I SA/Łd 198/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia 21 stycznia 2022 r. nr 1001-IOD-4.601.1.2021.3.U14.ALKO w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej wartość niezaewidencjonowanego przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za rok 2011 oraz określenia od tej kwoty ryczałtu oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 stycznia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: DIAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 5 listopada 2021 r., którą odmówiono uchylenia (po wznowieniu postępowania) decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 19 lutego 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew (dalej: NUS) z dnia 30 września 2015 r. określającą S. M.(dalej: skarżący) wartość niezaewidencjonowanego przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2011 r. w kwocie 74.700,00 zł i od tej kwoty ryczałt w wysokości 18.225,00 zł, z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia określonych w art. 240 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1540 ze zm., dalej jako:"O.p."). W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania wskazując, że NUS określił skarżącemu wartość niezaewidencjonowanego przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2011 r. w kwocie 74.700,00 zł i od tej kwoty ryczałt w wysokości 18.225,00 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi decyzją z dnia 19 lutego 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 313/16 oddalił skargę, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 3009/16 oddalił skargę kasacyjną. W dniu 9 sierpnia 2021 r. skarżący złożył na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją z dnia 19 lutego 2016 r. Postanowieniem z dnia 1 września 2021 r. DIAS na podstawie art. 241 § 1 w zw. z art. 243 § 1 i § 2 O.p. wznowił postępowanie w niniejszej sprawie. Następnie decyzją z dnia 5 listopada 2021 r. DIAS odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 19 lutego 2016 r., co zostało utrzymane w mocy decyzją z dnia 21 stycznia 2022 r. W skardze na tę decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji organu I instancji. Ponadto na podstawie art. 240 § 1, 2 i 3 O.p. wniósł o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 19 lutego 2016 r. z powodu istnienia przesłanek do jego wznowienia, a następnie umorzenia postępowania w całości. Ponadto skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga była bezzasadna. Na wstępie Sąd odniesie się do żądań skarżącego zawartych we piśmie z dnia 8 czerwca 2022 r., zawierającym wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę. W piśmie tym skarżący stwierdził, że oczekuje "wyczerpującego uzasadnienia odrzucenia każdego zarzutu sformułowanego w skardze, a wręcz odniesienia się do każdego akapitu skargi, abym mógł uwierzyć w to, że każdy sędzia ze składu orzekające się z nim zapoznał". Poza tym skarżący oświadczył, że oczekuje "oddzielnego komentarza (...) w sprawie obecności w składzie orzekającym sędzi WSA Joanny Grzegorczyk-Drozdy, która już orzekała w sprawie wydając wyrok, który niniejsze postępowanie stara się usunąć z obrotu prawnego". Ponadto, "zważywszy, że każda rozprawa powinna być rejestrowana, a ta na posiedzeniu niejawnym w szczególności" skarżący wniósł o przekazanie mu zapisu wideo i audio z rozprawy. Sąd wyjaśnia, że kwestie uzasadnienia wyroku sądowego reguluje art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Jak widać, Sąd nie musi odnosić się do każdego akapitu skargi, tak jak tego oczekuje skarżący, zwłaszcza w tych przypadkach, gdy decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym, a w skardze podano argumenty nadające się do rozpoznania (i rozpoznane) w postępowaniu w trybie zwykłym – tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie i o czym jeszcze będzie dalej mowa. Trzeba przy tym zaznaczyć, że treść uzasadnienia wyroku sądowego determinuje też art. 134 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga "w granicach danej sprawy" (art. 134 p.p.s.a.). Sąd nie może więc rozstrzygnąć o wszystkim, czego zażąda skarżący, ale ma się zająć tylko kontrolą tego aktu, który został wydany w danej sprawie i ocenić zarzuty kierowane pod adresem tego właśnie aktu. Zwraca się na to uwagę w orzecznictwie NSA podkreślając, że z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd pierwszej instancji jest związany "granicami sprawy", a niezwiązany jest wyłącznie "granicami skargi". Termin "granice sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (wyrok NSA z dnia 24 listopada 2021 r., III FSK 260/21, CBOSA). Przypomnijmy w związku z tym, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie była decyzja DIAS utrzymująca w mocy własną decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej tego organu z dnia 19 lutego 2016 r., która utrzymano w mocy decyzję NUS z dnia 30 września 2015 r. określającą skarżącemu