I SA/Łd 1241/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi G. Ż. na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Ł. z dnia[...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Ż. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz stawki za pojemnik o określonej pojemności 1. uchyla zaskarżoną uchwałę; 2. zasądza od Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Ł. na rzecz Gminy Ż. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 1241/15 UZASADNIENIE W dniu [...] r. Rada Miejska w Ż. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz stawki za pojemnik o określonej pojemności. W § 2 ust. 1 tej uchwały ustalono stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a odpady komunalne zbierane są w sposób selektywny, w wysokości 8,00 zł miesięcznie za osobę. Z kolei w ust. 2 ustalono wyższą stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a odpady komunalne nie są w sposób selektywny zbierane i odbierane, w wysokości 13,00 zł miesięcznie za osobę. W § 3 ust. 1 Uchwały Rada Miejska w Ż. ustaliła stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zbieranymi w sposób selektywny na nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne za odbiór pojemnika o określonej pojemności: 1) do 120 l - 30 zł; 2) ponad 120 l do 240 l - 40 zł; 3) ponad 240 l do 1000 l - 50 zł; 4) ponad 1000 l do 7000 l - 310 zł. W ust. 2 tego paragrafu ustaliła stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zbieranymi w sposób nieselektywny na nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne za odbiór pojemnika o określonej pojemności: 1) do 120 l - 40,50 zł; 2) ponad 120 I do 240 I - 54,00 zł; 3) ponad 240 I do 1000 l - 67,50 zł; 4) ponad 1000 l do 7000 l - 418,50 zł. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Ł. w dniu [...] r. podjęło uchwałę nr [...] o stwierdzeniu nieważności uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] roku w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz stawki za pojemnik o określonej pojemności, z powodu sprzeczności z prawem, tj. art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.). W uzasadnieniu tej uchwały Kolegium RIO stwierdziło, iż ustalenie stawki opłaty komunalnej nie za pojemniki o określonej pojemności, lecz za pojemniki z pewnego zakresu pojemności, tzn. do 120 litrów, ponad 120 l do 240 l, ponad 240 l do 1000 l i ponad 1000 l do 7000 l, stanowi naruszenie przepisu art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ustawodawca w cytowanym przepisie uregulował w sposób nie budzący wątpliwości, iż rada gminy jest zobowiązana do ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności. Rada Miejska w Ż. nie wykonała dyspozycji z art. 6k ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, gdyż ustaliła stawki opłaty odnoszące się do określonego zakresu pojemności pojemników. Gmina Ż. nie zgodziła się rozstrzygnięciem organu nadzorczego i w dniu 30 września 2015 r. za pośrednictwem Poczty złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą uchwałę Kolegium RIO w Ł. wnosząc o jej uchylenie w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej uchwały w części dotyczącej stwierdzenia nieważności uchwały Nr [...]Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz stawki za pojemnik o określonej pojemności, w jej § 1-2, § 4-6 i zasądzenie od organu nadzoru na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie: - art. 6k ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, polegające na bezzasadnym uznaniu, iż postanowienia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz stawki za pojemnik o określonej pojemności są sprzeczne z prawem, pomimo, iż odpowiadają w pełni prawu; organ nadzoru stwierdzając nieważność całej uchwały w uzasadnieniu absolutnie nie odniósł się i nie wywiódł sprzeczności z prawem omawianych postanowień (odniósł się jedynie do jednego postanowienia uchwały - § 3); błędnym uznaniu, że Rada Miejska w Ż. w w/w Uchwale nie ustaliła stawek opłaty za pojemnik o określonej pojemności (w przypadku odpadów zbieranych na nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy); - art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, przez przyjęcie, że uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz stawki za pojemnik o określonej pojemności jest sprzeczna z prawem. W ocenie skarżącej Rada Miejska w Ż. w uchwale Nr [...] z dnia [...] r. dokonała wyboru metody ustalenia opłaty (§ 