I SA/Łd 157/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości odsetek od należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2007 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. M. z [...] r. nr [...] określającą W. G. odsetki od należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2007 r. liczone na dzień złożenia zeznania w kwocie ogółem 769 zł i określił stronie wysokość tych odsetek w kwocie ogółem 764 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w 2006 r. podatniczka nabyła wraz z mężem K. G. do majątku wspólnego na prawach ustawowej wspólności małżeńskiej oraz wraz z małżeństwem B. i W. K., po 1/2 części każde z małżeństw, trzy niezabudowane działki, z których w wyniku podziału powstało 26 działek. Następnie w 2007 r. nabyła wraz z mężem i małżonkami K., po 1/2 części każde z małżeństw, własność trzech niezabudowanych działek oraz 2/4 udziału w kolejnej niezabudowanej działce. Dwie spośród ww. nieruchomości zostały następnie podzielone łącznie na 8 działek. Organ wyjaśnił dalej, że w latach 2007–2008 podatniczka wraz z mężem sprzedali 30 działek oraz sprzedali, zamienili lub darowali udziały w kolejnych 24 działkach. Organ podatkowy pierwszej instancji, mając na względzie powyższe ustalenia, stwierdził, że zakup, a następnie sprzedaż działek wynikały z chęci zarobkowej, zbycie działek nastąpiło w krótkim czasie od ich nabycia, wspólna inicjatywa gospodarcza, wielkość zakupionych działek oraz dokupienie kolejnych działek wyczerpywały łącznie znamiona działalności handlowej. Organ zwrócił uwagę na to, że zakup udziałów w wielu działkach wskazywał na zamiar częstotliwego wykonywania czynności, zakup nieruchomości nie był dokonywany celem zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych podatniczki i męża, a sprzedaż nie była wynikiem zmiany sytuacji życiowej. Powyższe okoliczności świadczyły zdaniem organu pierwszej instancji, że strona prowadziła niezarejestrowaną działalność gospodarczą. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. M. decyzją z [...] r., określił podatniczce, z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, odsetki od należnych zaliczek na podatek dochodowy za poszczególne miesiące 2007 r. liczone na dzień złożenia zeznania w kwocie ogółem 769 zł. W odwołaniu strona nie zgodziła się z ustaleniem organu pierwszej instancji co do tego, że prowadziła działalność gospodarczą. W jej ocenie zakup działek nie nosił znamion działalności handlowej. Wszystkie zakupy były spowodowane chęcią zamieszkania w pobliżu małżonków K., którzy są bliskimi znajomymi podatniczki i jej męża. Podatniczka wyjaśniła dalej, że wielkość zakupionych działek wynikała z faktu, że ich poprzedni właściciele nie chcieli sprzedać mniejszego areału. Zakup kolejnych działek wynikał wyłącznie ze zmian planów rodzinnych strony. W 2008 r. zakupiła wraz z mężem zabudowaną działkę, gdzie zamieszkała. Transakcja ta była wypełnieniem zobowiązania wynikającego ze złożonego w Urzędzie Skarbowym oświadczenia o przeznaczeniu na cele mieszkaniowe środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości. Ponadto wskazała, że 10 października 2008 r. nie zakupiła wraz z mężem nieruchomości, a dokonała jedynie transakcji zamiany, która miała na celu stworzenie drogi dającej dostęp do wydzielonych działek. W wyniku rozpoznania odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. M., uznając, że okoliczności sprawy takie jak wspólna inicjatywa gospodarcza grupy osób fizycznych, wielkość zakupionych działek, nabywanie kolejnych działek oraz fakt zakupu udziałów w wielu działkach, a następnie ich sprzedaż, świadczyły o prowadzeniu przez podatnika działalności handlowej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej "u.p.d.o.f."). Organ odwoławczy przypomniał, że w okresie od 2006 do 2009 r., podatniczka, działając wraz z mężem oraz z małżeństwem K., nabywała i zbywała działki oraz udziały w działkach. Transakcje dotyczące nabywania nieruchomości i udziałów w nieruchomościach zostały udokumentowane aktami notarialnymi sporządzonymi [...] lipca i [...] sierpnia 2006 r., [...] lipca i [...] września 2007 r. oraz [...] czerwca i [...] października 2008 r. Zbycie nieruchomości oraz udziałów w nieruchomościach następowało w drodze sprzedaży, darowizny i zamiany, w dniach: [...] maja 2007 r., [...] i [...] kwietnia, [...], [...] i [...] maja, [...] i [...] czerwca oraz [...] i [...] października 2008 r., a także [...] września i [...] grudnia 2009 r. Częstotliwość, z jaką zawierane były umowy dotyczące obrotu nieruchomościami i udziałami w nieruchomościach, jednoznacznie świadczyła o tym, że