wartość niezaewidencjonowanego przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2011 r. w kwocie 74.700 zł i od tej kwoty ryczałt w wysokości 18.225 zł. Decyzja DIAS została wydana po przeprowadzeniu wznowionego na żądanie skarżącego postępowania w sprawie zakończonej wspomnianą decyzją utrzymującą w mocy decyzję wymiarową. Spór w sprawie zakończonej decyzją wymiarową z dnia 30 września 2015 r., a następnie utrzymującą ją w mocy decyzją DIAS z dnia 19 lutego 2016 r., dotyczył zaliczenia przez organy podatkowe do przychodu z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej kwot z tytułu sprzedaży motocykli. Decyzja DIAS z dnia 19 lutego 2016 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 313/16 oddalił skargę skarżącego. Wniesiona od tego wyroku skarga kasacyjna skarżącego została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. akt II FSK 3009/16. W wyrokach tych stwierdzono, że organy podatkowe prawidłowo oceniły na podstawie zebranego materiału dowodowego, że w roku 2011 skarżący równolegle ze zgłoszoną do opodatkowania działalnością w zakresie naprawy i konserwacji pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli (działalność tę skarżący prowadził między 1 stycznia a 30 listopada 2011 r.), prowadził również działalność handlową polegającą na sprzedaży motocykli. Sam fakt ich sprzedaży był okolicznością niesporną. Sporne było natomiast to, czy przychody z tej sprzedaży należało uznać za przychody z działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sądy obu instancji stwierdziły, że Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi prawidłowo zinterpretował przepisy mające zastosowanie w sprawie wskazując, po pierwsze, że działalność gospodarcza to zjawisko obiektywne, co należy rozumieć w ten sposób, że ocena czy dany podmiot wykonuje taką działalność zależy od obiektywnych okoliczności, a nie od subiektywnego przekonania podatnika. O tym, że dana osoba nie prowadzi działalności gospodarczej nie przesądza brak zgłoszenia zamiaru jej wykonywania do ewidencji działalności gospodarczej, lecz to czy np., prowadzi działalność handlową, czy też nie. Po drugie, definicja działalności gospodarczej pozwala na wyróżnienie kilku elementów tworzących to pojęcie, a mianowicie jest to działalność zarobkowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, a także prowadzona we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek. W ocenie sądów, organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że w latach 2007-2012 podatnik nabył względnie wytworzył i zarejestrował 62 motocykle. Organ I instancji podkreślił, że pierwsze motocykle podatnik zgłosił do rejestracji w roku 2008 (2 motocykle). W kolejnym roku był to jeden motocykl, w roku 2010 - 2 motocykle, w 2011 r. było ich 6, a w 2012 r. - 7, co świadczy o tym, że ich liczba w kolejnych latach się zwiększała. W latach 2009-2012 skarżący sprzedał 15 motocykli. Najwięcej w roku 2011 - 9 sztuk, w tym 6 typu SAM. Zdaniem sądów, powyższe świadczy o tym, że w 2011 r. skarżący kupując (rejestrując) działał jak typowy handlowiec. Po drugie, fakt iż w roku 2011 skarżący zarejestrował więcej motocykli niż w latach poprzednich przeczy argumentacji podniesionej w skardze, zgodnie z którą w 2011 w następstwie wypadku skarżący wyprzedawał swoje motocykle w obawie o zdrowie i życie syna. Nie była to zatem wyprzedaż majątku osobistego, lecz działalność handlowa polegająca na kupowaniu względnie montowaniu i sprzedaży motocykli. Sądy uznały, że o takim właśnie charakterze tej sprzedaży świadczy fakt, że wszystkie motocykle z wyjątkiem dwóch, zostały sprzedane w krótkim czasie od ich nabycia lub rejestracji, od 13 do 124 dni. Sądy stwierdziły dalej, że nabywanie (montaż i rejestracja), a następnie sprzedaż motocykli miały charakter czynności powtarzalnych i zaplanowanych, a nie przypadkowych, sporadycznych. W ocenie sądów, nie były przekonujące argumenty skarżącego, iż brak zewnętrznych oznak prowadzenia działalności handlowej, tj. brak salonu czy stałego miejsca sprzedaży, brak szyldów, reklam, ulotek, świadczy o tym, że nie prowadził działalności handlowej, bowiem zewnętrzne cechy wykonywania działalności handlowej nie mają decydującego znaczenia. Po pierwsze, skarżący dokonywał sprzedaży motocykli za pośrednictwem portalu aukcyjnego. To ów portal był "salonem sprzedaży" skarżącego. Prowadząc sprzedaż poprzez sieć internetową zbędne było stałe miejsce dokonywania sprzedaży, jak również jego oznaczenia w postaci szyldów, reklam czy ulotek. Brak tych ostatnich nie miał również decydującego znaczenia z uwagi na przedmiot sprzedaży. Ulotki zachęcające nabywcę towaru do ponownej transakcji mają sens w przypadku towarów, które nabywa się ponownie w krótkim czasie. W przypadku sprzedaży motocykli wręczanie ulotek zachęcających do zawarcia ponownej transakcji, nie ma racjonalnego uzasadnienia. Nie sposób bowiem oczekiwać, że nabywca w