I SA/Łd 1380/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska – Nowacka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogdan Lubiński Asesor WSA Ewa Cisowska – Sakrajda Protokolant Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi U. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za grudzień 2000 r., styczeń 2001 r. oraz określenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2001 r. postanawia zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł z dnia [...] r. nr [...], określającą U. G. w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za grudzień 2000 r. w wysokości 126.632 zł., za styczeń 2001 r. w wysokości 271,171 zł, oraz zobowiązanie podatkowe za sierpień 2001 r. w wysokości 196.907 zł. W sprawie ustalono, że prowadzona przez U. G. firma Laboratorium "A" Zakład Pracy Chronionej, w rozliczeniu podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. oraz sierpień 2001 r. uwzględniła podatek naliczony wynikający z faktur korygujących do faktur zakupu dokumentujących czynności niedokonane, wystawionych przez firmę, która w powyższych okresach nie funkcjonowała podatkowo. Ustalenia wymagała okoliczność, czy strona skarżąca jest podmiotem, którego dotyczy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. sygn. akt K 45/01, dokonujące oceny konstytucyjności przepisów nowelizujących opodatkowanie zakładów pracy chronionej, oraz uwzględnienie przy wydawaniu decyzji zwolnienia z wpłat podatku od towarów i usług przysługującego na mocy powyższego orzeczenia zakładom pracy chronionej, które w 1999 r. rozpoczęły realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz zatrudnionych osób niepełnosprawnych (tym samym o stwierdzenie nadpłaty). Zaskarżona decyzja wydana została po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt I SA/Łd 267/06 decyzji z dnia [...] r. nr [...], którą Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r. w zakresie podatku od towarów i usług, stwierdzającą, że w miesiącu grudniu 2000 r. firma zaniżyła podatek naliczony o kwotę 140.109 zł., zaś w miesiącu sierpniu 2001 r. – o kwotę 189.061 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego podnosząc szereg argumentów przemawiających za faktem, że skarżąca nie należy do grupy wymienionych w nim podmiotów. Przeciwne stanowisko zajął pełnomocnik strony skarżącej, wypowiadając się w zakresie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Odpowiadając na argumenty pełnomocnika skarżącej, organ podatkowy II instancji podtrzymał stanowisko zaprezentowane w decyzji. Powołując się na przepis art. 14 a ust. 7 pkt 1 ustawy o VAT stwierdził, że podatniczka nie ma prawa do zwrotu nadpłaty podatku od towarów i usług za kwiecień 2000 r. wynikającej z powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, również z tego powodu, że w latach 2000 i 2001 podmiot ten był producentem wyrobów akcyzowych wymienionych w poz. 9 załącznika nr 6 do ustawy o VAT w postaci środków upiększających i wyrobów perfumeryjnych, i składał deklaracje do celów podatku akcyzowego. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik skarżącej wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej naruszenie art. 2, art. 190 ust. 1 i 4 Konstytucji RP, art. 10 ust. 2 ustawy o VAT, art. 14 a ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją uznaną przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodną z Konstytucją RP, art. 14 a ust. 7 pkt 1 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2000 r., art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 200 § 1, art. 210 § 4 o. p. w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej oraz art. 153 p. p. s. a. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Wniosek o zawieszenie postępowania strony mogą złożyć w każdym czasie , na piśmie bądź ustnie do protokołu na rozprawie. Warunkiem pozytywnego załatwienia wniosku jest zgoda wszystkich stron postępowania na taki sposób prowadzenia sprawy, z tym że decyzja w tej kwestii pozostawiona jest uznaniu sądu. W piśmiennictwie podnosi się, że sąd powinien, podobnie jak w wypadku cofnięcia skargi przez stronę, badać czy wniosek o zawieszenie postępowania nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje przedłużenia pozostawania w obrocie prawnym aktu bądź czynności dotkniętej wadą nieważności. /por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 s. 306/ Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnicy U. G złożyli wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na fakt, że wyrokami z dnia [...]roku o sygnaturach akt I SA/Łd 1322/07 oraz I SA/Łd 1323/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargi U G. i J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...]oraz [...]w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 oraz za 2001 rok. Niniejsze rozstrzygnięcie nie jest jednak jeszcze prawomocne. W powyższych sprawach podstawową kwestią było ustalenie, czy skarżąca należy do grupy podmiotów wymienionych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. sygn. akt K 45/01. Do powyższego wniosku przyłączyli się pełnomocnicy organu. Wniosek ów poparły zatem wszystkie strony postępowania. W ocenie Sądu złożony wniosek nie zmierza do obejścia prawa jak również nie spowoduje przedłużenia pozostawania w obrocie prawnym aktu bądź czynności dotkniętej wadą nieważności. Mając na względzie powyższe ustalenia oraz fakt, że problem poruszony w sprawach rozpoznanych wyrokami z dnia 13 marca 2008 roku wymaga rozstrzygnięcia również w przedmiotowej sprawie, Sąd uznał, że celowym jest, aby zapadło ono po uprawomocnieniu się powyższych wyroków. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) zawiesił postępowanie. M.Ko.