I SA/Łd 1269/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi "A" spółki cywilnej T. M., M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń 2006 r. oraz zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2006 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] w sprawie określenia spółce cywilnej A- T. M. i M. M. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w kolejnym miesiącu, za styczeń 2006 r. oraz zobowiązań za miesiące od lutego sierpnia i od października do grudnia 2006 r. Wymienione decyzje są kolejnymi aktami wydanymi z rozpoznawanej sprawie. Organ kontroli skarbowej dwukrotnie wydał decyzje wymiarowe (z dnia [...] 2010 r. i [...] 2012 r.), które organ odwoławczy uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organy podatkowe obu instancji oceniły, że nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w kolejnym miesiącu, za styczeń 2006 r. oraz zobowiązania podatkowe objęte decyzją, nie uległy przedawnieniu ponieważ w dniu [...] października 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wystawił tytuły wykonawcze i na ich podstawie zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego w dniu 19 października 2010 r., o których strona została powiadomiona w dniu 25 października 2010 r. i 26 stycznia 2011 r. Na skutek powyższego bieg terminu przedawnienia został przerwany stosownie do art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako O.p.). Zgodnie z przywołanym przepisem bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Organ kontroli skarbowej zakwestionował rozliczenia podatku za ww. miesiące ponieważ ocenił, że podatnik odliczył podatek naliczony z faktur dokumentujących nabycie oleju napędowego, wystawionych przez: B- M. K. w T., Przedsiębiorstwo Handlu Usług Marketingu i Pośrednictwa A. N. w D. oraz C Spółka z o.o. w B., które nie dokumentują faktycznych transakcji. Organ kontroli skarbowej ustalił, że Spółka A odliczyła podatek naliczony w łącznej wysokości 111.786 zł z 72 faktur VAT sygnowanych przez B- M. K. Ustalił, że według dokumentacji podatkowej jedynym dostawcą paliwa dla M. K. była Spółka z o.o. D w S., której właścicielem był R. K. Przesłuchany w dniu 14 lutego 2007 r. przez funkcjonariuszy ABW Delegatura w K. R. K. zeznał, że wszystkie faktury wystawione dla B- M. K. zostały sfałszowane. Zeznał, że nie podpisywał tych faktur. Zeznania R. K. znalazły potwierdzenie w ekspertyzie z zakresu kryminalistycznych badań dokumentów z dnia [...] marca 2009 r., z której wynika, że podpisy na przedmiotowych fakturach zostały sfałszowane. Odnośnie faktur, których wystawcą był A. N. organ kontroli skarbowej ustalił, że dostawcami paliwa dla tej osoby miały być trzy podmioty: W. K. z S., spółka cywilna E- G. N., L. Z. z L. oraz A. B. działający pod nazwą PHU F w C. W. K. zeznał, że nie prowadził działalności w zakresie handlu paliwami i nie wystawił żadnych faktur na rzecz A. N. Spółka cywilna E nie posiadała własnych magazynów ani środków transportowych oraz koncesji na handel paliwem. Wspólnik L. Z. zeznał, że od końca 2003 r. nie podpisywał żadnych dokumentów dotyczących transakcji spółki E ani nie udzielał żadnych pełnomocnictw. A. B. zeznał, że nigdy nie współpracował z A. N. Stwierdził, że na okazanych mu fakturach umieszczono złe dane, nie zgadza się ulica numer telefonu stacjonarnego zaś numer telefonu komórkowego jest nieaktualny. Błędny jest również numer NIP. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oznaczonej sygn. akt [...] organ kontroli skarbowej przyjął, że w latach 2006-2007 Spółka z o.o. C była wykorzystywana przez grupę przestępczą do wprowadzania do obrotu paliwa pochodzącego z odbarwionego oleju opałowego. Jeden z uczestników tej grupy P. S. przesłuchany w dniu 23 sierpnia 2012 r. zeznał, że spółka wystawiała faktury, z których wynikało, że sprzedawała olej napędowy, podczas gdy faktycznie był to odbarwiony olej opałowy lub inny produkt ropopochodny. Wspólnik skarżącej spółki M. M. przesłuchany w charakterze strony zeznał, że zakupione paliwo zostało wykorzystane do świadczonych usług transportowych. Nie pamiętał w jaki sposób nawiązał współpracę z wystawcami spornych faktur. Oświadczył, że prawdopodobnie ktoś się skontaktował ze spółką i zaoferował sprzedaż paliwa po atrakcyjnej cenie. Organ kontroli skarbowej ocenił, że wspólnicy spółki A przy zachowaniu należytej