krótkim czasie będzie zamierzał kupić kolejny motocykl. Prowadząc sprzedaż motocykli przez internet skarżący nie potrzebował ani specjalnego miejsca sprzedaży ani wydania towaru. Motocykl mógł zostać wydany w dowolnym miejscu, np. miejscu zamieszkania skarżącego bądź nabywcy. Reasumując sądy uznały, że organy podatkowe wydając decyzję wymiarową nie naruszyły przepisów postępowania podatkowego. Za niezasadny uznano zarzut skarżącego wykorzystania w postępowaniu podatkowym pism organów statystycznych, bo organy podatkowe wystąpiły do organów statystycznych w celu ustalenia stawki podatku właściwej dla sprzedaży motocykli, zatem w celu ustalenia istotnej dla sprawy okoliczności. Powołanych wyroków WSA i NSA i przedstawionej w ich uzasadnieniach argumentacji skarżący zdaje się nie dostrzegać, usiłując doprowadzić do eliminacji z obrotu prawnego decyzji wymiarowej w trybach nadzwyczajnych. Uprzednio złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej (skarga na decyzję DIAS o odmowie stwierdzenia nieważności została oddalona wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 8 kwietnia 2021 r., I SA/Łd 147/21), następnie zaś złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. We wniosku o wznowienie postępowania jako podstawy wznowienia skarżący wskazał okoliczności wymienione w art. 240 § 1 pkt 1, 5 i 6 O.p., a więc: fałszerstwo dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne (pkt 1), wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję (pkt 5) i wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6). W pismach procesowych w toku postępowania podatkowego, jak i później w skardze, skarżący opisywał po raz kolejny jego "batalię" z organami podatkowymi (w skardze opis ten zatytułowano "prolog"). W odniesieniu do przesłanek wznowienia podał, że "pominięcie znoszonych przez Stronę kluczowych dowodów w sprawie było celowym fałszowaniem postępowania dowodowego w celu uwiarygodnienia innych dowodów, które w takiej sytuacji trudno uznać za wiarygodne, nazywając je wprost fałszywymi"; "przedstawienie przez organ podatkowy jednego dowodu przy celowym pominięciu drugiego, przedstawionego, wnioskowanego przez Stronę, stanowi postawę do uznania przedstawionych przez organ podatkowy dowodów za fałszywe!" (s. 4-5 skargi). W odniesieniu do drugiej z podanych przesłanek (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.) skarżący wskazał, że "jedną z nowych okoliczności wypełniającą treścią zapisy art 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nieznaną Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Łodzi jako organowi, który wydał decyzję będącą przedmiotem wniosku o wznowienie jest zaniedbanie Naczelnika Urzędu Skarbowej Łódź-Widzew sugerowanego przeze mnie: przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, kontrolerów fundacji [...]" sprawujących nadzór nad prawidłowym wykorzystaniem przyznanych, unijnych środków pomocowych. Kontrole te obejmowały m. in zakres prowadzonej przeze mnie w roku 2011 działalności gospodarczej i wykluczyły jej jakikolwiek związek z wytwarzaniem i sprzedażą motocykli! Zważywszy, że: jest to nowa okroczność faktyczna nieznana Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, który wydał skarżoną o wznowienie decyzję; jest istotna dla sprawy, tzn. mogąca mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; była nieznana Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, który wydał skarżoną o wznowienie decyzję z 19 lutego 2016 roku; dowody zgromadzenie przez kontrolerów fundacji "[...]" istniały w dniu wydania decyzji; wydaje się oczywistym, że oczekuję na jej podstawie uwzględnienia złożonej Skargi" (s. 10 skargi). Ponadto za kolejną nową okoliczność faktyczną skarżący uznał sfałszowanie materiału dowodowego przez NUS oraz brak rozstrzygnięcia przez NUS zasadniczego przedmiotu sporu w postępowaniu podatkowym jakim była modyfikacja podstawy powstania zobowiązania podatkowego z odpłatnego zbycia rzeczy ruchomych, na zbycie w ramach działalności gospodarczej (s. 10-11 skargi). Jak wynika z tej argumentacji, skarżący kwestionował kompletność materiału dowodowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wymiarową. Organ przeanalizował te przesłanki i słusznie stwierdził, że powołując się na przesłankę z art. 240 § 1 pkt 1 O.p. nie można skutecznie negować ustaleń faktycznych dokonanych w ramach postępowania wymiarowego (w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych), jeżeli nie wskaże się konkretnego dowodu wykorzystanego w postępowaniu zwykłym, który okazał się fałszywy. Fałsz dowodu - co do zasady - powinien być stwierdzony orzeczeniem sądu. Tymczasem żadne okoliczności rozpoznanej sprawy (w tym również i te wskazane przez skarżącego w pismach procesowych) nie wskazują na wystąpienie takiej sytuacji. Organ nie stwierdził więc, bo nie miał ku temu podstaw, wystąpienia przesłanki wynikającej z