I SA/Łd 211/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: Starszy asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającą Spółce z o.o. "A" zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. w kwocie 202.769 zł i określił to zobowiązanie w wysokości 144.503 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy podał, że po przeprowadzonej kontroli w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r., organ kontroli skarbowej wydał wyżej wskazaną decyzję, którą określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. w kwocie 202.769 zł, tj. w kwocie wyższej od zadeklarowanej w zeznaniu CIT-8 o 1.150 zł. Zwiększenie zobowiązania nastąpiło na skutek zawyżenia przez Spółkę kosztów uzyskania przychodów poprzez zaliczenie do nich należność nieściągalnych w wysokości obejmującej podatek od towarów i usług (brutto). Organ kontroli skarbowej wyłączył z kosztów podatkowych kwotę stanowiącą różnicę między wartością brutto, a netto tych należności. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, w którym zażądała jej uchylenia Zarzuciła naruszenie zasad ogólnych Ordynacji podatkowej sprecyzowanych w: art. 120 - przez niezgodną z ich treścią interpretację przepisów powołanych w decyzji, art. 121 § 1 i art. 122 - przez nieobiektywną ocenę stanu faktycznego i dowodów oraz rozstrzyganie wszelkich wątpliwości w ustalonym stanie faktycznym na niekorzyść podatnika, a także przepisów art. 180, art. 187 § 1 i § 3, art. 191 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu odwołania Spółka wniosła o uwzględnienie ustaleń zawartych w decyzji organu kontroli skarbowej określającej Spółce wysokość nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za poszczególne miesiące 2009 r. i prawidłowe obliczenie przychodu za rok 2009. Zdaniem strony skarżącej podatek dochodowy za rok 2009 powinien zostać pomniejszony o kwotę 58.266 zł jako konsekwencja pomniejszenia przychodu "... z tytułu faktur nie ilustrujących zadaniem UKS dostaw wewnątrzwspólnotowych." Organ odwoławczy biorąc pod uwagę fakt wydania w dniu [...] r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. decyzji w zakresie podatku od towarów i usług utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. ocenił, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdził, że jeżeli podatnik nie odprowadził należnego podatku od towarów i usług według stawki 22%, gdyż uważał że dokonywane czynności opodatkowane są stawką 0%, to należy uznać, że to co otrzymał z tytułu danej transakcji, zawiera należny podatek od towarów i usług. Tym samym przychód dla potrzeb podatku dochodowego musi zostać obniżony o kwotę należnego podatku VAT. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w 2009 r. skarżąca Spółka dokonywała sprzedaży towarów i usług transportowych na rzecz dwóch podmiotów w Niemczech i w Czechach. Organ kontroli skarbowej stwierdził, że Spółka nie posiada rzetelnych dowodów potwierdzających wykonanie wewnątrzwspólnotowych dostaw i usług. Wykazano, że towary faktycznie nie opuściły terytorium kraju, w konsekwencji czego Spółka w przypadku towarów nie miała podstaw do objęcia tej sprzedaży preferencyjną stawką podatku VAT 0%, zaś w przypadku usług transportowych - zwolnienia od opodatkowania. Mając na względzie wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. ww. decyzję w zakresie podatku od towarów i usług, utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji - organ odwoławczy, na mocy art. 233 ust. 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, uchylił skarżoną decyzję w całości i określił przedmiotowe zobowiązanie zmniejszając przychód o należny podatek VAT w łącznej wysokości 306.663 zł. W skardze na decyzję Spółka reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi Spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w sprawie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r. Ponadto strona skarżąca wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych. Strona skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem licznych przepisów postępowania podatkowego w zakresie dotyczącym podatku od towarów i usług. Ponadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 13, art. 41 ust. 3, art. 42, art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług, przez odmowę ich zastosowania na skutek ustalenia, że transakcje Spółki z kontrahentami zagranicznymi nie stanowiły wewnątrzwspólnotowej dostawy, a w konsekwencji pozbawienie Spółki prawa do opodatkowania powyższych transakcji stawką 0%. W ocenie autorki skargi naruszenie powyższych przepisów doprowadziło do naruszenia art. 7 ust. 1 i ust. 2, art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez błędne ustalenie wysokości przychodu Strony w 2009 roku, będącego przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, w tym art. 9 przez przyjęcie, że ewidencja rachunkowa Spółki nie zapewniała możliwości określenia wysokości dochodu, podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, podczas gdy w rzeczywistości ustalenia organu wykreowane na użytek decyzji są w tym zakresie sprzeczne ze stanem faktycznym i treścią przepisu, 15 przez przyjęcie dodatkowych kosztów zmniejszających podstawę opodatkowania, będących konsekwencją decyzji w podatku VAT. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podczas rozprawy w dniu 20 sierpnia 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymała wniosek o zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy ze skargi Spółki w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oświadczył, że pozostawia wniosek do uznania sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja jest, po pierwsze konsekwencją stwierdzonego przez organ kontroli skarbowej, naruszenia przez spółkę przepisów regulujących tzw. ulgę za złe długi, a po drugie obniżenia przychodu o podatek od towarów i usług obliczony według stawki podstawowej (22%), w miejsce stosowanej przez Spółkę stawki preferencyjnej (0%). Organ kontroli skarbowej ustalił, że Spółka skorzystała z tzw. ulgi za złe długi, o której stanowi art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a) ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) i na podstawie postanowienia komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. z dnia [...] r. o bezskuteczności egzekucji, zaliczyła do kosztów uzyskania przychodu kwotę 33.584,79 zł, stanowiącą należności nieściągalne swojego kontrahenta. Organ kontroli ustalił, że powyższa kwota obejmowała podatek od towarów i usług, którego zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 9 p.d.o.pr., nie zalicza się do przychodu. W konsekwencji, zaliczając do kosztów uzyskania przychodu nieściągalne należności, spółka powinna była pomniejszyć ich wartość o podatek od towarów i usług. Ponieważ nie uczyniła tego, organy podatkowe prawidłowo oceniły, że Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodu o kwotę 6.056 zł stanowiącą podatek od towarów i usług zawarty w należnościach uznanych za nieściągalne, w następstwie czego zaniżyła zobowiązanie podatkowe o kwotę 1.150 zł. Jak wynika z odwołania i skargi spółka nie podważa ustaleń organów podatkowych w tym zakresie. Zasadniczym przedmiotem sporu są natomiast konsekwencje, jakie na gruncie rozpoznawanej sprawy spowodowały ustalenia poczynione przez organ kontroli skarbowej w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące. W sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług organy podatkowe obu instancji oceniły, że Spółka nie była uprawniona do stosowania preferencyjnej stawki podatku (0%) oraz zwolnienia z opodatkowania, i wobec tego transakcje te podlegają opodatkowaniu stawką 22%. Wyliczyły podatek należny przyjmując, że kwoty należne od kontrahentów, są kwotami brutto, tj. obejmującymi ten podatek według stawki podstawowej. Ustalenia organów podatkowych zaaprobował Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r. (sygn. akt I SA/Łd 169/15) oddalił skargę Spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w sprawie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za poszczególne miesiące 2009 r. W następstwie powyższego obniżeniu uległ przychód (który zgodnie z przywołanym wcześniej art. 12 ust. 4 pkt 9 p.d.o.pr., nie obejmuje podatku od towarów i usług) oraz zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. prawidłowo ocenił, że zawarte w odwołaniu żądanie Spółki pomniejszenia przychodu o wliczony w kwoty należne podatek od towarów i usług według stawki 22%, zasługuje na uwzględnienie, co spowodowało konieczność uchylenia decyzji organu kontroli skarbowej i określenia zobowiązania w podatku dochodowym w niższej wysokości. W ocenie sądu zawarte w skardze zarzuty dotyczące przepisów postępowania podatkowego oraz przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, są niezasadne ponieważ odnoszą się do postępowania w sprawie podatku od towarów i usług. Sąd nie stwierdził również naruszenia wymienionych w skardze przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów regulujących przedmiot opodatkowania (art. 7 ust. 1 i 2), obowiązek prowadzenia ewidencji (art. 9) oraz koszty uzyskania przychodów (art. 15). Na uwzględnienie nie zasługiwał również wniosek strony skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Mimo istnienia zależności między wynikiem postępowania sądowego dotyczącego podatku od towarów i usług, a rozpoznawaną sprawą, sąd oddalił wniosek strony skarżącej o zawieszenie, mając na uwadze, że sprawa podatku od towarów i usług nie tamuje rozpoznania niniejszej sprawy, a w przypadku uchylenia ww. wyroku tutejszego sądu oraz decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług, strona skarżąca będzie uprawniona, a Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., zobowiązany do wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę. E.J.