I SA/Łd 1268/11

Dnia 17 stycznia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bartosz Wojciechowski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Wiktor Jarzębowski sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda Protokolant asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 roku sprawy ze skargi Miasta Ł. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodów 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz Miasta Ł. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną interpretacją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów uznał, że stanowisko Urzędu Miasta Ł. przedstawione we wniosku z dnia [...] r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, jest nieprawidłowe. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Radni Rady Miejskiej korzystają z następujących świadczeń finansowych z budżetu Miasta Ł.: Prezydium Rady Miejskiej tj.: Przewodniczący i Wiceprzewodniczący: prasa, kalendarze, wizytówki, opłaty za służbowe telefony komórkowe, opłaty za korzystanie z Internetu, Radni Rady Miejskiej: wizytówki. Ponadto wszyscy członkowie Rady Miejskiej uczestnicząc w posiedzeniach komisji Rady Miejskiej, sesjach Rady Miejskiej, spotkaniach z udziałem Prezydenta Miasta, dyrektorów wydziałów, przedstawicieli mediów i innych zaproszonych gości korzystają z poczęstunku finansowanego z tego samego źródła w postaci wody mineralnej, artykułów spożywczych takich jak ciastka, herbata, kawa, cukier, soki. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy koszt wymienionych świadczeń i materiałów, z których korzystają radni w toku wykonywania pracy w Radzie Miasta Ł. jako reprezentanci wyborców stanowi podstawę podatku dochodowego od osób fizycznych? Wnioskodawca wyraził pogląd, iż przedstawione w stanie faktycznym świadczenia i materiały otrzymywane przez członków Rady Miejskiej zapewniają im podstawowe warunki właściwego funkcjonowania dla ich pozycji. W związku z powyższym wartość tych świadczeń nie stanowi podstawy opodatkowania jako przychód, o którym mowa w art. 13 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. organ podatkowy uznał powyższe stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe w części dotyczącej opodatkowania wartości świadczeń i materiałów, z których korzystają radni w przypadku korzystania z prasy, kalendarzy, wizytówek, telefonów komórkowych, Internetu, stwierdzając, iż poniesione wydatki stanowią dla radnych nieodpłatne świadczenie, które również należy zakwalifikować do przychodów, o których mowa w art. 13 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako przychody z działalności wykonywanej osobiście. W ocenie organu podatkowego świadczenia te radni otrzymują bowiem tylko dlatego, że wykonują mandat radnego, a zatem źródłem tych świadczeń jest działalność wykonywana osobiście. Świadczenia te nie korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 17 ww. ustawy, gdyż prawo do ich przyznania nie wynika bezpośrednio z przepisów prawa. W dniu [...] r. do organu podatkowego, wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w związku z wydaniem interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. znak [...] . W powyższym wezwaniu strona nie zgodziła się z wydaną interpretacją stwierdzając, że wydana przez organ podatkowy indywidualna interpretacja we wspomnianym zakresie jest błędna i powinna zostać zmieniona. Mając na uwadze przedstawione przez Wnioskodawcę we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego informacje oraz uwagi zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej w P. podtrzymał stanowisko prezentowane w wydanej interpretacji. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze strona skarżąca zarzuca organowi podatkowemu naruszenie art. 9 ust. 1 i art. 13 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, póz. 307 ze zm.), przez przyjęcie, że do wszelkich przychodów radnych zalicza się wymienione we wniosku o interpretację indywidualną koszty poniesione na prasę, kalendarze, wizytówki, opłaty za służbowe telefony komórkowe, opłaty za korzystanie z Internetu. Ponadto skarżący zarzuca, że przez przyjęcie, iż niewymienienie w katalogu zwolnień, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy ww. kosztów przesądza o tym, że stanowią one przychody, o których mowa w art. 13 pkt 5 tej ustawy - bez uwzględnienia w dokonanej ocenie - faktu, że radni wykonują swoje ustawowe obowiązki we własnym imieniu, ale na rzecz