.1 ustawy z dnia 11.03.2004 o podatku od towarów i usług, dalej "u.p.t.u." (tekst jedn. Dz.U.2011.177.1054 ze zm.) uprawniające organ do przedłużenia terminu dokonania zwrotu podatku gdy ma uzasadnione przesłanki by powziąć wątpliwości co do prawidłowości rozliczenia podatku. Organ odwoławczy przyznał, że organ I instancji nieprecyzyjnie wyjaśnił, że odpowiedź podatkowej administracji [...] dotycząca transakcji dokonanych przez stronę z kontrahentem [...] nie wpłynęła, w sytuacji gdy odpowiedź ta wpłynęła 11.10.2013 r. Organ odwoławczy wyjaśnił jednak, że z uwagi na powstałe w związku z tą odpowiedzią dalsze wątpliwości organ I instancji ponownie wystąpił z zapytaniem uzupełniającym na formularzu SCAC. Co do rozbieżności w nr rej. pojazdu przewoźnika [...], że ustalenia w tym zakresie nie odnoszą się do analizowanego okresu rozliczeniowego ale do okresów wcześniejszych to jest kwiecień – lipiec 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że przywołując ustalenia dotyczące rozliczeń z tytułu podatku VAT za wskazane tu wcześniejsze miesiące, organ I instancji uznał jedynie, że w związku z wątpliwościami związanymi z rzetelnością rozliczeń transakcji wewnątrzwspólnotowych, dotyczącymi tych wcześniejszych okresów rozliczeniowych, konieczne jest przeprowadzenie szczegółowej weryfikacji rozliczenia przedstawionego przez podatnika także za analizowany w tej sprawie okres rozliczeniowy. Organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu swego postanowienia, że wynikiem analizy przedłożonych dokumentów dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowych w miesiącu lutym 2014 r. było ustalenie przez organ I instancji, iż w lutym 2014 r. podatnik zadeklarował wewnątrzwspólnotową dostawę oleju smarowego na rzecz kontrahenta z Estonii B [...] T., którego przedmiotem działalności jest pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. Zauważono tu, że deklarowana dostawa oleju smarowego na rzecz podmiotu [...] znacznie odbiega od profilu działalności tego podmiotu. W wyniku powziętych wątpliwości organ I instancji wystąpił, już po wydaniu własnego postanowienia, do [...] administracji podatkowej celem weryfikacji przedmiotowych transakcji. Do dnia wydania postanowienia przez organ odwoławczy nie wpłynęła odpowiedź z Estonii. W ocenie organu odwoławczego – wbrew twierdzeniom strony – organ I instancji podjął pierwsze czynności w sprawie nie po półtora miesiąca od złożenia deklaracji, ale bezpośrednio po jej otrzymaniu. Według organu odwoławczego pierwszą czynnością organu I instancji nie było skierowane do strony wezwanie z 15.04.2014 r. o przedłożenie wskazanych w nim dokumentów, bowiem uprzednio organ przeprowadził czynności analityczne i sprawdzające, których wynikiem było powyższe wezwanie. Organ odwoławczy wskazał także na inne okoliczności, które w jego ocenie są zastanawiające z punktu widzenia zasady racjonalności działania przedsiębiorcy. Podniósł, że spółka A jest jedną z trzech firm, których wspólnikiem jest J. K. Dwie firmy mają siedzibę w P. pod tym samym adresem, a tylko spółka będąca stroną w tej sprawie zarejestrowana jest w Ł. pod odpłatnym wirtualnym adresem, pod którym zarejestrowanych jest kilkadziesiąt innych spółek. Według organu adres zamieszkania w okolicach P. i rejestracja innych firm w tym mieście uzasadnia stwierdzenie, że interesy gospodarcze i życiowe J. K. skupiają się w P., a zarejestrowanie spółki A w Ł. pod wirtualnym adresem służyć miało utrudnieniu prowadzenia kontroli podatkowych w razie uzyskania żądanych zwrotów podatku, bez wcześniejszej weryfikacji zasadności zwrotów. Organ wskazał także na konieczność uzyskania informacji od podatkowej administracji [...] czy przedstawione przez stronę dla podmiotu [...] faktury VAT, dokumentują rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. W skardze na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu podatkowego I instancji, zarzucając naruszenie: przepisów postępowania to jest: art.120, art.121 § 1, art.122, art.125 § 1, art.187 § 1, art.217 § 1 pkt.4 i § 2, art.210 § 4 w zw. z