I SA/Łd 1173/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. M.-G. oraz I. G. reprezentowanego przez opiekuna prawnego M. M.-G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. uchyla zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. ustalającą dla spadkobierców zmarłego w dniu 7 lutego 2013 r. M. G. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok w kwocie 5.986 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w roku 2013 M. G. prowadził działalność gospodarczą, w zakresie świadczenia usług rachunkowo - księgowych. Był podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych opodatkowanym według zasad określonych w art. 30c. M. G. zmarł w dniu 7 lutego 2013 r. Nie złożył zeznania podatkowego PIT-36L za rok 2013. Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił wielkość przychodu za rok 2013 r., kosztów uzyskania tego przychodu oraz dochód. Następnie, na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako: "O.p.", poinformował spadkobierców, tj. M. M.-G. oraz I. G. o wysokości przychodu i dochodu oraz wysokości podatku dochodowego, informując jednocześnie, iż zgodnie z art. 104 § 2 O.p., jeżeli spadkodawca poniósł wydatki uprawniające do ulg podatkowych, spadkobierca w terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji, zawiadamia organ podatkowy o wysokości poniesionych wydatków. Spadkobiercy nie przedstawili dokumentów uprawniających do ulg podatkowych w roku 2013. Postanowieniem z dnia [...] r., organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok po zmarłym, a następnie wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. ustalił dla spadkobierców zmarłego zobowiązanie w kwocie 5.986 zł. Od powyższej decyzji spadkobiercy złożyli dwa odwołania o tożsamej treści, w których zarzucili naruszenie: 1) art. 100 § 1 i art. 98 § 1 O.p. w zw. z art. 1031 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny i art. 1025 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, poprzez zobowiązanie strony do wpłaty kwoty 5.986 zł, tj. całej kwoty stanowiącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok, pomimo że istnieją inne długi niż zaległości podatkowe, natomiast spadkobierca przyjął spadek z dobrodziejstwem inwentarza, a stan czynny spadku jest niższy niż stan bierny, natomiast pierwszeństwo zaspokojenia sprawie mają wierzytelności zabezpieczone hipoteką. Nadto, spadkobiercy dotychczas zapłacili już długi spadkowe na rzecz ZUS z tytułu składek w kwocie 9.298,04 zł, co zostało pominięte przy ustalaniu zobowiązania podatkowego oraz na rzecz Urzędu Skarbowego w P. w kwocie 15.882,92 zł. Wpłacając te kwoty spadkobiercy nie wiedzieli o istnieniu zobowiązań określonych w zaskarżonej decyzji. 2) art. 191 O.p., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prowadzącą w konsekwencji do uznania, że strona zobowiązana jest do zapłaty łącznie kwoty 5.986 zł, tj. całej kwoty stanowiącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok po zmarłym, pomimo iż stan czynny spadku nie pozwala na zaspokojenie wszystkich długów, natomiast wierzytelności zabezpieczone hipoteką mają pierwszeństwo w zaspokojeniu, 3) art. 187 § 1 O.p., poprzez nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, 4) art. 122 O.p., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Spadkobiercy wnieśli o uchylenie decyzji i ponowne ustalenie zobowiązania podatkowego określonego w decyzji przy uwzględnieniu składek wpłaconych na rzecz ZUS przez spadkobierców M. G., a także uchylenie decyzji w zakresie zapłaty kwoty stanowiącej całość ustalonego zobowiązania. W uzasadnieniu odwołania podnieśli, iż w sytuacji gdy spadkobiercy nabyli spadek z dobrodziejstwem inwentarza i wiadomo jest, że istnieją inne długi niż zaległości podatkowe (w niniejszej sprawie wynikało to ze spisu inwentarza) organ podatkowy nie powinien zobowiązywać do wpłaty całej kwoty, lecz poprzestać na orzeczeniu o zakresie odpowiedzialności spadkobiercy za zobowiązania podatkowe spadkodawcy. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie uwzględnił odwołania i wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym zapłacone w 2014 roku przez spadkobierców składki do ZUS, stanowiące niezapłacone wcześniej zobowiązanie spadkodawcy w kwocie 9.298,04 zł nie mogą pomniejszać dochodu spadkodawcy za rok 2013, ponieważ nie zostały zapłacone w roku podatkowym którego dotyczy zobowiązanie. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał na treść art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Następnie organ odwoławczy wskazał, że w świetle art. 104 § 1-3 O.p., gdy podatnik umiera w trakcie roku podatkowego organy podatkowe mają obowiązek wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego lub stwierdzają nadpłatę podatku. Spadkobiercy podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych nie muszą zatem składać za niego zeznania rocznego. Ustalenie w drodze decyzji organu podatkowego wysokości zobowiązania podatkowego lub też nadpłaty spadkodawcy jest odejściem od zasady, zgodnie z którą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje dopiero po zakończeniu roku podatkowego. Wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym jest możliwe jedynie wtedy, gdy spadkodawca nie złożył zeznania podatkowego i wysokość podatku nie została za jego życia określona w decyzji. Decyzja, o której mowa w art. 104 § 3 O.p. - w przypadku gdy podatnik (spadkodawca) zmarł w trakcie roku podatkowego przed złożeniem zeznania podatkowego - jest decyzją, w której zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego. Jest to decyzja unormowana w art. 21 § 1 pkt 2 O.p., co oznacza, że zobowiązanie spadkobiercy powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, sama wysokość tego zobowiązania determinowana jest natomiast wielkością zobowiązania podatkowego spadkodawcy. Zgodnie z art. 98 § 1 O.p. do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe. W myśl art. 1012 Kodeksu cywilnego spadkobierca może przyjąć spadek bez ograniczenia odpowiedzialności za długi (przyjęcie proste), bądź przyjąć spadek z ograniczeniem tej odpowiedzialności (przyjęcie z dobrodziejstwem inwentarza), bądź też spadek odrzucić. W świetle art. 1031 ww. ustawy w razie prostego przyjęcia spadku spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe bez ograniczenia, natomiast w razie przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe tylko do wartości ustalonego w inwentarzu stanu czynnego spadku. Powyższe ograniczenie odpowiedzialności "odpada", jeżeli spadkobierca podstępnie nie podał do inwentarza przedmiotów należących do spadku albo podał do inwentarza nie istniejące długi. Zgodnie zaś z art. 1032 § 1 K.c., jeżeli spadkobierca, który przyjął spadek z dobrodziejstwem inwentarza, spłacił niektóre długi spadkowe nie wiedząc o istnieniu innych długów, ponosi on odpowiedzialność za niespłacone długi tylko do wysokości różnicy między wartością ustalonego w inwentarzu stanu czynnego spadku a wartością świadczeń spełnionych na zaspokojenie długów, które spłacił. Jeżeli spadkobierca, który przyjął spadek z dobrodziejstwem inwentarza, spłacając niektóre długi spadkowe wiedział o istnieniu innych długów spadkowych, ponosi on odpowiedzialność za te długi ponad wartość stanu czynnego spadku, jednakże tylko do takiej wysokości, w jakiej byłby obowiązany je zaspokoić, gdyby spłacał należycie wszystkie długi spadkowe (art. 1032 § 2 ww. ustawy). Zgodnie z art. 1034 § 1 K.c. do chwili działu spadku spadkobiercy ponoszą solidarną odpowiedzialność za długi spadkowe. Jeżeli jeden ze spadkobierców spełnił świadczenie, może on żądać zwrotu od pozostałych spadkobierców w częściach, które odpowiadają wielkości ich udziałów. Z pisma z dnia 8 kwietnia 2014 r. kierowanego przez komornika sądowego do Sądu Rejonowego w P. wynika, iż: łączny stan czynny spadku po zmarłym wyniósł 255.915,21 zł, natomiast łączny stan bierny spadku wyniósł 367.196,34 zł. Wobec powyższego organ odwoławczy ocenił, że spadkobiercy odpowiadają za długi spadkowe solidarnie do wysokości ustalonego w inwentarzu stanu czynnego spadku. Stwierdził, że wartość stanu czynnego spadku (255.915,21 zł) znacznie przekracza zobowiązanie wynikające ze skarżonej decyzji (12.580 zł). Tym samym zasadnie organ pierwszej instancji obciążył spadkobierców solidarną odpowiedzialnością za całe zobowiązanie spadkodawcy z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2012. Mając zatem na uwadze solidarną odpowiedzialność spadkobierców oraz wydanie decyzji łącznie dla wszystkich spadkobierców, organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo ustalono zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych po zmarłym, w kwocie 5.986,00 zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał termin i numer rachunku bankowego, na jaki kwotę tę należy wpłacić, nie wskazując który spadkobierca w jakiej wysokości ma dokonać wpłaty. W zakresie podnoszonej kolejności zaspokajania wierzycieli spadku organ odwoławczy podzielił pogląd organu pierwszej instancji który wskazał, iż przepisy art. 1025 i 1026 Kodeksu postępowania cywilnego, które to określają kolejność zaspokojenia z kwoty uzyskanej z egzekucji wierzytelności, nie mogą być brane pod uwagę na etapie wydawania decyzji podatkowej, lecz dopiero na etapie prowadzonej