I SA/Łd 1214/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. U. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargą z 17 września 2015 r. pełnomocnik B. U. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. W skardze pełnomocnik zamieścił między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji, powołując się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku wskazał na wysokie zobowiązania ustalone tak zaskarżoną decyzją, jak i decyzją dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych za ten sam okres. W pierwszym przypadku organy podatkowe podniosły zobowiązanie podatnika o 780 tys. zł, w drugim – o ponad 933 tys. zł. Wcześniej wydano wobec skarżącego decyzje dotyczące zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. podnosząc zobowiązania skarżącego o odpowiednio 750 tys. i 765 tys. zł. Skarżący jest ponadto zobowiązany do uiszczenia odsetek od tych kwot, które powodują podwojenie ciążących na nim zobowiązań. Zdaniem pełnomocnika, natychmiastowe wykonanie tych zobowiązań, w zestawieniu z sytuacją majątkową podatnika i jego przedsiębiorstwa, może wyrządzić znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik wskazał, że przedsiębiorstwo skarżącego zatrudnia obecnie ponad 100 osób. Wykonanie wspomnianych decyzji spowoduje konieczność ograniczenia zatrudnienia, a nawet może zagrozić dalszemu istnieniu przedsiębiorstwa podatnika. Ponadto skarżący celem natychmiastowej spłaty zobowiązań będzie zmuszony do wyprzedaży aktywów swojego majątku, na niekorzystnych warunkach spowodowanych pośpiechem, co stanowiłoby dla niego niepowetowaną stratę. Do wniosku pełnomocnik strony załączył rachunek zysków i strat oraz bilans obrazujące sytuację majątkową przedsiębiorstwa skarżącego w latach 2013–2014. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd zatem może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie (por. w szczególności postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/04, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Podkreślić należy przy tym, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. W niniejszej sprawie przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że wniosek i załączone dokumenty nie obrazują w sposób pełny aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, a jedynie sytuację finansową należącego do niego przedsiębiorstwa. Tymczasem zobowiązanie objęte zaskarżoną decyzją stanowi zobowiązanie skarżącego, nie zaś tylko jego firmy. Organy podatkowe będą mogły je egzekwować z całego majątku skarżącego, a nie wyłącznie z majątku wykorzystywanego w prowadzonej działalności. Wprawdzie wartość zaległości podatkowych i odsetek od tych zaległości ciążących na podatniku jest stosunkowo znaczna, ale wartość tę należy zestawiać z możliwościami finansowymi i majątkowymi osoby zobowiązanej do jej uiszczenia. Rozpoznawany wniosek nie pozwala ocenić majątku strony skarżącej. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą przesłanki wstrzymania kwestionowanej decyzji. Oznacza to, że wnioskodawca nie przedstawił pełnego obrazu należącego do niego majątku oraz swoich możliwości finansowych. Tymczasem właściwe wykazanie już we wniosku wspomnianych przesłanek – stosownie do tego co już wyżej wskazano – należy nie do sądu, ale do skarżącego. Na podstawie przedstawionego materiału, nie można zatem stanowczo stwierdzić czy wykonanie zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. rzeczywiście może spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto zwrócić należy uwagę, że z treści załączonych do wniosku rachunku zysków i strat oraz bilansu za 2014 r. wynika, że prowadzona przez stronę działalność przynosiła przychody i generowała koszty wielokrotnie wyższe od łącznej wartości zobowiązań objętych wspomnianymi wyżej decyzjami w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. Z kolei z przedstawionego bilansu wynika, że na koniec 2014 r. podatnikowi służyły krótkoterminowe roszczenia z tytułu dostaw i usług w wysokości niemal 17 mln zł. Już zatem te niepełne dane pozwalają stwierdzić, że wykonanie wydanych wobec skarżącego decyzji może co najwyżej spowodować ograniczenie prowadzonej przez niego działalności. Takie zaś skutki nie przekraczają zwykłych następstw zapłaty zobowiązań podatkowych. W orzecznictwie słusznie podnosi się, że nie można marginalizować konieczności ponoszenia świadczeń publicznoprawnych. Świadczenia te są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podobnie jak zobowiązania wobec kontrahentów handlowych. Zarówno jedne, jak i drugie, muszą być uwzględniane przez przedsiębiorców w rachunku ekonomicznym. Zobowiązania wobec Skarbu Państwa nie mają charakteru nadzwyczajnego, ale naturalnie wpisują się w prowadzenie działalności gospodarczej. Żaden przepis prawa nie pozwala na stosowanie swoistej preferencji dla zobowiązań prywatnoprawnych, kosztem zobowiązań o charakterze publicznoprawnym (postanowienie NSA z 20 maja 2014 r., I FZ 137/14, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Warto również wskazać, że w innej sprawie tego samego skarżącego, NSA wyjaśnił między innymi, że sprawy dotyczące zobowiązań podatkowych, a więc należności pieniężnych, z natury rzeczy są odwracalne, a każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach do ich uiszczenia. Nie przekonuje zatem stwierdzenie skarżącego, że nie dysponuje wolnymi środkami, aby uregulować dobrowolnie zaległości podatkowe. Sama wysokość tych należności nie może też w żaden sposób być oceniana, jako znaczna szkoda, czy też trudne do odwrócenia skutki (postanowienie NSA z 28 października 2015 r., II FZ 722/15). Reasumując, same obawy strony skarżącej dotyczące potencjalnych skutków zapłacenia podatku, nie mogą prowadzić do udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżący przedstawił jedynie typowe skutki konieczności zapłaty zobowiązania podatkowego, które nie przesądzają o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ake.