1), ustaliła kwotowo wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (§ 2 ust. 1 - selektywna zbiórka; § 2 ust. 2 - zbiórka nieselektywna), opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zbieranymi na nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy (§ 3 ust. 1 - w sposób selektywny; § 3 ust. 2 - w sposób nieselektywny) i jak wynika z w/w postanowień uchwały, w pełni realizują one postanowienia art. 6k ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i są z nią zgodne. Gmina nie zgodziła się z wykładnią art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach dokonaną przez organ nadzoru. W myśl tego przepisu winno się określić stawkę opłaty za pojemnik o konkretnej pojemności i w ocenie Gminy pojęciu objętemu w/w przepisem "stawka opłaty za pojemnik pokreślonej pojemności" czyni zadość określenie opłaty za pojemniki odnoszące się do określonego zakresu pojemności (tak, jak to ujęto w § 3 uchwały Rady Miejskiej). Wbrew twierdzeniom organu nadzoru Gmina Ż. nie byłaby władna określić stawki opłaty za pojemnik o konkretnej pojemności. Nie jest bowiem władna narzucić właścicielom nieruchomości by ci wyposażyli nieruchomość w pojemniki o konkretnej pojemności (skonkretyzowanej przez Radę Miejską), a jedynie wskazać pojemniki o minimalnej pojemności. Wynika to z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W myśl tegoż przepisu Rada Gminy w uchwalonym przez siebie regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy określa rodzaj i minimalne pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości. Strona skarżąca uznała także, iż zakwestionowanie jednego zapisu uchwały Rady Miejskiej w Ż. - § 3, należałoby co najwyżej ocenić jako nieistotne naruszenie prawa, nie dające podstawy organowi nadzoru do stwierdzenia nieważności całej uchwały. Ewentualnie można by jedynie rozważyć możliwość stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Ż. w części - w jej § 3 (zgodnie z art. 91 ust. 1 zd. 2 u.s.g., organ nadzoru jest władny stwierdzić nieważność uchwały w części). Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w żaden sposób nie wykazało jakichkolwiek argumentów przemawiających za tym, iż w pozostałej części (tj. niedotyczącej § 3) uchwała Rady Miejskiej w Ż. jest nieważna. W odpowiedzi na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa w Ł. wniosła o oddalenie skargi. Ponownie wskazała, iż wbrew dyspozycji art. 6k ust. 1 pkt 2 w/w ustawy Rada nie ustaliła stawek opłat za pojemniki o określonej wielkości. Ustaliła natomiast stawkę opłaty za pojemniki mieszczące się w pewnym zakresie pojemności. Zgodnie z "Małym słownikiem języka polskiego PWN" (Wydawnictwo Naukowe PWN - Wydanie XII poprawione z 1995) pod red. Elżbiety Sobol wyraz "określony" oznacza "sprecyzowany, wiadomy, pewny, jasny, wyraźny". Synonimami słowa "określony" są m.in. konkretny, dookreślony. Zgodnie z powyższym rozumieniem wyrazu "określony", jeżeli przepis mówi, że należy ustalić stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności, to należy wskazać konkretną w danej jednostce miary pojemność, a nie określać przedział pojemności od - do. Zgodnie z wykładnią językową art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy Rada powinna dla każdej ustalonej stawki opłaty za pojemnik podać konkretną pojemność pojemnika, do której odnosi się ta stawka. Przepis art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy nie daje Radzie upoważnienia do ustalenia jednej, takiej samej stawki opłaty za pojemniki o różnych wielkościach. Stanowiąc akt prawa miejscowego Rada jest związana upoważnieniem ustawowym i nie może wykraczać poza unormowania ustawowe. Regionalna Izba Obrachunkowa uznała także, iż przy ustalaniu stawek opłat za pojemniki Rada powinna też uwzględniać obowiązujące prawo miejscowe. W uchwale nr [...] Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia "Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Ż." (Dz. Urz. Województwa Ł. z [...] r. poz. 2000) w par. 8 i 9 Rada ustaliła minimalne pojemności pojemników do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomościach zamieszkałych. Minimalna wielkość pojemnika to 60 l na selektywne zbieranie odpadów komunalnych i 120 l na zmieszane odpady komunalne. Nie ma natomiast ustalonych wielkości pojemników dla nieruchomości niezamieszkałych. Ustawa w art. 6c ust. 1 nakłada na gminę z mocy prawa obowiązek odbierania odpadów komunalnych z nieruchomości zamieszkałych. Przejęcie natomiast przez gminę obowiązku odbierania odpadów komunalnych z nieruchomości niezamieszkałych wymaga podjęcia w tym zakresie uchwały na podstawie art. 6c ust. 2 ustawy. Rada Miejska w Ż. nie podjęła takiej uchwały i nie przejęła obowiązku odbierania odpadów komunalnych z nieruchomości niezamieszkałych. Rada nie miała podstaw prawnych przy ustalaniu stawek opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi uwzględnić odpady powstałe na nieruchomościach niezamieszkałych, co do których odbierania się nie zobowiązała, jak również ustalić stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości niezamieszkałych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga ma uzasadnione podstawy. W ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013 r., poz. 1399) przyjęto, że w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi może stanowić iloczyn: 1) liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, lub 2) ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub 3) powierzchni lokalu mieszkalnego oraz stawki opłaty ustalonej przez radę gminy (art. 6j k ust. 1). Z kolei w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi może stanowić iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalonej przez radę gminy (art. 6j ust. 3). Podstawą wydania przez Radę Miejską w Ż. uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz stawki za pojemnik o określonej pojemności, były przepisy art. 6k ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Art. 6k ust. 1 tej ustawy stanowi, że rada gminy, w drodze uchwały: 1) dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy; 2) ustali stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności. Z kolei zgodnie z art. 6k ust. 3 ww. ustawy rada gminy określi wyższe stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli odpady komunalne nie są w sposób selektywny zbierane i odbierane, nie wyższe jednak niż maksymalne stawki opłat, które wynoszą odpowiednio dwukrotną wysokość maksymalnej stawki opłaty określonej w ust. 2a za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Ł. w zaskarżonej uchwale zakwestionowało tylko treść § 3 uchwały Rady Miejskiej w Ż. uznając, że ustalenie stawki opłaty komunalnej nie za pojemniki o określonej pojemności, lecz za pojemniki z pewnego zakresu pojemności, tzn. do 120 litrów, ponad 120 l do 240 l, ponad 240 l do 1000 l i ponad 1000 l do 7000 l, stanowi naruszenie przepisu art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Podkreślono, że Rada Gminy jest zobowiązana do ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności, a nie do ustalenia stawki opłaty odnoszącej się do określonego zakresu pojemności pojemników. W ocenie Sądu Rada Miejska w Ż. nie naruszyła dyspozycji przepisu art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, gdyż ustalając w § 3 uchwały stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zbieranymi w sposób selektywny (pkt 1) i nieselektywny (pkt 2) na nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne, za odbiór pojemnika mieszczącego się w podanym przedziale pojemności (np. do 120 l – 30,- zł; ponad 120 l do 240 l – 40,- zł) w rzeczywistości ustaliła stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności. Przepisy § 3 przedmiotowej uchwały nie naruszają zasad prawidłowej legislacji wyrażonych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908). Z § 145 ust. 1 Załącznika do tego rozporządzenia wynika, że jeżeli norma ma znajdować zastosowanie we wszystkich okolicznościach, w przepisie prawnym nie określa się okoliczności jej zastosowania, a z kolei w ust. 2 tego paragrafu wskazano, że jeżeli norma ma znajdować zastosowanie tylko w określonych okolicznościach, okoliczności te jednoznacznie i wyczerpująco wskazuje się w przepisie prawnym przez rodzajowe ich określenie. Adresaci uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ż. nie będą mieli żadnej wątpliwości w jakich wielkościach będą obciążeni opłatą za odbiór jednego pojemnika z odpadami komunalnymi (selekcjonowanymi i nieselekcjonowanymi) z nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy. W tym zakresie posiadacz pojemnika o objętości np. 150 litrów za odbiór nieselekcjonowanych odpadów poniesie opłatę w wysokości 54,- zł (§ 3 ust. 2 pkt 2 uchwały), co nie nastręcza żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Podkreślić również należy, iż rady gmin nie mają żadnych uprawnień aby narzucać podmiotom zobowiązanym do ponoszenia odpłat za gospodarowanie odpadami stosowania pojemników na odpady o jednolitej objętości. Ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w art. 4 ust. 2 pkt 2 obliguje rady gmin do uchwalenia regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, a w nim określenia m.in. rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości. Zatem podmioty, u których powstają odpady mogą stosować pojemniki o różnej wielkości, ponad tą minimalną określoną w regulaminie. Wobec powyższego Sąd uznał, że zakwestionowany przepis uchwały Rady Miejskiej w Ż. nie stanowi naruszenia prawa. W ocenie Sądu niezasadne w tej sprawie są argumenty Regionalnej Izby Obrachunkowej w Ł. podnoszone w odpowiedzi na skargę, a mianowicie, że przepisy zakwestionowanej uchwały nie uwzględniają innych regulacji prawa miejscowego o utrzymaniu czystości w Gminie Ż. - nie ma ustalonych wielkości pojemników dla nieruchomości niezamieszkałych i brak jest uchwały o obowiązku odbierania odpadów komunalnych z nieruchomości niezamieszkałych. Sąd zwraca uwagę, iż te okoliczności nie były podstawą stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały Rady Miejskiej w Ż. i nie uzasadniają zaskarżonej uchwały nr [...]. Kolegium RIO stwierdziło nieważność przedmiotowej uchwały tylko i wyłącznie ze względu na sprzeczności jej § 3 z delegacją ustawową wynikającą z art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W związku z tym odpowiedź na skargę nie może być uzupełnieniem uzasadnienia podjętej uchwały, a tym bardziej zmieniać dotychczasową argumentację organu nadzoru. Ponadto Sąd pragnie dodać, iż podstawy podejmowania odpowiednich rozstrzygnięć nadzorczych odnośnie uchwał organu gminy wyznaczają przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.s.o." oraz częściowo, w zakresie spraw finansowych, przepisy ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U z 2012 r., poz.1113 ze zm.) – dalej: "u.r.i.o.". Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.o. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru (...). Natomiast w myśl ust. 4 (podobnie - art. 11 ust. 3 u.r.i.o.) w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Odnośnie podstaw do stwierdzenia nieważności aktów organu gminy przyjmuje się, że już z samego brzmienia art. 91 ust. 1 w zw. z ust. 4 u.s.o. wynika, iż tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały (aktu) organu gminy. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być akceptowane w demokratycznym państwie prawnym. Zalicza się do nich między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak - Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101-102). To stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie również w orzecznictwie (por. np. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 listopada 2013 r., III SA/Kr 648/13, LEX nr 139872). W orzecznictwie sądów administracyjnych silnie akcentowana jest niezasadność stwierdzania nieważności całej uchwały organu gminy w sytuacji, gdy tylko część jej postanowień jest sprzeczna z prawem. Natomiast w przypadku, gdy organ nadzoru decyduje się na stwierdzenie nieważności uchwały organu gminy w całości, to uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia nadzorczego przekonywać musi o sprzeczności z prawem w istotnym zakresie wszystkich, a nie tylko niektórych postanowień zawartych w uchwale (por. np. prawomocny wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 listopada 2007 r. II SA/Ol 720/07, LEX 460521). Zdaniem Sądu należy podzielić pogląd Gminy Ż., że w omawianej sprawie na pewno niezasadne było stwierdzenie nieważności w odniesieniu do całej uchwały Rady Miejskiej, gdyż z uzasadnienia zaskarżonej uchwały Kolegium RIO w Ł. jednoznacznie wynika, że organ nadzoru miał zastrzeżenia tylko do niewielkiej części uchwały, tj. do jej § 3. Skoro bowiem art. 91 ust. 1 u.s.o. daje organowi nadzoru możliwość stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części, to znaczy, że organ ten powinien zastosować odpowiedni środek, adekwatny do treści kontrolowanego aktu, zgodnie z zasadą proporcjonalności. Reasumując, w ocenie Sądu stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w Ż. stanowiło także naruszenie art. 91 ust. 1 u.s.o. Z tych względów na podstawie art. 148, art. 200 i 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji. P.C.