I SA/Łd 1936/06

Dnia 23 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant Asystent sędziego Joanna Skrzypczak, po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 23 marca 2007 roku przy udziale --- sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] nr [...] określającą T.K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie 35.256,00 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania za 2000 r. w kwocie 15.240,00 zł od zaliczek, które nie zostały wykazane w deklaracji i zapłacone w trakcie roku podatkowego. W uzasadnieniu decyzji zauważył, iż w 2000 roku T. K. prowadziła działalność gospodarczą w spółce A, a podatkowa księga przychodów i rozchodów spółki prowadzona była najpierw przez Biuro Rachunkowe B w G., a następnie przez Biuro Prawne C w Z. przy zastosowaniu technik informatycznych. Podkreślił, iż w zakresie przychodów w okresie l-V/2000 zapisów w księdze dokonywano na koniec każdego miesiąca w postaci jednej kwoty, przenoszonej z ewidencji sprzedaży VAT za dany miesiąc, przy czym kwoty te obejmowały przychód uzyskany ze sprzedaży udokumentowany fakturami VAT oraz ze sprzedaży bezrachunkowej, wynikający z okresowych raportów z kasy fiskalnej; w okresie VI-XII/2000 zaś przychody ze sprzedaży dotyczyły wyłącznie sprzedaży udokumentowanej fakturami, nie zarejestrowano natomiast żadnej sprzedaży za pośrednictwem kasy fiskalnej. Zauważył, iż kontrola dokumentacji podatkowej spółki przeprowadzona w dniach 12-13 czerwca 2000r. oraz 08 października - 02 listopada 2004r. w zakresie prawidłowości zadeklarowanych podstaw opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2000r. wykazała nieprawidłowości zarówno w zakresie ustalenia wielkości przychodów podlegających opodatkowaniu, jak i w kwalifikowaniu wydatków do kosztów uzyskania przychodów. I tak, w m-cu IV/2000 w podatkowej księdze przychodów i rozchodów przychodu spółki A stwierdzono brak jakiegokolwiek zapisu odnośnie uzyskanego przychodu, choć z dokumentów źródłowych sprzedaży, tj. faktur VAT o numerach od [...] do [...], od [...] do [...] oraz [...] wystawionych w okresie od 01 – 29 kwietnia 2000r. wynika, iż spółka uzyskała przychód ze sprzedaży fakturowanej w kwocie łącznej netto 49.445,45 zł. Przypadająca na skarżącą część niezaewidencjonowanego w tym miesiącu przychodu w wysokości 50% została jednak uwzględniona w zeznaniu rocznym za rok 2000. Powyższe świadczy jednak, że księgi prowadzone były niezgodnie ze stanem faktycznym, czym naruszono przepis § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 1999 r. Nr 105 poz. 1199). Z kolei w zeznaniu PIT - 36 za 2000r. T.K. wykazała przychód niezgodny z kwotą wynikającą z zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, przychód z działalności gospodarczej wykazany w zeznaniu w wynosił bowiem 352.885,82 zł, przychód wg p.k.p.i r. za 2000r. zaś 423.633,19 zł, a różnica - 70.747,37. W wyniku porównania kwot przychodów wykazanych przez skarżącą w deklaracjach miesięcznych PIT-5 i zeznaniu podatkowym za 2000 rok organ podatkowy stwierdził, że są one ze sobą zgodne i wynoszą 352.885,82 zł. Powyższe wynika zaś z faktu, iż skorygowano deklarację PIT-5 za IV/2000 (18 lipca 2000r.) poprzez zwiększenie kwoty przychodu o 24.772,73 zł (1/2 z kwoty 49.445,45 zł niewykazanej w p.k.p.i r.) oraz deklarację PIT-5 za V/2000 (18 lipca 2000r.) poprzez zmniejszenie kwoty przychodu z kwoty 294.089,43 zł = (I-III/OO 166.560,85 zł + IV/00 0,00zł + V/00 127.528,58 zł tj. 50% x 255.057,16 zł) do kwoty 223.42,06 zł (I-III/OO 166.560,85 zł + IV/00 24.722,73 zł + V/00 32.058,248 zł tj. 50% x (255.057,16 zł - 190.940,19 zł). Podkreślił, iż kwotę przychodu za m-c V/2000 w wysokości 255.057,16 zł zaewidencjonowaną przez spółkę w podatkowej księdze przychodów i rozchodów skorygowano w deklaracji PIT-5 o kwotę 190.940,19 zł. załączając jedynie informację (bez podpisu) o następującej treści: "korekta do paragonu z dnia 13 maja 2000 wbito 16.215 szt. po 14 zł = 227.014 zł winno być 1.622 szt. po 14 zł = 22.708 zł - 204.306 zł". Powyższe dane, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., nie znajdowały jednak odzwierciedlenia w dokumentacji podatkowej spółki, informacja ta nadto