art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Odnosząc się do drugiej przesłanki organ wyjaśnił, że o zaistnieniu podstawy wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. można mówić jedynie wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji. Jak słusznie stwierdził, opisane przez skarżącego okoliczności faktyczne nie wypełniają treści przepisu. Sąd w pełni podziela pogląd organu, że przywołana przez skarżącego okoliczność rzekomego "poświadczenia nieprawdy" przez NUS nie nosi cech żadnej z tychże przesłanek. Skarżący wskazywał bowiem, że NUS potwierdził nieprawdę co do istnienia deklaratoryjnego rozstrzygnięcia o rozszerzeniu zakresu prowadzonej przez skarżącego w 2011 r. działalności gospodarczej, gdyż w ocenie skarżącego sankcyjna decyzja konstytutywna nie jest takim rozstrzygnięciem. Skarżący zupełnie ignoruje przy tym treść decyzji wymiarowej i decyzji odwoławczej oraz treść wyroków sądowych wydanych w sprawie ze skargi na decyzję wymiarową, w których wskazano wyraźnie, że ocena, czy określona aktywność podatnika stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu u.p.d.o.f. ma charakter obiektywny – jeśli spełnia ona warunki wynikające z art. 5a pkt 6 ustawy to to przesądza o gospodarczym charakterze działalności, a co za tym idzie przypisaniu przychodów wynikających z takiej działalności do określonego źródła przychodu. Organ przypomniał, że na taką ocenę nie ma wpływu subiektywna ocena podatnika, że dana działalność nie stanowi działalności gospodarczej, oświadczenie, że nie prowadzi się jej w określonym zakresie bądź nie zgłasza się obowiązku podatkowego, czy też nie wykazuje w Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej (określonego rodzaju kodu PKD). W tej sprawie organy podatkowe (co zostało potwierdzone przywołanymi wcześniej wyrokami sądów administracyjnych) ponad wszelką wątpliwość udowodniły, że skarżący sprzedawał motocykle w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, tym samym, zobowiązane były w myśl art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. nr 144, poz. 930 ze zm.) do określenia skarżącemu wartości niezewidencjonowanego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przychodu i określenia od niego ryczałtu. Sąd po raz kolejny przypomina, że kwestia ta nie jest nowa – bo była przedmiotem oceny dokonanej przez WSA w Łodzi w wyroku z dnia 9 czerwca 2016 r. I SA/Łd 313/16 (którym oddalono skargę skarżącego), jak i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2017 r. II FSK 3009/16 (którym oddalono skargę kasacyjną skarżącego). Organ słusznie stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły więc nowe okoliczności faktyczne lub dowody odpowiadające warunkom z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Do kwestii wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu skarżący w skardze się nie odniósł, natomiast Sąd stwierdza, że również i taka okoliczność nie wystąpiła. Jak z tego wynika, skarga była bezzasadna. Na koniec, odnosząc się do wniosku skarżącego o przekazanie mu zapisu wideo i audio z rozprawy Sąd stwierdza, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a nie na rozprawie, co jest zgodne z treścią art. 15zzs[4] ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095). Jak wynika z powołanego przepisu, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 1). W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W orzecznictwie sądowym wypracowanym na tle tego przepisu przyjmuje się, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a aktualnie istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań ustawy COVID-19 w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości (zob. też uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., II OPS 1/20, CBOSA). W rozpoznanej sprawie skarżący wnosił o przeprowadzenie rozprawy. W związku z tym Z-ca Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi zarządzeniem z dnia 30 marca 2022 r. wyznaczył rozprawę zdalną, prosząc skarżącego o podanie informacji, czy posiada możliwości techniczne uczestnictwa w niej oraz o podanie w terminie 7 dni adresu elektronicznego na platformie ePUAP w celu doręczenia korespondencji związanej z uczestnictwem w rozprawie zdalnej. W zarządzeniu pouczono strony, że w braku takiego oświadczenia sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne stosownie do treści art. 15zzs[4] ust. 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19. Skarżący na to pismo nie odpowiedział, w związku z czym zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2022 r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Wniosek skarżącego o przekazanie mu zapisu rozprawy nie mógł więc być uwzględniony, bo sprawa była rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a przepisy prawa nie przewidują powinności, ani nawet możliwości rejestracji takich posiedzeń. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji (art. 151 p.p.s.a). db