I SA/Łd 1404/10

Dnia 8 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011 roku sprawy ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok. 1. uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz T. P. kwotę 2901( dwa tysiące dziewięćset jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] r. w sprawie określenia T. P. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 16.110 zł. Wymienione wyżej decyzje są kolejnymi rozstrzygnięciami organów podatkowych, które zapadły w niniejszej sprawie. Pierwsza decyzja Dyrektora UKS z [...]r. została uchylona przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją z [...]r. Kolejna decyzja organu kontroli skarbowej z [...] r. została również uchylona przez organ odwoławczy decyzją z [...] r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor UKS wydał wymienioną na wstępie decyzję z [...] r. W ocenie organów podatkowych strona po pierwsze zawyżyła koszty uzyskania przychodów o 11.600 zł, tj. o kwotę stanowiącą wartość netto zakupu usług obejmujących produkcję i montaż materiałów filmowych i video oraz opracowanie wizualizacji kalendarza. Zakup ten został udokumentowany czterema fakturami VAT, uznanymi przez organy za nierzetelne. Zgodnie z treścią przedmiotowych faktur wykonawcą usług było przedsiębiorstwo "A" z W,. W jego imieniu, jako właściciel, faktury podpisał M. G.. Tymczasem w toku postępowania organy podatkowe ustaliły, że pod adresem wskazanym na spornych fakturach działalność gospodarczą prowadził inny podmiot –B s.c. L. G. D. G.. Organy ustaliły, że M. G. jest synem D. G., pracował w spółce jako introligator i nie był upoważniony do wystawiania faktur w imieniu spółki. L. G., który zazwyczaj sporządzał faktury w imieniu spółki zeznał, że nigdy nie wystawiał faktur dla T. P.. W toku postępowania podatnik oświadczył, że sporne faktury otrzymał od J. L., któremu wypłacił należność za wykonane usługi. Podatnik zeznał, że usługi udokumentowane tymi fakturami, wykonał w części J. L. oraz osoby przez niego wynajęte, których nie znał osobiście. Zeznał także, że opracowanie wizualizacji kalendarza otrzymał od J. L. na płycie DVD lub CD, której już nie posiada, natomiast odnośnie usług produkcji i montażu materiałów video – nie pamiętał dokładnie jaki był charakter zleconych usług; przypuszczał, że mogły to być realizacje materiałów filmowych w terenie, opracowanie czołówki, przewrotki, dżingla, tj. usługi związane z produkcją filmów. Przesłuchany w charakterze świadka J. L. zeznał natomiast, że sporne faktury otrzymał od M. G., który był rzeczywistym wykonawcą zlecenia T. P.. Ponieważ filmy, które wykonał M. G., nie zawierały czołówek i napisów końcowych, świadek wykonał je osobiście w ramach przysługi koleżeńskiej bez wynagrodzenia. Świadek zeznał również, że dwie faktury przekazał mu osobiście M. G., a dwie kolejne wysłano pocztą na adres przedsiębiorstwa T. P.. Za dwie pierwsze faktury zapłacił gotówką przy odbiorze, natomiast za dwie wysłane pocztą zapłacił w części gotówką, a w części (ok. 2000–3000 zł) wpłacił na rachunek U. G. – siostry M. G. Organ kontroli skarbowej wskazał, że pomimo licznych działań mających na celu przeprowadzenie konfrontacji między J. L. i podatnikiem, czego domagał się pełnomocnik podatnika i co było przedmiotem zaleceń Dyrektora Izby Skarbowej w decyzji kasacyjnej z [...] r., nie doszło do przeprowadzenia tego dowodu. Mając na względzie powyższe ustalenia Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że faktury "A", zostały wystawione przez podmiot nieistniejący. W konsekwencji w oparciu o treść art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej "p.d.f.") odmówił zaliczenia stwierdzonych nimi wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Organ odwoławczy podkreślił, że wskazane wyżej fakty powinny wzbudzić wątpliwości podatnika co do rzetelności ich wystawcy i skłonić stronę do sprawdzenia kontrahenta w oparciu o regulację zawartą w art. 96 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej "u.p.t.u."). Postępowanie takie było tym bardziej uzasadnione, że podatnik bezpośrednio nie kontaktował się z wystawcą faktur. Skarżący zaniechał tych działań, a zatem – zdaniem organów – nie dochował należytej staranności w doborze kontrahenta. Poza zakwestionowaniem powyższych wydatków organy podatkowe stwierdziły, że podatnik niewłaściwie potraktował część świadczonych przez siebie usług jako podlegające zwolnieniu od VAT, mimo że były one opodatkowane