I SA/Łd 207/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda (spr.) Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jawnej w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2009 r. oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] Nr [...] orzekającą o solidarnej ze spółką A Spółka Jawna i pozostałymi wspólnikami odpowiedzialności K. S. za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od stycznia do maja 2009r. w kwocie 185.984 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 41.318zł oraz kosztami egzekucyjnymi w wysokości 8.054,45 zł. W uzasadnieniu tej decyzji podał, iż w decyzji organu pierwszej instancji wyjaśniono przede wszystkim, że w okresie od 17 lutego 1998 r. do 31 lipca 2008 r. wspólnikami A Spółka Jawna byli K., M. i A. S., zaś od 1 sierpnia 2008 r. – K. i M. S.. Spółka ta dnia 13 września 2010 r. posiadała zaległości w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 185.984 zł. Kwota tych zaległości wynikała ze złożonych przez spółkę, a niezrealizowanych deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące w tym okresie. Organ zaznaczył jednak, że na poczet deklarowanej za styczeń 2009 r. kwoty podatku dwoma postanowieniami z 3 listopada 2010 r. zaliczył łącznie 1.951 zł. Wobec braku wpłat należności wynikających z powyższych deklaracji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wystosował do spółki upomnienia, w których wezwał do uregulowania tych należności, a następnie wystawił pięć tytułów wykonawczych, które następnie skierował do przymusowej realizacji. W toku postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia rachunku bankowego spółki, przy czym czynność ta ostatecznie okazała się bezskuteczna. Wobec tego organ pierwszej instancji uznał, że zachodzą przesłanki przewidziane przez ustawodawcę w art. 115 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej Op, i orzekł o odpowiedzialności K. S. za zaległości wskazanej spółki. Dalej podniósł, iż w odwołaniu pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie – uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Decyzji tej zarzucił naruszenie: – art. 18a Op, poprzez wydanie decyzji przez niewłaściwy miejscowo organ podatkowy, – art. 108 § 4 Op poprzez przyjęcie, że egzekucja skierowana wobec spółki okazała się całkowicie bezskuteczna, mimo że spółka posiada jeszcze wierzytelności, – art. 115 § 1 i art. 108 § 1 Op poprzez przyjęcie, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o solidarnej odpowiedzialności podatnika za zaległości podatkowe spółki. Ponadto pełnomocnik zarzucił nieuwzględnienie faktu, że w spółce zabezpieczono, a następnie wyegzekwowano kwotę ponad 2,5 min zł w ramach prowadzonej egzekucji przez Dyrektora Izby Celnej w Ł., z tytułu trzech nieprawomocnych decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, że ustalony stan faktyczny dawał pełne prawo organowi pierwszej instancji zastosowania art. 155 i art. 108 § 3 Op, tj. orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności strony za zobowiązania spółki. Organ odwoławczy podkreślił, że strona nie neguje podstawowych w sprawie faktów, tj. tego, że spółka A złożyła deklaracje VAT-7 za poszczególne miesiące od stycznia do maja 2009 r., w których wykazała do wpłaty podatek w ogólnej kwocie 187.935 zł, że powyższych zobowiązań nie regulowała, a także, że wierzyciel podjął, na podstawie sukcesywnie wystawianych tytułów wykonawczych, czynności egzekucyjne przeciwko tej spółce. Ustosunkowując się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ drugiej instancji wskazał po pierwsze, że – wbrew poglądom strony skarżącej – kwestionowana decyzja została wydana przez właściwy w sprawie organ podatkowy. Dyrektor wyjaśnił, że wprawdzie spółka A zmieniła adres siedziby i podlega obecnie innemu organowi podatkowemu, to jednak biorąc pod uwagę treść art. 18b Op, dotychczasowy organ podatkowy zachował swą właściwość. Postępowanie w sprawie wszczęto bowiem kilka miesięcy przed podjęciem przez wspólników spółki uchwały o zmianie siedziby spółki i ujawnieniem tego faktu w rejestrze sądowym. Po drugie, zdaniem organu odwoławczego, na możliwość orzeczenia o odpowiedzialności strony za zobowiązania spółki nie miał żadnego wpływu fakt zabezpieczenia roszczeń Skarbu Państwa wobec spółki na kwotę ponad 2,5 mln zł. Nie miała również znaczenia okoliczność, że do czasu zajęcia rachunków bankowych spółka terminowo regulowała wszystkie należności publicznoprawne. Dyrektor podkreślił, że przepisy mające zastosowanie w sprawie nie stawiały przed organami podatkowymi innych wymogów niż posiadanie przez spółkę zaległości podatkowych. Istnienie takiej zaległości było zaś bezsporne. W szczególności, możliwość orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólnika spółki jawnej ze spółką nie była uwarunkowana przez ustawodawcę uprzednią bezskutecznością prowadzonego wobec spółki postępowania egzekucyjnego. Od takiej bezskuteczności uzależniona była natomiast, zgodnie z art. 108 § 4 Op, możliwość późniejszego przeprowadzenia egzekucji z majątku wspólnika, co do którego orzeczono o solidarnej odpowiedzialności ze spółką. W skardze na tą decyzję K. S. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania ewentualnie – przekazanie do ponownego rozpoznania temu organowi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji tej zarzuciła naruszenie przepisów: 1) art. 122 Op polegające na: a) nie podjęciu wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nie przeprowadzeniu dowodów z opinii biegłego w celu weryfikacji podpisów zamieszczonych na protokołach przesłuchania świadków z podpisami widniejącymi na zakwestionowanych oświadczeniach w sytuacji, gdy możliwość taka istniała i istnieje, b) przyjęciu przez organ w postępowaniu dowodowym biernej postawy, podczas gdy organ powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, 2) art. 187 § 1 Op, poprzez prowadzenie postępowania ukierunkowanego na z góry założony cel i gromadzenie tylko tych dowodów, które ten cel przybliżają pomijając inne dowody, 3) art. 191 Op, poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych czynności, aby ustalić prawdziwy stan faktyczny, a tym samym dokonanie przez organ dowolnych ustaleń faktycznych znajdujących potwierdzenie w niekompletnym materiale dowodowym. W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, iż stan faktyczny nie budzi wątpliwości, niemniej ocena prawna dokonana przez Dyrektora Izby Skarbowej budzi uzasadnione zastrzeżenia. Zdaniem strony, niniejsze postępowanie zostało wszczęte co najmniej przedwcześnie, są bowiem takie okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od jego wszczęcia. Zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 czerwca 1986 r. (sygn. akt III SA 1123/85, ONSA 1987/2 poz. 45), nawet w wypadku wystąpienia ustawowych przesłanek orzekania o odpowiedzialności podatkowej, organ podatkowy – stosownie do art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (obecnie art. 108 § 1 Ordynacji podatkowej) – może odstąpić od orzeczenia o tej odpowiedzialności. Sytuacja taka – zdaniem strony – jest uzasadniona okolicznościami niniejszej sprawy, skoro spółce zabezpieczono w gotowce oraz w wyniku licytacji ruchomości ponad 2,5 mln zł z nieprawomocnych trzech decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. Postępowania odwoławcze nadal trwają, stąd nie można wykluczyć, że wyegzekwowane środki pieniężne wrócą na rachunek bankowy spółki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 z póź. zm.), zwanej dalej Op. Warunki i zakres odpowiedzialności podatkowej wspólnika spółki jawnej ustawa ta reguluje w art. 115 Op. Zgodnie z przepisem § 1 tegoż przepisu wspólnik spółki jawnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki. Wskazany przepis stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie, gdy był on wspólnikiem. Za zobowiązania podatkowe powstałe, na podstawie odrębnych przepisów, po rozwiązaniu spółki odpowiadają osoby będące wspólnikami w momencie rozwiązania spółki (§ 2). Na gruncie tego przepisu przesłankami odpowiedzialności są więc posiadanie statusu wspólnika lub byłego wspólnika spółki jawnej; istnienie zaległości podatkowej spółki, wynikających z jej działalności; powstanie zaległości spółki w okresie posiadania przez osobę trzecią statusu wspólnika (§ 1 i § 2 zdanie pierwsze). Określenie wysokości zobowiązania spółki z tytułu zobowiązań podatkowych, powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 Op, a więc tak jak w niniejszej sprawie, nie wymaga przy tym uprzedniego wydania decyzji wymiarowej (§ 4 w zw. z art.108 § 2 pakt 2 lit.2 Op). Odpowiedzialność ta jest konkretyzowana w decyzji po przeprowadzeniu postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej (art. 108 § 1 i § 2 Op). Decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej ma charakter konstytutywny, co oznacza, że jest ona źródłem powstania po stronie osoby trzeciej odpowiedzialności za cudzy dług. Na podstawie art. 107 § 1 Op za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem również osoby trzecie, solidarnie z podatnikiem. Zasada ta znajduje potwierdzenie także w art. 22 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm.), zgodnie z którym każdy wspólnik spółki jawnej odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką. Na gruncie tych przepisów zasadniczą sporną między stronami kwestią jest obciążenie skarżącej odpowiedzialnością za zobowiązania spółki jawnej w sytuacji gdy spółce zabezpieczono w gotówce i w drodze licytacji