I SA/Łd 225/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania oraz nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] r., określającą G. P. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 38 690 zł oraz nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 3 102 zł. Organy podatkowe wskazały, iż w złożonym w dniu 27 kwietnia 2010 r. zeznaniu podatkowym PIT-37 G. P. wykazała za rok podatkowy 2007: przychód z wynagrodzenia ze stosunku pracy – 219 390,64 zł, koszty uzyskania przychodów – 1 335 zł, dochód ze stosunku pracy – 218 055,64 zł, odliczenia od podatku składek ubezpieczenia zdrowotnego – 15 456,25 zł, podatek należny – 41 792 zł, suma zaliczek pobranych przez płatników – 38 090 zł, różnica pomiędzy podatkiem należnym a sumą zaliczek pobranych przez płatników – 3 702 zł. Następnie w piśmie z dnia [...] r. wniosła o określenie wysokości nadpłaty podatku dochodowego z tytułu zwrotu na rzecz pracodawcy (płatnika) przelewem z dnia 5 marca 2007 r. kwoty 25 243,05 zł stanowiącej odprawę i ekwiwalent za urlop. Do wniosku nie załączono korekty zeznania podatkowego. Pismem z dnia [...] r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.G. wezwał skarżącą do sprecyzowania zakresu żądania zawartego w piśmie z dnia 25 lutego 2012 r., wskazując jednocześnie na obowiązek złożenia skorygowanego zeznania podatkowego w przypadku złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Odpowiadając na to wezwanie strona stwierdziła, że jej zdaniem nadpłata podatku dochodowego z tytułu zwrotu kwoty 25 243,05 zł przelewem z dnia 5 marca 2007 r. powstała w 2007 r. i winna być rozliczona w roku podatkowym 2007, zaś nadwyżka nadpłat podatku (ta która nie znajduje pokrycia w podatku zapłaconym w 2007 r.) winna być rozliczona kolejno w latach 2008 - 2009. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. pismem z 30 maja 2012 r. zwrócił się z prośbą do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – Ś. o przeprowadzenie kontroli podatkowej u pracodawcy skarżącej – w Sądzie Rejonowym dla Ł. – Ś., w celu sprawdzenia, czy ów podmiot, jako płatnik prawidłowo wywiązał się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego w zakresie naliczania i poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od świadczeń wypłaconych skarżącej w roku 2006, 2007, 2008, 2009 i 2010, oraz w zakresie prawidłowości sporządzenia informacji o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy wg wzoru PIT-11 za te lata. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – Ś. po przeprowadzonej kontroli poinformował, iż w zakresie roku 2009 płatnik wypłacił stronie wyrównanie uposażenia za okres od dnia 12 września 2006 r. do dnia 31 marca 2009 r. oraz zaległe dodatkowe wynagrodzenie roczne. Wyrównanie obejmowało wynagrodzenie, wysługę lat oraz odsetki od zaległych należności. Stwierdzono, iż kwoty wykazane w informacji PIT-11 są zgodne z listami płac i kartą wynagrodzeń. Ponadto z kserokopii karty wynagrodzeń wynika, iż w kwietniu 2009 r. płatnik dokonał naliczenia i wypłaty wynagrodzenia - płacy zasadniczej (w łącznej kwocie 84 910,43 zł oraz w maju 2009r. w kwocie 10 524,21 zł). Wobec ujęcia powyższych kwot w karcie wynagrodzeń bez wykazania ich części składowych, organ wystąpił do płatnika - Sądu Rejonowego dla Ł. Ś. w Ł. z prośbą o podanie jakiej kwoty i z jakiego tytułu zostały naliczane, składają się na analizowane wartości płacy zasadniczej wypłaconej w kwietniu i maju 2009 r. W odpowiedzi płatnik poinformował, iż wypłacił stronie odsetki od nieterminowej wypłaty wynagrodzeń w wysokości 9 693,94 zł oraz, że kwota ta została ujęta w sporządzonej informacji PIT-11 za 2009r. Ponadto płatnik wskazał, iż na kwotę wynagrodzenia za kwiecień 2009 r. – 84 910,43 zł składają się: wynagrodzenie bez stażu za kwiecień 2009 r. - w kwocie 6 965,21 zł, wyrównanie wynagrodzenia zasadniczego za okres od dnia 12 września 2006 r. do dnia 31 marca 2009 r. – w kwocie 52 461,08 zł, wyrównanie "13 pensji" za w/w okres w kwocie 15 790,20 zł, odsetki od zaległego wynagrodzenia sędziego czynnego - w kwocie 9 693,94 zł. Natomiast na kwotę wynagrodzenia za maj 2009 r. – 10 524,21 zł składają się: wynagrodzenie zasadnicze - w kwocie 6 965,21 zł oraz wyrównanie wynagrodzenia zasadniczego za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 marca 2009 r. - w kwocie 3 559,00 zł. Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, iż w roku 2006 podatniczce została wypłacona odprawa i ekwiwalent za niewykorzystany urlop w łącznej kwocie netto 25 243,05 zł, która stanowiła dochód podlegający opodatkowaniu w roku jego uzyskania, tj. w roku 2006. Natomiast wskutek uchylenia wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2007 r. pierwotnego przeniesienia podatnika przez Krajową Radę Sądownictwa w stan spoczynku, odpadła podstawa do wypłaty przez płatnika odprawy i ekwiwalentu za urlop. Należność w kwocie 25 243,05 zł została przez stronę zwrócona w dniu 5 marca 2007 r. pracodawcy. Z załączonego do wniosku w sprawie nadpłaty pisma Prezesa Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. z dnia 31 marca 2011 r. wynika, że na podstawie pisma Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 31 marca 2009 r. i z dnia 1 kwietnia 2009 r. podjęto wypłacenie pełnego uposażenia sędziego i dokonano wyrównania uposażeń za okres od dnia 12 września 2006 r. do dnia 31 marca 2009 r. Z pisma Prezesa Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. z dnia 10 lutego 2010 r. wynika, iż w 2009 r. została podatnikowi naliczona odprawa w kwocie brutto 50 149,50 zł oraz ekwiwalent za urlop w kwocie 44 804,50 zł, które zostały pomniejszone o odprawę i ekwiwalent za urlop wypłacone w 2006 r. W związku z tym organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem podatniczki, iż świadczenie z tytułu odprawy i ekwiwalentu za urlop, wypłacone w 2006 r., stało się nienależne w 2007 r. z uwagi na fakt, iż strona dokonała z własnej woli zwrotu wskazanego świadczenia płatnikowi. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż osiągane przez sędziego przychody są przychodami ze stosunku służbowego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 11 ust. 1 tej ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14 - 16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. W konsekwencji, otrzymane przez skarżącą wynagrodzenie stanowi przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu w roku podatkowym w którym go uzyskano, tj. w roku 2006. Zatem bez znaczenia dla wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009 pozostaje okoliczność zwrotu przez podatnika w roku 2007 wynagrodzenia które zostało umieszczone w depozycje sądowym. Powyższa zwrócona kwota nie może być uznana jako zwrot nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły podstawę opodatkowania, tj. kwotę o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdzie podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29 - 30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a - 4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy, jeżeli zwroty te nie zostały potrącone przez płatnika. Organ podkreślił dodatkowo, że w 2009 r. wypłacono podatniczce odprawę uzupełniającą do kwoty przekazanej w 2006 r., uznając, iż wypłacone świadczenie było należne, a strona dobrowolnie dokonała zwrotu wypłaconego wynagrodzenia, które umieszczone zostało przez pracodawcę w depozycje. W roku 2009 podatniczka nie uzyskała innych dochodów poza wynikającymi z informacji PIT-11, zaś wysokość dochodów uzyskanych w innych latach podatkowych pozostaje bez wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2009. Przypomniano, że w roku 2009 wypłacone zostało podatniczce wyrównanie wynagrodzenia za okres od września 2006 r. do marca 2009 r. Oddział Finansowy Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł. poinformował, iż sąd jako płatnik wypłacił stronie odsetki od nieterminowej wypłaty wynagrodzeń w wysokości 9 693,94 zł oraz, że kwota ta została ujęta w sporządzonej informacji PIT-11 za 2009r. Ponadto płatnik wskazał, iż na kwotę wynagrodzenia za kwiecień 2009 r. składają się wynagrodzenie bez stażu za kwiecień 2009 r., wyrównanie wynagrodzenia zasadniczego za okres od dni 12 września 2006 r. do dnia 31 marca 2009 r., wyrównanie "13 pensji" za ten okres, odsetki od zaległego wynagrodzenia sędziego czynnego. Natomiast na kwotę wynagrodzenia za maj 2009 r. składają się: wynagrodzenie zasadnicze za maj 2009 r. oraz wyrównanie wynagrodzenia zasadniczego za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 marca 2009 r. Zgodnie zaś z art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym organ podatkowy pierwszej instancji słusznie zauważył, iż kwota 9 693,94 zł, jest zwolniona z opodatkowania i nie powinna być ujęta w przychodzie wykazanym przez płatnika (PIT-11), ani w zeznaniu podatkowym (PIT-37) za 2009 r. Przy obliczeniu kwoty zobowiązania podatkowego, jak wynika ze szczegółowych wyliczeń zawartych w decyzji organu pierwszej instancji, nie uwzględniono przychodu z tytułu wypłaconych stronie odsetek od nieterminowej wypłaty wynagrodzenia (kwota odsetek podlegająca zwolnieniu z opodatkowania 