społeczności miejskiej jedynie w czasie trwania ich kadencji działając jako organ kolegialny. Strona skarżąca podała, iż radni przed przystąpieniem do wykonywania mandatu składają ślubowanie, z treści którego wynika, że swoje obowiązki sprawować będą godnie, rzetelnie i uczciwie, mając na względzie dobro gminy i jej mieszkańców. Wskazany w rocie ślubowania sposób wykonywania mandatu upoważnia do wniosku, że radni działają we własnym imieniu, lecz na rzecz gmin i jej mieszkańców, zaś ich działanie winno by rzetelne. Rzetelność oznacza właściwe rozpoznanie problemu w celu podjęcia uchwał zgodnie z prawem. Zdaniem strony skarżącej konkluzja świadczy o ograniczeniu skutków podatkowych w stosunku do radnych, którzy wykonując mandat faktycznie nie osiągają dochodów, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący uważa, że fakt obligatoryjnego ponoszenia przez Miasto Ł. kosztów będących przedmiotem niniejszej skargi, związanych wyłącznie z działalnością gminy i jej radnych tylko w okresie kadencji powoduje, że nie można ich zaliczyć do wszelkich dochodów, o których mowa w art. 9 ust. 1 podlegających opodatkowaniu, skoro są ponoszone w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania gminy i jej organu stanowiącego, a nie w celu powstania przysporzenia po stronie radnego w celu jego opodatkowania. Z tych samych przyczyn ustawodawca nie wskazał w art. 21 ust. 1 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tych wydatków jako zwolnionych przedmiotowo. Nie mają one bowiem związku z osobą radnego i zwiększonymi kosztami jego utrzymania. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu zgodzić się należy ze stanowiskiem wnioskodawcy, albowiem, oceniając przedłożony stan faktyczny, nie sposób abstrahować od charakteru działalności radnego na rzecz lokalnej społeczności i sposobu wykonywania niniejszej działalności w dzisiejszych czasach. Trafnie dalej akcentuje strona skarżąca, iż radni działają we własnym imieniu, ale na rzecz gminy i jej mieszkańców. Nie bez znaczenia jest podkreślenie, że działalność ta winna być rzetelna i zgodna z prawem Dodatkowo stosownie do treści art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) realizacja przez radę gminy uprawnień stanowiących następuje w drodze uchwał merytorycznych zapewniających zaspokojenie potrzeb wspólnoty samorządowej i w tym zakresie oczekuje się od radnych kompetencji w zakresie ich realizacji. W tym kontekście należy stwierdzić, że korzystanie na koszt jednostki samorządu terytorialnego z prasy, kalendarzy, wizytówek, Internetu i telefonów komórkowych jako narzędzi niezbędnych w realizowaniu codziennych obowiązków radnego w radzie gminy bez względu na pełnioną funkcję jest czymś oczywistym i pożądanym. Są to narzędzia umożliwiające pozyskiwanie wiedzy na temat potrzeb społeczności i możliwych sposobów ich rozwiązywania, należytą organizację pracy, w szczególności poprzez zapewnienie szybkiej i bezpośredniej komunikacji. Dzisiaj nie są to narzędzia wyjątkowe a wręcz przeciwnie powszechne i zwyczajne, wykorzystywane przez każdego współczesnego obywatela państw rozwiniętych. Bez wątpienia radny wykorzystuje owe narzędzia w swojej działalności na rzecz wspólnoty, którą reprezentuje i stanowi to rzecz oczywistą i praktyczną. Co najważniejsze, - zdaniem Sądu – z przytoczonych powodów koszty poniesione na korzystanie ze spornej prasy, kalendarzy, wizytówek, telefonów komórkowych i Internetu nie stanowią nieodpłatnych świadczeń, które należy zakwalifikować do przychodów określonych stosownie do art. 13 pkt. 5 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm). Podobnie nie stanowią one dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 cytowanej ustawy. Zgodzić się bowiem należy ze stanowiskiem, że niniejsze koszty stanowią celowy wydatek bieżący budżetu danej jednostki samorządu terytorialnego, ponieważ wiąże się z działalnością samej gminy, a ściślej jej organu, jakim jest rada gminy jako organ samorządu terytorialnego i wobec powyższego nie może stanowić przychodu samych radnych, a zatem bezprzedmiotowa jest analiza art. 21 ust. 1 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Reasumując, należy stwierdzić, że zaskarżona interpretacja jest nieprawidłowa, ponieważ narusza wskazane przepisy prawa materialnego. W konsekwencji Sąd na mocy art. 146 § 1 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 niniejszej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). P.Z-C.