I SA/Łd 1470/12

Dnia 30 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2013 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Komandytowej z/s w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010r. oraz odmowa stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz strony skarżącej kwotę 10.280,- (dziesięć tysięcy dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 1470/12 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta P. określił A Spółka z o.o. z/s w P. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 933.897 zł. oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości w kwocie 306.263 zł., według wniosku z dnia 25 maja 2010 r. Samorządowe Kolegium odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Spółki, utrzymało w mocy powyższą decyzję. Pismem z dnia 24 sierpnia 2009 r. strona zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie z podatku od nieruchomości budynku i budowli na okres trzech lat (2010 – 2012) w związku z realizowaniem nowej inwestycji na gruntach stanowiących jej własność, stosownie do postanowień uchwały Rady Miasta w P. z dnia [...] w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, zmienionej uchwałą Rady Miasta w P. z dnia [...] Organy uznały, iż powyższy wniosek pełni jedynie rolę informacyjną i wynika z niego, że podatnik w przyszłości skorzysta ze zwolnienia, gdyż spełnił warunki powoływanej uchwały. W dniu 14 stycznia 2010 r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2010 r., w której zadeklarowała grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 82.243 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. Użytkowej 40.498 m2 oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej na wartość 6.981.451,08 zł. W deklaracji uwzględniono zwolnienie dotyczące powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 273.880 zł. Dnia 25 maja 2010 r. Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2010 wraz z wyjaśnieniem do korekty i wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości w wysokości 306.263 zł. Podatnik wskazał, iż korekta dotyczy zastosowania zwolnienia z podatku powierzchni budynku, na którym zrealizowano nowe inwestycje zgodnie z uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] Postanowieniem z dnia [...] wszczęto z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2010 r. W toku prowadzonego postępowania komplemantariusz Spółki, tj. C oraz A Spółka Komandytowa poinformował, iż w okresie 3 lat budżetowych, w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą podatnik nie uzyskał pomocy publicznej de minimis, ani innej niż de minimis pomocy w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych, z którymi związana jest wnioskowana pomoc. Organy uznały, że do ustalenia wartości pomocy dla podatnika należy uwzględnić sumę wartości pomocy udzielonej tej Spółce oraz B Spółce z o.o. Ta druga w latach 2008 – 2010 otrzymała pomoc de minimis w wysokości 391.733,19 zł co stanowi równowartość 99.789,09 euro. W dalszej kolejności organ ustalił, iż wnosząc o zwolnienie z podatku od nieruchomości od budynku o pow. 40.498,80 m2 wnioskowana wartość pomocy w 2010 r. wyniosłaby 735.053,22 zł, co w przeliczeniu według kursu euro na dzień 15 stycznia 2010 r. (4,0339 zł) stanowiłoby kwotę 182.219 euro. Punkt 9 Rozporzadzenia Komisji (WE) z dnia 15 grudnia 2006 r. Nr 1998/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, wprowadza zakaz dzielenia środków pomocy, których wartość wykracza poza pułap de minimis, na mniejsze części, tak by mieściły się w tym pułapie. Oznacza to tyle, że gdy pomiędzy pomocą dotychczas uzyskaną, a jej ustawowym limitem w wysokości 200.000 euro wystąpi różnica, to przedsiębiorca w ogóle nie uzyska pomocy, jeśli wystąpi o kwotę przekraczającą tę różnicę. Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanym przypadku. W latach 2008 – 2010 Spółka B otrzymała bowiem pomoc de minimis w kwocie 99.789,09 euro, natomiast wnioskowane przez Spółkę A zwolnienie w podatku od nieruchomości na 2010 r. w kwocie 735.053,22 zł (182.219 euro) przekracza ustawowy limit pomocy i wyklucza jej przyznanie. Spółka A zaskarżyła decyzję organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy. Decyzji zarzuciła naruszenie § 3 pkt 5.1 uchwały Rady Miasta w P. z dnia [...] w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, zmienionej uchwałą Rady Miasta w P. z dnia [...] Nr [...] oraz § 7a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu obliczania wartości pomocy publicznej udzielanej w różnych formach, poprzez ich błędną interpretację oraz uznanie, iż Spółce nie przysługuje prawo do skorzystania z pomocy de minimis i zwolnienia w podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż organ podatkowy pierwszej instancji niezasadnie uznał, że pomoc de minimis (zwolnienie od podatku od nieruchomości) przyznane spółce A z/s w P. oraz spółce B z/s w P., jest pomocą udzieloną skarżącej Spółce, w związku z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej. Powiązanie powyższych Spółek komandytowych osobą komplementariusza (C Sp. z o.o. z/s w P.) nie przesądza bowiem o automatycznym sumowaniu pomocy udzielonej tym Spółkom. Opierając się na § 7a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. nie można bowiem uznać, iż pomoc przyznana wcześniej dwóm Spółkom komandytowym jest pomocą udzieloną C Sp. z o.o. z/s w P., w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie skarżącej Spółki w dyspozycji wyżej wskazanego przepisu mieściłaby się np. pomoc de minimis polegająca na zwolnieniu C Sp. z o.o. z/s w P. od podatku dochodowego w zakresie dochodów osiąganych z tytułu udziałów w spółce A z/s w P.. Dodano również, że opierając się na tym przykładzie zwolnienie C Sp. z o.o. z/s w P. od podatku dochodowego z tytułu dochodów osiąganych przez Spółkę A z/s w P. oraz spółkę B z/s w P. nie byłoby pomocą, o której mowa w § 7a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r., tj. pomocą udzieloną w związku z prowadzeniem działalności przez skarżącą Spółkę. Ponadto w odwołaniu podniesiono, iż rzekome udzielenie Spółce pomocy poprzez przyznanie zwolnień w podatku od nieruchomości wyżej wskazanym dwóm Spółkom komandytowym nie zostało udokumentowane stosownymi zaświadczeniami, o których mowa w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 59, poz. 404 ze zm.). Skoro zatem skarżąca Spółka, A z/s w P. ani A.B. (komandytariusz w skarżącej Spółce) nie otrzymali wspomnianych zaświadczeń to oznacza to, iż podmioty te nie otrzymały dotychczas pomocy publicznej. Zauważono również, iż pośrednio z § 7a ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów wynika, iż pomoc udzielona wyżej wymienionym Spółkom komandytowym nie jest pomocą udzieloną jej wspólnikom. A zatem tym bardziej nie powinna być uznana za pomoc udzieloną innym Spółkom, w których wspólnicy tych Spółek są wspólnikami. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż kwestia przyznania Spółce wnioskowanej pomocy de minimis winna być rozpatrywana nie tylko w oparciu o wykładnię językową uchwały Rady Miasta w P. z dnia [...] w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, lecz winna również uwzględniać wykładnię funkcjonalną i celowościową obowiązujących przepisów, regulujących przyznawanie przedsiębiorcom pomocy de minimis. Organ podkreślił, iż pkt 9 wskazanego wyżej Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, wprowadza bezwzględny zakaz dzielenia środków pomocy, których wartość wykracza poza pułap de minimis, na kilka mniejszych części, w celu sprowadzenia ich do poziomu mieszczącego się w zakresie de minimis. Tak więc, aby funkcja (cel) pomocy publicznej w postaci przyznania wsparcia dla konkretnego przedsiębiorcy (które nie zakłóca konkurencji na rynku wspólnotowym) została osiągnięta - musi być jednocześnie właściwie liczony limit jej udzielenia. W dalszej części uzasadnienia organ podzielił argumentację organu I instancji. Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu skargi strona powieliła argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, wskazując w szczególności, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. dokonało błędnej wykładni § 7a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. oraz § 3 pkt 5.1 uchwały Rady Miasta w P z dnia [...], niezasadnie biorąc pod uwagę przy ustalaniu wysokości zwolnień przysługujących skarżącej Spółce, wysokość zwolnień podatkowych udzielonych obu wymienionym spółkom. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 69/11 oddalił skargę Spółki. W pierwszej kolejności podniósł, że nie ma sporu między stronami co do tego, że zwolnienia podatkowe przewidziane w uchwale Rady Miasta z dnia 24 stycznia 2007 r. mają charakter pomocy de minimis. Zwolnienia te uchwalane są na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (w dacie wydawania decyzji tekst jednolity Dz. U. nr 121 z 2006r., poz. 844) z uwzględnieniem wymogów wynikających z rozporządzenia Komisji WE Nr 1998/2006 z 15.12.2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 TWE do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006 r.). Dalej wskazano, że warunkiem uzyskania pomocy jest nie tylko spełnienie wymaganych przesłanek z § 3 cytowanej uchwały, lecz także pozytywna weryfikacja ziszczenia się tych przesłanek, dokonywana przez organ administracji. Odmienny pogląd, bazujący na stanowisku, że podatnik korzysta ze zwolnienia automatycznie, z mocy uchwały pozostaje w sprzeczności z art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U. WE L 10 z 13 stycznia 2001 r.), zgodnie z którym państwo członkowskie jest zobligowane do informowania zainteresowanego przedsiębiorcę, iż udzielone wsparcie ma charakter pomocy de minimis. Powołując się na przepis art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy publicznej, zaakcentowano, że przepis ten nakłada na podmioty wskazane w art. 2 pkt 12 ustawy obowiązek określonego działania polegającego na podejmowaniu czynności materialno-technicznych sprowadzających się do wydawania zaświadczeń, w których następuje urzędowe potwierdzenie stanu faktycznego lub prawnego (vide B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2000, s. 733). Zaświadczenie takie jest, stosownie do § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej, podstawą do zakwalifikowania udzielonej pomocy jako pomocy de minimis – wyrok NSA z dnia 6 marca 2008r. sygn. akt II GSK 177/08. W konsekwencji uznano, że skarżąca Spółka pominęła wskazaną wyżej drogę polegającą na konieczności uzyskania potwierdzenia (zaświadczenia) tego, że pomoc, której domaga się spółka ma charakter pomocy de minimis. Dopóki zaś tryb ten nie będzie zrealizowany, wysokość podatku od nieruchomości zgodna z pierwotną deklaracją musi być uznana za prawidłową, zaś wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie będzie miał uzasadnionych podstaw prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II FSK 1913/11 uchylił rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał m.in., że nie jest zasadny pogląd, zgodnie z którym nie jest możliwe złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty i deklaracji korygującej w sytuacji, gdy organ udzielający pomocy nie wyda beneficjentowi zaświadczenia o pomocy de minimis. Sąd kasacyjny zaakcentował, że nie można postawić znaku równości pomiędzy postępowaniem dotyczącym wydawania zaświadczeń, a postępowaniem podatkowym. Postępowanie te są odrębne, a każde z nich rządzi się określonymi, odmiennymi procedurami, określonymi w odrębnych aktach prawnych. Organ podatkowy w sytuacji, gdy wpłynie wniosek o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą deklaracji z powołaniem się na przysługujące stronie zwolnienie podatkowe, ma rozpoznać ten wniosek z uwzględnieniem przesłanek zwolnienia. Tak też uczyniły organy podatkowe w badanej sprawie, jednakże Sąd I instancji uchylił się od oceny legalności tego aktu, powołując się na unormowania, które nie dotyczą merytorycznego sporu i które w żadnym razie nie przesądzają o spełnieniu przez Spółkę przesłanek do skorzystania ze zwolnienia. Rację przyznano kasatorowi, który podniósł, że właśnie ta kwestia winna stanowić podstawę rozstrzygnięcia Sądu, gdyż tego dotyczył spór w sprawie. Zadaniem Sądu było też odniesienie się do zarzutów skargi, czego w badanej sprawie nie uczynił. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że z pisemnych motywów wyroku nie można się dowiedzieć z jakich przyczyn Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa, mających wpływ na wynik sprawy, nie sposób w ogóle ocenić, czy zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podniesiono, że dopóki Sąd pierwszej instancji nie ustosunkuje się w motywach swojego wyroku do wszystkich zarzutów skargi oraz nie dokona oceny legalności zaskarżonej decyzji, w tym przede wszystkim nie odniesie się do zasadniczej kwestii, a to prawa (jak utrzymuje strona skarżąca) lub jego braku (jak utrzymują organy podatkowe) do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis, dopóty Sąd kasacyjny nie jest władny dokonać kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Sąd kasacyjny nie przesądził o racjach którejkolwiek ze stron tego sporu, gdyż w pierwszej kolejności winien tego dokonać Sąd pierwszej instancji, który w szczególności określi stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, dokona analizy przepisów dotyczących zasad udzielania pomocy de minimis oraz oceni prawidłowość dokonanej przez organy podatkowe subsumcji ustalonego stanu faktycznego do wskazanego unormowania prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po ponownym rozpatrzeniu sprawy zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny sprawy jest niesporny. Sporna pozostaje przyjęta przez organ odwoławczy ocena stanu prawnego w świetle ustalonego stanu faktycznego, skutkująca odmową skarżącej Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości 306.263,00 zł, z powołaniem się przez organ na niespełnienie przez Spółkę przesłanek do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. Spółka zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie z podatku od nieruchomości budynku i budowli na okres trzech lat (2010 – 2012) w związku z realizowaniem nowej inwestycji na gruntach stanowiących jej własność, stosownie do postanowień uchwały Rady Miasta w P. z dnia [...] w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, zmienionej uchwałą Rady Miasta w P. z dnia [...] Zwolnienia podatkowe przewidziane w uchwale Rady Miasta z dnia [...] mają charakter pomocy de minimis (§ 3 pkt.4 uchwały). Zwolnienia te uchwalane są na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (w dacie wydawania decyzji tekst jednolity Dz. U. nr 121 z 2006r., poz. 844) z uwzględnieniem wymogów wynikających z rozporządzenia Komisji WE Nr 1998/2006 z 15.12.2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 TWE do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006 r.). W wyniku zmian dokonanych przez Traktat z Lizbony z 13.12.2007 r. (Dz.U.UE.C.2007.306.1.) zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, podstawę Unii stanowi wskazany Traktat z Lizbony oraz Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, dalej "TFUE" (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz.864/2 ze zm), w którym odpowiednikiem art.87 i art.88 są – z uwzględnieniem zmian – art.107 i art.108 TFUE. Zmiany pozostają bez znaczenia dla kierunku rozstrzygnięcia w tej sprawie. Wspomnieć wypada, że obecnie wymogi dotyczące stosowania art.107 i 108 TFUE wynikają z rozporządzenia Komisji (UE) Nr 360/2012 z 25kwietnia 2012 r. w sprawie stosowania art.107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis .... (Dz.U.UE.L.2012.114.8) Z treści art.107 TFUE wynika co do zasady, zakaz udzielania podmiotom gospodarczym przez państwa członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych wszelkiej pomocy w jakiejkolwiek formie, jeśliby pomoc taka zakłócała lub groziła zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów. Traktat wprowadza liczne