I SA/Łd 1295/07

Dnia 29 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Kiss (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Arkadiusz Cudak Asesor WSA Cezary Koziński Protokolant asystent sędziego Marek Pilc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2008 roku sprawy ze skargi A Spółki Jawnej J.M., M. M. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2006 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] Nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., decyzją nr [...] z dnia [...] roku, wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 2, art. 47 § 1 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz.U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 109 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), ustalił dla A J. M., M. M. Spółka Jawna w K. kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc marzec 2006 roku w wysokości 1.078 złotych. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ podatkowy I instancji podał, iż ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego od zaniżenia zobowiązania, na podstawie art. 109 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług było zasadne z uwagi na treść decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. nr [...] z dnia [...] roku, którą określono Spółce A zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2006 roku w wysokości 23.720 złotych wynikające z nieprawidłowego zdaniem organu pomniejszenia obrotu do opodatkowania. W odwołaniu od powyższej decyzji wniosła spółka A podniosła, iż od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2006 roku, w oparciu o którą została wydana decyzja w sprawie dodatkowego zobowiązania, zostało wniesione odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Dopiero rozstrzygnięcie tegoż organu odwoławczego pozwoli na ustalenie, czy zobowiązanie podatkowe zostało obliczone prawidłowo. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., decyzją Nr [...] z dnia [...] roku, utrzymał mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] roku. Organ podatkowy II instancji zauważył, że pracownicy Urzędu Skarbowego w P. w dniach od 4 do 6 kwietnia przeprowadzili kontrolę w spółce A, w trakcie której ustalono, że podatnik nieprawidłowo wykazał kwotę nadwyżki podatku należnego nad naliczonym za miesiąc marzec 2006 roku. Podatnik błędnie rozliczył korekty faktur VAT o nr od 7/06 do 15/06 z dnia 31 marca 2006 roku o łącznej wartości netto 16.535,20 złotych, VAT w łącznej kwocie 3.593,36 złotych, dotyczące sprzedaży towarów na rzecz firmy B Sp. z o.o. Powyższe faktury zostały rozliczone w miesiącu ich wystawienia, tj. w marcu, a zdaniem organów podatkowych obu instancji powinny zostać rozliczone w miesiącu, w którym podatnik otrzymał potwierdzenie odbioru faktur. Zdaniem organów opisane wyżej zachowanie stanowi naruszenie § 16 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 roku w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług. W myśl wskazanego przepisu sprzedawca jest obowiązany posiadać potwierdzenie odbioru faktury korygującej przez nabywcę. Potwierdzenie odbioru faktury korygującej stanowi podstawę do obniżenia kwoty podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc, w którym sprzedawca otrzymał to potwierdzenie, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 99 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług w rozliczeniu za kwartał, w którym to potwierdzenie otrzymali. Organ I instancji ustalił, że Spółka otrzymała potwierdzenie odbioru faktur korygujących w kwietniu. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., decyzją z dnia [...] roku Nr [...], określił prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego za marzec 2006 roku. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zacytował treść art. 109 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz wskazał, iż dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług ma charakter subsydiarny (pomocniczy) względem "głównego" zobowiązania podatkowego. Aktualizuje się ono dopiero z chwilą stwierdzenia przez organ podatkowy, że w konkretnym przypadku podatnik w złożonej deklaracji wykazał kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej, wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej lub w ogóle nie złożył deklaracji podatkowej i nie wpłacił podatku. Decyzja określająca kwotę zobowiązania w prawidłowej wysokości stanowi niezbędną materialnoprawną przesłankę ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., określając w decyzji z dnia [...] roku zobowiązanie podatkowe za marzec 2006 roku, był zobowiązany, stosownie do postanowień art. 109 ust. 4 oraz ust. 8 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, ustalić również dodatkowe zobowiązanie podatkowe, odpowiadające 30% niezadeklarowanego i niezapłaconego zobowiązania podatkowego. W ocenie organu podatkowego II instancji z akt sprawy wynika, że strona błędnie rozliczyła korekty faktur VAT z dnia 31 marca 2006 roku o łącznej wartości netto 16.535,20 złotych - podatek VAT 3.593,36 złotych. Faktury te zostały rozliczone w miesiącu ich wystawienia, tj. marciu a winny zostać rozliczone w miesiącu, w którym podatnik otrzymał potwierdzenia odbioru faktur korygujących, tj. w kwietniu. Powołując się na stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 7 czerwca 2001 roku (sygn. akt III RN 103/00) Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podniósł, iż w każdym przypadku stwierdzenia, że podatnik wykazał kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej, wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej albo nie składał deklaracji podatkowych oraz nie wpłacił kwoty zobowiązania podatkowego, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej obowiązany jest do wydania dwóch ściśle ze sobą powiązanych, zarówno w sensie formalnym, jak i funkcjonalnym, decyzji podatkowych, a mianowicie: decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług oraz decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Wydanie decyzji w powyższym zakresie nie jest uzależnione od woli organu podatkowego, czy też ustalenia winy podatnika. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka A zarzucając istotne naruszenie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług, wniosła o uchylenie powyższej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu podatkowego I instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje ; Skarga zasługuje na uwzględnienie. Już na wstępie należy wskazać /z czym zgadzają się obie strony postępowania/, iż rozpatrywana sprawa jest ściśle powiązana ze sprawą o sygn. akt I SA/Łd 1294/07, dotyczącą skargi Spółki Jawnej A na decyzje organów podatkowych określające spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2006 roku. W wymienionej sprawie Sąd wcześniejszym wyrokiem z tej samej daty uchylił zaskarżone decyzje wymiarowe organów podatkowych obu instancji, jako wydane z naruszeniem prawa, które to uchylenie niejako automatycznie powoduje brak podstawy do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, co musi skutkować uchyleniem zaskarżonych w tej sprawie decyzji. Dodatkowo należy zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 lipca 2007r. sygn. akt I FSK 1062/06 zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z pytaniem prejudycjalnym co do zgodności art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług z przepisami art. 2 ust. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady, a ponadto czy "sankcja podatkowa" jest dopuszczalna w świetle art. 27 ust. 1 albo art. 33 Szóstej Dyrektywy. Jednakże według oceny Sądu orzekającego wymieniona na wstępie okoliczność uchylenia decyzji wymiarowych w zakresie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2006r. powoduje konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji organów podatkowych obu instancji bez potrzeby ewentualnego zawieszenia postępowania podatkowego w tej sprawie na podstawie art.125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm./ do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przekazanego pytania prejudycjalnego. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. a oraz art. 135 i art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm./ orzekł, jak w sentencji. M.P. ----------------------- 4