I SA/Łd 1233/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług z faktur VAT wystawionych w miesiącach marzec - lipiec, wrzesień, październik i grudzień 2007 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] określającą K. B. obowiązek zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług z tytułu wystawienia faktur VAT za okresy: marzec-lipiec, wrzesień, październik i grudzień 2007 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Dyrektor IS wskazał, iż z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że w badanym okresie działalność gospodarcza podatnika ograniczała się jedynie do wystawiania pustych faktur dokumentujących świadczenie usług, które faktycznie nie zostały przez niego wykonane. Dowodzą tego okoliczności ustalone w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania kontrolnego, w tym pozyskany w toku czynności sprawdzających przeprowadzonych wobec J. D. ("Zakład Robót Budowlanych J.D.") i A Sp. z o.o. oraz w toku postępowania kontrolnego wobec B Sp. z o.o., a także pozyskane od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., który przeprowadził wobec A Sp. z o.o. postępowanie podatkowe zakończone decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że z dniem 31 grudnia 2006 r. podatnik zgłosił do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. likwidację pozarolniczej działalności gospodarczej C Firma Handlowa. W 2007 r. nie prowadził działalności gospodarczej, nie składał deklaracji VAT-7, nie prowadził ksiąg podatkowych, ani rejestrów na potrzeby podatku VAT. Jedynym przychodem uzyskanym w 2007 r. były świadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o czym podatnik poinformował w piśmie z dnia 11 października 2012 r. W toku postępowania kontrolnego ustalono, że w miesiącach marzec - grudzień 2007 r. podatnik wystawił 28 faktur VAT oraz fakturę korygującą na łączną kwotę netto 489.200 zł i podatek VAT 107.624 zł na rzecz następujących podmiotów: B Sp. z o.o., Zakład Robót Ogólnobudowlanych J. D. i A Sp. z o.o. Na każdej z tych faktur w miejscu "Sprzedawca" odciśnięta jest pieczęć o treści "C Firma Handlowa [...], ul. A, NIP [...], REGON [...]". Na 16 fakturach VAT (14 szt. wystawionych na rzecz B Spółka z o.o. oraz 2 szt. wystawione na rzecz Zakładu Robót Budowlanych J. D.) w miejscu "osoba upoważniona do wystawienia dokumentu VAT/podpis wystawcy faktury/podpis osoby wystawiającej fakturę VAT" widnieje czytelny podpis "K. B.". Na pozostałych 13 fakturach VAT (2 szt. wystawione na rzecz Zakładu Robót Budowlanych J. D. oraz 11 szt. wystawionych na rzecz A Spółka z o.o.) widnieje pieczątka "WŁAŚCICIEL K. B." oraz nieczytelny podpis. Faktury te zostały wprowadzone do obrotu prawnego, tj. zostały ujęte w ewidencjach prowadzonych dla potrzeb podatku VAT przez nabywców tych faktur, którzy rozliczyli wynikający z nich podatek naliczony. Natomiast K. B. nie wykazał podatku należnego i nie dokonał jego zapłaty. Mając na uwadze powyższe ustalenia Dyrektor UKS w Ł. w dniu [...] grudnia 2012 r. wydał decyzję, w której orzekł o obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej: "ustawa o VAT". Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Dyrektor IS w Ł. uchylił w całości decyzję Dyrektora UKS w Ł. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy zwrócił uwagę m. in. na wskazywane w odwołaniu postanowienie o umorzeniu postępowania prowadzonego przeciwko podatnikowi, w którym pobrano od niego wzory podpisów i grafolog stwierdził, że podpisów tych nie sporządził podatnik, lecz nieznana osoba. Organ podkreślił, że biorąc pod uwagę ww. rozbieżności, konieczne jest zwrócenie się do Prokuratury Rejonowej Ł.-Ś. z pytaniem, czy badania grafologiczne były w tej sprawie przeprowadzone. Zdaniem Dyrektora IS gdyby okazało się, że badania grafologiczne były przeprowadzone i istnieje ekspertyza grafologiczna, to niezbędna będzie jej analiza. W sytuacji, gdy takie badania nie były przeprowadzone, organ pierwszej instancji powinien ponownie przesłuchać odbiorców spornych faktur na okoliczność ich wystawienia przez K. B. W związku z ww. zaleceniami, w toku ponownego rozpatrywania sprawy, włączono do akt sprawy opinię wydaną na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej wykonanej zgodnie z postanowieniem o powołaniu biegłego, wydanym przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej Ł.