I SA/Łd 1279/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Bożena Kasprzak sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. oddala skargę. I SA/Łd 1279/13 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z [...]Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] i określił A Spółce z o.o. w P. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. w kwocie 351.910,00 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku postępowania kontrolnego Dyrektor UKS w Ł. stwierdził, iż Spółka zaniżyła podstawę opodatkowania na skutek zawyżenia kosztów uzyskania przychodów, poprzez nieuprawnione ujęcie w nich następujących kwot: 1) 982.000,00 zł – wartość ta wynika z faktur, które zdaniem organu nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. robót budowlano - remontowych na nieruchomości położonej w K., przy ul. A, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.). Wymieniona kwota dotyczyła: - sześciu faktur VAT wystawionych przez firmę B Sp. z o. o. w okresie od 7do 29 stycznia 2008 r. na łączną sumę netto 700.000,00 zł; - dwóch faktur VAT wystawionych przez firmę C Sp. z o. o. w dniach 9 stycznia i 4 lutego 2008 r. (222.000,00 zł netto); - jednej faktury VAT wystawionej przez firmę D Sp. z o. o. w dniu 2 lutego 2008 r. (60.000,00 zł netto); 2) 178.625.00 zł – wartość wynikająca z faktury wewnętrznej 3/02/2008, wystawiona do faktury 80001 z 23 lutego 2008 r., której wystawcą był E S.A. z Luksemburga na kwotę 50.000 EURO za pośrednictwo przy sprzedaży nieruchomości. Wg organu pierwszej instancji usługa ta w rzeczywistości nie została wykonana; 3) 405.337,00 zł – suma wynikająca z: - dowodów nabycia w 2007 r. taśmy transportowej i młyna za 64.240.00 zł, które to urządzenia zostały odsprzedane w tym samym roku innemu podmiotowi, zatem powyższy wydatek nie mógł stanowić kosztu uzyskania przychodów 2008 r., - dziesięciu faktur wewnętrznych na kwotę ogółem 344.097,00 zł sporządzonych do dziewięciu faktur wystawionych przez F NV za dzierżawę dwóch ładowarek: Manitou 1994 i Case 721B na 10.000 Euro każda, który to wydatek nie przyniósł Spółce żadnych przychodów, nie może zatem stanowić kosztu uzyskania przychodów 2008 r.; 4) 48.590,05 zł - wartość odpisów amortyzacyjnych od linii technologicznej Weiss, służącej do przerobu butelek PET, który to środek trwały został oddany w dzierżawę Spółce z o.o. G ale z uwagi na niespełnienie warunku umowy poprzez nieoddanie go przez dzierżawcę do eksploatacji - umowa wygasła z dniem 31 grudnia 2007 r., jednak linia technologiczna nie wróciła do Spółki, nie była zatem w niej wykorzystywana, nie wystąpił także przychód z tytułu dzierżawy, stąd amortyzacja nie stanowi kosztu podatkowego na mocy art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 6 w powiązaniu z art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. 5) 16,00 zł - odsetki od niezapłaconego w terminie podatku od nieruchomości, wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 21 u.p.d.o.p. 6) 620,00 zł - z tytułu niezapłaconego w 2008 r. podatku od nieruchomości; wg przyjętego przez Spółkę sposobu ewidencjonowania, momentem odniesienia jest dzień zapłaty podatku, stąd – zdaniem organu – miało miejsce naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Mając na uwadze powyższe, Dyrektor UKS określił Spółce zobowiązanie w wysokości 351.910 zł, tj. w kwocie wyższej od zadeklarowanej o 306.886 zł. W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie decyzji pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ponadto złożyła wnioski o przeprowadzenie dowodów na okoliczność wykonania spornych robót w nieruchomości w K., tj.: - przesłuchanie świadków: Z. D., P. P. i F. G. Z., - uzyskanie informacji z Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej na temat warunków atmosferycznych (temperatura powietrza, wiatr, opady, ciśnienie), panujących w K. w styczniu i lutym 2008 r., - uzyskanie opinii biegłego na okoliczność możliwości przeprowadzenia robót wymienionych w zakwestionowanych fakturach, w warunkach atmosferycznych panujących w K. w styczniu i lutym 2008 r. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zagadnieniem w stosunku do którego strona zgłasza najwięcej zastrzeżeń jest nieuznane za koszt podatkowy wydatków ujętych w księgach jako nakłady inwestycyjne związane z nieruchomością położoną w K., ul. A, wg faktur wystawionych przez B Sp. z o. o. w P., C Sp. z o. o. w W. oraz D Sp. z o. o. w J. W tym zakresie organ odwoławczy podzielił ustalenia organu kontroli skarbowej, zgodnie z którymi: - zakres robót wynikający z dwóch faktur spółki B pokrywał się z zakresem robót wymienionych na fakturach spółki C, - faktury spółek C i D poza nieczytelnym podpisem sprzedawcy, nie posiadają żadnych pieczęci, a ich szata graficzna podobna jest do faktur wystawianych przez skarżącą Spółkę A - porównanie fotografii budynku z 2007 r. i z 2010 r., pochodzących z Internetu, nie wskazuje na wymianę więźby dachowej i pokrycia dachu, - Spółka mimo wezwań, nie przedłożyła żadnej dokumentacji potwierdzającej wykonanie spornych prac, tzn. umów z wykonawcami, protokołów odbioru robót, - Spółka nie zgłosiła spornych robót do Starostwa Powiatowego w K., do czego obligowało go Prawo budowlane, - świadek J. A. (która wraz z K. A. kupili nieruchomość położoną w K. przy ul. A) powiedziała, że ostateczna cena nieruchomości była niższa od wyjściowej z uwagi na potrzebę remontu głównie części instalacji wodno-kanalizacyjnej; w trakcie negocjacji trwających od grudnia 2007 r. do lutego 2008 r. nie zapadły żadne uzgodnienia co do przeprowadzania jakichkolwiek remontów przez zbywcę, zaś po zakupie nabywca przeprowadził prace remontowe na wartość około 100.000 zł, - analiza raportów kasowych wykazała, że mimo dowodów KP dokumentujących zapłatę za faktury wystawione przez B - rzeczywista wyplata gotówki nie mogła mieć miejsca, bowiem Spółka w tych dniach nie posiadała w kasie wystarczającej gotówki. Według wyjaśnień Spółki, prace budowlane nadzorował wyłącznie jej udziałowiec F. G. Z., jednak od kilku lat jego miejsce pobytu jest nieznane i od 2008 r. Spółka nie ma z nim kontaktu. Pod jego nieobecność funkcję zarządzającą sprawował obywatel Belgii L. N. W tym czasie stwierdzono zaginięcie niektórych urządzeń i materiałów, a w trakcie kontroli stwierdzono również zaginięcie dokumentów. Zdaniem organu dokumentacja Spółki (umowy, wpłaty i wypłaty z kasy) nie potwierdza jednak, że od 2008 r. Spółka nie miała kontaktu z F. G. Z., skoro Spółka wskazała różne czynności dokonywane przez tę osobę w trakcie całego 2008 r. Organ wyjaśnił dodatkowo, że uzyskał informację, iż wobec F. G. Z. wydano Europejski Nakaz Aresztowania, co oznacza, że do momentu jego realizacji przesłuchanie F. G. Z. nie jest możliwe. Odnośnie faktury [...] - sprzedawcą usług była sp. z o. o. D z J., ul. B NIP[...]