I SA/Łd 1431/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę I SA/Łd 1431/06 Uzasadnienie We wniosku z dnia 7 marca 2005 r. (uzupełnionym pismem z dnia 22 marca 2005 r.) A. J. zwrócił się z zapytaniem czy ma prawdo odliczenia podatku naliczonego przy zakupie kamery cyfrowej. Wnioskodawca wskazał, ze przedmiotem jego działalności są usługi w zakresie księgowości i doradztwa podatkowego. Strona często prowadzi postępowania dowodowego i wyjaśniające przed urzędami i organami administracji mając często do przejrzenia akta liczące po kilkaset stron. Organy nie zezwalają na kopiowanie dokumentów bez opłat i sprzęt wideo służy do robienia fotokopii dokumentów i archiwizacji środków trwałych objętych postępowaniem dowodowym. Zdaniem strony może ona dokonać obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od zakupu kamery video. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia [...] uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe przyjmując, że wydatek na zakup kamery video nie może być uznany za koszt uzyskania przychodu i tym samym podatnik nie ma prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z tym zakupem. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia strony decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia postanowienia organu I instancji. Po rozpatrzeniu odwołania strony od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...]. W skardze na powyższą decyzję A. J. wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej ustalenia (!?) podnosząc zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 Ordynacji podatkowej oraz art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem strony na podstawie linii orzeczniczej sądów administracyjnych, związek kosztów uzyskania przychodów z osiągniętym przychodem powinien posiadać przymiot "celowości", jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związku przyczynowo - skutkowym można zasadnie uznać, iż poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo, w postaci przychodu. Dlatego też, zdaniem strony momentem decydującym o możliwości zakwalifikowania danego wydatku do kosztu uzyskania przychodu nie jest moment osiągnięcia przychodu lecz chwila dokonania wydatku. Zatem kosztem uzyskania przychodu są wszelkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodu, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów. W opinii strony, z zawartego w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyrażenia "wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów" wynika, iż warunkiem uznania określonego wydatku za koszt uzyskania przychodu nie jest rzeczywiste osiągnięcie przychodu, wystarczy sam zamiar jego osiągnięcia. Tym samym, zdaniem strony, badając związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wydatkiem a przychodem należy uznać, iż może być to przychód potencjalny, W tym przypadku znaczenie ma rzeczywisty zamiar osiągnięcia przychodu, a nie skutek w postaci jego uzyskania. Ustawodawca nie żąda efektu w postaci wykazania bezpośredniej zależności pomiędzy poniesionym kosztem a osiągniętym rzeczywiście przychodem. Strona uważa, iż posiada prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy zakupie kamery cyfrowej na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ zaistniał związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zakupem a potencjalnym przychodem - a zatem na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych można zaliczyć ww. wydatek do kosztów uzyskania przychodów. Strona jest doradcą podatkowym i urządzenie tego typu (kamera cyfrowa) wykorzystuje do kopiowania dokumentów dowodowych zgromadzonych w toku postępowania podatkowego, a następnie dokonuje wydruku tych materiałów z pamięci kamery. Tym samym poniesienie wydatku w postaci zakupu kamery przyczyni się do szybkiej, fachowej i profesjonalnej obsługi klientów, co istotnie wpłynie na wzrost przychodów strony. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga nie jest zasadna. Sady Administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 poz. 1264 ze zm.). Oznacza to, że przed sądem administracyjnym następuje ocena prawidłowości zastosowania przez organy administracyjne (w tym podatkowe) przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało uznać, że jest ona zgodna z przepisami prawa materialnego a przy jej wydaniu nie naruszono przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wystąpił z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie. W złożonej skardze strona podnosi zarzut naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 122 i art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa. Powyższe przepisy nakładają na organy podatkowe obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zarzut ten jest trafny. Przede wszystkim zauważyć należy, że orzekając w przedmiocie pisemnej interpretacji organy podatkowe w zasadzie nie prowadzą postępowania dowodowego. To podatnik występując z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji jest zobowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego i własnego stanowiska w sprawie ( art. 14 a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.). Niezrozumiały jest więc zarzut, iż organy podatkowe nie ustaliły dokładnie stanu faktycznego sprawy. Również stanowisko organów podatkowych, iż podatnik nie ma prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z zakupem kamery video jest zgodne z przepisami prawa materialnego. Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.) obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez prze podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym (z wyjątkami, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie). Decydujące znaczenie ma więc okoliczność, czy wydatek na zakup kamery video może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. W tym zakresie organy podatkowe są związane interpretacją zawartą w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] i decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] gdzie nie uznano wydatku na zakup kamery cyfrowej za koszt uzyskania przychodów. Stanowiska takie jest zgodne z prawem. W myśl art. 22 ust 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że zwrot "wszelki koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów" oznacza, że podatnik ma możliwość odliczenia do celów podatkowych wszelkich kosztów pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni związek z prowadzona działalnością gospodarczą i wykaże, że ich powiększenie ma lub może mieć wpływ na powstanie (zwiększenie) przychodu. Poniesione koszty nie mogą być całkowicie wyabstrahowane od ich ekonomicznego celu i efektów. Charakter wydatków winien być związany z prowadzoną działalnością, zaś użyte środki winny wpływać na zwiększenie przychodów. Uwzględniając powyższe uwagi organy podatkowe trafnie przyjęły, że pomiędzy prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą a zakupem kamery video nie zachodzi związek pozwalający na zaliczenie wydatku na zakup kamery do kosztów uzyskania przychodów. Zasadniczym przeznaczeniem kamery video nie jest sporządzanie kopii dokumentów czy "archiwizacja" środków trwałych zaś podatnik nie prowadzi usług w zakresie videofilmowania czy fotografii. Okoliczność, że kamera video z funkcją aparatu cyfrowego okazjonalnie może być wykorzystywana do sporządzenia fotokopii dokumentów nie oznacza jeszcze, że podatnik prowadzący działalność w zakresie księgowości i doradztwa podatkowego może całkowity koszt zakupu takiej kamery zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Z powyższych przyczyn, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocą art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.