egzekucji, podczas której wyegzekwowana kwota zaległości zostanie podzielona między wierzycieli. W ocenie organu odwoławczego nie jest prawdą, iż spadkobiercy spłacając długi spadkowe w ZUS, tj. składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w kwocie 9.298,04 zł i w Urzędzie Skarbowym w P., tj. zobowiązania w zakresie podatku od towarów i usług w kwocie 15.882,92 zł w dniu 25 listopada 2014r. "nie wiedzieli o istnieniu zobowiązań określonych w zaskarżonej decyzji", tj. zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, bowiem z ww. pisma Komornika Sądowego z dnia 8 kwietnia 2014r. wynika takie zadłużenie. W skardze na przedstawioną powyżej decyzję organu odwoławczego spadkobiercy zarzucili naruszenie: 1) art. 98 § 1, § 2 pkt 1, 2 O.p. w zw. z art. 1031 § 2 K.c. art. 1032 § 2 K.c., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na orzeczeniu o odpowiedzialności podatkowej spadkobiercy bez względu na stan czynny spadku i spłacone dotychczas długi spadkowe ujęte w spisie inwentarza, co doprowadza do sytuacji, w której to pomimo przyjęcia przeze mnie spadku z dobrodziejstwem inwentarza, mam obowiązek uiścić kwotę podatku określonego w decyzji w terminie 14 dni i tym samym jestem narażona na ponoszenie odpowiedzialności za długi spadkodawcy do kwot rzeczywistych zobowiązań pozostawionych przez spadkodawcę zamiast do wartości czynnej pozostawionego spadku, 2) art. 98 § 1, § 2 pkt 1, 2 O.p. art. 100 § 1 O.p. w zw. z art. 1031 § 2 K.c., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu przy orzekaniu o solidarnej odpowiedzialności spadkobierców za długi spadkowe spadkodawcy długów spadkowych zmarłego w łącznej kwocie 367.196,34 zł, która to kwota nie uwzględniała wysokości określonego dopiero w dniu [...] r. zobowiązania wskazanego w niniejszej decyzji; 3) art. 100 § 1l i art. 98 § 1 O.p. w zw. z art. 1031 § 2 K.c. i art. 1025 § 1 K.p.c., poprzez zobowiązanie strony do wpłaty kwoty 5.986 zł, tj. całej kwoty stanowiącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. po zmarłym, pomimo że istnieją inne długi niż zaległości podatkowe, natomiast spadkobierca przyjął spadek z dobrodziejstwem inwentarza, a stan czynny spadku jest mniejszy niż stan bierny, natomiast pierwszeństwo zaspokojenia w niniejszej sprawie maj ą wierzytelności zabezpieczone hipoteką. Nadto, spadkobiercy dotychczas zapłacili już część długów spadkowych, co wskazali w toku postępowania, nie wiedząc o istnieniu zobowiązań określonych w zaskarżonej decyzji, które zostały dopiero określone w decyzji z dnia [...] r., 4) art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1, art. 191 O.p., poprzez rozpatrzenie w sposób niewystarczający materiału dowodowego zebranego w sprawie, dokonanie jego pobieżnej i dowolnej oceny, a nadto zaniechanie zebrania kompletnego materiału dowodowego, co doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego, polegającego na uznaniu, iż skarżący ponosi odpowiedzialność za pozostawione przez zmarłego długi spadkowe do wartości orzeczonej niniejszą decyzją poprzez określenie, iż cała kwota podlega wpłacie w terminie 14 dni; 5) art. 122, art. 187 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 188, art. 199 O.p., poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony na okoliczność ustalenia wysokości pozostawionych przez zmarłego długów spadkowych, w przypadku kiedy to ww. dowód ma bardzo istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziłoby do prawidłowego ustalenia wartości spadku. Mając na uwadze podniesione zarzuty spadkodawcy wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Skargę uwzględniono uznając za zasadne zarzuty naruszenia art. 98 § 1, § 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa, dalej " O.p." (tekst jedn. Dz.U.2015.613 ze zm.) w związku z art. 1032 § 2 i art. 1034 § 1 ustawy z dnia 23.04.1964 r. Kodeks cywilny, dalej " K.c" (tekst jedn. Dz.U.2014.121 ze zm.) oraz art.104 § 3 O.p. Zgodnie z art. 97 § 1 O.p. spadkobiercy podatnika przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. Z art. 98 § 1 O.p. wynika, że do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosuje się przepisy K.c. o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe. Artykuły 1030-1034 K.c. dotyczące odpowiedzialności za długi spadkowe należy zatem stosować wprost do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe. Oznacza to, że przyjęcie spadku z dobrodziejstwem inwentarza zobowiązuje spadkobiercę do ponoszenia odpowiedzialność za długi spadkowe tylko do wartości ustalonego w inwentarzu stanu czynnego spadku (art. 1031 § 2 K.c.). Jednocześnie okoliczność spłacenia niektórych długów