kwotę 2,5 mln z nieprawomocnych decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, postępowania odwoławcze od tych decyzji nadal trwają i nie można wykluczyć, że wyegzekwowane pieniądze wrócą na rachunek spółki, a organ nawet w przypadku zaistnienia przesłanek odpowiedzialności może odstąpić od jej orzeczenia. Skarżąca uważa, że w takiej sytuacji nie powinna być obciążona odpowiedzialnością. Z tym stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić. Po pierwsze, z przepisów art. 108 i art. 115 Op wprost wynikają przesłanki odpowiedzialności wspólnika za zobowiązania spółki jawnej, wśród nich, wyżej wskazanych, nie ma przesłanki winy w powstaniu zaległości, dlatego nie ma znaczenia ustalenie przyczyn powstania zaległości. Ordynacja podatkowa, jak przyjmuje orzecznictwo sądowe, nie przewiduje negatywnych przesłanek odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania spółki jawnej, jak i prawa osoby trzeciej do ubiegania się o wyłączenie lub ograniczenie jej odpowiedzialności. Odpowiedzialność majątkowa wspólników spółki jawnej jest też niezależna od tego, który ze wspólników jest odpowiedzialny za zaległości podatkowe spółki. Z faktu, iż jest to odpowiedzialność solidarna wynika, że jest ona także niezależna od wysokości wkładów poszczególnych wspólników, co oznacza, iż organ podatkowy może orzec o odpowiedzialności wspólnika za pełną kwotę zaległości podatkowej (por.: wyrok NSA z dnia 22 listopada 2001 r., I SA/Kr 1859/99, "Serwis Podatkowy" 2003, nr 7,s.11; wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 czerwca 2004 r., III SA 47/03, "Monitor Podatkowy" 2004, nr 9, s.47; wyrok NSA z dnia 1 września 2000 r., III SA 1456/99, "Serwis Podatkowy" 2003, nr 7, s.9; wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 stycznia 2004r., I SA/Łd 1274/02, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2008r., III SA/GL 825/07; R. Mastalski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wrocław 2007, s. 510 i nast.). Bez znaczenia pozostaje także stopień zaangażowania poszczególnych wspólników w działalność spółki i przyczynienie się do powstania zaległości podatkowych (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 października 2007r., I SA/Ol 182/06, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 maja 2008r., III SA/GL 1649/07). W konsekwencji więc podniesiony w skardze argument o zabezpieczeniu środków pieniężnych spółki z nieprawomocnych i nieprawidłowych decyzji oraz możliwość egzekucji zaległości z tych środków po uchyleniu tych decyzji nie mogło mieć wpływu na wynik oceny zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, w sprawie organy podatkowe wykazały istnienie niekwestionowanych w skardze przesłanek materialnych odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki jawnej, określonych w art. 115 Op, a wymienionych na wstępie niniejszych rozważań. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że spółka jawna nie uregulowała wynikających ze złożonych deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące od stycznia do maja 2009r. zobowiązań, a na poczet zaległości za styczeń zaliczono kwotę pochodzącą z wpłat dokonanych przez Izbę Celna w Ł. w wysokości 1.624 zł. Skarżąca wraz z M. S. była, co wynika z akt rejestracyjnych, jej wspólnikiem od dnia 1 sierpnia 2008r. i jest nim do chwili obecnej. Oznacza to, iż w okresie kiedy powstały sporne zaległości, jak i w dacie upływu terminu ich płatności, skarżąca była wspólnikiem spółki jawnej, a zatem jest osobą odpowiedzialną za zobowiązania spółki. Osobą z nią solidarnie odpowiedzialną ze spółką jest również M. S., w stosunku do którego została podjęta w tej samej dacie, co jest Sądowi znane z urzędu (I SA/Łd 206/12), analogiczna decyzja jak w niniejszej sprawie. Oznacza to objęcie odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki A wszystkich jej wspólników. Podnieść nadto należy, iż w myśl wskazanego na stronie 3 zaskarżonej decyzji przepisu art. 108 § 2 Op orzekanie o odpowiedzialności osoby trzeciej musi być poprzedzone postępowaniem wymiarowym w stosunku do podatnika. Zasada ta doznaje jednak wyłomu w art. 108 § 3 Op. Zgodnie z tym przepisem w razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i decyzji, o której mowa w art. 53a. Oznacza to, że w przypadku gdy organ nie kwestionuje samoopodatkowania i wcześniej wystawił tytuł wykonawczy na podstawie deklaracji podatnika (jak w niniejszej sprawie), połączenie postępowania wymiarowego i postępowania o odpowiedzialności osób trzecich staje się zbędne. Prowadziłoby bowiem do możliwości wystawiania dwóch tytułów wykonawczych, dotyczących tego samego zobowiązania podatkowego. Zauważyć również należy, iż orzeczenie o odpowiedzialności wspólników za zaległości podatkowe spółki