-Ś. (nadzorującego postępowanie w sprawie sygn. 2 Ds. 306/13). W wyniku przeprowadzonego badania, w opinii sformułowano następujące wnioski: ręczne zapisy tekstowe wypełniające rubryki blankietów faktur VAT wystawionych dla Z.R.O. J. D., z siedzibą w Ł., dla P.B.T. B Spółka z o.o. i dla A Spółka z o.o. - zostały nakreślone w pierwopisie przez K. B.; podpisy o brzmieniu "B. K. oraz "K. B." znajdujące się na fakturach nr [...] i [...] oraz na fakturach dla P.B.T. B Spółka z o.o. zostały nakreślone przez K. B.; nieczytelne podpisy w formie parafy znajdujące się na tle odbitek: imiennej pieczątki K. B. ("Właściciel K. B.") bądź pieczątki firmy "C" znajdujące się na pozostałych fakturach (opisanych w punkcie I.A.I ekspertyzy - poz. 3-12- oraz w punkcie LA.IV.), na zleceniach firmy P.B.T. B Spółka z o.o. wystawionych dla firmy "C" i protokołach odbioru (opisanych w punkcie LA.II ekspertyzy) zostały sfałszowane najprawdopodobniej w drodze naśladownictwa intelektualnego (bądź autofałszerstwa) oraz nie nadają się do identyfikacji ich wykonawcy, chyba, że są autentycznymi podpisami fałszerza, bądź częścią takich podpisów. Ponadto K. B. przesłuchany w charakterze strony w dniu 10 grudnia 2013 r. zeznał, że nie wypisał przedmiotowych faktur i ich nie podpisał, ani pełnym imieniem i nazwiskiem, ani parafką; jak również, że nie wykonywał prac, które zostały w tych fakturach wykazane. W ocenie organu zeznaniom K. B., że nie wystawił spornych faktur przeczy m.in. opinia wydana na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z dnia 12 sierpnia 2013 r., z której jednoznacznie wynika, że wszystkie faktury wypisał K. B., jak również podpisy zawierające pełne imię i nazwisko (ponad 50% faktur tak zostało podpisanych) zostały złożone przez K. B. Ponadto organ wskazał na zeznania świadków: J. D. (z dnia 25 października 2012 r.), A.B. (z dnia 29 listopada 2012 r.) oraz R. S. (przesłuchanego w dniu 8 lipca 2012 r. w charakterze strony w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora UKS w Ł. wobec B Spółka z o.o. za 2007 r.), z których jednoznacznie wynika, że wszystkie faktury VAT wystawione w 2007 r. przez ww. podmiot przekazywał im osobiście K. B. (którego znali od wielu lat) podczas dokonywania płatności, czy też - jak zeznał J. D. - "Pan B. przyjeżdżał do mnie do domu i na miejscu sam ręcznie wypisywał te faktury". Wobec powyższego Dyrektor UKS uznał za udowodniony fakt, że przedmiotowe faktury wystawione zostały przez K. B. oraz że faktury te nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych i decyzją z dnia [...] orzekł w stosunku do podatnika obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w decyzji z dnia [...] wskazał na pismo Dyrektora UKS w Ł. z dnia 12 marca 2013 r., z którego wynika, że w dniu 21 listopada 2012 r. wobec podatnika zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze w zakresie wystawienia nierzetelnych faktur w okresie marzec - grudzień 2007 r. W dniu 12 grudnia 2012 r. podatnikowi ogłoszono postanowienie o przedstawieniu zarzutów popełnienia przestępstwa skarbowego, zaś pismem z dnia 5 grudnia 2012 r. (doręczonym w 10 grudnia 2012 r.) powiadomiono podatnika o zawieszeniu z dniem 21 listopada 2012 r. (na podstawie art 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) biegu terminu przedawnienia obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług wynikającego z faktur VAT wystawionych w okresie od 28 marca do 22 grudnia 2007 r. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że włączenie do akt sprawy opinii z 12 sierpnia 2013 r. wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej i jej analiza przedstawiona w zaskarżonej decyzji, powodują, że Dyrektor UKS w Ł. wypełnił zalecenia zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. Z zebranego materiału dowodowego wynika w sposób bezsporny, że analizowane faktury dokumentują transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Potwierdza to również fakt, że spółka B złożyła korekty deklaracji VAT-7 za miesiące marzec, kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2007 r., eliminując z rozliczenia podatku od towarów i usług za te miesiące podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez firmę podatnika, zaś spółka A nie odwołała się od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] lipca 2012 r., w której organ podatkowy uznał, że spółka odliczając podatek naliczony zawarty w fakturach wystawionych przez firmę C zawyżyła podatek naliczony obniżający podatek należny w III kwartale 2007 r. o 12.100,00 zł, w październiku 2007 r. o kwotę 28.600,00 zł oraz w grudniu 2007 r. o kwotę 16.775,00 zł. W ocenie Dyrektora IS w Ł. zaskarżonego rozstrzygnięcia dokonano w następstwie oceny całokształtu materiału dowodowego, jako dowód dopuszczając wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, tym samym nie naruszono przepisu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W toku postępowania nie zostały także naruszone przepisy art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej, gdyż postępowanie kontrolne prowadzone było na podstawie przepisów prawa, w sposób prawidłowy i nie budzący zastrzeżeń, co do przebiegu czynności kontrolnych dokonywanych w ramach postępowania. Rozstrzygnięcie dokonane zaskarżoną decyzją oparte zostało na: - opinii wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z dnia 12 sierpnia 2013 r. z zakresu badań dokumentów (identyfikacji pisma ręcznego) dokonanej przez C. B. - biegłego z listy Sądu Okręgowego w Ł., sporządzonej na wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej Ł.-Ś.; - zeznaniach złożonych przez K. B. przesłuchanego w charakterze strony w dniu 10 grudnia 2013 r.; - materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania kontrolnego, a pozyskanym w toku czynności sprawdzających przeprowadzonych w trybie art. 13b ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 41. poz. 214 z późn. zm.) wobec J. D. (prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "Zakład Robót Budowlanych J. D.") oraz wobec A Sp. z o.o.; - materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Dyrektora UKS w Ł. wobec B Sp. z o.o.; - materiale dowodowym pozyskanym od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., który przeprowadził wobec A Sp. z o.o. postępowanie podatkowe zakończone decyzją z dnia [...] lipca 2012 r.; - zeznaniach J. D. przesłuchanego w charakterze świadka w dniu 25 października 2012 r.; - zeznaniach A. B. (prokurenta A Sp. z o.o.) przesłuchanej w charakterze świadka w dniu 29 listopada 2012 r.; - zeznaniach M. S. przesłuchanego w charakterze świadka w dniu 28 lutego 2012 r. Organ wskazał również, że podatnik nie złożył deklaracji VAT-7 za 2007 r. i nie rozliczył podatku VAT, bowiem - jak zeznał (protokół przesłuchania w charakterze strony z dnia 10 grudnia 2013 r.) - nie prowadził działalności gospodarczej. Zatem twierdzenia zawarte w odwołaniu, że "brak podstaw do ustalenia innej kwoty niż ta którą K. B. wykazał w deklaracji VAT-7" oraz "brak podstaw do uznania, iż K. B. powinien zapłacić inną kwotę podatku niż ta którą wykazał w deklaracji VAT-7" - zostały uznane za niezrozumiałe. Na powyższą decyzję organu odwoławczego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył K. B. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: a) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d), art. 29 ust. 1, art. 99 ust. 12, art. 104 ust. 1 ustawy o VAT przez ich niewłaściwe zastosowanie; b) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez brak wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego i ustalenia stanu faktycznego w sposób wybiórczy. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podatnik stwierdził, że pieczęć widniejąca na zakwestionowanych fakturach, różni się wyglądem od pieczęci używanej przez niego w czasie kiedy prowadził działalność gospodarczą. O tym jaką pieczęcią posługiwał się skarżący wiedziały organy podatkowe, czego przykładem może być pismo z dnia 21 marca 2005 r. - protokół kontroli sygnowany nie tylko pieczęcią skarżącego, ale przede wszystkim podpisami pracowników Urzędu Skarbowego. Oznacza to, że pieczęć widniejąca na fakturach nie została wytworzona przez skarżącego, lecz przez inną osobę, która posługiwała się nią w celach przestępczych. Zdaniem skarżącego nie znajduje uzasadnienia stanowisko, według którego niezasadne było przeprowadzanie dowodów z dokumentacji przebiegu procesu budowlanego, czyli z Dziennika Budowy, gdyż podatnik nie mógłby dokonywać w nim wpisu. Stanowisko to całkowicie nie uwzględnia faktu, że nawet gdyby przyjąć brak możliwości dokonywania wpisów przez podatnika, to wpisy te byłyby dokonywane przez podmioty, które wskazał w uzasadnieniu organ odwoławczy. Celem zgłoszenia wniosku była weryfikacja niezwykle ważnej okoliczności. Z powodu ww. podejścia organu odwoławczego, zaniechano w sposób nieuzasadniony przeprowadzania dowodu mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Stanowiska tego nie zmienia fakt, że organ odwoławczy przyjął, iż kwestia braku faktycznego wykonywania robót nie ma znaczenia, gdyż dla wydania decyzji wystarczające było, że w ocenie organu - to skarżący wystawiał faktury. Biorąc pod uwagę, że odpowiedzialność przypisywana skarżącemu bazuje w głównej mierze na bezkrytycznie przyjętych twierdzeniach osób przesłuchiwanych w sprawie, stanowisko to wręcz wymaga weryfikacji. W przypadku uznania, że twierdzenia osób przesłuchiwanych co do wykonywania robót przez skarżącego, nie znajdują potwierdzenia, to tym bardziej pod znakiem zapytania należy postawić twierdzenia, według których faktury miałby wystawiać i podpisywać skarżący. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 99 ust. 1 ustawy o VAT, zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2007 r. co do zasady przedawniają się z dniem 31 grudnia 2012 r., zaś zobowiązanie za grudzień 2007 r. - z dniem 31 grudnia 2013 r. W obu przypadkach okres ten mija przed wydaniem zaskarżonej decyzji z [...]. W omawianej sprawie doszło jednak do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, co wynika z pisma Dyrektora UKS w Ł. z dnia 12 marca 2013 r. W dniu 21 listopada 2012 r. wobec skarżącego zostało bowiem wszczęte postępowanie przygotowawcze w zakresie wystawienia nierzetelnych faktur w okresie marzec - grudzień 2007 r., natomiast w dniu 12 grudnia 2012 r. skarżącemu ogłoszono postanowienie o przedstawieniu zarzutów popełnienia przestępstwa skarbowego, zaś pismem z dnia 5 grudnia 2012 r. (doręczonym w 10 grudnia 2012 r.) powiadomiono podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z dniem 21 listopada 2012 r. Zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Unormowanie to stanowi prawidłową implementację art. 203 Dyrektywy 112/2006/WE, który określa, że każda osoba, która wykazuje VAT na fakturze, jest zobowiązana do zapłaty VAT. Jak wynika z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT samo wystawienie faktury i jej wejście do obrotu prawnego rodzi obowiązek zapłaty wykazanego w niej podatku, co oznacza, że zdarzeniem rodzącym ten obowiązek nie jest wykonanie konkretnej czynności (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2012 r., I FSK 1277/11, LEX nr 1217328). Obowiązek zapłaty podatku wykazanego na fakturze, dotyczy również tzw. "pustych faktur", które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych – jak w omawianym przypadku. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że skarżący nie wykonał usług wynikających z zakwestionowanych faktur, gdyż wielokrotnie sam to potwierdzał, wskazując, że w 2007 r. nie prowadził żadnej działalności gospodarczej. Przedmiotem sporu jest natomiast ustalenie czy skarżący wystawił te faktury. Zdaniem organów tak, co w ocenie Sądu zostało wykazane w sposób wystarczająco wiarygodny. Wynika to bowiem zarówno z zeznań osób reprezentujących kontrahentów skarżącego, na rzecz których zostały wystawione zakwestionowane faktury (R. S – Prezesa Zarządu PBT B Sp. z o.o., A.B. – prokurenta spółki A, czy J. D.), jak również z opinii wydanej na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej z dnia 12 sierpnia 2013 r. z zakresu badań dokumentów, dokonanej przez C. B. - biegłego z listy Sądu Okręgowego w Ł., sporządzonej na wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej Ł.