stawką 22%, a także bezzasadnie zastosował do części usług stawkę obniżoną VAT 7%, mimo że powinien był zastosować stawkę podstawową 22%. W konsekwencji, powołując się m.in. na art. 14 ust. 1 p.d.f., uznały, że podatnik zawyżył przychody z prowadzonej działalności gospodarczej w łącznej kwocie 9.207,75 zł. Organy podatkowe ustaliły, że podatnik zawarł z C S.A. umowy, na których podstawie wykonywał "usługi dziennikarskie polegające na realizacji materiałów informacyjnych, słownych i filmowych na tematy społeczne, kulturalne, sportowe i polityczne, przeznaczone do emisji w telewizji". W ocenie organów skarżący świadczył tym samym usługi dziennikarskie, zaliczane do grupowania PKWiU 92.40.10-00.00 "Usługi świadczone przez agencje informacyjne", polegające na realizacji materiałów informacyjnych słownych i filmowych na temat spraw społecznych, kulturalnych, sportowych i politycznych, które podlegały opodatkowaniu podstawową stawką podatku VAT 22%. Tymczasem podatnik potraktował je jako usługi zaliczane do grupowania PKWiU 92.20.12-00.00 "Usługi telewizji", polegające na tworzeniu programów telewizyjnych, które są zwolnione z podatku VAT (w przypadku sprzedaży na rzecz C SA Oddział w Ł.) ewentualnie – opodatkowane wg stawki VAT 7% (w przypadku sprzedaży na rzecz D i F SA). W trakcie postępowania ustalono, że podatnik wystąpił do Urzędu Skarbowego w S. o udzielenie interpretacji podatkowej. Podatnik wnosił o potwierdzenie, że w przypadku świadczenia usługi w zakresie tworzenia programów telewizyjnych na zlecenie telewizji, przeznaczonych do emisji w telewizji publicznej, wystawiając fakturę za świadczone usługi zastosowanie ma zwolnienie z podatku na podstawie załącznika nr 4 poz. 12, a w przypadku świadczenia podobnych usług, lecz na rzecz telewizji komercyjnych właściwa jest stawka 7% wynikającą z załącznika nr 3 poz. 155 do ustawy o VAT. W uzasadnieniu wniosku podatnik powołał się na opinię wydaną przez Urząd Statystyczny w Ł. z [...] r., zgodnie z którą tworzenie programów telewizyjnych (materiałów informacyjnych słowno-filmowych) na temat spraw społecznych, kulturalnych i politycznych w regionie na zlecenie telewizji i przekazywanie do emisji odbiorcy usługi, zgodnie z podpisaną umową mieści się w grupowaniu PKWiU 92.20-12-00.00 "Usługi telewizji". Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. uznał za prawidłowe stanowisko podatnika przedstawione we wniosku, natomiast Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] r. zmienił przedmiotowe postanowienie i przyjął, że świadczenie usług w zakresie tworzenia programów telewizyjnych na zlecenie telewizji, przeznaczonych zarówno do emisji w telewizji publicznej jak i telewizji komercyjnej podlega opodatkowaniu według stawki 7%. Zdaniem organów podatkowych z treści umów zawartych przez podatnika wynikało, że nie świadczył on usług polegających na tworzeniu programów telewizyjnych, których dotyczyła wspomniana wyżej interpretacja podatkowa. Podczas przesłuchania 20 października 2008 r. podatnik zresztą potwierdził, że w 2006 r. nie sprzedawał programów telewizyjnych dla C S.A. Oddział w Ł., Telewizji D, Telewizji F. W konsekwencji organy podatkowe przyjęły, że świadczone przez stronę usługi winny być zaklasyfikowane do grupowania PKWiU 92.40.10-00.00 "Usługi świadczone przez agencje informacyjne". Klasyfikacja ta nie stała w sprzeczności z interpretacją dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. i Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., bowiem podatnik w analizowanym okresie wykonywał zupełnie inne usługi niż te, których dotyczył wniosek o udzielenie ww. interpretacji. Zmiana kwalifikacji obrotu uzyskanego ze sprzedaży świadczonych usług ze zwolnionego z VAT, na podlegający opodatkowaniu podstawową stawką VAT oznaczała, że podatnik uzyskał prawo do obniżenia podatku należnego o pełną kwotę podatku naliczonego, wynikającego z faktur VAT dokumentujących transakcje zakupu towarów i usług. W konsekwencji organy podatkowe, w oparciu o art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a p.d.f., uznały, że podatnik zawyżył również koszty uzyskania przychodów z działalności gospodarczej o wartość podatku naliczonego (tj. o kwotę 3.344,48 zł). W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej podatnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 122 w zw. z art. 189 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (t.j. Dz.U z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "o.p.") przez: a. przyjęcie, że faktury wystawione przez B s.c. L. G., D. G. z siedzibą w Warszawie były fakturami, które nie odzwierciedlały rzeczywistej sprzedaży usług na rzecz podatnika, a tym samym, że doszło do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów i zapłacenie mniejszego podatku dochodowego za 2006 r.; b. brak odniesienia się do świadomości podatnika co do faktu, iż faktury, które zostały zakwestionowane były nierzetelne, podczas gdy podatnik nie miał świadomości, iż uczestniczy w działalności przestępczej; c. uznanie, że podatnik nie wykazał, nawet w sposób pośredni, wykonania usług ujętych w przedmiotowych fakturach, podczas gdy w rzeczywistości na podstawie opracowanego projektu wykonano kalendarze (organ podatkowy zweryfikował te informacje) co wskazywało ewidentnie na nieprawidłowe ustalenia faktyczne w sprawie; 2. art. 14k w zw. z 121 o.p. poprzez uznanie, iż podatnik zastosował nieprawidłową stawkę podatku od towarów i usług świadczonych na rzecz C SA, D oraz telewizji F, podczas gdy podatnik posiadał interpretację indywidualną w zakresie stosowania prawa podatkowego, z której wynikało, że ma prawo do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 7%, co powoduje, iż działania organu podatkowego szkodziły podatnikowi i w rzeczywistości naruszały jego prawa, 3. art. 122 w zw. z art. 123 o.p. poprzez odmowę dopuszczenia dowodu z zeznań strony na okoliczność faktycznie wykonywanych czynności w ramach umów z C Ł. i D, co było istotną kwestią z punktu widzenia rozstrzygnięcia w sprawie, mimo że strona w ustawowym momencie zgłosiła odpowiedni wniosek; 4. art. 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez błędne wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nie wskazanie na jakiej podstawie organ podatkowy stwierdził, iż faktury wystawione przez B s.c. L. G., D. G. nie odzwierciedlały nabycia usługi. Pełnomocnik zarzucił również naruszenie prawa materialnego tj. art. 22 ust. 1 p.d.f. poprzez przyjęcie, że wydatki uwidocznione w przedmiotowych fakturach nie stanowiły kosztu uzyskania przychodu, podczas gdy wydatki te w jego ocenie spełniały wszelkie przesłanki zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu. Pełnomocnik wskazał, że były to jedyne wydatki poczynione przez podatnika na zakup materiałów i usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, która z przyniosła mu dochód podlegający opodatkowaniu. Mając na uwadze podniesione zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz o przyznanie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, chociaż nie wszystkie powołane w niej argumenty zasługują na uwzględnienie. W ocenie sądu organy podatkowe, rozpoznając niniejszą sprawę, naruszyły przepisy postępowania poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności sprawy. Organy naruszyły w szczególności treść art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 262 o.p., przy czym wada ta mogła mieć wpływ na wynik sprawy. Zachodzi zatem przesłanka wyeliminowania zaskarżonej decyzji opisana w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Przede wszystkim organy podatkowe przedwcześnie przyjęły, że faktury wystawione przez firmę "A", nie mogły stanowić wiarygodnego dowodu poniesienia wskazanych w nich wydatków. W ocenie sądu w toku postępowania podatkowego nie zgromadzono dowodów, które by jednoznacznie uzasadniały tezę, że faktury te zostały wystawione przez podmiot nieistniejący. Podstawowym dowodem służącym do ustalenia, czy wystawca faktur jest podmiotem istniejącym są dane pochodzące z właściwych rejestrów działalności gospodarczej. W toku postępowania organy podatkowe takich dowodów nie przeprowadziły. Za wystarczające nie można uznać ustalenia, że pod wskazanym adresem siedziby "A" (W., ul. A 13), działała firma B s.c. L. G. D. G., która spornych faktur nie wystawiła. Należy zwrócić uwagę, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że M. G., który wystawił sporne faktury, jest synem wspólnika faktycznie działającej firmy B s.c., oraz, że był tam zatrudniony jako introligator. Co więcej z zeznań L. G. złożonych 26 czerwca 2009 r. wynika, że M. G. po zaprzestaniu zatrudnienia w B s.c. prawdopodobnie otworzył swoją własną działalność gospodarczą, którą zarejestrował pod adresem zamieszkania, to jest w W. przy ul. A 13. W świetle przedstawionych dowodów i ustaleń nie można na razie wykluczyć, że M. G. prowadził działalność gospodarczą pod wskazanym