. Organ ustalił natomiast, że taki NIP posiada sp. z o. o. D z J., której była siedziba mieściła się przy ul. B, (obecnie ul. C). Pełnomocnik tego podmiotu nie potwierdził wystawienia ww. faktury, nie znajduje się ona również w jego ewidencji. Wskazał także na inną szatę graficzną wystawianych przez niego faktur. Firma C, w której przeprowadzenie kontroli nie było możliwe, od 2008 r. nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem, została wykreślona z rejestru podatników VAT-UE z dniem 16 grudnia 2009 r. oraz z rejestru podatników VAT z dniem 19 listopada 2010 r. Składane przez nią deklaracje VAT od grudnia 2007 r. do momentu wykreślenia były zerowe. Przeprowadzenie kontroli w sp. z o. o. B nie było możliwe, pomiot ten nie złożył żadnych deklaracji podatkowych za 2008 r., nie odprowadził żadnych składek do ZUS, natomiast w okresie wystawienia spornych faktur (styczeń 2008 r.) funkcję Prezesa Zarządu, (zarazem jedynego udziałowca) pełnił R. P., któremu Prokuratura Okręgowa w P. postawiła m.in. zarzut przestępstwa skarbowego związanego z wystawianiem nierzetelnych faktur. Spółka działała w branży paliwowej, stanowiła pośrednie ogniwo w handlu nielegalnym paliwem, głównie "produkowała" faktury zakupowe, nie zatrudniała pracowników. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zebrał wystarczający materiał dowodowy w omawianej kwestii, zaś jego staranna analiza dała uzasadnioną podstawę - na mocy art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. - do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty 982.000 zł wynikającej z faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji gospodarczych. Zdaniem organu odwoławczego opisane okoliczności wskazują, że prace stanowiące przedmiot zakwestionowanych faktur nie mogły być wykonane, zaś strona na żadnym etapie nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów podważających wnioski organu kontrolnego. Wprawdzie Dyrektor Izby Skarbowej przyznał rację stronie kwestionującej stanowisko organu pierwszej instancji, że w okresie zimowym nie ma możliwości przeprowadzenia spornych prac, uznał jednak, że okoliczność ta nie przesądza o faktycznym ich wykonaniu. Podtrzymał też twierdzenie, że zakres niektórych robót wymienionych na spornych fakturach pokrywa się, gdyby natomiast prace te w rzeczywistości dotyczyły różnych części nieruchomości, to w interesie podatnika było zapewnienie takiej dokumentacji, z której wynikałoby w jakich konkretnych pomieszczeniach wykonano poszczególne prace. Nawet jeżeli wykonawca nie zawarł na fakturze dokładnego przedmiotu usługi, to przynajmniej nabywca powinien taką fakturę opisać, skoro nie zadbał o dokumentację odbioru robót. Szukanie dowodów w tym zakresie nie jest rolą organów podatkowych. Takie dowody może dostarczyć jedynie podatnik, który w omawianej sprawie tego nie uczynił. Organ nie uznał za uzasadnione przeprowadzenie oględzin nieruchomości, której dotyczyły sporne faktury, z uwagi na brak możliwości stwierdzenia na tej podstawie kiedy i przez kogo jakiekolwiek prace remontowe zostały wykonane. Co do wykorzystania w sprawie zdjęć budynku zamieszczonych w Internecie, organ odwoławczy wskazał, że na mocy art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – należało je włączyć do sprawy. Jeżeli natomiast obrazy na nich zawarte byłyby efektem fotomontażu czy retuszu (co sugeruje strona) i Spółka przedstawiłby dowody na to, że nie odzwierciedlały one faktycznego stanu budynku z 2007 i 2010 r., to takie przeciwdowody musiałyby zostać przez organy uwzględnione. Nic takiego jednak strona nie doręczyła, zaś przedmiotowe zdjęcia pochodzące z Internetu nie wskazują - jak słusznie zauważył organ kontrolny - aby zostały wymienione wskazane elementy dachu, jak stanowi o tym jedna ze spornych faktur. Organ odwoławczy przyznał rację stronie, że fakt niezgłoszenia przedmiotowych prac w Starostwie Powiatowym nie powinien dyskwalifikować wydatków jako kosztów podatkowych, jednakże okoliczność ta jest tylko jedną z wielu i wspomaga zasadność poczynionego ustalenia. Odnosząc się