działania podatniczki były planowane i charakteryzowały się ciągłością i powtarzalnością. Organ odkreślił, że większość z zakupionych nieruchomości była dzielona na mniejsze działki, które były atrakcyjniejsze z punktu widzenia potencjalnych nabywców. Zorganizowany proces polegający na zakupie działek, ich podziale, a następnie odsprzedaży należało uznać za działanie o zarobkowym charakterze i ukierunkowaniu na osiągnięcie zysku. Znaczna skala, na jaką strona dokonywała transakcji na rynku nieruchomości sprawiała, że Dyrektor Izby Skarbowej nie dał wiary twierdzeniom podatniczki , z których wynikało, że zakup działki miał być spowodowany chęcią zamieszkania w pobliżu małżonków K.. Ustosunkowując się do twierdzenia, że wielkość zakupionych działek wynikała z faktu, że ich właściciele nie chcieli sprzedać mniejszego areału, organ odwoławczy, powołując się na zebrane dane, wskazał, że w ciągu miesiąca podatniczka nabyła wraz z mężem oraz z małżeństwem K. następujące działki: nr [...] o powierzchni 6.500 m2, nr [...] o powierzchni 2.600 m2 i nr [...] o powierzchni 900 m2. Jednocześnie podatniczka przyznała, że aktualnie mieszka wraz z mężem w T. M. przy ul. A. 26, gdzie znajduje się działka nr [...] o powierzchni 1262 m2. Analizując powyższe informacje, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wyjaśnienia strony w zakresie przyczyny zakupu działek o znacznej powierzchni są sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Odnosząc się z kolei do argumentu, że zakup kolejnych działek był następstwem zmieniających się planów rodzinnych, organ odwoławczy wskazał, że podatniczka nie wyjaśniła na czym dokładnie miały polegać zmiany i jaki miałby być ich ewentualny wpływ na wykonywanie przez stronę intensywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze fakt, że nie zachodziły przesłanki z art. 5 b) u.p.d.o.f., organ podatkowy doszedł do przekonania, że uzyskiwane przez podatniczkę przychody ze sprzedaży działek oraz udziałów w działkach, należało zaklasyfikować do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. M. decyzją z [...] r. nr [...] określił podatniczce wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 2007 r. w kwocie 5.308,00 zł, a Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Powołując się dalej na art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. Dyrektor Izby Skarbowej określił przychód podatnika z tytułu działalności gospodarczej w 2007 r. na sumę 44.591,75 zł (49.899,75 zł – 5.308,00 zł). Organ zaznaczył, że ponieważ przychód ze sprzedaży udziałów w nieruchomościach został osiągnięty w ramach działalności gospodarczej, nie znajduje zastosowania art. 28 ust. 2 i ust. 2a u.p.d.o.f. W tej sytuacji nie ma znaczenia na jaki cel zostały przeznaczone przychody uzyskane z przedmiotowej sprzedaży. Określając koszty uzyskania przychodów organ wezwał stronę do przedłożenia dowodów dokumentujących poniesione wydatki związane z podziałem działek, wykonaniem instalacji, ogłoszeniami prasowymi, z ustaleniem warunków zabudowy, na prace porządkowe, zapłatę podatku od nieruchomości itd., jednak strona oświadczyła, że dowodów takich nie posiada. Organ odwoławczy wziął zatem pod uwagę posiadane przezeń dane i zaliczył do kosztów poniesionych przez podatniczkę; po pierwsze, opłaty pobrane w związku z zakupem nieruchomości, wynikające z przedłożonych przez podatniczkę aktów notarialnych, po drugie - podatek od czynności cywilnoprawnych wynikający z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. M. z [...] sierpnia oraz z [...] r. oraz po trzecie – koszty wynikające z wystawionych przez K. K. dowodów wewnętrznych, za stabilizację punktów granicznych podziału działek nr [...], [...] i [...] i wykonanie mapy z projektem podziału tych działek. Koszty te, w proporcji odpowiadającej powierzchni działek sprzedanych w 2007 r., zostały ustalone ostatecznie na kwotę 5.540,85 zł. Na tej podstawie organ odwoławczy określił dochód z działalności gospodarczej strony w 2007 r. na kwotę 39.050,90 zł. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na art. 53a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "Ordynacja podatkowa"), wyliczył podatniczce należną, a nie wpłaconą, zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych za maj na kwotę 6.847 zł. Wyjaśniając powód uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. M. organ odwoławczy wyjaśnił, że – mając na uwadze art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. – organ podatkowy pierwszej instancji błędnie pominął niektóre wydatki, które wynikały z aktów notarialnych znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy i nie zaliczył ich kosztów uzyskania przychodu. Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, że poniesione przez stronę koszty uzyskania przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej wyniosły 5.540,85 zł, nie zaś 5.286,00 zł, jak wskazał w zaskarżonej decyzji organ podatkowy pierwszej instancji. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. przez W. G., która wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając: oparcie rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych, wynikających z nie odróżnienia w ustaleniach z jaką datą można przyjąć prowadzenie działalności gospodarczej przez skarżącą (zasadniczo data sprzedaży nieruchomości), a z jaką datą skarżąca została uznana za prowadzącego taką działalność, co warunkowało przyjęcie daty wymagalności zapłaty podatku i tym samym wpływało na ustalenie wysokości odsetek za opóźnienie w zapłacie i przemawiało za ustaleniem braku opóźnienia; przyjęcie do ustaleń, że w dacie nabycia udziałów w nieruchomościach skarżąca miała zamiar parcelacji nieruchomości i sprzedaży mniejszych działek a zatem, że miała świadomość prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na sprzedaży towaru a dopiero ex post za takiego została uznana, co powinno spowodować przewartościowanie ocen prawnych i spowodować odstąpienie od ustaleń, że skarżąca nie uiściła podatku w terminie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że skarżąca sprzedając w 2007 r. udziały w nieruchomościach nabyte wcześniej ( 2006 r.) , prowadziła w tym względzie działalność gospodarczą i z tego tytułu uzyskiwała przychody. Na wstępie należy zauważyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych posługuje się samoistną definicją działalności gospodarczej i to ta definicja ma zastosowanie w omawianej sprawie. Zgodnie z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. działalność gospodarcza albo pozarolnicza działalność gospodarczej - oznacza działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Zdaniem Sądu dokonanie przez skarżącą (wraz z mężem i małżeństwem K.) zakupu 6 dużych działek (w latach 2006-2007), a następnie ich podział na 35 mniejszych (26 + 9) i sprzedaż (w maju 2007 r. skarżący wraz z żoną i małż. K. dokonali sprzedaży 12 działek i udziałów w 4 działkach szczegółowo wymienionych na s. 2 decyzji pierwszej instancji), dawało organom podstawę do przyjęcia, że czynności te oznaczają prowadzenie działalności gospodarczej stanowiącej źródło przychodu określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. O przyporządkowaniu przychodów do źródła określonego w tym przepisie, nie przesądza zamiar którym kierowali się skarżący przy zakupie nieruchomości. Istotnym jest bowiem, ilu nieruchomości (działek) dotyczy kupno i sprzedaż, a także jakie są działania podatnika dla zwiększania ich wartości oraz jakie czynności podatnik podejmuje organizując sprzedaż. O fakcie prowadzenia działalności gospodarczej nie może rozstrzygać subiektywne przekonanie podatnika. O tym czy dana działalność jest działalnością gospodarczą decydują kryteria obiektywne, a jednym z takich kryteriów jest jej charakter zarobkowy. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że zakup większych nieruchomości, ich podział na mniejsze działki, zamieszczenie oferty sprzedaży w T. Informatorze Tygodniowym, a następnie sprzedaż, były działaniami zamierzonymi i celowymi, podjętymi w celach zarobkowych. W omawianej sprawie sprzedaż wydzielonych działek niewątpliwie przyniosła dochód, co wynika z porównania ceny nabycia nieruchomości z ceną uzyskaną ze sprzedaży działek. Cechą prowadzonej działalności gospodarczej jest również jej ciągłość. Przesłanka ta ma na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć jednorazowych, względnie podejmowanych sporadycznie. Pojęcia ciągłości przy interpretacji działalności gospodarczej nie należy rozumieć jako wykonywanie jej bez przerwy. Istotnym jest bowiem podjęty zamiar powtarzalności określonych czynności w celu osiągnięcia dochodu. Nie może ulegać wątpliwości, że skarżący ( strona wraz z mężem) taki zamiar powzięli. Częstotliwość, z jaką zawierane były umowy dotyczące obrotu nieruchomościami i udziałami w nieruchomościach, jednoznacznie świadczyła o tym, że działania podatniczki były planowane, charakteryzowały się ciągłością oraz powtarzalnością. Podkreślić należy przy tym, że sprzedaży działek na podobnych zasadach podatniczka dokonywała również w następnym roku. Prowadzona działalność gospodarcza musi mieć charakter zorganizowany. W przypadku działalności prowadzonej przez osobę fizyczną, nie musi być to jednak przedsiębiorstwo