9 693,94 zł). W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G. P. wniosła o uchylenie w/w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, wskazując na naruszenie prawa materialnego i procesowego, niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz brak dokładnego, wyczerpującego zbadania oraz załatwienia sprawy, a także sprzeczność ustaleń z materiałem dowodowym sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 122, art. 188 § 1, art. 247 § 1 pkt 2,3 i 8, art. 233 § 1, art. 207, art. 209 § 1, w związku z art. 201 § 1 o.p. oraz art. 3, art. 9, art. 12 i art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także art. 470 i 467 § 2 i art. 410 Kodeksu cywilnego. W uzasadnieniu skargi wskazała, że kwestionowana decyzji nie uwzględnia faktu zwrotu pracodawcy kwoty 25 243, 05 zł, jako nienależnego świadczenia oraz że organ nie rozważył możliwości zastosowania art. 26 ust. 1 pkt 5 i ust 7h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przez co zawyżone zostało zobowiązanie podatkowe do kwoty 289 zł, co skutkowało brakiem stwierdzenia nadpłaty w tej wysokości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 10 lutego 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie postępowania argumentując, że tutejszy Sąd w dniu 21 września 2012 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 801/12 wydał wyrok w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skarżącej od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-G. z [...] r., zaś od tego wyroku wniesiono skargę kasacyjną, zarejestrowaną pod sygnaturą akt II FSK 170/13. W ocenie skarżącej zachodzi zależność pomiędzy niniejszą sprawą a sprawą wyżej wskazaną, która uzasadnia zawieszenie postępowania, bowiem przyjęcie przez NSA, że doszło do wydania decyzji oznaczać będzie, że decyzja wydana w przedmiotowym postępowaniu jest drugą decyzją w tej samej sprawie. Podczas rozprawy w dniu 19 lutego 2014 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. przyłączył się do wniosku o zawieszenie postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2014 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1337/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie z uwagi na zgodny wniosek stron. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2015 r., WSA w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na ustanie przyczyny uzasadniającej jego zawieszenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 o.p. za nadpłatę uważa się kwotę podatku nadpłaconego lub zapłaconego nienależnie. W myśl art. 72 § 1 punkt 2 o.p. za nadpłatę uważa się kwotę podatku pobraną przez płatnika nienależnie. W rozpoznawanej sprawie z przytoczonych wyżej regulacji ustawowych istotne jest to, że nadpłatą w rozumieniu cytowanych przepisów może być tylko nadpłacony lub zapłacony nienależnie podatek to jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej w rozumieniu art. 6 o.p. Podatkiem, a w konsekwencji nadpłatą podatku nie jest natomiast i nie może być nigdy świadczenie niespełniające powyższych warunków. W szczególności podatkiem i nadpłatą nie jest i nie może być świadczenie pieniężne na rzecz skarżącej, nawet wówczas jeśli jest nienależne. W konsekwencji nie może być uznana za nadpłatę kwota wypłacona skarżącej na podstawie tytułu prawnego bądź bez takiej podstawy. Jest to o tyle istotne, że skarżąca w licznych pismach procesowych, w tym kierowanych do sądu, utożsamia nadpłatę z wypłaconą jej w roku 2006 kwotą 25 243,05 zł. Przedmiotowa kwota stanowiąca odprawę i ekwiwalent za niewykorzystany urlop nie może być uznana za podatek, a więc także za nadpłatę jako, że nie spełnia wymienionych wyżej warunków, o których mowa w art. 6 o.p. Rozważenia wymaga natomiast to, czy przesłanki podatku (zaliczki) i nadpłaty podatkowej spełnia kwota odprowadzona w związku z wypłatą przedmiotowego świadczenia skarżącej przez płatnika to jest Sąd Rejonowy dla Ł. – Ś. w Ł. tytułem podatku dochodowego od osób fizycznych. Podatek zapłacony nienależnie to bowiem kwota uiszczona przez podatnika w sytuacji, gdy nie było ustawowego obowiązku jej zapłacenia – L. Etel, Komentarz do art. 72 o.p., wyd. LEX. Przedmiotowe świadczenie dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Rozliczenie tego podatku ma charakter roczny (art. 45 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.). W ciągu roku podatkowego kwoty wpłacane tytułem podatku stanowią w istocie zaliczki na ten podatek (art. 31 i następne ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zgodnie zaś z art. 73 § 2 pkt 1 