staranności mogli mieć uzasadnione podejrzenie, że wymieni na wstępie wystawcy faktur nie byli faktycznymi dostawcami paliwa. Wskazał m.in., że wspólnicy spółki musieli mieć wątpliwości co do jakości paliwa, skoro z zeznań jednego z kierowców wynika, że do samochód, którym miał jechać "na Austrię", gdzie mają miejsce wnikliwe kontrole zostało zatankowane paliwo na stacji G lub H. Organ drugiej instancji, po rozpatrzeniu odwołania podzielił stanowisko organu kontroli skarbowej w zakresie przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań objętych decyzją oraz oceny spornych faktur. W obszernym uzasadnieniu decyzji przywołał ustalenia faktyczne odnośnie wystawców spornych faktur, na potwierdzenie oceny, zgodnie z którą sporne faktury nie dokumentowały faktycznych dostaw oleju napędowego. W zakresie uzasadnienia prawnego organ odwoławczy przywołał treść art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust.3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako "ustawa o VAT"). Organ ocenił, że w świetle przywołanych przepisów podatnik może odliczyć podatek naliczony z tytułu dostaw lub świadczenia usług w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku gdy kwota wskazana jako podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy – faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanej w niej kwoty. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi per se uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy. Organ drugiej instancji odwołał się również do przepisów prawa wspólnotowego, między innymi VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. UE.L. 77, Nr 145, poz. 1) oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym do wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. wydanego w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 oraz wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie C-643/11 oraz postanowienia z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie C-33/13. Ocenił, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że podatnik przy zachowaniu należytej staranności mógł co najmniej przypuszczać, że wystawcy paliwa wymienieni na wstępie nie byli faktycznymi dostawcami paliwa i w konsekwencji towar pochodzi z nieujawnionego źródła, a w przypadku Spółki C, że nie jest to olej napędowy tylko inny produkt ropopochodny. Spółka A wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego, w której zarzuciła: naruszenie art. 7 i art. 88 ust.3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT oraz naruszenie art. 120 i art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych i zasady legalizmu, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym w szczególności pominięcie przy rozstrzygnięciu sprawy prawomocnego wyroku karnego, naruszenie art. 70 O.p. poprzez nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia podniesionego w odwołaniu. Mając na uwadze podniesione zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji oraz zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania według obowiązujących przepisów. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 i art. 88 ust.3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT strona skarżąca podniósł, że z wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] sygn. akt [...] wynika, że M. K. naraził na uszczuplenie należności publiczno-prawne Skarbu Państwa w ten sposób, że prowadził handel nieopodatkowanym podatkiem akcyzowym paliwem w postaci oleju napędowego niewiadomego pochodzenia i dokonywał sprzedaży tego paliwa na podstawie wystawianych przez firmę B faktur VAT. Z powyższego wyroku wnika, zdaniem strony skarżącej, że M. K. sprzedawał paliwo, które nabywał skarżąca spółka. Podobne wnioski płyną z uzasadnienia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. w sprawie podatku akcyzowego. Strona skarżąca sprzeciwiła się również ocenie organu odwoławczego, zgodnie z którą M. K. jedynie firmował swoim nazwiskiem działalność prowadzoną przez nieustaloną osobę. Zdaniem strony skarżącej w takim wypadku M. K. byłby oskarżony również z art. 55 § 1 K.k.s., a nie tylko z art. 54 § 1 w zbiegu z art. 56 § 1 K.k.s. w związku z art. 37 § 1, art. 6 § 2 i art. 7 § 1 K.k.s. Skoro M. K. nie został oskarżony ani skazany za popełnienie firmanctwa, to nie ma podstaw sądzić, że dopuścił się popełnienia tego przestępstwa. Strona skarżąca podniosła, że również z wyroku WSA w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 247/14 wynika, że M. K. nie był jedynie firmantem, lecz dokonywał sprzedaży paliwa. Z przywołanego wyroku wynika również zdaniem strony skarżącej, że organy podatkowe powinny były uznać, że czynności sprawdzające dokonane przez spółkę były wystarczające i że nie można wymagać od podatnika, aby wyręczał organy podatkowe i dokonywał czynności sprawdzających do których zobowiązane są organy podatkowe. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca podniosła, że organ odwoławczy rozstrzygając sprawę pominął część wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] sygn. akt [...] oraz materiału dowodowego i ustaleń faktycznych dokonanych przez prokuraturę w tejże sprawie. Zdaniem strony skarżącej organ podatkowy zignorował stwierdzenie sądu powszechnego, że M. K. dokonywał sprzedaży paliwa na podstawie wystawianych przez firmę B faktur VAT. Zdaniem strony skarżącej organ podatkowy naruszył również art. 187 oraz art. 191 O.p. w zakresie ustaleń faktycznych dotyczących A. N. oraz Spółki C. Strona skarżąca podniosła, że z treści aktu oskarżenia na który powołuje się organ podatkowy (sygn. akt [...]) wynika, że wiele dokumentów i zeznań świadków wskazuje, że obrót paliwowy w rzeczywistości miał miejsce. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 70 O.p. strona skarżąca podniosła, że tytuł wykonawczy, w oparciu o który organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny, został wystawiony na podstawie decyzji organu pierwszej instancji, która następnie została uchylona przez organ drugiej instancji. Wobec powyższego zdaniem strony skarżącej nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Organy podatkowe obu instancji prawidłowo oceniły, że nie doszło do przedawnienia należności podatkowych objętych zaskarżoną decyzją. Wbrew temu co skarżący zarzuca w skardze, nie wywiera wpływu na przerwanie biegu terminu przedawnienia fakt uchylenia przez organ odwoławczy w dniu [...] 2012 r. decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] 2010 r., na podstawie której wystawiono w dniu [...] października 2010 r. tytuły wykonawcze nr [...] obejmujące zaległości podatkowe za miesiące od lutego do sierpnia i od października do grudnia 2006 r. W orzecznictwie sądowym (tak NSA w wyrokach z dnia 18 października 2005r. sygn. akt II FSK 351/05 oraz sygn. akt FSK 2390/04), ugruntowany jest pogląd, że uchylenie decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nie ma wpływu na moc prawną czynności egzekucyjnych przeprowadzonych na jego podstawie. Decyzja podatkowa, również nieostateczna, funkcjonuje w obrocie prawnym, rodząc określone skutki prawne. Uchylenie takiej decyzji powoduje wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, jakkolwiek ze skutkiem na przyszłość (ex nunc), chyba, że dochodzi do stwierdzenia jej nieważności. Wywołuje ono bowiem jedynie skutki procesowe, nie zaś materialnoprawne (a więc w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego). W dniu zastosowania środka egzekucyjnego decyzja z dnia [...] 2010 r. będąca podstawą wystawienia wobec podatnika tytułu wykonawczego, miała moc wiążącą, była legalna (występowała w obrocie prawnym). Uchylenie tej decyzji nie unicestwia więc skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych strony skarżącej. Skoro decyzja, o której mowa, została w toku instancji odwoławczej uchylona, a nie stwierdzono jej nieważności, nie ma podstaw do tezy, iż nie zrodziła skutków w zakresie egzekucji, w tym także w rozumieniu art. 70 § 4 O.p. Jest to pogląd dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych. (zob. wyrok: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt FSK 2390/04 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 158/09). W ocenie sądu organy podatkowe zgromadziły i przeanalizowały obszerny materiał dowodowy, z którego prawidłowo wywiodły, że faktury, w których jako wystawcy widnieją podmioty: B- M. K. w T., Przedsiębiorstwo Handlu Usług Marketingu i Pośrednictwa A. N. w D. oraz C Spółka z o.o. w B., które nie dokumentują faktycznych transakcji, a tym samym odliczając podatek naliczony z nich wynikający, skarżąca spółka naruszyła art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Z przywołanych przepisów wynika, że podatnik podatku od towarów