-Ś. Zdaniem Sądu opinia ta (załączona do akt podatkowych) ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wynika z niej bowiem, że ręczne zapisy tekstowe wypełniające rubryki wszystkich zakwestionowanych faktur VAT (wystawionych dla: Z.R.O. J. D., P.B.T. B Spółka z o.o. oraz A Spółka z o.o.) zostały nakreślone w pierwopisie przez K. B. Trudności w ustaleniu dotyczyły jedynie identyfikacji podpisu skarżącego na niektórych z tych faktur. Powyższe oznacza, że skarżący brał udział w wypisywaniu każdej faktury, co w zestawieniu z pozostałym materiałem dowodowym szczegółowo omówionym w decyzjach organów obu instancji – stanowi wiarygodne uzasadnienie przyjętego stanowiska. W aktach sprawy znajduje się znaczna ilość faktur, które – zgodnie z opinią biegłego – wystawił i podpisał skarżący. W tym zakresie wymierzenie podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT nie budzi żadnych zastrzeżeń. Oceniając pozostałe faktury, podpisane w sposób niemożliwy do zidentyfikowania, należy zastanowić się w jakim celu skarżący wypełniał ich rubryki (co zostało stwierdzone przez biegłego), skoro ani w toku postępowania przed organami, ani w skardze, nie wskazał on, że dokonując takich czynności działał w imieniu innych podmiotów, które miały być wystawcami tych faktur i ewentualnie później mogły podszyć się pod skarżącego. W ocenie Sądu nie ma na to innego logicznego uzasadnienia, jak tylko to, które przyjęły organy obu instancji. Zdaniem Sądu umorzenie postępowania w sprawie podrobienia faktur, z powodu niewykrycia sprawcy, nie ma decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia omawianej sprawy. Na tej podstawie bowiem można stwierdzić jedynie, że w sposób wiarygodny nie zostało ustalone kto podpisał te faktury, co jednak nie stoi w opozycji do opinii biegłego, z której wynika, że ich rubryki wypełnił sam skarżący. W tej sytuacji, wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się uchybienia zasadom: legalizmu (art. 120 Ordynacji podatkowej) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 Ordynacji podatkowej), gdyż organy działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, materiał dowodowy został należycie zebrany i oceniony przez organy, które wyjaśniły zasadność przesłanek, jakimi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Natomiast okoliczność, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji podatkowej). Strona ma bowiem prawo do prezentowania swojego własnego stanowiska, zaś organ ma prawo go nie uwzględnić, jeżeli uzna, że nie ma ono odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. W ocenie Sądu uzasadnienie zawarte w decyzjach organów obu instancji jest logiczne i spójne, spełniając wymogi zawarte w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d), art. 29 ust. 1, art. 99 ust. 12, art. 104 ust. 1 ustawy o VAT. Jak zasadnie zwrócił uwagę Dyrektor IS w odpowiedzi na skargę – przepisy te nie zostały powołane w zaskarżonej decyzji. Natomiast w decyzji Dyrektora UKS spośród tych przepisów wskazano jako podstawę prawną jedynie 99 ust. 12, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Zarzucając naruszenie tego przepisu pełnomocniczka skarżącego stwierdziła, że brak jest podstaw do uznania, iż K. B. powinien zapłacić inną kwotę podatku niż ta, którą wykazał w deklaracji VAT-7. Uwagę analogicznej treści pełnomocniczka zamieściła również w odniesieniu do art. 103 ust. 1 ustawy o VAT. Tymczasem – jak zasadnie zwrócił uwagę organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę – skarżący nie składał żadnych deklaracji VAT-7 za 2007 r., stąd zarzuty podniesione w tym zakresie należy uznać za niezrozumiałe. Odnośnie art. 5 ust. 1 ustawy o VAT - Dyrektor UKS odwołał się do tego przepisu w uzasadnieniu swojej decyzji, wskazując jedynie na wymienione tam czynności opodatkowane, których skarżący nie dokonywał. Ustalenia tego skarżący nie kwestionuje, nie dostrzega natomiast w jakim kontekście przepis ten został zastosowany. Sąd nie przeprowadził dowodu z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", o których załączenie do akt sprawy wnosił pełnomocnik skarżącego na rozprawie, gdyż pełnomocnik nie złożył takiego wniosku, a ponadto złożone dokumenty nie dotyczyły zakwestionowanych faktur. Z powyższych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. k.ż.