na pieczątce adresem, był podmiotem istniejącym, zarejestrowanym w państwowych rejestrach działalności gospodarczej, a nawet, że był zarejestrowanym podatnikiem VAT. Niezależnie od wspomnianych rejestrów (działalności gospodarczej i czynnych podatników podatku od towarów i usług) podstawowym dowodem pozwalającym nie tylko na ocenę spornych faktur, ale w ogóle na wyjaśnienie wszelkich okoliczności związanych z zakwestionowanymi przez organy podatkowe transakcjami, były zeznania M. G.. W ocenie sądu jest to kluczowy świadek, który w toku postępowania w tej sprawie powinien być przesłuchany. Taką potrzebę dostrzegły także organy podatkowe. Niestety, w ocenie sądu, nie wyczerpały wszelkich możliwości, aby zapewnić jego stawiennictwo i w efekcie nie przeprowadziły tego dowodu. M. G. miał być przesłuchany w UKS w W. [...] r. Wezwanie zostało wysłane na adres W. ul. A 13, jednak powróciło z adnotacją "adresat nieznany". Z zawartej w aktach notatki urzędowej Inspektor UKS z [...] r. wynika, że przeprowadziła osobiście rozmowę z M. G., który zobowiązał się do stawienia na przesłuchanie [...]r. W tym terminie świadek wprawdzie nie stawił się, jednak do urzędu dotarł e-mail siostry świadka (U. G.) zawierający informację, że M. G. uległ wypadkowi drogowemu oraz prośbę o zmianę daty przesłuchania. W odpowiedzi UKS w Ł. zwrócił się do siostry M. G. o pilny kontakt. Kolejną próbę przesłuchania świadka podjęto w marcu 2009 r. UKS w W. wystosował wezwania na dwa znane adresy (tj. S, ul. B 20 i W., ul. A 13). Wezwania powróciły z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Dalszych prób przesłuchania M. G. organy kontroli nie podjęły. Należy w związku z tym wskazać, że wezwanie, które powróciło niedoręczone z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie", o ile tylko było prawidłowo awizowane, może zostać uznane za doręczone. Konsekwencją uznania wezwania za doręczone jest możliwość uznania nieobecności świadka za nieusprawiedliwioną i ukarania karą porządkową na podstawie art. 262 o.p. Podnieść również wypada, że oprócz adresu e-mail, którym posługiwała się U. G., organ kontroli dysponował także numerem telefonu komórkowego tej osoby. Organy podatkowe mają zatem możliwość oraz odpowiednie środki by pozyskać zeznania tego, kluczowego świadka. Wspomniane wyżej błędy organów podatkowych popełnione przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, prowadzą do wniosku, że naruszone zostały wskazane na wstępie rozważań przepisy postępowania podatkowego art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 262 o.p., określające prawidłowy tok postępowania w tym zakresie. Nieprawidłowości w zakresie sposobu ustalenia stanu faktycznego sprawy sprawiają, że przedwczesne jest wypowiadanie się co do naruszenia przez organy podatkowe przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności powołanego w skardze art. 22 ust. 1 p.d.f. Ocena, czy organy podatkowe dokonały prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod przepis prawa materialnego możliwa jest bowiem wyłącznie w sytuacji, gdy w sposób prawidłowy zostanie ustalona podstawa faktyczna rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do drugiej, spornej w niniejszej sprawie, kwestii dotyczącej klasyfikacji podatkowej wykonywanych przez skarżącego usług, zdaniem sądu organy podatkowe prawidłowo uznały, że usługi jakie skarżący wykonywał na podstawie umów ze spółkami C, D i E należy zakwalifikować jako "usługi świadczone przez agencje informacyjne" należące do grupowania PKWiU 92.20.10–00.00, co z kolei determinowało zastosowanie 22%, podstawowej, stawki VAT. Organy w tej sprawie zebrały cały niezbędny materiał dowodowy, poddały go wszechstronnej ocenie zgodnej z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, wreszcie w tym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej sporządził uzasadnienie, które z pewnością spełnia wymogi opisane w art. 210 § 4 o.p. Nie oznacza to jednak, że obciążenie podatnika skutkami nieprawidłowo stosowanej stawki, w sytuacji gdy podatnik ten dysponuje interpretacją przepisów prawa podatkowego, nie będzie naruszało zasady zaufania, o której mowa w art. 121 § 1 o.p. Nie ma potrzeby rozwodzenia się nad tym, że indywidualna interpretacja prawa podatkowego realizuje swoją funkcję ochronną wobec podatnika tylko wówczas, gdy podany przez niego we wniosku o udzielenie interpretacji stan faktyczny jest zgodny z prawidłowo ustalonym w toku postępowania