I SA/Łd 1139/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 17 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółki z o.o. w Ł. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy za kwiecień 2014 r. postanawia: odrzucić skargę. W niniejszej sprawie A spółka z o.o. w Ł. wniosła skargę do tutejszego sądu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. –W. z [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy za kwiecień 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko, wyrażone w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1133/13 oraz z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 257/14 (dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA), zgodnie z którym podatnikowi, na podstawie art. 3 § 2 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wydane w czasie kontroli podatkowej na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Jest to bowiem indywidualny akt o charakterze zewnętrznym i publicznoprawnym, niebędący decyzją ani postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1–3 p.p.s.a. oraz dotyczący uprawnienia podatnika do zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług w określonym terminie. Zaskarżone postanowienie z [...] r., spełnia wszystkie kryteria wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem podlega kontroli sądów administracyjnych. Skarga podlega jednak odrzuceniu z uwagi na niespełnienie przez skarżącą spółkę w wymaganym terminie wymogu formalnego, warunkującego skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Zasadniczym warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stanowi o tym wprost art. 52 § 1 p.p.s.a. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia (a tak jest w sprawie będącej przedmiotem skargi), to na mocy art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności, po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie kwestionowane postanowienie z [...] r. zostało doręczone stronie jeszcze tego samego dnia. Termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął zatem 18 lipca 2014 r. Z przekazanych przez organ administracji publicznej akt administracyjnych wynika natomiast, że skarżąca spółka wystąpiła do organu ze wskazanym wezwaniem dopiero 21 lipca 2014 r., czyli już po terminie. W konsekwencji przyjąć należy, że nie wezwała skutecznie organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w cytowanym art. 52 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę. P.C.