I SA/Łd 1282/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012r. sprawy ze skargi R. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług należnej w związku z powstaniem długu celnego - oddala skargę. I SA/Łd 1282/12 UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Celnego l w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] określił R. Ł. kwotę należności wynikającą z długu celnego w wysokości [...] zł, powstałą w związku z nielegalnym wprowadzeniem w dniu [...] towaru na obszar celny Wspólnoty. W następstwie powyższej decyzji celnej, decyzją [...] z dnia [...] Naczelnika Urzędu Celnego l w Ł. określił kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu l instancji nr [...] z dnia [...] wydaną w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z powstałego długu celnego. Decyzją nr [...]z dnia [...]organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego l w Ł. nr [...] z dnia [...] określającą kwotę należnego podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu powyższej decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał, że za miarodajny organ uznał stan faktyczny i prawny ustalony w zakończonym postępowaniu celnym, w wszelkie postawione w odwołaniu zarzuty dotyczą decyzji celnej w sprawie określenia długu celnego i, zdaniem organu, nie mogą być przedmiotem rozważań w sprawie dotyczącej podatku VAT. Na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. nr [...] z dnia [...]skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. .Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 121§1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 §4 Ordynacji podatkowej, poprzez: a) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, b) naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, c) pominięcie istniejących w sprawie dowodów, tj. w szczególności oświadczeń dostawcy pakistańskiego (firma Kausar), z których wprost wynika przyczyna błędnej metodologii spisu z natury dokonanego przez kontrolujących, mimo że oświadczenia te w oryginale wraz z przysięgłym tłumaczeniem zostały przedłożone organowi celnemu II instancji w toku postępowania odwoławczego, d) uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sytuacji, w której brak wyjaśnienia okoliczności związanych z praktyką gospodarczą w zakresie etykietowania towarów miał zasadniczy wpływ na wynik niniejszej sprawy. e) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie, że ewidencja składu celnego prowadzona była wadliwie i nierzetelnie, co w ocenie organu podatkowego miało przesądzać o rażącym niedbalstwie Strony, f) brak uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, które ma wyłącznie charakter sprawozdawczy, w szczególności poprzez oświadczeń kontrahenta pakistańskiego 2. naruszenie prawa materialnego tj. a) art. 5 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez niewłaściwe zastosowanie, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dn. 23 lipca 1987roku w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. WE L 256 z dnia 7 września 1987r. Z późn. zm.) w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 980/2005 z dn. 27 czerwca 2005r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych (Dz. U. UW L 169 z dnia 30 czerwca 2005 r. ze zm) przez niezastosowanie, c) art. 212a rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z dn. 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że rzekome błędy w prowadzeniu ewidencji w składzie celnym prowadzą do wniosku, że zachowanie Strony nosiło znamiona rażącego niedbalstwa oraz odmowa na tej podstawie zastosowania preferencyjnej stawki celnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że wartość celna importowanego towaru nie jest kategorią (wielkością) podatkową lecz celną. Podlega bowiem weryfikacji i ewentualnemu określeniu na podstawie przepisów prawa celnego zawartych w WKC. Wszelkie zastrzeżenia dotyczące wartości celnej towarów kwestionować można we właściwym trybie, wynikającym z przywołanych wyżej przepisów celnych. W przypadku zaś, gdy wielkość ta określona została ostatecznym orzeczeniem uprawnionej do orzekania w tej materii władzy, to rozstrzygnięcie podjęte w tej sprawie staje się wiążące dla innych organów orzekających w sprawach pochodnych dopóty, dopóki orzeczenie zawierające to ustalenie nie zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2007 r., I FSK 1005/07), a to z kolei oznacza, że "sprawa celna" dotycząca wartości celnej towarów nie może być tożsama ze "sprawą podatkową" dotyczącą podatku od towarów i usług (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28 kwietnia 2011 r., I SA/Gd 214/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organ podatkowy trafnie uznał, że wiążą go ustalenia dokonane mocą decyzji z [...] którą Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. określił stronie kwotę należności wynikających z długu celnego. Decyzja pierwszej instancji została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z decyzją z [...] Sądowi z urzędu jest wiadome, że skargę na tę decyzję WSA w Ł. oddalił wyrokiem z [...] w sprawie [...], zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z [...] sygn. akt [...] oddalił skargę kasacyjną skarżącego. Decyzja ta okazała się zatem zgodna z prawem i pozostaje w obrocie prawnym. Tym samym argument zawarty w skardze, że zachodzi prawdopodobieństwo wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji określającej dług celny jest całkowicie niezasadny. Podzielić należy stanowisko Dyrektora Izby Celnej, iż zarzuty dotyczące decyzji dotyczącej długu celnego nie mogą być przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie. Decyzja dotycząca podatku VAT oraz decyzja określająca dług celny stanowią dwa odrębne rozstrzygnięcia. Cała argumentacja podnoszona w skardze, a dotycząca prowadzonego postępowania dowodowego (zarzut naruszenia art. 120, 121 § 1, 122, 187 § 1 Ordynacji podatkowej) mogła okazać się skuteczna jedynie w postępowaniu dotyczącym długu celnego. W konsekwencji również zarzut naruszenia prawa materialnego, czyli art. 5 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług ocenić trzeba jako bezpodstawny. Podstawa opodatkowania podatkiem VAT w imporcie została ściśle określona przez ustawodawcę. Upraszczając można powiedzieć, iż decyzja w zakresie podatku VAT ogranicza się jedynie do naliczenia podatku od podstawy ustalonej w innym postępowaniu, dotyczącym wartości celnej i należnego cła. Skoro wielkości te zostały ostatecznie określone w tym innym postępowaniu, organ podatkowy określając należny podatek VAT jest związany rozstrzygnięciem tam wydanym i nie może dokonywać własnych ustaleń. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r, poz. 270) orzekł jak w sentencji. pc