do twierdzenia, że Spółka nie mogła ponosić skutków podatkowych ewentualnych nieprawidłowości swoich kontrahentów, które nie dowodzą braku wykonania usług, organ stwierdził, że skoro kontrahent podatnika od grudnia 2007 r. składał zerowe deklaracje VAT-7, to oznacza, że zakwestionowane faktury nie zostały zaewidencjonowane i rozliczone podatkowo, nie mogą tym samym obniżyć podstawy opodatkowania u kupującego. Spółka A musiałaby w sposób jednoznaczny wykazać rzetelność zakwestionowanych faktur oraz brak świadomości o nieuczciwości kontrahenta, czego nie uczyniła. Nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów ani na rzeczywistość transakcji, ani też wskazujących chociażby na podjęcie działań zmierzających do sprawdzenia wiarygodności któregokolwiek z kontrahentów, co tym bardziej dziwi w sytuacji powierzenia wykonania prac remontowych firmie działającej poza branżą budowlaną. Odnosząc się do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatku poniesionego na rzecz E S.A. z L. stanowiącego prowizję z tytułu pośrednictwa przy sprzedaży nieruchomości położonej w K., organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu kontroli skarbowej, że usługa ta nie została faktycznie wykonana. Brak umowy i jakichkolwiek dowodów kontaktu z tą firmą, które wskazywałyby na współpracę, np. na umawianie potencjalnych nabywców, czy też uzgadnianie warunków sprzedaży, czyni twierdzenia strony jako niezasługujące na uwzględnienie. Ponadto fakt braku zapłaty również dyskwalifikuje omawiany koszt w sensie podatkowym. Kolejne sporne ustalenie dotyczyło wyłączenia z kosztów podatkowych kwoty 344.097,00 zł związanej z dzierżawą od F NV dwóch ładowarek. W ocenie organu odwoławczego, trudno jest uznać, że Spółka osiągnęła jakikolwiek przychód (lub mogła go osiągnąć) z oddania ładowarek do współkorzystania H spółce z o.o., skoro czynsz za dzierżawę nieruchomości po tym fakcie ustalony był na tym samym poziomie co przed. Organ nie znalazł podstaw do zaakceptowania twierdzeń Spółki, jakoby ładowarki wykorzystywano na potrzeby podatnika, gdyż wg dokumentacji Spółka nie zatrudniała operatora takich maszyn. Ponadto nie przedstawiono umowy dzierżawy ładowarek od firmy F NV, zaś kwota 344.097,00 zł (którą odniesiono w koszty) nie została zapłacona tej firmie, mimo że - wbrew twierdzeniom podatnika - posiadała ona stosowne ku temu środki. Powyższe okoliczności wskazują na brak podstaw do uznania, że omawiany koszt został w ogóle poniesiony i miał na celu uzyskiwanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródeł przychodów. Ostatnie ustalenie, w stosunku do którego strona wniosła w odwołaniu zastrzeżenia, dotyczyło kwoty 48.590,05 zł. stanowiącej wartość odpisów amortyzacyjnych od linii technologicznej Weiss służącej do przerobu butelek PET. Zdaniem organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy wskazuje, że Spółka nie prowadziła działalności produkcyjnej. Mimo wydzierżawienia linii Weiss w 2006 r. spółce z o. o. G, do wygaśnięcia umowy dzierżawy (31 grudnia 2007 r.) podatnik nie uzyskał żadnego przychodu z tego tytułu. Nie uzyskał go także w całym 2008 r., tj. po wygaśnięciu tej umowy. W ocenie organu odwoławczego podnoszona przez stronę okoliczność, że przed 2008 r. linia była wydzierżawiana, zaś w 2008 r. wystąpiły problemy z odbiorem tego urządzenia od kontrahenta - nie daje podstawy do obciążenia amortyzacją kosztów podatkowych 2008 r., skoro umowa dzierżawy w badanym roku nie obowiązywała. Na zakończenie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że postępowanie organu kontroli skarbowej nie naruszało również przepisów proceduralnych, a to