I SA/Łd 123/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008 oddala skargę. I SA/Łd 123/12 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z, z dnia [...] r. w sprawie określenia Z. B. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008 w kwocie 1.573,00 zł. W uzasadnieniu powyżej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług za okres 2008 r. stwierdzono, iż Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Z. dokonał w dniu 16 października 2008 r. na rzecz skarżącego sprzedaży betoniarki z koszem zasypowym wg faktury nr 7 na wartość netto 8.278,69 zł. Z uwagi na fakt, iż skarżący prowadził firmę "A" Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. określił na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w wysokości 1.573,00 zł. Od decyzji organu I instancji złożono dowołanie. W odwołaniu podniesiono, że zlicytowana betoniarka była własnością syna skarżącego W. B., natomiast skarżący był właścicielem innej betoniarki, którą sprzedał w dniu 9 czerwca 2004 r. swojemu synowi (faktura [...]), co zostało opodatkowane w 2004 roku jako sprzedaż środka trwałego. Mając na uwadze zarzuty odwołania Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż w dniu 13 listopada 2006 r. na terenie nieruchomości skarżącego Komornik Sądowy dokonał zajęcia ruchomości, w tym m .in. betoniarki z koszem zasypowym. Natomiast w dniu 16 października 2008 r. dokonano na podstawie faktury VAT nr [...] sprzedaży betoniarki P. B.. Wskazano dalej, że z akt sprawy wynika, iż zgodnie z postanowieniem Prokuratury Rejonowej w Z. z dnia [...] r. sygn. akt [...] śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. polegające na włamaniu się na nieruchomość skarżącego i przeprowadzenie licytacji ruchomości zajętych w toku postępowania egzekucyjnego zostało umorzone. Stwierdzono, że w toku wykonywania czynności komorniczych Komornik Sądowy działał na podstawie i w granicach prawa, nie przekroczył swoich uprawnień. Wskazano nadto, że organ podatkowy I instancji, w toku prowadzonego postępowania ustalił, iż przedmiotowa betoniarka z koszem zasypowym była już przedmiotem skargi skarżącego z dnia 12 grudnia 2006 r. na czynności komornicze Komornika Sądowego (sygn. akt [...]) oraz przedmiotem pozwu syna skarżącego o zwolnienie spod egzekucji (sygn. akt [...]). Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy w Z. [...] Wydział Cywilny oddalił skargę skarżącego na czynności komornicze, jak również wyrokiem z dnia [...] r. oddalił powództwo syna skarżącego o zwolnienie zajętych przez komornika ruchomości spod egzekucji. Organ II instancji wskazał, że z uzasadnienia wyroku wynika, iż własność zajętych ruchomości, w tym betoniarki z koszem zasypowym była sporna i nie zostało udowodnione, że sporne maszyny i urządzenia stanowią własność syna skarżącego. Sąd uznał za gołosłowne twierdzenia powoda, iż betoniarka BMK 500 to betoniarka z koszem zasypowym. Jednocześnie Sąd wskazał, iż maszyny, których zwolnienia spod egzekucji żądał powód zostały zakupione od skarżącego, w czasie kiedy wszczęto już postępowanie egzekucyjne. Nadto pomimo złożonej przez syna skarżącego apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w Z., Sąd Okręgowy w Ł. Wydział [...] Cywilny Odwoławczy wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] oddalił apelacje. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż organ podatkowy I instancji dokonał oceny wszystkich okoliczności wskazanych przez skarżącego w postępowaniu podatkowym. Z uwagi na fakt, iż stan faktyczny został ustalony w oparciu o dowody będące efektem postępowań sądowych, odmówiono skarżącemu postanowieniem z dnia [...] r. dokonania oględzin betoniarki znajdującej się u P. B.. Następnie powołując się na treść art. 120, 122 i 187 ustawy - Ordynacja podatkowa podkreślono, że organ I instancji dysponował prawomocnym orzeczeniem władzy sądowniczej, które ma istotne znaczenie dla oceny skutków podatkowych występującego w sprawie stanu faktycznego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej brak uwzględnienia tego wyroku stanowiłby oczywiste naruszenie prawa procesowego, w tym art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Zdaniem organu II instancji, wobec prawomocnych rozstrzygnięć związanych ze sprawą skarżącego, w tym orzeczenia sądu powszechnego, nie sposób kwestionować, że w dniu [...] r. w ramach licytacji komorniczej dokonano na rzecz skarżącego sprzedaży betoniarki za kwotę netto 8.278,69 zł. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w zaskarżonej decyzji organ podatkowy I instancji prawidłowo przyjął, iż kwota netto w wysokości 8.278,69 zł, wynikająca z faktury nr [...] z dnia [...] r. wystawionej przez Komornika Sądowego z tytułu sprzedaży w drodze licytacji betoniarki z koszem zasypowym, stanowi przychód skarżącego z tytułu działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu według zasad przyjętych do opodatkowania działalności gospodarczej. Jednocześnie zauważono, że ustawodawca nakłada na organ podatkowy powinność zebrania wszelkich dostępnych dowodów, co nie wyłącza jednak udziału podatników w ramach zasady współdziałania podatnika z organami podatkowymi w dochodzeniu do prawdy obiektywnej. Zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy został zbadany i oceniony we wzajemnej łączności wynikających z niego okoliczności i zdarzeń, wnioski wysnute na jego podstawie są logiczne i oparte na przepisach prawa. Ocena zebranych dowodów nie narusza reguł swobodnej oceny, która oznacza, że organy podatkowe nie są krępowane żadnymi formalnymi regułami, oceniają ich wartość dowodową według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania. Odmienna od zaprezentowanej przez organ podatkowy ocena dowodów przez stronę nie oznacza zaś przekroczenia przez organy swobodnej oceny dowodów ani nierzetelności przeprowadzonego postępowania dowodowego. Następnie powołując się na treść art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazano, że dowodem uzyskania przychodu jest wystawienie m. in. faktury sprzedaży. W niniejszej sprawie Komornik Sądowy w dniu [...]r., wystawił podając jako sprzedającego skarżącego fakturę VAT nr [...] dokumentującą sprzedaż betoniarni z koszem zasypowym. Do faktury tej nie wystawiono korekty, która stwierdzałaby omyłkową transakcję, powodując jej anulowanie. Zatem po stronie skarżącego nastąpiło uzyskanie przychodu, podlegające opodatkowaniu zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych. W opinii organu istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie czy skarżący uzyskał określony przychód, a to potwierdził postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy w Z. [...] Wydział Cywilny oddalając skargę skarżącego na czynności komornicze; zatem organ podatkowy I instancji prawidłowo przyjął zatem za przychód z działalności gospodarczej kwotę netto transakcji wynikającą z faktury nr [...]. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...]r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: • art. 365 § 1 k. p. c. w związku z art. 120, 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; • art. 120, 122 i 187 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, w tym zwłaszcza przesłuchania w charakterze świadków J. G. oraz W. B., bezzasadną odmowę dopuszczenia dowodu z oględzin spornej rzeczy, dowolną ocenę zgromadzonego materiału oraz sprzeczność ustaleń faktycznych ze zgromadzonym w sprawie materiałem. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż odwołanie się organu odwoławczego do treści art. 365 § 1 k. p. c. i zbudowany na tej podstawie wywód prawny jest efektem niedostatecznego zapoznania się organu z treścią samego rozstrzygnięcia jak też uzasadnienia wyroku sądu powszechnego. Zdaniem autora skargi Sąd Rejonowy w Z. oddalając powództwo w sprawie [...] nie wykluczył, iż sprzedana ruchomość stanowiła własność W. B. lub J. G.. Zdaniem skarżącego Sąd wyraźnie podkreślił, że własność zajętej rzeczy jest sporna a W. B. nie udowodnił dostatecznie własności. Ponadto w uzasadnieniu tego wyroku podkreślono, że w takiej sytuacji legitymowanym czynnie do skutecznego żądania zwolnienia od egzekucji byłby Pan G. zaś Pan W. B. nie ma w tej sytuacji legitymacji czynnej. W ocenie skarżącego organy podatkowe nie dostrzegły również, że w sprawie [...] przedmiotem rozstrzygnięcia nie była sprawa własności rzeczy sprzedanej przez komornika, a żądanie zwolnienia od egzekucji i nie było to ustalenie prawa własności do spornej rzeczy. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, organy podatkowe nie mogą uznać, że Sąd Rejonowy w Z. w przywołanych sprawach jednoznacznie potwierdził, iż sprzedana przez komornika sądowego betoniarka stanowiła własność skarżącego. Dodatkowo skarżący stwierdził, że Sąd Rejonowy w Z. oddalił powództwo o zwolnienie od egzekucji i tylko w takim zakresie wyrok sądu powszechnego wiąże organ z mocy art. 365 § 1 k. p. c. Błędnie, zdaniem skarżącego, oddalenie powództwa organ odwoławczy traktuje jako wiążące dla ustaleń faktycznych, wyrażając pogląd, że fakty potwierdzone prawomocnym wyrokiem organ podatkowy obowiązany jest traktować jako udowodnione. Ponownie podkreślono, że skarżący nie był w dacie zajęcia i sprzedaży właścicielem spornej rzeczy, a kwota uzyskana ze sprzedaży nie jest należna skarżącemu i tym samym nie rodzi obowiązku po stronie podatnika. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. i, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do naruszenia mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), jak i mogących mieć wpływ na ten wynik przepisów prawa procesowego, tj. przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 z póź. zm.), zwanej dalej O.p. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest określenie skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w związku ze sprzedażą w dniu 16 października 2008 r. przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. na rzecz skarżącego, betoniarki z koszem zasypowym wg wskazanej faktury. Mając zaś na uwadze zarzuty skargi trzeba podkreślić, iż zastrzeżenia strony budzą przede wszystkim dokonane przez organy ustalenia faktyczne i nieprawidłowa interpretacja rozstrzygnięć sądów powszechnych. Argumentacja strony przedstawiona w skardze, jak również podnoszona w trakcie postępowania podatkowego, opiera się na twierdzeniu, że w dacie zajęcia i sprzedaży betoniarki skarżący nie był jej właścicielem, a organ egzekucyjny dokonał sprzedaży licytacyjnej rzeczy będącej własnością osoby trzeciej. Pochylając się nad powyższą argumentacją w pierwszej kolejności podnieść należy, że stosownie do treści przepisu art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Brzmienie powołanego przepisu jest jednoznaczne i nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto orzeczenie wydane w tym trybie ma charakter prejudycjalny co oznacza, że w późniejszym procesie kwestia ta nie może być już w ogóle badana. Istotne jest również to, że wyrok sądu powszechnego cechuje się tzw. prawomocnością materialną, co oznacza, że jest skuteczny erga omnes. W tym miejscu należy powołać wyrok Sądu Najwyższego w którym stwierdził on, że wynikająca z art. 365 § 1 k.c. moc wiążąca orzeczenia oznacza, że żaden z podmiotów nią objętych nie może negować faktu istnienia prawomocnego orzeczenia i jego określonej treści, niezależnie od tego, czy był stroną postępowania (wyrok SN z dnia 15 lipca 1998 r., II UKN 129/98, OSNP 1999, nr 13, poz. 437). Sąd pragnie również zaakcentować, że kwestia doniosłości prawnej wyroku sądu powszechnego w postępowaniu administracyjnym była również przedmiotem wypowiedzi sądów administracyjnych. W orzecznictwie przejęto linię, iż wydany w sprawie prawomocny wyrok sądu powszechnego na mocy art. 365 § 1 k.p.c. wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Konsekwencją powyższego jest to, że organ administracji jest związany tym orzeczeniem, czyli nie może dokonać odmiennej oceny prawnej niż zawarta w orzeczeniu. Ponadto nie może czynić odmiennych ustaleń faktycznych. Gdyby bowiem organy wywodziły z innych dokumentów w aktach sprawy wnioski przeciwstawne do tych, które wywiódł sąd, naruszyłyby autorytet sądu i przekreśliły jego kompetencje ustrojowe, na straży których stoi przywołany wyżej art. 365 k.p.c. (por. wyrok WSA z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1366/11, baza orzeczeń www. nsa.gov.pl). Orzekający w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podziela przywołaną linię orzeczniczą. Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy w Z. [...] Wydział Cywilny oddalił skargę skarżącego na czynności komornicze, jak również wyrokiem z dnia [...] r. oddalił powództwo syna skarżącego o zwolnienie zajętych przez komornika ruchomości spod egzekucji. Sąd powszechny doszedł do przekonania (na co wskazywały wielokrotnie organy podatkowe), że skarżący pozornie wyzbywał się swego majątku ruchomego na rzecz syna, celem uniemożliwienia skutecznej egzekucji co oznacza, że gdyby nawet prawo własności zajętych ruchomości po stronie syna skarżącego zostało udowodnione, to powództwo winno podlegać oddaleniu jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Mając na uwadze powyższe nie można zgodzić się z argumentacją skargi, zgodnie z którą organy podatkowe nie zapoznały się z treścią rozstrzygnięcia i uzasadnienia wyroku sądu powszechnego w sprawie [...] . Ponadto, przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, organy podatkowe nie ograniczył się jedynie do analizy powyższego rozstrzygnięcia, ale powołano się również na wyrok z dnia [...] r. (sygn. akt [...] ) oddalający apelację syna skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego w Z. oraz na postanowienie z dnia [...] r. (sygn. akt [...] ) Sądu Rejonowego w Z.[...] Wydział Cywilny, którym Sąd oddalił skargę skarżącego na czynności komornicze. Okoliczności ustalone w powyższych postępowaniach pozwoliły na ustalenie, w sposób prawidłowy, przyjętego stanu faktycznego, co jednocześnie uprawniało organy do odmowy dokonania oględzin betoniarki znajdującej się u P. B. jak również jego przesłuchania. W pełni należy podzielić pogląd Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., zgodnie z którym nie ma żadnego racjonalnego powodu, aby z art. 120, 122 i 187 Ordynacji podatkowej wywodzić jakikolwiek ograniczenie organów podatkowych z zakresie możliwości wykorzystania jako dowodów w sprawie materiałów zgromadzonych w innych postępowania. Mając na uwadze powyższe, wbrew wywodom skargi, nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, albowiem organy wypełniły obowiązek dotarcia do rzeczywistych zdarzeń, które legły u podstaw podjętej decyzji (art. 122 O.p.). Reasumując powyższy wątek rozważań należy dojść do przekonania, że twierdzenia strony, iż w dacie zajęcia i sprzedaży betoniarki skarżący nie był jej właścicielem, a organ egzekucyjny dokonał sprzedaży licytacyjnej rzeczy będącej własnością osoby trzeciej, nie zasługuje na aprobatę. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Dowodem uzyskania przychodu jest wystawienie m. in. faktury sprzedaży. Natomiast w myśl § 24 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 95, poz. 798 ze zm.) w przypadku dostawy towarów (stanowiących własność strony) dokonywanej w trybie egzekucji, komornik sądowy jest płatnikiem podatku VAT zobowiązanym do wystawienia faktury w imieniu dłużnika, który będąc podatnikiem podatku VAT winien ww. sprzedaż ująć w ewidencji i deklaracji VAT. W przedmiotowej sprawie Komornik Sądowy w dniu [...] r. wystawił, podając jako sprzedającego - skarżącego, fakturę VAT nr [...] dokumentującą sprzedaż betoniarni z koszem zasypowym. Do faktury tej nie wystawiono korekty, która stwierdzałaby omyłkową transakcję powodując jej anulowanie. Mając na uwadze przytoczone przepisy prawa podatkowego zważyć należy, że prawidłowo uznano po stronie skarżącego uzyskanie przychodu, podlegające opodatkowaniu zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pochylając się nad zarzutami skargi (w szczególności nad akcentowanymi uchybieniami natury procesowej – dotyczącymi ustalenia stanu faktycznego) trzeba podkreślić że, organy obu instancji w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko, opierając je na zgromadzonych w sprawie dowodach. Sąd nie dopatrzył się w zachowaniu organu działania na niekorzyść skarżącego. Zdaniem sądu, organy zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej, poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego pełne rozpatrzenie (art. 122 i 187 §1 O.p.). Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżone decyzje, wydane na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie naruszały prawa. Zaskarżona decyzja jest merytorycznie poprawna i staranna. Rozstrzygnięcie jest bezstronne i charakteryzuje się dbałością o wyjaśnienie wszelkich aspektów sprawy. Uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące, spełniające kryteria o jakich mowa w art. 210 § 4 O.p. Na marginesie można zauważyć, iż cała argumentacja podnoszona w skardze (jak również w odwołaniu) mogłaby odnieść ewentualny skutek na gruncie postępowań przed sądami powszechnymi. Postępowania takie zostały wszczęte, a ich finalny efekt był niepomyślny dla skarżącego. Trzeba podkreślić, iż w istocie skarga w niniejszym postępowaniu stanowi niedopuszczalną (w świetle art. 365 § 1 k.p.c) próbę polemiki ze wskazanymi orzeczeniami sądów powszechnych. Z powyższych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. P.Z-C.