I SA/Łd 150/14

Dnia 10 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant: starszy specjalista Izabela Ścieszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2014 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. (poprzednio: B Spółka Akcyjna) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2006 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w oparciu o art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 281/12 utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z [...] r. Nr [...] określającą A. SA zobowiązanie w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2006 r. w kwocie 66.868 zł. Organ odwoławczy wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż w IV kwartale 2006 r. Spółka dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia obrazu autorstwa A. W.-K. od firmy B., D. 12, [...] W., posługującej się numerem VAT UE AT: [...], za kwotę 90.000 EUR. Następnie przedmiotowy obraz został przekazany na cele osobiste Prezesa Zarządu Spółki – A. F.. Do kontroli nie okazano żadnej dokumentacji podatkowej dotyczącej wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Nabycie ww. obrazu nie zostało przez podatnika zaewidencjonowane w rejestrach dotyczących nabycia i dostawy, nie zostało ujęte i rozliczone w deklaracji VAT-7K po stronie podatku naliczonego i należnego za IV kwartał 2006 r. oraz nie zostało wykazane w informacji podsumowującej VAT-UE za ww. okres. Ponadto podatnik nie opodatkował przekazania przedmiotowego obrazu na cele osobiste Prezesa Zarządu C. SA (obecnie A. SA) oraz nie wykazał w deklaracji VAT-7 za IV kwartał 2006 r., jako sprzedaży ze stawką VAT 22%. Te ustalenia przyjęto w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dnia [...] r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2006 r. Prezes Spółki w odwołaniu od powyższej decyzji zakwestionował te ustalenia wyjaśniając, że obraz zakupiony został przez niego na cele osobiste i nie został doręczony do Spółki C.. Obraz pierwotnie miał zostać rzeczywiście nabyty przez Spółkę. Z uwagi jednak na fakt, że Spółka nie dysponowała wystarczającą ilością środków pieniężnych aby zapłacić za przedmiotowy obraz, A. F. podjął decyzję, że nabędzie obraz na własne potrzeby. Stroną transakcji kupna obrazu był zatem A. F., który dokonał zapłaty za obraz środkami finansowymi pochodzącymi z jego prywatnego majątku oraz odebrał go osobiście. Nie mogło zatem dojść do wewnątrzwspólnotowego nabycia obrazu przez Spółkę, gdyż Spółka nie była stroną transakcji, nie dokonała zapłaty za obraz i nie nabyła jego własności. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jednakże tą decyzję uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 281/12. Sąd wskazał, iż za kluczowy w sprawie organy uznały dokument Rechnung z 30.12.2006r., którego kserokopia znajduje się w aktach, ale nie została przetłumaczona na język polski. Zdaniem Sądu dowodami w sprawie mogą być dokumenty obcojęzyczne. Język, w jakim zostały sporządzone nie pozbawia je tego charakteru i nie skutkuje niemożnością zaliczenia ich w poczet materiału dowodowego bez względu na to, czy towarzyszy im tłumaczenie. Tłumaczenie jest jednak niezbędne, gdyż umożliwia dokładne ustalenie treści dokumentu sporządzonego w języku obcym, a co za tym idzie pozwala stronie, jak i sądowi na dalszym etapie postępowania, skontrolować poprawność oceny takiego dokumentu dokonanej przez organ pod względem jego przydatności i znaczenia w sprawie. W opinii WSA z uwagi na fakt, że organy podatkowe przypisywały dokumentowi Rechnung decydujące znaczenie w sprawie, na którym organy oparły swoje ustalenia i ocenę prawną, zachodziła konieczność jego przetłumaczenia na język polski i załączenie tekstu tłumaczenia do akt sprawy. Sąd wskazał też, że organ nie wskazał jednoznacznie kto był dostawcą towaru: raz bowiem podał, że dostawy dokonała spółka B., innym zaś razem, że C. B.. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, że zgodnie z otrzymaną od austriackiej administracji podatkowej informacją o obrotach wewnątrzwspólnotowych na formularzu SCAC 2004, podmiot posługujący się numerem VAT [...] dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy obrazu na rzecz C. SA (Ł., ul. A. 130), posługującej się numerem VAT UE PL [...] na kwotę 90.000 EUR w IV kwartale 2006 r. Austriacki kontrahent wykazał przedmiotową transakcję jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów i opodatkował stawką 0%. Ponadto administracja austriacka poinformowała, iż towar będący przedmiotem transakcji odebrał osobiście dyrektor Spółki C. SA - A. .. Płatność za ww. obraz w kwocie 90.000 EUR została dokonana gotówką. Do przedmiotowej informacji załączono kserokopię faktury z dnia 30.12.2006 r. na kwotę 90.000 EUR, dotyczącą zakupu obrazu autorstwa A. W.-K., wystawioną na rzecz C. SA. Na ww. fakturze ręcznie odnotowano potwierdzenie przez Pana A. F. wywozu towaru do Polski w dniu 30.12.2006 r. oraz pokwitowanie zapłaty kwoty widniejącej na fakturze. Postanowieniem z dnia [...] r. organ podatkowy (wykonując zalecenia Sądu) włączył jako dowód do akt przedmiotowej sprawy tłumaczenie na język polski przez tłumacza przysięgłego dokumentu Rechnung z 30.12.2006 r. Z przetłumaczonej na język polski przez tłumacza przysięgłego faktury wynikają takie dane jak: nabywca (C. SA), jego adres (A. 130, PL [...] Ł.), numer VAT UE (PL [...]), kwota transakcji (90.000 EUR), przedmiot transakcji (obraz autorstwa A. W.-K.), data wystawienia faktury (30.12.2006) oraz wystawca faktury (C. B., [...] W., D. 12). Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż administracja austriacka wszystkie informacje wynikające z wystawionej faktury potwierdziła w formularzu SCAC 2004. Z aktualnych danych rejestracyjnych kontrahentów systemu VIES wynika, że podmiotem posługującym się numerem VAT AT [...] jest firma B., D. 12, [...] W.. Otrzymana informacja na formularzu SCAC 2004 również dotyczy ww. podmiotu. Na wystawionej fakturze z dnia 30.12.2006 r. również widnieje jako wystawca C. B., [...] W.. D. 12 (wskazany w górnej części faktury), B., [...] (wskazany w dolnej części faktury). Zatem dostawcą towaru była firma B., C. B., D. 12, [...] W. i dostawca towaru został jednoznacznie wskazany. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż podatnik winien wykazać wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, udokumentowane ww. dokumentem Rechnung w IV kwartale 2006 r. w kwocie 344.808 zł (90.000 x 3,8312 zł), podatek należny 75.858 zł. Przy założeniu, iż A. F. nabył obraz na cele prywatne, to powinien również zauważyć, że przedmiotowy dokument Rechnung został wystawiony na C. SA, oraz że kontrahent z Austrii nie określił na tym dokumencie kwoty podatku VAT. Pomimo wiedzy, którą posiadała zarówno C. SA jak i A. F., dokument Rechnung z dnia 30.12.2006 r. nie został skorygowany. Mając na uwadze te okoliczności należy przyjąć – jak wskazał organ odwoławczy - iż stroną transakcji była faktycznie C. SA. A. F., Prezes Zarządu C. SA, w dniu 30.12.2006 r. osobiście potwierdził na ww. fakturze, iż odebrał towar oraz że ma on zostać przewieziony do Polski, a tym samym jako osoba reprezentująca C. SA potwierdził również prawidłowość danych zawartych w fakturze, w tym danych dotyczących nabywcy. Sposób odbioru towaru osobiście przez A. F. nie świadczy - w opinii organu odwoławczego - o tym, iż to on był jego nabywcą, gdyż A. F., jako Prezes Zarządu, był nie tylko upoważniony do zawarcia transakcji kupna obrazu z austriackim podatnikiem, ale również do jego odbioru. Gdyby stroną transakcji był A. F., a nie Spółka, to ww. faktura zostałaby skorygowana, natomiast podatnik austriacki opodatkowałby tą transakcję. To automatycznie spowodowałoby, że cena przedmiotowego obrazu byłaby wyższa o należny podatek. Bez znaczenia pozostaje również kwestia zapłaty za przedmiotowy obraz prywatnymi środkami pieniężnymi A. F.. Sposób zapłaty za obraz nie decyduje o tym czy mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie z wewnątrzwspólnotowym nabyciem towaru, czy też nie. Faktura wystawiona przez kontrahenta austriackiego na rzecz C. SA (posługującej się numerem VAT UE PL [...]) oraz sposób rozliczenia przez niego transakcji (austriacki kontrahent wykazał przedmiotową transakcję jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów i opodatkował stawką 0%) wskazują, że nabywcą obrazu była rzeczywiście Spółka. W ocenie organu odwoławczego z zebranego materiału dowodowego wynika, iż to C. SA nabyła obraz, który następnie został przekazany A. F. i który twierdzi, iż jest jego właścicielem. Tym samym organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo zastosował w rozpatrywanej sprawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Bezsporne jest bowiem, że Pan F. - zgodnie ze swoim oświadczeniem - jest w posiadaniu przedmiotowego obrazu. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik A. SA wniósł o uwzględnienie skargi jako zasadnej i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle obowiązujących przepisów. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 9 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 5 i 6, art. 31 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 4, art. 100 ust. 1 pkt 2 oraz art. 106 ust. 7 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej powoływanej jako "u.p.t.u.",) poprzez ich zastosowanie, pomimo że Spółka nie dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów; - art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. poprzez zastosowanie w sytuacji, w której Spółka nie mogła dokonać przekazania obrazu autorstwa A. W.-K. na rzecz Prezesa Zarządu Spółki, jako że w żadnym momencie nie nabyła obrazu; - art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191, art. 194 § 1, art. 197, art. 200, art. 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez: a) uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności kwestii związanej z ustaleniem rzeczywistego nabywcy obrazu oraz źródła finansowania zakupu obrazu, b) naruszenie zasady przekonywania poprzez niewyjaśnienie kluczowych w sprawie okoliczności mimo zgłaszanych w tym zakresie uwag, co jest szczególnie istotne w zakresie ustalenia rzeczywistego nabywcy obrazu, c) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, poprzez zakwestionowanie składanych przez Prezesa Zarządu wyjaśnień dotyczących okoliczności nabycia obrazu, d) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, poprzez oparcie rozstrzygnięcia w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy, który nie stwarzał podstaw do wydania przedmiotowej decyzji i rozstrzygania wszelkich wątpliwości wynikających z braków w zakresie materiału dowodowego na niekorzyść podatnika, e) brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, które ma charakter sprawozdawczy i ograniczony do powtórzenia za organem I instancji argumentów i okoliczności, które w ocenie organu podatkowego przesądzają o naruszeniu przez podatnika przepisów prawa podatkowego, które miały istotny i decydujący wpływ na wynik sprawy; - rażące naruszenie art. 153 PPSA, poprzez nie wykonanie wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2012 r., I SA/Łd 281/12, w skutek braku ponownej oceny zebranych dowodów i poprzestanie na ocenie dokonanej w decyzji z dnia [...] r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Na wstępie należy stwierdzić, iż sprawa w przedmiocie określenia A. SA wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2006 r. była już rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – wyrok z dnia 24 kwietnia 2012 r. o sygn. akt I SA/Łd 281/12. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 września 2013 r. o sygn. akt I FSK 1308/12 oddalił skargę kasacyjną złożoną od tego wyroku przez Spółkę A.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w ww. orzeczeniu stwierdził naruszenie przez organ podatkowy przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 27 Konstytucji RP i art. 4 i 5 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.). Zalecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy uzupełnił materiał dowodowy o sporządzone przez tłumacza przysięgłego tłumaczenie na język polski dokumentu Rechnung z 30 grudnia 2006 r. oraz wskazał jednoznacznie kto był dostawcą obrazu - gdyż raz podaje, że dostawy dokonała spółka B. w W., innym zaś razem, że C. B. - a następnie dokonał ponownej oceny zebranych dowodów i podjął decyzję co do kierunku rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie zatem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W związku z tym Sąd w tym składzie orzekającym, jak i Dyrektor Izby Skarbowej, są związani oceną prawną i wskazaniami zawartymi w powyższym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2012 r. o sygn. akt I SA/Łd 281/12. Pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił Dyrektorowi Izby Skarbowej rażące naruszenie przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewykonanie wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w ww. wyroku WSA w Łodzi. Zarzut ten jest nieuzasadniony, bowiem w aktach administracyjnych sprawy znajduje się "tłumaczenie przysięgłe z języka niemieckiego" dokumentu Rechnung z 30.12.2006 r., a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 5) Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wyraźnie wskazał, że "dostawcą towaru była firma B., C. B., D. 12, [...] W.; zatem dostawca towaru został jednoznacznie wskazany". Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organy podatkowe miały prawo uznać, że skarżąca Spółka w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy nabyła obraz autorstwa A. W.-K. od firmy B., a następnie doszło do przekazania go Prezesowi Zarządu tej Spółki. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej Spółki wskazał, iż organy podatkowe nie miały podstaw aby uznać przedmiotową transakcję zakupu obrazu za wewnątrzwspólnotową dostawę, bowiem ze zgromadzonych dokumentów jedynie faktura wystawiona przez kontrahenta austriackiego oraz sposób rozliczenia przez niego transakcji, mogłyby wskazywać, że nabywcą obrazu była rzeczywiście Spółka, a w żaden sposób nie potwierdza tego sposób zapłaty ani też sposób odbioru obrazu – osobiście przez Pana F.. W ocenie skarżącej zapis na fakturze i sposób rozliczenia przyjęty przez sprzedającego nie przesadzą o rzeczywistym charakterze transakcji. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać na art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), który stanowi, że przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Z kolei ust. 2 tego artykułu, w brzmieniu obowiązującym przed 1 grudnia 2008 r. stanowił, że przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że: 1) nabywcą towarów jest: a) podatnik o którym mowa w art. 15 lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć czynnościom wykonywanym przez niego jako podatnika, b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a) - z zastrzeżeniem art. 10, 2) dokonujący dostawy towaru jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a). Sąd w tym składzie orzekającym uznał, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego sprawy organy podatkowe miały wszelkie podstawy aby uznać, iż transakcja między skarżącą a podatnikiem austriackim miała charakter nabycia wewnątrzwspólnotowego. Zresztą z wyjaśnień A. F., na które powołuje się pełnomocnik skarżącej (pismo z 26 maja 2011 r., k. 89), wyraźnie wynika, że "obraz pierwotnie miał zostać rzeczywiście nabyty przez Spółkę". Z kolei w piśmie z 26 maja 2010 r. Prezes Spółki wyjaśnił, że "ze względu na brak zgody udziałowców C. SA zakupione działo sztuki nigdy nie znalazło się na stanie towarów ani środków firmy C. SA; dokonując zakupu w/w obiektu zaangażował własne środki finansowe, a na skutek decyzji j.w. udziałowców Spółki C. obiekt pozostał jego własnością osobistą". Już z tych wyjaśnień wynika, że w dniu 30 grudnia 2006 r. doszło do transakcji sprzedaży przedmiotowego obrazu pomiędzy B. posługującą się numerem VAT UE: AT [...] a C. SA, posługującą się numerem VAT UE PL [...], a dopiero później powzięto decyzję, że obraz stanie się własnością A. F., kiedy Zarząd Spółki nie wyraził zgody na sfinansowanie tego zakupu. W przetłumaczonym dokumencie rachunku z 30.12.2006 r. tłumacz przysięgły opuścił dane z dolej części pierwotnego dokumentu (nr telefonu, fax, e-mail, adres strony internetowej oraz numer NIP Spółki B.), to dokument ten należy wiązać ze spółką B., co potwierdza – jak słusznie wskazał organ odwoławczy - otrzymana od austriackiej administracji podatkowej informacja o obrotach wewnątrzwspólnotowych na formularzu SC AC 2004. Kontrahent austriacki prawidłowo wykazał sprzedaż obrazu jako dostawę wewnątrzwspólnotową, skoro otrzymał od polskiego nabywcy NIP przynależny do skarżącej, a A. F. 30 grudnia 2006 r. - jako Prezes Zarządu C. SA - miał prawo w imieniu tej Spółki dokonywać wszelkich transakcji. Zresztą jak wyżej wskazano pierwotnie A. F. zamierzał nabyć przedmiotowy obraz na rzecz C. SA. Podkreślić w tym miejscu wypada, że transakcja zakupu obrazu wiąże się z datą 30 grudnia 2006 r. - w tym dniu potwierdzono odbiór tego przedmiotu celem dostarczenia go do Polski, a płatności za zakupiony towar dokonano dopiero 18 czerwca 2007 r. Dane te wynikają z tłumaczenia dokumentu "Rechnung". Wobec powyższego Sąd podziela pogląd Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., że podatnik winien wykazać w IV kwartale 2006 r. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów udokumentowane ww. dokumentem Rechnung - w kwocie 344.808 zł (90.000 x 3,8312 zł) i podatek należny w wysokości 75.858 zł. Nie ma w tym wypadku żadnego znaczenia to, że płatność za obraz dokonano w dniu 18 czerwca 2007 r. Z kolei zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt. 4 ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego od importu usług, kwota podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca oraz kwota podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. W rozliczeniu podatku VAT za IV kwartał 2006 r. podatnik winien wykazać podatek należny i naliczony w tej samej kwoce (tj. 75.858 zł). Oświadczenie Prezesa Zarządu Spółki C. SA (obecnie A. SA), że przedmiotowy obraz stał się jego własnością, dawało organom podatkowym prawo do uznania, iż doszło do przekazania towaru na cele osobiste Prezesa Zarządu. Prawidłowo zatem zastosowano przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. Należy zatem podzielić pogląd Dyrektora Izby Skarbowej, że skoro podatnik miał prawo dokonania obniżenia podatku należnego z tytułu dokonanego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów o podatek naliczony z tytułu tej transakcji, to powinien opodatkować przekazanie przedmiotowego obrazu na cele osobiste Prezesa Zarządu C. SA oraz wykazać w deklaracji VAT-7 za IV kwartał 2006 r. jako sprzedaż ze stawką VA T 22%. Za niezasadne należy zatem uznać zarzuty skargi w zakresie naruszenia przez organy podatkowe wskazanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W ocenie Sądu za chybione należy uznać także zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów procedury podatkowej, w szczególności jakoby zebrany w sprawie materiał dowodowy był niepełny (rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy) - pominięto w sprawie wyjaśnienia Prezesa Spółki C. i dokonanie przez niego zapłaty za przedmiotowy obraz. Ustosunkowując się do tych zarzutów należy odwołać się do art. 122 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organy podatkowe, kierując się zasadą dochodzenia do prawdy materialnej, mają obowiązek podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Podstawowym narzędziem realizacji zasady prawdy obiektywnej jest postępowanie dowodowe, w ramach którego zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast art. 188 Ordynacji podatkowej wskazuje, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystraczająco innym dowodem. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe wyżej przywołanych przepisów Ordynacji podatkowej, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy i jego ocena w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej, dokonanej przy uwzględnieniu doświadczenia życiowego i zasad logiki, pozwala na uznanie, iż w sprawie mieliśmy do czynienia z dostawą wewnątrzwspólnotową. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że kwestia zapłaty za przedmiotowy obraz prywatnymi środkami pieniężnymi A. F. jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż sposób zapłaty za obraz nie decyduje o tym czy mamy do czynienia z wewnątrzwspólnotowym nabyciem towaru czy też nie. Także zarzut naruszenia art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa nie znajduje potwierdzenia, albowiem w wydanej decyzji organ zawarł uzasadnienie faktyczne i prawne, wskazując jakie okoliczności faktyczne zostały ustalone i dokonał odpowiedniej subsumcji stanu faktycznego do normy prawnej wynikające z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W decyzji wyjaśniono skarżącej jakie okoliczności wpłynęły na taką a nie inną ocenę prawną, tj. uznanie, iż zakup obrazu był dokonany w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż faktura wystawiona przez kontrahenta austriackiego na rzecz C. SA (posługującej się numerem VAT UE PL [...]) oraz sposób rozliczenia przez niego transakcji (austriacki kontrahent wykazał przedmiotową transakcję jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów i opodatkował stawką 0%) wskazują, że nabywcą obrazu była rzeczywiście Spółka. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. J.B.