warunki pod jakimi pomoc ta przyznawana przez państwa członkowskie może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem i nakłada na te państwa liczne obowiązki i rygory związane z monitorowaniem i udzielaniem wspomnianej pomocy (art.107 i 108 TFUE). Odstąpienie od wymogów traktatowych przewidziane zostało w rozporządzeniu Komisji WE nr 1998/2006, które miało zastosowanie w tej sprawie. Rozporządzenie to określa przesłanki na jakich można przyznawać pomoc publiczną małym i średnim przedsiębiorstwom oraz mikroprzedsiębiorstwom a udzielanie jej nie podlega przepisom art. 87 ust. 3 TWE. Pomoc ta nazwana została de minimis. Przyjęto przy tym założenie, że udzielenie jej do określonej wysokości (od 1 stycznia 2007 r. jest to 200.000 EUR a w niektórych sektorach 100.000 EUR) w dowolnie ustalonym okresie trzech lat budżetowych nie wpływa na handel między państwami, nie zakłóca i nie grozi zakłóceniem konkurencji a więc nie będzie naruszać zakazu z art. 87 TWE (vide: preambuła oraz art. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Komisji WE). Podjęcie decyzji o udzielaniu pomocy de minimis pozostaje w kompetencji państwa członkowskiego. Dostosowując prawo krajowe do prawa wspólnotowego, taką formę pomocy przewidziano w ustawie z 30.04.2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (j.t Dz.U. z 2007 r. Nr 59, poz.404) oraz w art. 67b § 1 pkt 2 stawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. 2012. 749 ze zm.). Ustalając zasady dotyczące sposobu obliczania wartości pomocy publicznej ustawodawca przyjął, że przy ustalaniu wartości pomocy udzielonej spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej albo komandytowo-akcyjnej należy uwzględnić sumę wartości pomocy udzielonej po pierwsze tej spółce, a po drugie podmiotom będącym odpowiednio wspólnikiem spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej, komplementariuszem spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej, niebędącym akcjonariuszem, w zakresie, w jakim pomoc ta została udzielona w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej przez tę spółkę (§ 7a ust.1 pkt.1) i 2) rozporządzenia Rady Ministrów z 11.08.2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu obliczania wartości pomocy publicznej udzielanej w różnych formach (Dz.U. z 2004 r. Nr 194, poz. 1983). Interpretacja gramatyczna tego przepisu w odniesieniu do analizowanej sprawy uzasadnia stwierdzenie, że przy ustalaniu wartości pomocy udzielonej skarżącej Spółce Komandytowej organ powinien uwzględnić sumę wartości pomocy udzielonej tej Spółce oraz podmiotom będącym komplementariuszem tej Spółki, ale tylko w zakresie w jakim pomoc ta udzielona została komplementariuszowi w związku z prowadzeniem działalności przez skarżącą Spółkę. W postępowaniu administracyjnym związku takiego nie wykazano. Wskazane wyżej Spółki powiązane ze sobą osobą komplementariusza (C Spółka z o.o. z/s w P.) prowadzą taką samą działalność gospodarczą, ale są - jak wynika z poczynionych w postępowaniu administracyjnym ustaleń - odrębnymi podmiotami gospodarczymi posiadającymi odrębny majątek i funkcjonującymi zgodnie z obowiązującym prawem. Komplementariusz - C Spółka z o.o. z/s w P. - także prowadzi odrębną działalność gospodarczą jako odrębny podmiot gospodarczy. Organ nie wykazał, że wskazany komplementariusz skarżącej Spółki uzyskał pomoc de minimis w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej przez tą Spółkę. Brak także takiego związku między wnioskowaną przez skarżącą Spółkę pomocą de minimis a taką pomocą uzyskaną przez II Spółkę Komandytową. Sąd przychyla się do tych poglądów prezentowanych w orzecznictwie administracyjnym, w których przyjmuje się zasadę pierwszeństwa wykładni gramatycznej przed wykładnią funkcjonalną czy celowościową. W zaskarżonej decyzji podniesiono, że pkt.9 preambuły do powołanego wyżej Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z 15.12.2006 r. wprowadza zakaz dzielenia środków pomocy, których wartość wykracza poza pułap de minimis na kilka mniejszych części, w celu sprowadzenia ich do poziomu mieszczącego się w zakresie de minimis. W ocenie Sądu powyższa wskazówka interpretacyjna nie może mieć zastosowania, w świetle powyższych rozważań, w analizowanym stanie faktycznym. Spółka spełnia także przesłanki warunkujące uzyskanie pomocy de minimis w świetle przepisów aktu prawa miejscowego przewidującego udzielenie pomocy publicznej, to jest uchwały Rady Miasta z dnia [...]