i usług ma prawo odliczyć od wyliczonego przez siebie podatku należnego podatek naliczony zapłacony wcześniej przy nabyciu towaru lub usługi, ale po pierwsze wtedy, gdy dysponuje fakturą zakupu z uwidocznioną w niej kwotą podatku, a po drugie, gdy taka faktura dokumentuje rzeczywisty obrót towarami lub usługami. Organy podatkowe właściwie określiły podstawę prawną umożliwiającą odliczenie podatku naliczonego od kwoty podatku należnego. Zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124, a kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Normę prawa zawartą w art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy VAT należy odczytywać w ten sposób, że przysługujące podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego określonego w otrzymanych przez podatnika fakturach zakupu towarów i usług istnieje i może być skutecznie realizowane wtedy, gdy faktury zakupu odzwierciedlają rzeczywiście dokonane transakcje. Podkreślić należy, że w podatku od towarów i usług ważną rolę pełnią faktury. Na podstawie treści faktur otrzymanych i wystawionych przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym są bowiem sporządzane ewidencje sprzedaży i zakupu, a dane wynikające z ewidencji są podstawą do obliczenia podatku i wypełnienia deklaracji podatkowej. Oczywistym jest, że treść faktury powinna odpowiadać rzeczywistości. Ich celem jest dokumentowanie zdarzeń podlegających opodatkowaniu. Innymi słowy, obowiązek podatkowy zasadniczo nie powstaje dlatego, że wystawiona zostaje faktura (wyjątek wynika z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT), ale dlatego, że dokonano czynności, która zgodnie z ustawą, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Odpowiednio, prawo do odliczenia podatku naliczonego materialnie nie istnieje dlatego, że dany podmiot posiada fakturę zakupu towaru lub usługi, ale dlatego, że rzeczywiście kupił towar lub jest nabywcą usługi. Faktura zawierająca dane podmiotu niebędącego rzeczywistym sprzedawcą, jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie, jest fakturą, która stwierdza czynności, które nie zostały dokonane w rozumieniu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Dotyczy to również sytuacji, gdy towary (w tej sprawie paliwo) określone w treści faktury zostały dostarczone, ale nie przez podmiot wskazany na fakturze jako sprzedawca. W rozpoznawanej sprawie zasadniczą część spornych faktur stanowią faktury, w których jako wystawcę wskazano M. K. działającego pod nazwą B. Skarżąca spółka odliczyła podatek naliczony z 72 faktur sygnowanych tym nazwiskiem i nazwą, w miesiącach od stycznia do końca sierpnia 2006 r. Łącznie odliczyła podatek naliczony w wysokości przekraczającej 111.000 zł. W ocenie sądu organy kontroli skarbowej przekonywająco wykazały, że są to faktury, które nie dokumentują faktycznych transakcji ponieważ M. K. z pewnością nie był sprzedawcą oleju napędowego. Świadczą o tym jednoznacznie dwa dowody: zeznania R. K. – właściciela spółki z o.o. D z dnia 14 lutego 2007 r. złożone podczas przesłuchania przez funkcjonariuszy ABW Delegatura w K., z których wynika, że faktury wystawione przez spółkę D, która była jedynym dostawcą oleju napędowego dla M. K., zostały sfałszowane. Po drugie ekspertyza z zakresu kryminalistycznych badań dokumentów z dnia [...] marca 2009 r., potwierdzająca fakt sfałszowania podpisów. Oceny tej nie zmienia także zarzut skargi wywodzony przez stronę skarżącą z treści wyroku Sądu Rejonowego w T. z [...] sygn. akt [...], polegający na wadliwym jego odczytaniu, przemawiający zdaniem autora skargi za tym, że M. K. sprzedawał paliwo, którego był właścicielem. Na podstawie wymienionego wyroku M. K. został prawomocnie skazany i uznany winnym dopuszczenia się szeregu nieprawidłowości w użyciu podrobionych zakupowych faktur VAT nabycia paliwa a następnie dokonania jego sprzedaży, których to czynów dopuścił się w ramach firmy B jako jej właściciel, działając wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą. Brak w ocenie sądu na gruncie tego orzeczenia postaw do przyjęcia, iż M. K. sprzedawał paliwo, którego był właścicielem a zatem, iż transakcje strony związane z nabyciem paliwa od tego podmiotu dokumentowały rzeczywiste transakcje, skutkując prawem do odliczenia zawartego w nich podatku naliczonego. Z wyroku tego wynika tylko tyle, że miał miejsce obrót