art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez A Spółkę z o.o. w P., która wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów: 1) prawa postępowania: art. 122, art. 187 §1 i art. 188 Ordynacji podatkowej, 2) prawa materialnego: art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w stanie prawnym obowiązującym w 2008 r. W uzasadnieniu Spółka w szczególności nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu, że nie wykazywała inicjatywy dowodowej w toku postępowania. Stwierdziła, że oczekując "przedstawienia" dowodu organ prawdopodobnie miał na myśli złożenie dokumentu, trudno bowiem wyobrazić sobie "przedstawienie" dowodu z opinii biegłego, oględzin, wyjaśnień strony czy zeznań świadka. To przypuszczenie prowadzi do wniosku, że organ uznaje hierarchię środków dowodowych, dając prymat dokumentom, co stanowi oczywiste naruszenie art. 122, art. 187 §1 i art. 188 Ordynacji podatkowej. W ocenie strony problem sprowadza się do tego, że Dyrektor UKS ustalił okoliczność sprzeczną z tą, którą zamierzała udowodnić skarżąca, a dowód na tę sprzeczność nie powiódł się, ponieważ organ automatycznie uznał go za zbędny. Pominięto w ten sposób zasadę stosowaną do ustalenia prawdy obiektywnej, że powodem oddalenia wniosku dowodowego nie może być okoliczność, że dotychczasowe dowody wykazały przeciwieństwo tego, co wnioskodawca zamierza udowodnić. Wprawdzie organ odwoławczy podziela poglądy podatnika, że prowadzenie robót w okresie zimowym, czy niezgłoszenie ich w starostwie powiatowym nie może stanowić dowodu na niewykonanie prac budowlanych, jednak bagatelizuje je, wskazując, że są to jedynie okoliczności "wspomagające" zasadność poczynionych ustaleń. W ocenie Spółki całość ustaleń faktycznych składa się z takich właśnie "okoliczności wspomagających", stanowiących co najwyżej podstawę do postawienia hipotezy, że prace nie zostały wykonane, która to hipoteza wymaga udowodnienia. Co do stwierdzenia organów, iż zakres niektórych robót wymienionych w spornych fakturach pokrywa się, podniesiono, że organy nie poparły tego twierdzenia żadnymi dowodami, przerzucając ciężar dowodu na podatnika. Strona skarżąca wskazała, że przesłuchanie nowego właściciela obiektu zostało przeprowadzone w taki sposób, że można z jego zeznań wyciągnąć jedynie bardzo ogólny wniosek, że widział on potrzebę remontu budynku i remont ten przeprowadził. Wbrew tezie organu, dla oceny stanu budynku pod kątem potrzeby przeprowadzenia prac remontowych nie jest istotne to, czy budynek jest "świeżo" wyremontowany, lecz porównanie zakresu wykonanego remontu z zakresem kolejnych prac remontowych, które uznano za konieczne. W dalszej kolejności podniesiono, że mimo nieprzeprowadzenia żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego i bez wskazania powodów - organ drugiej instancji radykalnie zmienił ustalenia faktyczne decyzji pierwszej instancji, tj. stwierdzona przez Dyrektora UKS niezgodność faktur z rzeczywistym przebiegiem transakcji została zastąpiona stwierdzeniem niewykonania usług. Co do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z dzierżawą ładowarek, skarżąca powtórzyła zarzuty, do których jej zdaniem organ odwoławczy nie odniósł się. Ustalenia organu pierwszej instancji dotyczyły ładowarki Manitou i koparki ETEC (sprzedanych przez stronę odpowiednio w 2007 i 2006 r.), zaś organ odwoławczy swoje wnioski w zakresie kosztów odniósł do ładowarki Manitou 1994 i ładowarki Case 72IB (dzierżawionych od F NV). Organ pierwszej instancji popełnił zatem pomyłkę co do urządzeń będących przedmiotem sprzedaży z jednej strony i dzierżawy z drugiej strony. Oczywiście błędne ustalenia faktyczne nie mogą być podstawą rozstrzygnięcia w sprawie wymiaru podatku (art. 122 w zw. z art. 187 §1 Ordynacji podatkowej). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z argumentów podniesionych w skardze i wcześniejszym odwołaniu, spór między stronami koncentruje się wokół możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot wynikających z: 1) faktur dotyczących robót budowlano - remontowych na nieruchomości położonej w K., przy ul. A, wystawionych przez spółki: B, C i D, 2) faktury wewnętrznej dotyczącej kosztów pośrednictwa firmy E S.A. z Luksemburga przy sprzedaży tej nieruchomości, 3) dzierżawy ładowarek (Manitou 1994 i Case 721B) od firmy F NV, 4) odpisów amortyzacyjnych od linii technologicznej Weiss służącej do przerobu butelek PET. Rozważania organów obu instancji w zakresie fikcyjności robót budowlano – remontowych na wymienionej nieruchomości, dotyczą wielu okoliczności, z którymi mniej lub bardziej skutecznie polemizuje strona skarżąca. W ocenie Sądu zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają niepodważalne ustalenia Dyrektora UKS dotyczące braku wiarygodności spółek: B, C i D, jako kontrahentów skarżącej oraz zeznania nabywcy nieruchomości. W 2008 roku spółki B i C nie składały żadnych deklaracji podatkowych, co przynajmniej formalnie dowodzi, że nie prowadziły działalności gospodarczej, zaś spółka D wskazana w zakwestionowanej fakturze, w ogóle nie istnieje, gdyż jej dane identyfikacyjne należą do spółki D, która nie potwierdziła wykonania takich robót, nie ma również na to jakichkolwiek śladów w swojej dokumentacji. Istotna jest także okoliczność, że faktury wystawione przez spółki C i D poza nieczytelnym podpisem sprzedawcy (w drugim przypadku podpis skserowany), nie posiadają żadnych pieczęci. Trafnie wskazuje organ odwoławczy na 8 stronie zaskarżonej decyzji, że brak na fakturze pieczęci i czytelnego podpisu eliminuje możliwość identyfikacji osoby, która taką fakturę wystawiła. W tej sytuacji rozważania obu stron dotyczące podobieństwa szaty graficznej tych faktur do faktur wystawianych przez Spółkę A, mają znaczenie drugoplanowe. Z ustaleń organu wynika ponadto, że w okresie wystawienia spornych faktur (styczeń 2008 r.) funkcję Prezesa Zarządu (a zarazem jedynego udziałowca spółki B) pełnił R. P., któremu Prokuratura Okręgowa w P. postawiła m.in. zarzut przestępstwa skarbowego związanego z wystawianiem nierzetelnych faktur. Z aktu oskarżenia wynika, że spółka B działała w branży paliwowej, stanowiła pośrednie ogniwo w handlu nielegalnym paliwem, głównie "produkowała" faktury zakupowe, nie zatrudniając pracowników. Istotny jest również argument organu sformułowany na podstawie analizy raportów kasowych skarżącej, z których wynika, że mimo dowodów KP dokumentujących zapłatę za faktury wystawione przez B - rzeczywista wyplata gotówki nie mogła mieć miejsca, gdyż w tych dniach skarżąca nie posiadała wystarczającej gotówki w kasie. Stanowisko organu w sposób istotny wspierają również zeznania J. A., która wraz z K. A. – jako wspólnicy spółki cywilnej – kupili przedmiotową nieruchomość w dniu 22 lutego 2008 r. Kwestię tę szczegółowo opisał Dyrektor UKS na 7 stronie decyzji pierwszej instancji. Z zeznań J. A. złożonych w dniu [...]października 2012 r. wynika, że nieruchomość położoną w K., przy ul. A, wstępnie oglądała jesienią 2007 r., a bardziej szczegółowo pod koniec tego roku, kiedy podjęła decyzję o jej zakupie. W tym celu kontaktowała się z przedstawicielką skarżącej Spółki – R. R. Zdaniem J. A. budynek położony na tej nieruchomości wymagał remontu, który zresztą został przeprowadzony przez nabywców