I SA/Łd 198/11

Dnia 12 kwietnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2011 roku na rozprawie sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w łącznym zobowiązaniu pieniężnym od nieruchomości za rok 2010 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia K. P. wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2010 r. w kwocie 161 zł. W toku postępowania ustalono, że K. P. jest właścicielem nieruchomości położonej w P. przy ul. A 195 o łącznej powierzchni 0,0714 ha, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, na którą składają się: - działka nr 20/2 o powierzchni 0,0043 ha oznaczona jako "Bp", która należy do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych (zurbanizowane tereny niezabudowane), - działka nr 45/2 o powierzchni 0,0275 ha i nr 45/3 o powierzchni 0,0396 ha, obie oznaczone jako "Bi", czyli grunty zabudowane i zurbanizowane (inne tereny zabudowane). K. P. jest też właścicielem nieruchomości położonej w P. przy ul. A 197 o łącznej powierzchni 0,1048 ha, na którą składają się: - działka nr 46/1 o powierzchni 0,0468 ha oznaczona jako "S-RIIIb" oraz - działka nr 46/2 o łącznej powierzchni 0,0580 ha oznaczona jako "S-RIIIb" i jako"S-RIVb". Działki te należą do gruntów rolnych (sady) i w związku z tym podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Na wezwanie organu pierwszej instancji tj. Prezydenta Miasta P., K. P. złożył Informację w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2009 oraz Informację w sprawie podatku rolnego na 2009 r., potwierdzające powyższe ustalenia organu co do rodzaju i powierzchni nieruchomości stanowiących własność podatnika. Nakazem płatniczym z dnia [...] r. Prezydent Miasta P. ustalił K. P. wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym od nieruchomości położonej w P. przy ul. A 195 i 197 za 2010 r. w kwocie 161 zł (143 zł tytułem podatku od nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości położonej w P. przy ul. A 195 o łącznej powierzchni 714 m2 i 18 zł tytułem podatku rolnego od nieruchomości położonej w P. przy ul. P. 197 o łącznej powierzchni 0,1048 ha). Od tej decyzji K. P. złożył odwołanie, kwestionując w nim sposób ustalenia zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji SKO wskazało, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.; dalej w skrócie "u.p.r.") oraz ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej "u.p.o.l.") podatnikami, odpowiednio podatku rolnego i podatki od nieruchomości, są właściciele gruntów/nieruchomości. Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 u.p.r.), zaś opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 u.p.o.l.). W myśl art. 4 ust. 1 u.p.r. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: 1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; 2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. stanowi zaś, że podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia. Organ wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) "podstawę (...) wymiaru podatków i świadczeń (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów wynikało, że K. P. jest właścicielem nieruchomości położonej w P. przy ul. A 195 o łącznej powierzchni 714 m2 (działka nr 20/2, nr 45/2 i nr 45/3), a także nieruchomości położonej w P. przy ul. A 197 o łącznej powierzchni 0,1048 ha (działka nr 46/1 i nr 46/2). Organ odwoławczy powołał też art. 6c ust. 1 u.p.r., w myśl którego osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). W ocenie SKO powyższe przepisy, dane z ewidencji gruntów oraz złożone przez podatnika Informacje w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości na 2009 r. uprawniały organ pierwszej instancji do ustalenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w kwocie 161 zł. Na decyzję SKO podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Skarżący zarzucił w niej formalne i wybiórcze odniesienie się do odwołania i całkowite zignorowanie zakwestionowanego sposobu ustalania i wprowadzania zmiany podatku i jego wysokości. Podniósł, że Kolegium nie dopatrzyło się i nie uwzględniło naruszenia prawa przez Starostwo Powiatowe w P.i Urząd Miejski w P. polegającego na przeklasyfikowaniu prywatnych gruntów poza wolą i wiedzą właściciela oraz na złamaniu ustawowych procedur powiadamiania o tym właściciela i pozbawieniu go jakiejkolwiek możliwości oddziaływania na takie działania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyka problemu prawidłowości podstaw przyjętych przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący przede wszystkim neguje prawidłowość ewidencji z rejestru gruntów i wskazuje na zmuszenie Skarżącego i jego 84 – letniej matki przez organ podatkowy do złożenia zeznań w przedmiocie okoliczności, o których nie wiedział, a dotyczących zmian klasyfikacji w ewidencji gruntów. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 roku, nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z brzmienia powołanego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że podstawę wymiaru podatków - w tym podatku od nieruchomości - stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy więc podzielić stanowisko organu odwoławczego, że podatek od nieruchomości ustalany jest o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co do klasyfikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bardzo bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994 r., SA/Ka 2592/93, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94, por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, wyrok Wojewódzkiego Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1810/09). Trafnie zatem organy podatkowe wykazały, że zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 21 - Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawą wymiaru podatku są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a więc dane istniejące w dacie wydania decyzji podatkowej w okresie, którego decyzja ta dotyczy. Podkreślić więc jeszcze raz trzeba, iż organ podatkowy nie może przyjąć innej podstawy opodatkowania jak ta wynikająca ze wspomnianej ewidencji i jest nią związany do czasu zmiany danych tam zawartych. Wobec kategorycznej normy omawianego przepisu podważanie przez Skarżącego danych wynikających z ewidencji gruntów dla wymiaru podatku nie ma znaczenia. Jeżeli bowiem skarżący nie zgadza się z tymi danymi mając ku temu stosowne podstawy prawne i faktyczne, może dążyć jedynie do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i dopiero po jej dokonaniu może dojść do ewentualnej weryfikacji ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego. Należy zgodzić się z przyjętym w orzecznictwie poglądem, że skuteczne zakwestionowanie przez podatnika danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków wymaga wszczęcia przez tego podatnika procedury w celu zmiany zapisów w ewidencji i doprowadzenia do ich zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym (tak wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15.03.2006 r. I SA/Gd 348/04, wyrok NSA z 8.05.2002 r. IIISA 2466/01 LEX nr 77806). Obowiązek taki nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, iż z wiążącego charakteru danych ewidencyjnych wynika, że brak było podstaw prawnych dla czynienia w postępowaniu podatkowym ustaleń, które podważać miałyby treść tych danych, w szczególności, co do rodzaju użytków gruntowych będących w posiadaniu Skarżącego. Podnieść w tym miejscu należy, że organ podatkowy był uprawniony do wezwania do złożenia informacji (deklaracji) w sprawie podatku od nieruchomości i podatku rolnego na podstawie art. 274a Ordynacji podatkowej, ponieważ stosownie do art. 6 ust. 3 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 6a ust. 4 i 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym Skarżący jako właściciel nieruchomości zobowiązany jest do składania corocznych informacji podatkowych zawierających zmiany danych dotyczących nieruchomości. Nie naruszone zostało ponadto prawo Skarżącego do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 1 oraz art. 192 Ordynacji podatkowej). Biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności, Sąd stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły wysokość zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości na 2010 rok wobec K. P. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. P.Z-C.