spadkowych ze świadomym pomijaniem innych długów powoduje ustawowe rozszerzenie granic odpowiedzialności spadkobiercy. Spadkobierca wprawdzie w dalszym ciągu ponosi odpowiedzialność ograniczoną, jednakże de facto odpowiadać będzie ponad wartość stanu czynnego spadku. W takim wypadku powstaje bowiem obowiązek zaspokojenia wierzycieli, o których wiedział, w takiej wysokości, w jakiej byłby zobowiązany ich zaspokoić, gdyby wszystkie długi spłacał należycie (sankcja w postaci rozszerzonej odpowiedzialności). Powyższe wskazuje na błędna wykładnię art. 98 § 1 O.p., dokonaną przez organ odwoławczy. Skoro skarżący przyjęli spadek z dobrodziejstwem inwentarza i jednocześnie wiedzieli o istnieniu innych zobowiązań ciążących na spadkodawcy, to na gruncie prawa podatkowego ponoszą solidarną odpowiedzialność za te długi do wysokości ustalonego w inwentarzu stanu czynnego spadku, przy uwzględnieniu obowiązku należytej spłaty wszystkich długów spadkowych (art. 1032 § 2 i art. 1034 § 1 k.c. w zw. z art. 98 § 1 O.p.). W takim przypadku na mocy postanowień art. 104 § 1, § 2 i § 3 O.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji (z dniem 1.01.2016 r. art.104 O.p. został uchylony) organ podatkowy informuje spadkobierców, na podstawie posiadanych danych, o wysokości dochodu lub przychodu spadkodawcy oraz o wysokości wpłaconych zaliczek na podatek lub podatku, podając równocześnie przypadającą do zapłacenia kwotę podatku lub kwotę nadpłaty (§1). Jeżeli spadkodawca poniósł wydatki uprawniające do ulg podatkowych, spadkobierca w terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w § 1, zawiadamia organ podatkowy o wysokości poniesionych wydatków (§ 2). Po upływie terminu, o którym mowa w § 2, organ podatkowy doręcza spadkobiercom decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego lub stwierdzającą nadpłatę (§ 3). W przywołanym artykule 104 O.p. nie wskazuje się jednak na określenie kwoty do zapłaty. Przypomnieć tu należy, że § 4 art.104 O.p. stanowiący, że termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w § 3, uchylony został z dniem 1.01.2003 r. WSA w Warszawie w sprawie o sygn. III SA/Wa 3444/08 (LEX nr 534608) wyraził pogląd, że "w sytuacji, gdy spadkobierca nabywa spadek z dobrodziejstwem inwentarza i wiadomo jest, że istnieją inne długi niż zaległości podatkowe (w tym zakresie wynikało to ze spisu inwentarza) organ podatkowy nie powinien zobowiązywać do wpłaty całej kwoty stanowiącej wartość czynnego spadku, lecz poprzestać na orzeczeniu o zakresie odpowiedzialności spadkobiercy za zobowiązania podatkowe spadkodawcy". Podobnie wypowiedział się także NSA w sprawie o sygn. I FSK 876/12, (pub. w internetowej centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych oraz w LEX nr 1350634). Sąd orzekający w tej sprawie podziela powyższy pogląd. Organ I instancji ustalając skarżącym w decyzji zobowiązanie podatkowe po zmarłym spadkodawcy za 2013 r. w kwocie 5.986,00 zł, wskazał jednocześnie, że jest to zobowiązanie podlegające wpłacie do budżetu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Organ odwoławczy nie skorygował w tym zakresie decyzji organu I instancji. Rozstrzygniecie należy uznać za wadliwe bowiem powoduje, że od strony skarżącej mogłaby zostać wyegzekwowana cała kwota, odpowiadającą wartości stanu czynnego spadku, bez względu na konieczność zaspokojenia innych wierzycieli. Zasadny okazał się tym samym podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów procesowych, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie tj.: art. 98 § 1, § 2 o.p. w związku z art. 1032 § 2 i art. 1034 § 1 k.c., poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 104 § 3 O.p. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni dokonaną przez Sąd, na podstawie wskazanych wyżej przepisów, ocenę prawną ustalonego stanu faktycznego i wydając decyzję usunie wadliwość powodującą, że od skarżących mogłaby zostać wyegzekwowana cała kwota odpowiadającą wartości stanu czynnego spadku, bez względu na konieczność zaspokojenia innych wierzycieli. Za niezasadne uznano natomiast zarzuty naruszenia art. 122, art. 191, art. 180 § 1, art. 181 o.p., podniesione z uwagi na pominięcie i zaniechania przeprowadzenia dowodu z dokumentacji potwierdzającej istnienie długów spadkowych zmarłego, co doprowadziło do ustalenia błędnej wysokości spadku. Stan czynny spadku to aktywa spadku (por. S. Babiarz Następstwo prawne spadkobierców i zapisobiorców zwykłych w prawie podatkowym, Warszawa 2013 r.), tym samym długi spadkowe nie wpływają na wysokość tego stanu. W tym stanie rzeczy na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. P.C.