art.219 oraz art.274b ustawy Ordynacja podatkowa; przepisów prawa materialnego to jest art.87 ust.2 u.p.t.u. Strona podniosła, że do złożonej drogą elektroniczną w dniu 7 marca 2014 r. deklaracji za analizowany okres podatkowy, załączyła wniosek o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wynikającej ze złożonej deklaracji, w terminie 25 dni. Postanowieniem z [...] r. organ I instancji przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku do dnia 6 maja 2014 r., a następnie postanowieniem z [...]r. (utrzymanym w mocy zaskarżonym w tej sprawie postanowieniem organu odwoławczego), organ I instancji przedłużył powyższy termin do 30 czerwca 2014 r. Strona wskazała na Dyrektywę VAT 2006/112, orzecznictwo TSUE oraz orzecznictwo sądów administracyjnych i podniosła, że przedłużenie terminu zwrotu VAT to sytuacja o charakterze wyjątkowym, uwarunkowane koniecznością wykazania przez organ wątpliwości co do tego czy taki zwrot podatnikowi rzeczywiście przysługuje. Strona podkreśliła, że wątpliwości muszą mieć zobiektywizowany charakter i dotyczyć ściśle okresu objętego żądaniem podatnika o zwrot, a organ powinien te wątpliwości szczegółowo wykazać w uzasadnieniu postanowienia. W ocenie strony uzasadnienie organu I instancji standardów tych nie spełnia. Okoliczności powołane w tym postanowieniu nie potwierdzają zasadności przedłużenia terminu zwrotu za analizowany okres rozliczeniowy, gdyż jako przyczynę przedłużenia powołano fakt nieudzielenia odpowiedzi przez [...] administrację podatkową w postępowaniu w sprawie zasadności zwrotu podatku za okresy: luty, maj i czerwiec 2013 r. Z ostrożności procesowej strona podnosi jednak, że odpowiedź [...] administracji podatkowej wpłynęła do organu w dniu 2 października 2013 r. Strona podniosła także, że potwierdzony został również fakt przemieszczenia olejów smarowych w kierunku Litwy z wyjątkiem jednego samochodu, w odniesieniu do którego brak potwierdzenia wynika z błędu organu podatkowego, który we wniosku podał niewłaściwy nr rejestracyjny tego samochodu. Jednocześnie organ nie wskazał na żadne okoliczności, które uzasadniałyby podjęcie wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku za luty 2014 r. Wezwanie w tej sytuacji strony do przedstawienia dokumentów dotyczących transakcji po upływie 39 dni po złożeniu deklaracji za analizowany okres nie może uzasadniać przedłużenia terminu zwrotu. Strona wskazała także na brak powołania w podstawie prawnej postanowienia organu I instancji art.274b Ordynacji podatkowej. Z postanowienia nie wynika zatem w ramach jakiej procedury organ dokonuje przedłużenia terminu zwrotu podatku. Odnośnie twierdzeń zawartych w zaskarżonym postanowieniu organu odwoławczego strona podnosi, że wymienione przez Dyrektora okoliczności zawarte na str.6 postanowienia organu II instancji jako przyczyna uzasadniająca przedłużenie terminu zwrotu podatku nie zostały podniesione przez organ I instancji. Nie mogą być więc rozpatrywane jako okoliczności mające znaczenie na gruncie naruszenia przez organ I instancji przepisu art.87 ust.2 u.p.t.u. W ocenie strony bez znaczenia dla kierunku rozstrzygnięcia w sprawie pozostają rozważania przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do faktycznych interesów gospodarczych i życiowych prezesa spółki A i związanej z nimi decyzji o siedzibie spółki. Również brak odpowiedzi od [...] administracji podatkowej nie może stanowić podstawy do przedłużenia terminu zwrotu podatku w świetle art.87 ust.2 u.p.t.u. ponieważ organ I instancji wystąpił z wnioskiem do tej administracji już po wydaniu zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumenty zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia odpowiedzi na skargę wynika, że w dniu 14 marca organ I instancji dokonał analizy zasadności zwrotu podatku VAT za luty 2014 r, w której wskazano na konieczność przeprowadzenia czynności sprawdzających. Sporządzono również zestawienie danych z deklaracji VAT-7 złożonych za okres od marca 2012 r. do lutego 2014 r., z którego wynika, że podatnik wykazał sprzedaż towarów i usług w łącznej kwocie 2.730.640 zł, z czego aż 2.729.940 zł (czyli 99,9%) stanowi wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Podkreślono, że w rozliczeniu podatnika za miesiąc luty 2014 r. całą sprzedaż podatnika stanowiła wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Istotą sporu w analizowanej sprawie jest, czy organ podatkowy w sposób zasadny dokonał przedłużenia zwrotu na konto podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc luty 2014 r. W art.87 ust.1 u.p.t.u. prawo do zwrotu podatku wyrażone zostało jako zasada. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego podlegającego odliczeniu jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Ustawodawca wskazał zatem dwa równorzędne sposoby postępowania z powstałą nadwyżką podatku. Jednym ze sposobów jest właśnie jej zwrot na rachunek bankowy. Zasady dokonywania zwrotu określa art.87 ust.2 u.p.t.u. przy uwzględnieniu treści art.87 ust.6 tej ustawy, który daje podatnikowi prawo do wystąpienia z wnioskiem o zwrot w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia, w przypadku gdy kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji podatkowej, wynikają między innymi z faktur dokumentujących kwoty należności, które zostały w całości zapłacone, z uwzględnieniem art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.), co miało miejsce w tej sprawie. Jednakże w zd.2 art.87 ust.2 u.p.t.u. ustawodawca przewidział możliwość przedłużenia terminu zwrotu podatku. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.12.2008 r. stanowi, że jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Przy czym jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. W analizowanej sprawie przedłużenie terminu dokonania zwrotu podatku nastąpiło w toku weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, na co wskazuje - przywołany pouczeniu zawartym w postanowieniu organu I instancji, a także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - art. 274b § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa, dalej "O.p." (tekst jedn. Dz.U. 2012.749 ze zm.). Niewskazanie tego przepisu wprost w podstawie prawnej postanowienia stanowi uchybienie procesowe, ale w tym stanie faktycznym pozostaje bez wpływu na kierunek rozstrzygnięcia sprawy. Interpretacja gramatyczna art.87 ust.2 zd.2 uzasadnia stwierdzenie, że do wydania postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku wystarczą wątpliwości organu. Należy jednak zauważyć, że z zasady neutralności podatku wynika, iż nie są dopuszczalne zbyt daleko idące ograniczenia ani co do kwoty, ani co do terminu dokonania zwrotu. Np. w orzeczeniu z dnia 18 grudnia 1997 r. w połączonych sprawach Garage Molenheide BVBA (C-286/94), Peter Schepens (C-340/95), Bureau Rik Decan-Business Research & Development NV (BRD) (C-401/95) and Sanders BVBA (C-47/96) v. Belgische Staat stwierdzono, że stosowanie tego rodzaju środków przez państwo członkowskie, co do zasady, nie jest wykluczone. Trybunał jednakże podkreślił w uzasadnieniu orzeczenia, że choć stosowanie tego rodzaju środków - które mają na celu zapewnienie możliwie najskuteczniejszej ochrony interesów budżetu (Skarbu Państwa) - jest dopuszczalne, to jednak nie mogą one iść dalej, niż jest to konieczne do osiągnięcia tego celu (ochrony interesów budżetowych). Dlatego też środki te nie mogą być stosowane w taki sposób, jaki prowadziłby do systematycznego podważania prawa do odliczenia podatku, które to prawo jest fundamentalną zasadą wspólnego systemu VAT. Sprzeczne byłoby to bowiem z zasadą proporcjonalności. Trybunał wskazał następnie, że zasadniczo sprawą sądu krajowego jest badanie, czy w konkretnej sytuacji dane regulacje naruszają zasadę proporcjonalności. Okolicznością istotną jest zatem ocena czy organ orzekając o przedłużeniu terminu zwrotu działał w sposób dowolny czy też wykazał, że jego stanowisko co do konieczności weryfikacji zasadności zwrotu jest uzasadnione w stanie faktycznym sprawy. Należy podzielić stanowisko strony skarżącej, że zaskarżone postanowienie jest lakoniczne w zakresie precyzyjnego