nie zawiera numeru korygowanego paragonu, z analizy danych zawartych na paragonach fiskalnych spółki z dnia 13 maja 2000r. (8 szt.) wynika zaś, iż dokumentują one sprzedaż towaru w ilości 1552 szt. podczas gdy w powyższej informacji stwierdza się, że na pagonie z dnia 13 maja 2000r. "winno być 1.622 szt. po 14 zł", a zatem paragony z 13 maja 2000r. nie zwierają takiej ilości sztuk sprzedanego towaru, jaką wskazano w przedmiotowej informacji (tj. 1622 szt.). Ponadto z przemnożenia 16.215 szt. x 14 zł wynika kwota 227.010 zł a nie jak podano 227.014 zł. To zaś, według organu odwoławczego, dowodzi, iż brak jest podstaw do uznania zasadności dokonanej przez skarżącą korekty przychodu ze sprzedaży za m-c maj 2000r. zwłaszcza, że sama spółka sporządziła na koniec tego miesiąca raport okresowy sprzedaży, zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy fiskalnej, z którego wynika łączna sprzedaż za ten miesiąc w wysokości brutto 227.014,00 zł, netto 212.162,62 zł. Podkreślił nadto, że w toku kontroli stwierdzono, że zaewidencjonowana w podatkowej księdze przychodów i rozchodów kwota przychodów ze sprzedaży za maj 2000r. w wysokości 255.057,16 zł (z czego na podatniczkę przypada kwota 127.528,58 zł) wynika z dowodów źródłowych sprzedaży, tj.: z faktur na ogólną wartość 42.894,54 zł dokumentujących sprzedaż na rzecz podmiotów gospodarczych oraz okresowego raportu z kasy fiskalnej za V/2000 dokumentującego sprzedaż dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej na ogólną wartość netto 212.162,62 zł (brutto 227.014,00 zł). Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał w konsekwencji, iż podatniczka zaniżyła przychód do opodatkowania za 2000 rok poprzez nie zadeklarowanie przychodu ze sprzedaży za maj 2000 roku w wysokości 95.470,10 zł (190.940,19 zł x 50%), a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie stanowi podstawy do uznania korekty przychodu za ten miesiąc za zasadną. W tym stanie rzeczy dokonanie korekty przychodu stanowi naruszenie przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nadmienił ponadto, że w postępowaniu podatkowym w podatku od towarów i usług za maj 2000 r. zakończonym prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lutego 2004r. sygn. akt. l SA/Łd 95/03 sąd oddalił skargę T.K. i A. K. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. utrzymującą w mocy decyzję organu w ww. sprawie nie podzielając zarzutów skarżących, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej. Z uzasadnienia przedmiotowego wyroku wynika, iż zdaniem sądu kwota sprzedaży (ewid. przy użyciu kasy fiskalnej) za maj 2000 roku w wysokości brutto 227.014,00 zł (netto 212.162,62 zł ) znajduje pełne odzwierciedlenie w znajdujących się w aktach sprawy kserokopiach paragonów fiskalnych za ten okres. Natomiast skarżący nie powołali się w toku całego prowadzonego postępowania podatkowego i sądowego na żaden konkretny dowód potwierdzający, iż istotnie doszło do błędnego zaksięgowania sprzedaży w kasie fiskalnej. W zakresie kosztów uzyskania przychodu organ podatkowy stwierdził z kolei: -zawyżenia kosztów uzyskania przychodu o kwotę 15.465,72 zł. Z akt sprawy wynika, że w koszty działalności spółki zaksięgowano wydatki poniesione na rozbudowę budynku przy ul. [...] w G., w którym prowadzona była działalność oraz budowę nowego budynku dla potrzeb tej działalności. Przedmiotowe budynki nie stanowiły w 2000 roku środków trwałych spółki i nie były amortyzowane, a ich odbiór budowlany nastąpił 2003 roku. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszt uzyskania przychodu wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (...). W świetle powyższego przepisu wydatki w kwocie 15.465,72 zł poniesione w związku z prowadzonymi przez spółkę inwestycjami nie stanowią kosztu uzyskania przychodu 2000 roku; -zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 142,46 zł w skutek zaksięgowania wydatków poniesionych na zakup towarów udokumentowanych fakturami VAT nr [...] i nr [...], w kwocie brutto. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 23 ust. 1 pkt. 