I SA/Łd 165/08

Dnia 17 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.) Asesor WSA Cezary Koziński Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2008 roku sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 rok oddala skargę. I SA/Łd 165/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił Z.C. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 r., w okresie od czerwca do grudnia. Do opodatkowania przyjęto: 27 188 m² gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 26607,90 m² powierzchni budynków wg stawki dla pozostałych budynków oraz budowle o wartości 33 807,39 zł. Podatek ustalono na kwotę 100 720 zł. W odwołaniu od tej decyzji Z.C. zaskarżył ją w części obejmującej opodatkowanie gruntów. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) przez uznanie, że stan techniczny gruntów przy ul. A w Ł. uniemożliwia ich wykorzystanie do celów działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że dla opodatkowania gruntów stawkami najwyższymi nie wystarcza fakt posiadania gruntów przez przedsiębiorcę. Grunt musi ponadto spełniać warunek wykorzystywania lub nadawania się do wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej. Wyłączenie z opodatkowania najwyższymi stawkami ze względów technicznych obejmuje wszystkie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy - grunty, budynki, budowle. Jednak w ocenie Kolegium nie można podzielić poglądu podatnika, że skoro budynki na gruncie uznano za nienadające się do wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej, to za takową należy również uznać nieruchomość gruntową, na której budynki są posadowione. W ocenie organu II instancji grunt może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, mimo że nie nadają się do tego posadowione na nim budynki. Nieruchomość była przygotowywana dla celów działalności gospodarczej podatnika. Poza tym podatnik sam zgłosił do ewidencji działalności gospodarczej adres tej nieruchomości jako siedzibę oddziału. Nie uczyniłby tego, gdyby grunt nie nadawał się na ten cel. Ponadto organ wskazał, że nieruchomość nie była skażona ani zanieczyszczona jakimikolwiek szkodliwymi lub niebezpiecznymi substancjami w stopniu wykraczającym poza standardy jakości gleby dla terenu przeznaczonego pod inwestycję polegającą na budowie budynków magazynowych, produkcyjnych lub biurowych. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył Z.C., wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez uznanie, że stan techniczny gruntów znajdujących się na terenie nieruchomości usytuowanej w Ł. przy ul. A umożliwia ich wykorzystanie do celów gospodarczych i w związku z tym powinny one być opodatkowane według wyższej stawki. W ocenie podatnika, grunty należało opodatkować stawką właściwą dla gruntów pozostałych, gdyż odnosi się do nich cecha właściwa budynkom na gruncie, a mianowicie brak możliwości ich wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Skoro organy podatkowe uznały, że budynki znajdujące się na nieruchomości nie mogą w większości być potraktowane jako nadające się do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, to konsekwentnie stanowisko to powinno odnosić się również do gruntów, na których budynki te posadowiono. Jeśli bowiem budynków nie można wykorzystywać do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych to niewłaściwe, w ocenie podatnika, było stawianie tezy, że mimo to do działalności gospodarczej można wykorzystać grunty, na których znajdują się te budynki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie przedmiotem sporu jest kwestia, czy grunty, na których znajdują się zdewastowane budynki opodatkowane niższą stawką podatku od nieruchomości, również znajdują się w takim stanie technicznym, że powinny zostać objęte niższą stawą podatku. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, a podstawą ich opodatkowania jest ich powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1). Zasadą jest, że grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej opodatkowane są wyższą stawką (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a)). Przez pojęcie gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumiemy, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, bądź innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Grunty należące do podatnika będącego przedsiębiorcą powinny być co do zasady opodatkowane stawką wyższą - tego nikt w niniejszej sprawie nie kwestionuje. Spór dotyczy zaś końcowej części art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdzie zawarto stwierdzenie, że nie mamy do czynienia z gruntami związanymi z działalnością gospodarczą, jeśli przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W ocenie skarżącego, jeśli organy uznały, że budynki posadowione na tych gruntach nie nadają się ze względów technicznych do wykorzystania na działalność gospodarczą, to tak samo powinny zostać potraktowane grunty, bowiem nie sposób ich rozdzielić z naniesieniami. Ze stanowiskiem takim sąd zgodzić się nie może. Względy techniczne, o których mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, odnoszą się przede wszystkim do złego, nieodpowiadającego prowadzonej działalności gospodarczej stanu technicznego danego przedmiotu opodatkowania. Pojęciem tym nie są objęte okoliczności lub zdarzenia faktyczne i prawne prowadzące do niewykorzystania nieruchomości. Obowiązek wykazania, że dany przedmiot opodatkowania "ze względów technicznych" nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej, ciąży na przedsiębiorcy. Względy techniczne wynikają bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu (Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny; pod red. Bogusława Dautera, Warszawa 2007, s. 27). Tymczasem podatnik nie wykazał w żaden sposób, by grunty, które posiadał, znajdowały się w stanie technicznym, uniemożliwiającym mu prowadzenie działalności. Ograniczył się wyłącznie do podnoszenia kwestii stanu technicznego budynków znajdujących się na tym gruncie, które rzeczywiście były zdewastowane. Jednakże stan budynków nie stanowił przedmiotu sporu, organy uznały, że rzeczywiście znajdują się one w takim stanie technicznym, że należy je objąć niższą stawką podatku. Tymczasem warunek, że grunt ze względów technicznych nie może się nadawać do prowadzenia działalności należy odnosić wyłącznie do tego konkretnego przedmiotu opodatkowania, tj. gruntu, nie zaś wywodzić o jego właściwościach technicznych ze stanu posadowionych na tym gruncie budynków (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 października 2006 r., I SA/Wr 86/06, niepubl.). Należy ponadto podnieść, że grunty oraz budynki stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2). Stąd też okoliczności odnoszących się do jednego z tych przedmiotów (względy techniczne) nie można odnosić wprost do drugiego przedmiotu. Tam gdzie ustawodawca zamierzał powiązać sytuację prawną budynku z gruntem z nim związanym uczynił to w sposób wyraźny (art. 1a ust. 1 pkt 3 w odniesieniu do budynków mieszkalnych) (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., II FSK 174/07, niepubl.). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. LF