instytucjonalnie wyodrębnione i wyposażone. Prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie wymaga żadnej szczególnej organizacji. Niezbędnym jest natomiast, aby działania podejmowane przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą, pozwalały na ich odróżnienie od innego charakteru działalności np. pomocy koleżeńskiej, choćby nawet odpłatnej. Działalność handlowa w zakresie obrotu nieruchomościami obejmuje czynności faktyczne i prawne związane z uzyskaniem i sprzedażą przedmiotu działalności. Należy zwrócić uwagę, że skarżąca dokonała nabycia nieruchomości gruntowych o znacznej powierzchni, angażując w ten sposób kapitał. Podjęte przez stronę skarżącą działania dotyczące podziału nieruchomości na odrębne działki, mogące być przedmiotem obrotu, wiązały się z jednej strony ze znacznym wzrostem ich wartości, a z drugiej wymagały odpowiedniego czasu i zaangażowania ze strony właściciela nieruchomości. Zdaniem Sądu całokształt opisanych powyżej okoliczności przesądza jednoznacznie, że skarżąca działała jako prowadzący działalność gospodarczą, podejmując zorganizowane i systematyczne działania mające na celu realizację zysku, w związku ze zwiększaniem wartości nieruchomości na skutek ich podziału. Na podstawie art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Przychody ze sprzedaży nieruchomości czy udziału w nieruchomości można zakwalifikować dwojako: 1) jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (jak w niniejszej sprawie), albo też 2) jako przychody ze zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a) - c) przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Organ zasadnie zwrócił uwagę, że opodatkowanie na warunkach określonych w art. 28 u.p.d.o.f., ma zastosowanie tylko wtedy, jeżeli zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej. Na marginesie należy wyjaśnić, że z dniem 1 stycznia 2007 r. ustawodawca wprowadził całkowicie nowy (odrębny) system opodatkowania przychodów ze sprzedaży nieruchomości o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f., co spowodowało uchylenie art. 28 u.p.d.o.f. Przepis ten pozostaje w mocy (na podstawie przepisów przejściowych zawartych w art. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. nowelizującej u.p.d.o.f. - Dz. U. Nr 217, poz.1588) tylko względem sprzedających nieruchomości nabyte przed dniem 1 stycznia 2007 r. Z przyczyn wyżej wskazanych regulacja ta nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z całokształtu zebranego materiału dowodowego nie wynika bowiem, aby sprzedaż działek przez skarżących ( stronę i jej męża) miała charakter okazjonalny i obejmowała nieruchomości stanowiące ich majątek osobisty. Wręcz przeciwnie - zakres, rozmiar, wielkość zaangażowanego kapitału oraz częstotliwość transakcji zakupu i sprzedaży dokonywanych przez skarżącą, świadczą o tym, że prowadziła ona planowane i zorganizowane działania, które cechują profesjonalny obrót gospodarczy. Na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14 - są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 3f-3h. Wprawdzie organy nie omówiły szczegółowo podstawy prawnej, z której wynika obowiązek uiszczania przez skarżącego zaliczek na podatek dochodowy oraz zasad realizacji tego obowiązku, chociaż przedmiot omawianej sprawy bezpośrednio wiąże się z tą kwestią. Jednak w decyzjach obu instancji wskazano zarówno wysokość zaliczki, jak i wysokość odsetek za zwłokę wyliczonych na dzień 30 kwietnia roku następnego. Organy wskazały również na art. 53a § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie - odsetki na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek. Na podstawie wskazanego przepisu organ podatkowy jest uprawniony do określenia wysokości odsetek od zaliczek, które nie były płacone w trakcie roku, albo też były płacone w kwotach nieprawidłowych (niższych). Organ podatkowy określa wówczas wysokość odsetek, a nie zaliczek na podatek. Z końcem roku zaliczki wygasają z mocy prawa, ponieważ powstaje zobowiązanie zapłacenia podatku za cały rok podatkowy, które do końca roku było opłacane zaliczkowo. Jednakże ustalenie prawidłowej kwoty odsetek od zaliczek wymaga ustalenia zgodnej z prawem wysokości tych zaliczek. Organ podatkowy w analizowanej decyzji, po to aby określić odsetki, musi ustalić prawidłową wysokość zaliczek na podatek. Zaliczki te są ustalane nie po to, aby je egzekwować, ale jedynie w celu ustalenia należnej kwoty odsetek (por. wyrok WSA z dnia 8 grudnia 2004 r., I SA/Bd 565/04, POP 2005, z. 3, poz. 67). Taka właśnie sytuacja zaistniała w omawianej sprawie. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji. AKE.