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodu podatku od towarów i usług z wyjątkami wskazanymi w tym przepisie, które jednak w omawianym przypadku nie wystąpiły. W tym stanie rzeczy kwota 142,46 zł nie stanowi kosztu uzyskania przychodów spółki 2000 roku; -zawyżenia kosztów spółki o wartość przekazanych w czerwcu 2000 darowizn rzeczowych o wartości 45.765,42 zł. Z akt sprawy wynika, że spółka A przekazała darowizną wyroby własne na rzecz Miejskich Ośrodków Pomocy Społecznej w B. i G. nie dokonując jednocześnie korekty kosztów uzyskania przychodów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów ani też w zeznaniu podatkowym. Stosownie do przepisu art. 23 ust. 1 pkt. 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów darowizn i ofiar wszelkiego rodzaju; -zaniżenie kosztów uzyskania o kwotę 1.744,06 zł wynikającą z błędnie przyjętej wielkości odpisów amortyzacyjnych. W miesiącu Xll/2000 dokonano jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w wysokości 17.000,00 zł, czym naruszono przepis §7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz.U. Nr 6, poz. 35 ze zm.). W wyniku analizy danych zawartych w ewidencji środków trwałych organ l instancji stwierdził, iż z tytułu amortyzacji środków trwałych w koszty uzyskania przychodu spółka winna zaliczyć kwotę 18.744,06 zł w tym odpis w wysokości 11.700,12 zł dotyczący środków trwałych nabytych przed 2000r. oraz odpis w wysokości 6.962,45 zł środków trwałych nabytych w 2000r. Różnica w kwocie rocznego odpisu amortyzacyjnego wynika z faktu, iż uwzględniono lub skorygowano odpis amortyzacyjny w przypadku kilku środków trwałych nabytych w 2000r; -zaniżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 10.852,98 zł w wyniku zaksięgowania kwot wynagrodzeń niezgodnie z listami płac, tj. w miesiącu IX/2000 zaksięgowano kwotę 10.869,00 zł zamiast 11.002,32zł, natomiast w X/2000 nie zaksięgowano wynagrodzeń w wysokości 10.719,92 zł . Powyższym naruszono przepis § 11 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów; - zaniżenie kosztów o kwotę 2.354,60 zł w wyniku zaksięgowania w miesiącach VI - Xll/2000 składek ZUS (ubezpieczenie emerytalne, rentowe i wypadkowe oraz składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych) niezgodnie z kwotami należnymi i zapłaconymi, tj. w wysokości 10.504,96 zł. zamiast 12.859,56. Powyższym naruszono przepis § 11 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów; -zaniżenie kosztów reprezentacji i reklamy o kwotę 297,20 zł wskutek zaksięgowania kwoty 1.767,00 zł stanowiącej wartość netto z faktury zakupu nr [...] z dnia 19 listopada 2000r zamiast kwoty brutto 2.064,20 zł. Tymczasem w przypadku powyższego zakupu nie przysługiwało obniżenie podatku VAT. W takim zaś przypadku możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów podatku naliczonego zawartego w fakturze zakupu wynika z przepisu art. 23 ust.1 pkt 43 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Po uwzględnieniu opisanych wyżej nieprawidłowości wyliczenie dochodu Spółki A przedstawiało się, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., następująco: 847.266,39 zł 49.445.45 zł 896.711,84 zł 671.513,12 zł 46.124,76 zł - przychód wg p.k.pir. - przychód wynikający z faktur, niezaewidencjonowany w p.k.p.i.r, a wykazany w zeznaniu - przychód do opodatkowania - koszty wg zeznania - korekta kosztów dokonana przez organ l instancji (-) 46.124,76 zł, w tym zawyżenie kosztów (-) 15.465,72 zł; zawyżenie kosztów (-) 142,46 zł; zawyżenie kosztów (-) 45.765,42 zł; zaniżenie kosztów (+) 1.744,06 zł; zaniżenie kosztów (+) 10.852,98 zł; zaniżenie kosztów (+) 2.354,60 zł; zaniżenie kosztów (+) 297,20 zł 625.388,36 zł 271.323,48 zł 135.661,74 zł -koszty uzyskania przychodu -dochód -dochód przypadający na podatniczkę (50%) Mając na uwadze powyższe ustalenia za prawidłowe Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał określone przez organ l instancji na postawie art. 53a oraz 53 § 4 Ordynacji podatkowej organ l instancji odsetki w kwocie 15.240,00 zł od należnych do zapłaty kwot zaliczek, w deklaracjach PIT-5/00 podatniczka wykazała bowiem tylko zaliczki za m-ce I-III/00, wg ustaleń organu podatkowego zaliczki wystąpiły również w okresie I-III/00 oraz V-VI/00. Odnosząc się do zarzutów odwołania zauważył, iż zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o ustalenia dokonane w postępowaniu kontrolnym i podatkowym prowadzonym w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok. W uzasadnieniu decyzji dokonano oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego oraz wskazano dowody, którym nie dano wiary. Podkreślił, że przed wydaniem decyzji l instancji powiadomiono pełnomocnika o możliwości wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jednakże z prawa tego nie skorzystano. Podkreślił, iż w odwołaniu skarżąca podniosła, iż nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy, nie podała jednak jakie to okoliczności ani też jaki materiał dowodowy winien być jeszcze przebadany. Odnosząc się do niesprecyzowanych w odwołaniu w zakresie kosztów uzyskania przychodów stwierdził, iż dokonane w tym zakresie rozstrzygnięcie jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Zauważył, iż naczelną zasadą każdego postępowania jest zasada prawdy obiektywnej. Z zasady tej wynika nie tylko obowiązek organu administracyjnego do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych, ale także strony postępowania, aby w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami stworzyć obraz rzeczywisty i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Ponadto zgodnie z art. 122 i 187 ustawy Ordynacja podatkowa organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, wyjaśniono stan faktyczny na podstawie zebranego materiału dowodowego, a zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Kierując się wynikającą z art. 123 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zasadą czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu, pismem z dnia 29 sierpnia 2006r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wyznaczył w myśl art. 200 § 1 ww. ustawy termin do zapoznania się z całością materiału zgromadzonego w sprawie i zgłoszenia ewentualnych uwag. Zauważył, iż pomimo doręczenia pełnomocnikowi w dniu 31 sierpnia 2006r. przedmiotowego pisma, nie skorzystał on jednak z przysługującego prawa. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik T. K. w osobie adwokata M. S. wniósł o jej uchylenie oraz o wstrzymanie jej wykonania, podnosząc, iż została ona wydana z naruszeniem art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. W krótkim uzasadnieniu skargi wskazał, iż cały materiał dowodowy przedstawiony w decyzji "w dalszym ciągu wynika z ustaleń przeprowadzonych w innym postępowaniu", "niniejsze postępowanie formalnie przeprowadzone, oparte jest w dalszym ciągu na tożsamych ustaleniach, jako że całość materiału źródłowego nie została przebadana. Co za tym idzie brak jest możliwości dyskusji o faktach, które nie wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego". Zauważył, iż "właściwe ustosunkowanie się do materiału dowodowego możliwe jest po zapoznaniu się z materiałem źródłowym". Wniosek o wstrzymanie decyzji uzasadnił trudną sytuacją finansową związaną z rozwiązaniem Spółki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu decyzji. Prawomocnym postanowieniem z dnia 17 stycznia 2007r. WSA w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez T.K. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie 35.256,00 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania za 2000 r. w kwocie 15.240,00 zł od zaliczek, które nie zostały wykazane w deklaracji i zapłacone w trakcie roku podatkowego, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, iż T.K. w 2000r. prowadziła wspólnie z A. K. działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej A, w której wspólnicy posiadali 50% udziałów, a spółka A w dniu 20 czerwca 2000r. złożyła w US w G. deklarację rozliczeniową VAT-7 za miesiąc V 2000r., w której wykazała sprzedaż o ogólnej wartości 255.057 netto, w tym kwotę 212.162,62 zł (brutto 227.014 zł) wynikająca ze sprzedaży przy wykorzystaniu kasy fiskalnej. Następnie dokonała korekty bliżej nieokreślonego paragonu fiskalnego z dnia 13 maja 2000r. i złożyła deklaracje korygujące pierwotne rozliczenie poprzez zmniejszenie ogólnej sprzedaży netto do kwoty 64.116 zł, a US dokonał w oparciu o tą korektę zwrotu kwoty 6.484 zł na rachunek bankowy