. Wniosek o udzielenie pomocy z dnia 25.05.2010 r. złożono w terminie przewidzianym w uchwale (§ 3 pkt.6 lit.a). Złożono też korektę deklaracji z pisemnym wyjaśnieniem korekty oraz wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. i oświadczenie o nieuzyskiwaniu wcześniej pomocy publicznej. Jak już wyżej wskazano Spółka zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie z podatku od nieruchomości budynku i budowli na okres trzech lat (2010 – 2012) w związku z realizowaniem nowej inwestycji na gruntach stanowiących jej własność (budowa hali magazynowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Z § 3 pkt.8 uchwały wynika, że w przypadku nowo wybudowanych budynków, budowli lub ich części zwolnienie przysługuje od 1 stycznia roku następującego po roku, w którym rozpoczęto użytkowanie budynków, budowli lub ich części w związku z działalnością gospodarczą. Rozważyć należy zatem ewentualne zastosowanie kursu z dnia 1.01.201 r. a nie z 15.01.2010 r., jeżeli kurs z 1.01.2010 r. nie jest mniej korzystny dla skarżącej Spółki. Sąd ma tu na uwadze, że Spółka nie kwestionowała daty przyjętej do rozliczenia kursu €, a Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu (art.134 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Takiego naruszenia prawa Sąd w tym przypadku nie stwierdza. Wysokość kwoty zwolnienia wyszczególniona we wniosku oraz kurs € z dnia 1.01.2010 r. (z uwzględnieniem powyższego zastrzeżenia) winny być podstawą wyliczenia wnioskowanej pomocy. Nieuzasadnione jest także stanowisko wynikające z zaskarżonej decyzji, odmawiające rozliczenia wyliczonej kwoty zwolnienia w okresie trzech lat. Zgodnie z ustaleniem wynikającym z § 3 pkt.3 uchwały możliwe jest uzyskanie zwolnienia na okres trzech lat, przy spełnieniu warunków w tym przepisie wskazanych. Skarżąca Spółka zrealizowała inwestycję o nakładach przekraczających wskazaną w tym przepisie kwotę 1.200.000,00 zł i wcześniej nie korzystała z innych form i źródeł pomocy. Spełniła więc warunek umożliwiający jej uzyskanie zwolnienia na okres trzech lat i zastosowanie w odniesieniu do niej § 3 pkt.5.1uchwały Rady Miasta. Jak z powyższych wywodów wynika zaskarżona decyzja narusza przepisy § 7a ust.1 pkt.1) i 2) rozporządzenia Rady Ministrów z 11.08.2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu obliczania wartości pomocy publicznej udzielanej w różnych formach, § 3 pkt.5.1 w zw. z § 3 pkt.3 uchwały Rady Miasta i § 3 pkt.8 tej uchwały w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Uwzględnienie wniosku o udzielenie pomocy de minimis ma bowiem wpływ na ewentualne istnienie podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości w 2010 r. zgodnie z art.72 § 1 pkt.1 ustawy Ordynacja podatkowa. Końcowo podkreślenia wymaga, że udzielenie przewidzianej w art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej pomocy de minimis ma (jak wynika z treści przepisu), charakter uznaniowy. Organ podatkowy nie może więc udzielić ulgi podatkowej osobie prowadzącej działalność gospodarczą, o ile nie zachodzą łącznie przesłanki udzielenia takiej ulgi określone w przepisach art. 67a i art. 67b ustawy Ordynacja podatkowa (Wyrok NSA z 28.06.2011 r. II FSK 243/10, LEX nr 1083063). Zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie zobowiązany do uwzględnienia ocen prawnych i wskazań zawartych w tym wyroku (art.153 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi; j.t. Dz.U. 2012.270; dalej "p.p.s.a.") Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt.1a, art.152 i art.200 p.p.s.a. A.Rz.