paliwem, lecz nie była to rzeczywista działalność M. K., rozumiana jako faktyczna sprzedaż paliwa stanowiącego jego własność. Zgodzić się zatem należy z organami podatkowymi, że zachowanie M. K. miało cechy firmowania działalności gospodarczej innej nieustalonej osoby. M. K. nie dysponował środkami technicznymi i organizacyjnymi umożliwiającymi prowadzenie działalności w zakresie obrotu paliwami płynnymi (magazynowanie, transportowanie). Faktury, których wystawcą był M. K. były już przedmiotem oceny sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt I FSK 1821/13). Brak jest również podstaw do uwzględnienia skargi w odniesieniu do faktur wystawionych przez pozostałych dwóch rzekomych dostawców oleju napędowego. Organy podatkowe ustaliły, że żaden dostawców paliwa do A. N., nie potwierdził dostaw. Z obszernego materiału dowodowego wynika, że pod szyldem Spółki C działa grupa przestępcza, która zajmowała się sprzedażą odbarwionego oleju opałowego lub innego produktu ropopochodnego. W wydanych decyzjach organy podatkowe uwzględniły również, że od dnia akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, czyli od dnia 1 maja 2004 r., Polska zobowiązana jest przestrzegać prawa wspólnotowego (obecnie unijnego), co oznacza, że przepisy krajowe powinny być interpretowane z uwzględnieniem uregulowań wspólnotowych i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a więc w zakresie podatku od towarów i usług – z uwzględnieniem głównie VI Dyrektywy i orzecznictwa TSUE odnoszącego się do tego aktu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przeanalizował istotne dla rozpoznawanej sprawy orzeczenia TSUE wydane w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 oraz w sprawie C-643/11 i sprawie C-33/13. W wymienionych sprawach TSUE sprzeciwił się praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego VAT kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Organy podatkowe wykazały, że rozpoznawanej sprawie wspólnicy skarżącej spółki wiedzieli lub powinni byli wiedzieć, że faktury mające stanowić podstawę do odliczenia wiążą się z przestępstwem bądź innymi nieprawidłowościami w zakresie podatku od towarów i usług. Świadczą o tym, przede wszystkim zeznania jednego z pracowników spółki S. S., który zeznał, że gdy po raz pierwszy T. M. (wspólnik skarżącej spółki) tankował jego samochód ze zbiorników (mauzerów) spółki poinformował go, że jedzie do Austrii, gdzie kontrole są bardzo wnikliwe. Po tym fakcie samochód który prowadził był tankowany na stacji G lub H. Powyższe zachowanie T. M. świadczy o tym, że wiedział lub podejrzewał, że paliwo które jest magazynowane w zbiornikach zakładowych nie jest olejem napędowym. Organ podatkowy drugiej instancji trafnie podniósł, że zgodnie z ustawą z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, wspólnicy skarżącej spółki mieli obowiązek badania jakości nabywanego paliwa, którego nie realizowali. Odnosząc się do zarzutów dotyczących przepisów prawa procesowego podnieść trzeba, że nie budzi wątpliwości, że w toku postępowania podatkowego realizując zasadę prawdy materialnej organy winny zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.), a wniosek, czy dana okoliczność faktyczna została udowodniona wysnuć na podstawie całego materiału dowodowego (art. 191 O.p.). W ocenie sądu, zaskarżona decyzja nie narusza tych przepisów, a wniosek co do tego, że faktury wystawione dla strony skarżącej nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych właśnie został wysnuty na podstawie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Zdaniem sądu, organy podatkowe zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego pełne rozpatrzenie (art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p.). Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące, spełniające kryteria o jakich mowa w art. 210 § 4 O.p. Organy wytłumaczyły się z przyjętego rozstrzygnięcia. Nie zaistniał stan powodujący przyjęcie, że naruszono zasadę zaufania do organów podatkowych. Organy działały w oparciu o obowiązujące prawa, właściwie prawo to zinterpretowały. Ocena zebranego materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań podatnika, ale znajdujący oparcie w materiale sprawy, nie stanowi naruszenia zasad zaufania do organów podatkowych i prawdy obiektywnej. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę. m.m.