Spółki. Korekta ta w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej została następnie zakwestionowana przez organy podatkowe. Z akt administracyjnych wynika nadto, iż w zeznaniu rocznym PIT 36 za ten rok skarżąca min. dokonała odliczenia darowizn na rzecz ośrodków pomocy społecznej oraz kosztów reprezentacji i reklam nie uwzględniając ustawowego limitu tych odliczeń; wydatków poniesionych na będący w trakcie budowy nowy budynek i rozbudowę istniejącego już budynku, zaliczając je do środków trwałych; zastosowała nieprawidłowe stawki podatkowe przy odpisach amortyzacyjnych. W zeznaniu tym wykazała także część przypadającej jej stosownie do udziałów w Spółce przychodu tej Spółki w miesiącu maju 2000r., a obliczonego od kwoty wskazanej w powyższej korekcie. Ze złożonego przez pełnomocnika skarżącej w toku rozprawy w dniu 23 marca 2007r. oświadczenia wynika z kolei, że skarżąca kwestionuje zaskarżoną decyzję jedynie w części dotyczącej zaniżenia przychodu, które to zaniżenie, co wskazano wyżej, było następstwem zaniżenia przychodu Spółki w miesiącu maju 2000r. w związku z korektą paragonu z dnia 13 maja 2000r. Kluczowe znaczenie dla ustalenia spornej między stronami wysokości przychodu Spółki w maju 2000r., a w konsekwencji i przypadającego na skarżącą udziału w tym przychodzie, ma ocena zasadności dokonanej przez Spółkę korekty paragonu z dnia 13 maja 2000r., a oceny tej nie sposób dokonywać w oderwaniu od dokumentacji finansowej Spółki. W tej kwestii zwrócić uwagę należy na znajdującą się w aktach sprawy sporną korektę, paragon fiskalny z dnia 13 maja 2000r. – raport fiskalny okresowy za maj 2000r., a także 11 szt. paragonów fiskalnych sprzedaży towaru w maju 2000r., w tym 8 paragonów z dnia 13 maja 2000r. Ze spornej korekty wynika, że "wbito 16215 szt. po zł 14,0=227.014 zł, winno być 1622 szt. po zł 14,0=22708 zł", a w jej podsumowaniu wskazano kwotę 204.306 zł. Z kolei zestawienie wskazanych paragonów dowodzi, iż łączna sprzedaż towaru przez Spółkę w miesiącu maju 2000r., będąca wynikiem sumowania kwot sprzedaży z poszczególnych paragonów wynosi 227.014 zł, odpowiada ona więc wskazanej w paragonie – raporcie okresowym za maj 2000r. łącznej kwocie sprzedaży w tym miesiącu. Nadto żaden z paragonów sprzedaży z dnia 13 maja 2000r. nie wskazuje ilości sztuk sprzedaży 16215 po zł 14,00, którą to ilość następnie skorygowano na 1622 szt. po 14,00 zł. Suma taka nie wynika nawet z sumowania ilości sprzedanego towaru ze wszystkich paragonów fiskalnych dokumentujących sprzedaż w dniu 13 maja 2000r. Zgodzić się więc wypada z Dyrektorem Izby Skarbowej w Ł., iż paragony te nie zawierają takiej ilości sztuk sprzedanego towaru, jaką wskazano w korekcie, a z przemnożenia 16.215 x 14,00 zł wynika kwota 227.010 a nie jak podano kwota 227.014. Dane zawarte w korekcie nie znajdują więc potwierdzenia w dokumentacji podatkowej spółki. Dokonaną korektę uznać należy za niewiarygodną także z tego względu, że nie wskazano w niej nr korygowanego paragonu z dnia 13 maja 2000r., daty dokonania korekty ani podpisu dokonującego korekty. Powyższe okoliczności nie pozwalają więc uznać za zasadną dokonaną przez skarżącą korektę przychodu ze sprzedaży za maj 2000r., tym bardziej, że spółka na koniec tego miesiąca sporządziła raport okresowy sprzedaży, zaewidencjonowanej przy użyciu kasy fiskalnej, z którego wynika łączna sprzedaż za ten miesiąc brutto 227.014 zł, a sprzedaż ta, co wskazano wyżej, znajduje pełne odzwierciedlenie w załączonych kserokopiach paragonów fiskalnych z tego okresu. W tym stanie faktycznym słusznie organy obu instancji przyjęły, iż dokonana przez skarżącą korekta wysokości przychodu osiągniętego w Spółce stanowi naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991. o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Podkreślić też należy, iż skarżąca, a właściwie działający w jej imieniu pełnomocnik, ani w toku postępowania podatkowego, w szczególności zaś w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] nr [...], ani też w skardze nie podniósł analizowanej wyżej okoliczności. W odwołaniu, choć jego treść, zgodnie z art. 222 Op powinna min. określać istotę i zakres