I SA/Łd 1225/08

Dnia 9 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 9 października 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w części ponad 635 złotych decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] roku nr [...]. Z w sprawie uznania J. T. jako członka zarządu P.H.U. "A" Spółka S.A. odpowiedzialnego za zaległości podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące czerwiec i lipiec 2002 roku. W treści decyzji pouczono stronę o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Decyzję wydano J. T. w dniu 16 lipca 2008 roku (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). W dniu 11 sierpnia 2008 roku J. T. nadał w urzędzie pocztowym skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., adresując przesyłkę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 21 sierpnia 2008 roku. W dniu 21 sierpnia 2008 roku skarga została nadana i doręczona przez pracownika sądu do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak już wyżej wskazano, z nadesłanych przez organ akt sprawy wynika, że kwestionowaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. doręczono skarżącemu w dniu 16 lipca 2008 roku. Stosownie do pouczenia zawartego w uzasadnieniu decyzji, zgodnego z przepisem art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi należało wnieść za pośrednictwem organu administracji w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Zatem termin do złożenia skargi biegł od dnia 17 lipca 2008 roku i upłynął w dniu 15 sierpnia 2008 roku. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1–3 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienie SN z 14 listopada 1973 r., II CZ 183/73, OSPiKA 1974, nr 5, poz. 97; uchwała Połączonych Izb: Cywilnej i Administracyjnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1987 r. III CZP 33/87, OSNCP 1988, nr 6, poz. 73). W tej sytuacji, wobec błędnego nadania skargi bezpośrednio do Sądu, o terminie wniesienia skargi zadecydowała data jej nadania przez Sąd na adres Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., co miało miejsce 21 sierpnia 2008 roku. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Termin w postępowaniu sądowo – administracyjnym o jakim stanowi art. 53 § 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest terminem ustawowym i procesowym. Jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd, gdyż możliwości takie, przewidziane w art. 84 ustawy, odnoszą się tylko do terminów sądowych. Jest terminem procesowym, a więc w razie jego uchybienia dopuszczalne jest przywrócenie go skarżącemu. Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy, Sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Postanowienie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ustawy). Skarga J. T., jako wniesiona po upływie przepisanego terminu, podlega odrzuceniu. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w postanowieniu D.T.