podatkowego. Innymi słowy podatnik nie może skutecznie powoływać się na interpretację wydaną na jego wniosek, jeśli okoliczności faktyczne jakie podał we wniosku pozostają w sprzeczności z faktami. W niniejszej sprawie konieczne jest zatem ustalenie czy usługi faktyczne wykonywane przez skarżącego były "zupełnie inne" od wskazanych przez niego we wniosku o udzielenie interpretacji. W ocenie Sądu różnica pojęciowa pomiędzy "usługami polegającymi na produkcji programów telewizyjnych na żywo, na taśmie lub innych nośnikach, przeznaczone do późniejszej emisji łącznie z przekazaniem praw autorskich (programy rozrywkowe, promocyjne, oświatowe, szkoleniowe lub informacyjne, sprawozdania sportowe, prognozy pogody, wywiady)", a "usługami dziennikarskimi polegającymi na realizacji materiałów informacyjnych, słownych i filmowych na tematy społeczne, kulturalne, sportowe i polityczne, przeznaczone do emisji w telewizji, łącznie z przekazaniem praw autorskich" jest trudno uchwytna nie tylko dla laika. Konsekwencją zakwalifikowania usług według pierwszej z podanych definicji jest zastosowanie stawki 7% (PKWiU 92.20.12–00.00 – usługi telewizji), a według drugiej – stawki 22% (PKWiU 92.20.10–00.00 – usługi świadczone przez agencje informacyjne). Tymczasem zasada zaufania (art. 121 § 1 o.p.) oznacza m.in., że organy podatkowe nie powinny wykorzystywać niejasności prawa podatkowego wobec takiego podatnika, który podejmuje wszelkie możliwe działania celem uniknięcia konsekwencji owej niejasności i prawidłowego tj. zgodnego z prawem, rozliczenia swych należności wobec budżetu. Jak już wyżej wskazano różnice pojęciowe pomiędzy "usługami telewizji", a usługami "świadczonymi przez agencje informacyjne" są trudno uchwytne. Skarżący posiadał indywidualną interpretację zgodnie, z którą świadczone przez siebie usługi opodatkowywał stawką 7%. Dysponował także opinię klasyfikacyjną wykorzystaną przy wydaniu tej interpretacji. Z wyjaśnień złożonych przez skarżącego do protokołu kontroli z [...]r. wynika, że występując do Urzędu Statystycznego w 2003 r. o wydanie opinii klasyfikacyjnej (opinia z 16 grudnia 2003 r. [...]), do swego wniosku załączył umowę z odbiorcą usług przez siebie świadczonych. Pozostawiając na marginesie zagadnienie wpływu interpretacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...]r. oraz Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. na możliwość wydania decyzji w tej sprawie, podnieść należy, że jeśli do wniosku skierowanego do Ośrodka Interpretacji Standardów Kwalifikacyjnych skarżący załączył umowę, której treść była zbieżna z treścią umów jakie zawarł na świadczenie usług z A SA i D SA, obciążenie go skutkami nieprawidłowo stosowanej przez siebie stawki może być uznane za naruszenia ww. zasady zaufania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe ustalą zatem po pierwsze, czy firma "A", której właścicielem był M. G., była podmiotem istniejącym, a jeśli tak – to w jakim okresie. W tym celu organy winny posłużyć się dostępnymi ewidencjami, a w szczególności ewidencją podatników podatku od towarów i usług. Organy winny również podjąć dalsze próby przesłuchania M. G. także z uwzględnieniem możliwości nałożenia na niego kary porządkowej w trybie art. 262 o.p. Po drugie organy podatkowe ustalą, czy skarżący do wniosku o wydanie opinii klasyfikacyjnej załączył umowę stanowiącą podstawę świadczonych przez siebie usług, jaka była jej treść oraz czy pomiędzy tą umową, a umowami na podstawie, których świadczył usługi w 2006 r. istnieją podobieństwa i ewentualnie – jakie skutki z punktu widzenia działania zasady zaufania winna mieć zgodność opisanych umów. Na zakończenie zauważyć wypada, że równolegle do postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r., organy skarbowe prowadziły postępowanie w przedmiocie określenia jego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. Kończąca to postępowanie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z [...] r. w sprawie o sygn. akt [...]. Z uzasadnienia wyroku sądu wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w uchylonej decyzji przyjął stan faktyczny w istocie zbieżny z tym, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia organów podatkowych w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., należało uchylić zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 p.p.s.a określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U Nr 163 poz. 1349 ze zmianami). P.Z-C.