za ok. 100.000 zł. J. A. nie uzgadniała natomiast ze skarżącą Spółką, że remont taki zostanie przeprowadzony przez nią (czyli A). W tej sytuacji inwestowanie przez skarżącą tak znacznych kwot w remont nieuzgodniony z nabywcą, tuż przed sprzedażą nieruchomości, należy uznać za działanie całkowicie nieracjonalne, co również potwierdza trafność stanowiska organów obu instancji. Z tematem nieruchomości położonej w K., przy ul. A, wiąże się także następna kwestia dotycząca kosztów pośrednictwa firmy E S.A. z Luksemburga przy sprzedaży tej nieruchomości. J. A. zeznając w dniu [...] października 2012 r. nie potwierdziła udziału spółki E w nabyciu nieruchomości. Jej zdaniem przy tej transakcji nikt nie pośredniczył, a informację o możliwości nabycia nieruchomości powzięła z Internetu. Negocjacje cenowe i uzgodnienia dotyczące transakcji prowadziła wyłącznie z R. R. Organy obu instancji dały wiarę tym zeznaniom, co nie budzi zastrzeżeń Sądu. Istotna jest również okoliczność, że w dokumentach skarżącej Spółki nie występuje dowód zapłaty firmie E S.A. ani w 2008 r., ani później. Zgodnie z art. 15 ust. 1 zd. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Organy zasadnie akcentują, że jednym z warunków uznania wydatku za koszt podatkowy jest jego poniesienie, co w omawianym przypadku nie zostało wykazane, podobnie zresztą jak w kolejnej kwestii dotyczącej dzierżawy ładowarek (Manitou 1994 i Case 721B) od firmy F NV. Poniesienie wydatku z majątku podatnika oznacza, że pokryty jest on w sposób ostateczny, co do zasady z zasobów majątkowych podatnika. Wydatek musi zostać faktycznie poniesiony w sensie realnym, tzn. musi nastąpić uszczuplenie zasobów finansowych, z których wydatek jest dokonywany Na 11 stronie zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zasadnie akcentuje, że skarżąca Spółka w ogóle nie przedstawiła umowy dzierżawy ładowarek, zaś kwota wynikająca z tego tytułu nie została zapłacona firmie F NV, mimo, że w badanym roku skarżąca posiadała stosowne środki płatnicze. Trudno uznać również, że Spółka osiągnęła jakikolwiek przychód (lub mogła go osiągnąć) z oddania ładowarek do współkorzystania H, gdyż nie ma na to żadnego dowodu. O powiązaniu ładowarek z wydzierżawieniem nieruchomości położonej w P. przy ul. D, spółce z o. o. H, piszą organy obu instancji. Kwestię tę, jak również błędy w nazewnictwie sprzętu dostrzeżone w decyzji pierwszej instancji, omawia organ odwoławczy na 9 stronie odpowiedzi na skargę, co nie budzi zastrzeżeń Sądu. Temat odpisów amortyzacyjnych od linii technologicznej Weiss pod kątem przepisów u.p.d.o.p., szerzej rozwija organ pierwszej instancji na 13 stronie swojej decyzji. Dyrektor UKS wskazuje tam na art. 15 ust. 6, zgodnie z którym kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16. Dalej organ odwołuje się do art. 16a ust. 1, w myśl którego amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2) maszyny, urządzenia i środki transportu, 3) inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Organy obu instancji zgodnie stwierdzają, że w omawianym przypadku nie zostały spełnione warunki zawarte w tym ostatnim przepisie, w zakresie wykorzystywania wymienionych przedmiotów (w tym przypadku maszyn) przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy (m. in. dzierżawy). Przedmiotowa linia technologiczna w 2006 r. została bowiem wydzierżawiona spółce E, jednak umowa dzierżawy wygasła 31 grudnia 2007 r., choć jej przedmiot nie został zwrócony skarżącej (pismo Spółki z 22 listopada 2012 r.), mimo, że odbiór maszyn zlecono Biuru Detektywistycznemu w Ł. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji. k.ż.