żądania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie, skarżąca ograniczyła swoje żądanie do gołosłownych twierdzeń nienależytego wyjaśnienia sprawy przez organ podatkowy oraz że "właściwe ustosunkowanie się do materiału dowodowego możliwe jest po zapoznaniu się z materiałem dowodowym", "szczegółowe ustosunkowanie się do poszczególnych zarzutów będzie przesłane w ślad za odwołaniem po otrzymaniu materiałów źródłowych w sprawie". Pomimo jednak zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy nie zapoznała się z aktami, nie podjęła nawet próby przejrzenia akt sprawy, nie nadesłała też owego szczegółowego ustosunkowania się do ustaleń organu pierwszej instancji. W skardze również stwierdziła, że "właściwe ustosunkowanie się do materiału dowodowego możliwe jest po zapoznaniu się z materiałem dowodowym", a zarzut wadliwego ustalenia wysokości przychodu podniosła dopiero w toku rozprawy sądowej w dniu 23 marca 2007r. Nie wskazała jednak nr owego paragonu z dnia 13 maja 2000r., nie przedstawiła żadnego dowodu, ani też chociażby okoliczności uprawdopodabniających fakt błędnego zaksięgowania sprzedaży w kasie fiskalnej, co z kolei skutkowało dokonaniem spornej korekty. W ocenie Sądu, gdyby istotnie fakt taki miał miejsce w rzeczywistości, to skarżąca zapewne podjęłaby wszelkie działania by go udowodnić. Wszak to strona jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą posiadała materiały źródłowe, a także pełną wiedzę o zdarzeniach mających miejsce w prowadzonej przez nią działalności. Nadto podatnik należycie dbający o swoje interesy współdziała z organem w wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w jego interesy leży bowiem wskazywanie konkretnych okoliczności sprawy, a także dowodów potwierdzających zasadność jego twierdzeń. Sąd nie podzielił też podniesionego w skardze zarzutu pełnomocnika skarżącej oparcia postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego T.K. w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 na wynikach postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za ten rok. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych, w szczególności zaś z pisma Naczelnika US w G. z dnia 16 września 2005r., wezwano skarżącą do przedłożenia wszystkich dokumentów dotyczących sprzedaży dokonywanej w ramach prowadzonej działalności za 2000r. oraz podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2000r., a dokumenty te (tj. chociażby wskazane wyżej paragony, liczne faktury sprzedaży, dowody wpłaty darowizn, deklaracje, komputerowy wydruk z kpir), zostały złożone, a następnie przedstawione Sądowi wraz ze skargą. Bezpodstawność tego zarzuty potwierdzają też znajdujące się w aktach sprawy protokoły kontroli podatkowej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r., tj. protokół sporządzony w dniu 12 czerwca 2000r. oraz w dniu 2 listopada 2004r. Nadto organy podatkowe prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie odwołują się w swoich rozstrzygnięciach do ustaleń wynikających z dokonanych przez nie własnych czynności dowodowych, nie zaś ustaleń wynikających z innego postępowania. Również w pozostałym niekwestionowanym przez T. K. zakresie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego i procesowego, które skutkowałoby uchyleniem decyzji. Ustalenia organów podatkowych znajdują potwierdzenie w przedłożonym Sądowi materiale dowodowym, a ich ocena jest prawidłowa i logiczna. Nadto w spełniającym wymogi art. 240 Op obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (podobnie jak i w decyzji pierwszoinstancyjnej) przedstawiono zarówno stan faktyczny sprawy, odrębnie dokonując ustaleń w zakresie przychodu i kosztów, jak i dokonano jego oceny w świetle mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych ze wskazaniem naruszenia konkretnego przepisu prawnego i jego wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego. Z tych względów Sąd podzielił zarówno rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, jak i argumentację organu podatkowego zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze fakt, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] nr [...] są zgodne z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.