I SA/Łd 1239/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka Asesor WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.) Protokolant Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2008 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty zaliczek na podatek dochodowy z działów specjalnych produkcji rolnej za 2006 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 10881 (dziesięć tysięcy osiemset osiemdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...]roku ustalił dla M.W. kwotę zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej na rok 2006 w wysokości 366.332 złotych płatnej w terminie do dnia 29 grudnia 2006 roku. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że na rok 2006 została złożona deklaracja PIT-6, w której podatniczka zgłosiła uprawy roślin pozostałych w szklarniach o powierzchni 15.058,80 m², stosownie do posiadanych w spółce udziałów. Z deklaracji VAT-7 wynika, że obroty spółki, której podatniczka jest współwłaścicielem za rok 2005 wyniosły 8.918.375 złotych i przekroczyły limit równowartości 800.000 euro (za rok 2005 stanowi to kwotę 3.133.280 złotych). Ustalenia te przesądziły o obowiązku prowadzenia przez podatniczkę w roku 2006 ksiąg handlowych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 w zw. z art. 24 ust. 4 w związku z art. 24a ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości poprzez przyjęcie, że podatnik prowadzący działy specjalne produkcji rolnej jest w każdym przypadku zobowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych po przekroczeniu obrotu rocznego netto 800.000 euro, niezależnie od tego jaką metodę opodatkowania wybrał oraz prawa procesowego art. 23a w zw. z art. 23 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 oraz 6 Ordynacji podatkowej przez błędne oszacowanie podstawy opodatkowania i zastosowanie nieprawidłowej metody szacowania. Decyzją z dnia 11 września 2007 roku nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ podatkowy powołał się na art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z którego wynika obowiązek dla osób fizycznych, spółek cywilnych, spółek jawnych oraz spółek partnerskich prowadzenia ksiąg rachunkowych, jeżeli ich przychody w rozumieniu art. 14 za poprzedni rok podatkowy wyniosły w walucie polskiej co najmniej równowartość kwoty określonej w euro w przepisach o rachunkowości. W uzasadnieniu organ wskazał, iż działy specjalne produkcji rolnej nie zostały zaliczone przez ustawodawcę do działalności gospodarczej, lecz kwalifikuje się je jako specyficzną, ale jednak działalność rolniczą. Ponadto zwrócił uwagę na art. 15 w/w ustawy, który stanowi, że prowadzący działy specjalne produkcji rolnej może ustalać dochód tak jak osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą na podstawie ksiąg pod warunkiem powiadomienia o tym fakcie naczelnika urzędu skarbowego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego organ ustalił, że dochód z opodatkowania w 2006 roku łącznie pięciu wspólników spółki cywilnej "A" wyniósł 35.689,36 złotych x powierzchnia upraw roślin 15.058,80 m². W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej dochód z działów specjalnych produkcji rolnej przy zastosowaniu norm szacunkowych może być ustalany tylko wówczas, gdy podatnik nie prowadzi ksiąg z wyboru bądź nie ma obowiązku ich prowadzenia. Jeżeli podatnik obowiązany jest do prowadzenia ksiąg rachunkowych to dochód z tego źródła ustalany jest na podstawie ksiąg. Z dokumentacji posiadanej przez organ podatkowy I instancji - deklaracji VAT-7, wynika, że wartość sprzedaży dokonanej przez spółkę, której podatniczka jest współwłaścicielem wyniosła 8.918.375 złotych czyli przekroczyła kwotę 3.133,280 złotych, stanowiącą równowartość 800.000 euro. W roku 2005 Spółka nie prowadziła ksiąg i brak było podstaw prawnych do określenia w deklaracji PIT-6, składanej w 2005 roku wysokości dochodu przewidywanego na 2006 rok, gdyż ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie reguluje sytuacji, kiedy podatnik w roku podatkowym, w którym składa deklarację do wymiaru zaliczek podatku dochodowego z działów specjalnych produkcji rolnej nie prowadzi ksiąg, ale takie księgi ma obowiązek prowadzić w roku następnym. Strona nie określiła wysokości przewidywanego dochodu na rok 2006, więc organ podatkowy I instancji ustalił przybliżone koszty poniesione w roku 2005 w związku z prowadzeniem działalności w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej tylko na podstawie dokumentacji źródłowej, będącej w posiadaniu urzędu, tzn.: deklaracji podatkowych, materiałów zebranych w trakcie postępowań kontrolnych oraz informacji o poniesionych kosztach uzyskania przychodów wskazanych przez stronę skarżącą. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że organ I instancji nie szacował podstawy opodatkowania na podstawie art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż zaskarżona decyzja w sprawie zaliczek na podatek dochodowy z działów specjalnych produkcji rolnej nie jest decyzją określającą należne zobowiązanie za rok podatkowy 2006. Ponadto organ odwoławczy stwierdził prawidłowość wydania decyzji w dacie jej wydania, tj. w dniu 15 grudnia 2006 roku, czyli przed zakończeniem roku podatkowego 2006, gdy zaliczki jeszcze nie utraciły bytu prawnego. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję, M.W. wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 15 w związku z art. 24a ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez przyjęcie, że skarżąca osiągająca dochody z działów specjalnych produkcji rolnej jest zobowiązana do prowadzenia ksiąg rachunkowych po przekroczeniu w roku podatkowym dochodów netto w kwocie 800.000 euro, gdyż sposób opodatkowania dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej podlega opodatkowaniu w zależności od wyboru podatnika albo na podstawie norm szacunkowych albo na podstawie ksiąg podatkowych, jeżeli podatnik takie księgi prowadzi i zawiadomił o tym właściwy urząd skarbowy. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości w związku z art. 2 oraz 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niesłuszne zastosowanie i przyjęcie, że podatniczka prowadząca działy specjalne produkcji rolnej jest w każdym przypadku zobowiązana do prowadzenia ksiąg rachunkowych po przekroczeniu obrotu rocznego netto 800.000 euro a także naruszenie art. 43 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej poprzez nałożenie na podatniczkę obowiązku zapłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie ksiąg rachunkowych i oszacowanie zaliczki na kwotę 366.332 złotych, podczas gdy stan faktyczny prowadzonych działów nie uległ zmianie. M.W. wskazała ponadto na naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 208 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie i nie umorzenie postępowania w sprawie podczas, gdy postępowanie w sprawie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2006 powinno zostać umorzone, gdyż zaliczki z dniem 1 stycznia 2007 roku straciły swój byt prawny i nie mogą być przedmiotem orzekania w drodze decyzji wymiarowej oraz art. 200, art. 127, art. 210 § 4, art. 233 i art. 23a w związku z art. 23 ustawy Ordynacja podatkowa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasową argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozważań Sądu w sprawie niniejszej jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie ustalenia kwoty zaliczek na podatek dochodowy z działów specjalnych produkcji rolnej za 2006 r. Decyzja organu I instancji została wydana w dniu 15 grudnia 2006 r., zaś decyzję organu odwoławczego wydano w dniu 11 września 2007 r., a więc po zakończeniu roku podatkowego 2006. W związku z tym w pierwszej kolejności należało się odnieść do zarzutu najdalej idącego, dotyczącego niezastosowania przez organ II instancji przepisu art. 208 Ordynacji podatkowej. W skardze podniesiono okoliczność wydania decyzji odwoławczej po upływie roku podatkowego, za który ustalono kwotę zaliczek. W ocenie skarżącej, która przytoczyła na poparcie swojego stanowiska szereg orzeczeń sądowych, zaliczki na podatek dochodowy za 2006 rok utraciły byt prawny z dniem 1 stycznia 2007 roku, dlatego wydanie przez organ II instancji rozstrzygnięcia po tej dacie było bezprzedmiotowe i postępowanie w tej sprawie należało umorzyć. Organ odwoławczy stanął z kolei na stanowisku, że skoro decyzja organu I instancji w sprawie zaliczek wydana została jeszcze w roku podatkowym, za który ustalono ich wysokość, to fakt wydania ostatecznej decyzji w postępowaniu odwoławczym po upływie tego roku było prawidłowe. Organ odwoławczy utrzymał bowiem w mocy decyzję organu I instancji wydaną przed końcem roku podatkowego dotyczącego zaliczek, a zatem kwota tych zaliczek ustalona została we właściwym czasie. Organ stwierdził, że po zakończeniu roku podatkowego zaliczka staje się częścią zobowiązania podatkowego za rok podatkowy. W powyższym sporze racje należy przyznać podatniczce. W judykaturze ugruntowany jest bowiem pogląd, że w razie gdy decyzja ustalająca zaliczki na podatek dochodowy nie uprawomocniła się przed końcem roku podatkowego, postępowanie administracyjne w tej sprawie powinno zostać umorzone, gdyż po zakończeniu roku przedmiotem postępowania wymiarowego może być tylko określenie zobowiązania podatkowego za rok podatkowy (zob. wyrok NSA z dnia 11 września 1998 r., I SA/Gd 766/96; wyrok NSA z dnia 9 lutego 1999 r., I SA/Łd 261/97; wyrok NSA z dnia 5 lipca 2004 r., FSK 176/2004, Monitor Podatkowy 2005, nr 1, s. 42). Należy bowiem podkreślić, że zobowiązanie podatkowe z tytułu zaliczki po zakończeniu roku podatkowego staje się częścią zobowiązania podatkowego za rok podatkowy (art. 45 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Co więcej, powstanie zobowiązania podatkowego za rok podatkowy oznacza, że z tą chwilą zobowiązanie podatkowe z tytułu zaliczek na podatek traci swój byt prawny, a więc sytuację, w której organ podatkowy nie tylko, że nie może ustalić innej wysokości zaliczek niż zadeklarowana, ale i nie może nawet tych zaliczek egzekwować, gdyż utraciły one swój byt prawny. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2005 r., II FSK 41/2005 (ONSAiWSA 2007, nr 1, poz. 22). Sąd ten wskazał, iż wprawdzie nie istnieje przepis prawa, z którego wprost wynikałoby, że powstanie zobowiązania podatkowego za rok podatkowy powoduje wygaśnięcie zobowiązań podatkowych z tytułu zaliczek, jednak normę prawną o takim brzmieniu można wywieść z przepisów art. 21 § 3 w związku z art. 3 pkt 3, art. 53a w związku z art. 51 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 45 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Pierwszy z nich uprawnia organ podatkowy do wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe z tytułu odsetek, nie precyzując jednak terminu, do którego decyzja taka mogłaby zostać wydana. Z kolei przepis art. 53a Ordynacji podatkowej wyraźnie stwierdza, że prawidłowa wysokość zaliczek nie jest rozstrzygnięciem, lecz tylko przesłanką do obliczenia wysokości odsetek od nieuiszczonych zaliczek na podatek. Z kolei z faktu, że niezapłacona w terminie zaliczka jest zaległością podatkową, nie wynika również dopuszczalność określania prawidłowej wysokości zaliczek na podatek po zakończeniu roku podatkowego. Co więcej, skoro z upływem roku podatkowego (art. 45 ust. 1 i 4 pkt 1) podatnicy są obowiązani w terminie do dnia 30 kwietnia następnego roku uiścić różnicę między podatkiem należnym za rok podatkowy a sumą należnych zaliczek, w tym również sumą zaliczek pobranych przez płatników, to oznacza to, że każda wpłata podatnika po zakończeniu roku podatkowego, nawet przed złożeniem zeznania podatkowego, będzie wpłatą nie na poczet zaliczek, lecz na poczet zobowiązania podatkowego za rok podatkowy. Zobowiązanie z tytułu zaliczek utraciło z tą datą swoją odrębność prawną, a tym samym byt prawny. Sąd nie zgodził się również z argumentacją organu odwoławczego, iż utrzymał on tylko w mocy decyzję organu I instancji, który ustalił kwotę zaliczek na podatek dochodowy za 2006 r. jeszcze w tym roku podatkowym. Na skutek bowiem złożonego odwołania decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w tym przedmiocie nie stała się ostateczna. Statuowana w art. 127 Ordynacji podatkowej dwuinstancyjność postępowania oznacza bowiem, że złożenie przez stronę odwołania od decyzji organu I instancji powoduje, iż sprawa rozpoznawana jest ponownie przez organ odwoławczy. Organ ten rozpoznaje zatem sprawę, a nie odwołanie. Nie może więc ograniczyć się do kontroli decyzji organu I instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Skoro zatem decyzja organu I instancji w sprawie określenia wysokości zaliczek na podatek dochodowy nie zyskała waloru ostateczności przed końcem roku podatkowego, postępowanie podatkowe w tej sprawie powinno zostać umorzone. W myśl bowiem art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Stosownie zaś do art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu I instancji w całości lub w części – i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy lub uchylając tą decyzję umarza postępowanie w sprawie. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji w przedmiocie zaliczek na podatek dochodowy za 2006 r., choć wydana jeszcze w tym roku podatkowym, nie stałą się ostateczna przed jego zakończeniem. W tej sytuacji zatem organ odwoławczy, z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania w sprawie zaliczek po zakończeniu roku podatkowego, którego zaliczki te dotyczą, winien uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. Utrzymując zatem decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, mimo bezprzedmiotowości postępowania, naruszył art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ordynacji podatkowej w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu podnieść należy, iż w skardze M.W. powołała jeszcze szereg innych zarzutów przemawiających w jej ocenie za jej zasadnością, jednakże z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania podatkowego w sprawie określenia kwoty zaliczek na podatek dochodowy za 2006 rok pozostały one poza oceną Sądu. Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organy podatkowe winny zastosować się do oceny prawnej dokonanej przez Sąd w kontekście ustalonego przez nie stanu faktycznego sprawy. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy. P.Pij.