osobowej dokonane na podstawie art. 115 Op, różni się w istotny sposób od orzeczenia o odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe osoby prawnej (art. 116 Op), które uzależnione jest od ustaleń w zakresie wymaganych prawem przesłanek pozytywnych i negatywnych. W myśl art. 116 § 1 bowiem za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, ale tylko wówczas jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Tymczasem przepis art. 115 Op formułujący zasadę odpowiedzialności m.in. wspólników spółek jawnych nie zawiera takiego wymogu. Podkreślić należy również, że art. 108 § 4 Op, zgodnie z którym egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna - nie stanowi odpowiednika przytoczonego wymogu z art. 116 § 1. Zasadę tę potwierdza również art. 31 § 1 Kodeksu spółek handlowych, zgodnie z którym wierzyciel spółki może prowadzić egzekucję z majątku wspólnika w przypadku, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna (subsydiarna odpowiedzialność wspólnika). Jednakże na podstawie § 2, przepis § 1 nie stanowi przeszkody do wniesienia powództwa przeciwko wspólnikowi, zanim egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna. Należy więc wyraźnie odróżnić możliwość wydania rozstrzygnięcia w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej od możliwości jego realizacji w myśl art. 108 § 4 Op. Przepis ten wprowadza ograniczenie, powodujące, że do czasu skutecznego wykazania bezskuteczności egzekucji wobec spółki, orzeczenie o odpowiedzialności osoby trzeciej nie może być wykonane, co nie oznacza jednak, że nie może zostać wydane. Orzeczenie o odpowiedzialności wspólników za zaległości podatkowe spółki osobowej nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia jakichkolwiek innych spraw dotyczących majątku spółki i nie wymaga przeprowadzania dowodów na tę okoliczność. Jak trafnie podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej, przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie, nie stawiały przed organami podatkowymi innych wymogów niż posiadanie przez spółkę zaległości podatkowych, a istnienie takich zaległości było bezsporne. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia wskazanych w skardze przepisów procesowych, tj. art. 122 Op, wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej, gdyż z akt sprawy wynika, że organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nie naruszono także zasad: zupełności postępowania podatkowego (art. 187 Op) i swobodnej oceny dowodów (art. 191), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organy wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, zaś przyjęte rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy okoliczności, jakimi było ustalenie istnienia niezapłaconych zaległości i osób, będących wspólnikami w czasie powstania tychże zaległości, zostały, jak już wykazano, w sposób niebudzący wątpliwości ustalone. Zwrócić również należy uwagę na to, iż skarżąca, stawiając zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawa procesowego, jednocześnie w uzasadnieniu skargi przyznała, iż "stan faktyczny nie budzi wątpliwości", a jedynie jego ocena. Nie sposób też zrozumieć jakich to uchybień dopuścił się organ w zakresie dowodu z opinii biegłego w celu weryfikacji podpisów świadków, skoro w niniejszej sprawie, gdzie w istocie decydujące były dowody z dokumentów, tego rodzaju dowody nie były przeprowadzane, a co istotniejsze nie były nawet konieczne dla jej rozpoznania. Kwestionowane rozstrzygnięcie zapadło więc w oparciu o prawidłowo, w ocenie Sądu, ustalony stan faktyczny oraz na podstawie obowiązujących i prawidłowo, jak wskazano wyżej, zinterpretowanych przepisów prawa. Organy prawidłowo zebrały materiał dowodowy, a ocena tego materiału jest logiczna, organy wywiodły prawidłowe wnioski, nie przekroczyły zasady swobodnej oceny dowodów. Wyjaśniły też zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, zgodnie z zasadą przekonywania stron (art. 124 i art. 210 § 4 Op). Okoliczność, iż strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Kontrolując zaskarżoną decyzję poza zarzutami skargi Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów prawa, w szczególności zarzucanych w odwołaniu przepisów o właściwości organów. Wprawdzie po wszczęciu postępowania w tej sprawie spółka zmieniła swoją siedzibę, skutkującą co do zasady zmianą właściwości organu, niemniej jednak na mocy art. 18b Op organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej pozostają właściwe w sprawie, której to postępowanie lub kontrola dotyczy, chociażby w trakcie postępowania lub kontroli nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę właściwości. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił. A.D. ----------------------- 1