wykazania przesłanek świadczących o konieczności weryfikacji rozliczenia podatnika wnioskującego o zwrot podatku za analizowany okres rozliczeniowy. Z postanowienia organu I instancji wynika jednak, że wątpliwości te wynikają z dużych kwot wskazywanych do zwrotu także za poprzednie okresy. W postanowieniu nie zamieszczono wprost informacji o zakresie sprzedaży towarów przez stronę skarżącą w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy, ale zestawienie danych z deklaracji VAT-7 złożonych za okres od marca 2012 r. do lutego 2014 r., o którym wspomniano w odpowiedzi na skargę wskazuje, że podatnik wykazał sprzedaż towarów i usług w łącznej kwocie 2.730.640 zł, z czego aż 2.729.940 zł (czyli 99,9%) stanowi wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W decyzji organu odwoławczego podkreślono także, że w rozliczeniu podatnika za miesiąc luty 2014 r. całą jego sprzedaż stanowiła wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Sąd podziela stanowisko, że wielomiesięczna sprzedaż tylko w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i wykazywanie do zwrotu kilkusettysięcznej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym uzasadnia powzięcie wątpliwości i podjęcie działań zmierzających do weryfikacji zasadności zwrotu. Przy czym 25-dniowy termin zwrotu jest w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę terminem na tyle krótkim, że uniemożliwia organowi przedstawienie konkretnych argumentów uzasadniających konieczność weryfikacji rozliczenia podatnika. Żądanie takiego poziomu pewności na etapie postępowania, który z samego założenia związany jest z koniecznością przeprowadzenia dalszych ustaleń w zakresie weryfikacji zasadności zwrotu, byłoby nieusprawiedliwione w świetle przepisów prawa. Nie można aprobować takiej wykładni art. 87 ust. 2 u.p.t.u., która ograniczałaby stosowanie instytucji przedłużenia terminu zwrotu do takiego stopnia, że w istocie prowadziłaby do niemożności spełnienia celu jej ustanowienia, tj. umożliwienia organowi tymczasowego wstrzymania się ze zwrotem podatku do momentu zakończenia weryfikacji zasadności tego zwrotu w przypadku zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie (v. wyrok NSA z 11.04.2014 r. I FSK 610/13, LEX nr 1484704). Jakkolwiek zatem organ nie wskazał w postanowieniu konkretnych argumentów w zakresie powziętych wątpliwości dotyczących zwrotu podatku za analizowany okres rozliczeniowy Sąd uznał, że wskazanie w postanowieniu organu I instancji konieczności analizy przedłożonej przez stronę skarżącą w dniach 24 i 28 kwietnia 2014 r. dokumentacji dotyczącej miesiąca lutego 2014 r., należy utożsamiać z koniecznością sprawdzenia rzetelności i prawdziwości transakcji zawartych przez skarżącą spółkę z jej kontrahentem [...] (którego wskazano w postanowieniu organu odwoławczego). Przedłużenie terminu zwrotu podatku do 30 czerwca 2014 r. nie stanowi więc naruszenia art. 87 ust.2 zd.2 u.p.t.u. skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że bez znaczenia dla kierunku rozstrzygnięcia w sprawie pozostają rozważania przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do faktycznych interesów gospodarczych i życiowych prezesa spółki A i związanej z nimi decyzji o siedzibie spółki. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą w jakiejkolwiek formie ma prawo do podejmowania decyzji dotyczących organizacji tej działalności także w zakresie miejsca jej prowadzenia. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że organy podatkowe nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów ustawy Ordynacja podatkowa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Dopuszczone prawem przedłużenie terminu zwrotu podatku i prowadzenie weryfikacji rozliczenia podatnika w toku czynności sprawdzających nie może być odbierane jako naruszanie zasady zaufania podatnika (art.121 § 1 Ordynacji). Wobec powyższego nie ma także podstaw do przyjęcia naruszenia przez organ art.87 ust.2 u.p.t.u. W świetle powyższych rozważań uzasadnione jest w ocenie Sądu oddalenie skargi na podstawie art.151 p.p.s.a. ak