o.p. nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje z dniem złożenia zeznania rocznego, to jest w rozpoznawanej sprawie w roku 2009. Dlatego też dalsze rozważania niniejszego uzasadnienia dotyczą tego, czy kwota odprowadzona przez płatnika tytułem podatku w związku z odprawą i ekwiwalentem za urlop otrzymanymi przez skarżącą w roku 2006 stały się nadpłatą w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009. W tej sytuacji podnieść należy, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami (z zastrzeżeniami nieistotnymi w rozpoznawanej sprawie – przyp. WSA w Łodzi) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Tak więc przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jest związany nie tylko z fizycznym otrzymaniem przez podatnika pieniędzy z określonego tytułu prawnego, lecz również z postawieniem ich do dyspozycji tego podatnika, choćby nawet podatnik ich nie otrzymał. W rozpoznawanej sprawie zaszły obie okoliczności wymienione w cytowanym wyżej przepisie. Pierwotnie bowiem, w październiku 2006 r. przelano na rachunek bankowy skarżącej łącznie kwotę 25 243,05 zł tytułem odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Stan taki trwał do 5 marca 2007 r., kiedy skarżąca zwróciła powyższą kwotę na rachunek pracodawcy. Następnie, na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. Ś. w Ł. z dnia [...] 2007 r., w sprawie o sygn. akt [...] kwota ta została złożona do depozytu sądowego, z wyraźnym zaznaczeniem, że złożone do depozytu świadczenie podlega wypłacie do rąk skarżącej na jej wniosek bez żadnych warunków. Oznacza to, że przedmiotowe środki w okresie od października 2006 r. do dnia 5 marca 2007 r. skarżąca otrzymała, zaś po ich zwrocie, w okresie od dnia 30 maja 2007 r. pozostawiono do jej dyspozycji. Na mocy cytowanego wyżej orzeczenia skarżąca nabyła wyłączne władztwo nad przedmiotową kwotą. Doktryna nie ma wątpliwości, że postawionymi do dyspozycji są takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik, wykazując określoną aktywność, ma możliwość włączyć do swojego władztwa. Innymi słowy, podatnik ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy, a nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone środki do dyspozycji – A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyd. LEX 2014r. W tej sytuacji przyjąć należy, że w związku z przekazaniem na rachunek bankowy, a następnie przekazaniem do dyspozycji skarżącej kwoty 25 243,05 zł powstał po jej stronie przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy podatkowej, wobec czego uzasadnione było odprowadzenie przez płatnika (Sąd Rejonowy dla Ł. – Ś. w Ł.) z tego tytułu zaliczki na podatek dochodowy. Dlatego też niezasadne jest twierdzenie skarżącej, że świadczenie z tytułu odprawy i ekwiwalentu za urlop stało się nienależne w roku 2009, z uwagi na fakt dokonania przez skarżącą z własnej woli zwrotu tego świadczenia płatnikowi. Z punktu widzenia cytowanego wyżej art. 11 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wobec treści postanowienia sądowego w sprawie o sygn. akt [...], przekazanie przedmiotowych środków przez skarżącą na rzecz pracodawcy pozostawało prawnie obojętne. Skoro środki te pozostawały od 30 maja 2007 r. w dyspozycji skarżącej stanowiły nadal przychód w rozumieniu cytowanego art. 11 ust.1 podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Dlatego też zasadne jest stanowisko organów podatkowych, iż w sprawie nie nastąpiło odprowadzenie przez płatnika podatku nienależnego, wobec czego brak było podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych. Odnosząc się do treści skargi podnieść należy, że nie ma racji skarżąca wywodząc, że organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie wykroczyły poza granice zakreślone wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Powołując się na treść art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych organ odwoławczy wskazał, że kwota 9 693, 94 zł jest zwolniona z opodatkowania i nie powinna być ujęta w przychodzie wykazanym przez płatnika (PIT-11) ani w zeznaniu podatkowym za 2009 r. (PIT-37). Co do zasady rację ma organ odwoławczy stwierdzając w odpowiedzi na skargę, że skoro skarżąca nie złożyła korekty zeznania podatkowego, to stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym winno być poprzedzone wszczęciem i przeprowadzeniem postępowania wymiarowego w trybie art. 21 § 3 o.p. i określeniem wysokości zobowiązania w tym podatku. Konkluzji tej nie zmienia uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 stycznia 2014 r., w sprawie o sygn. akt II FPS 5/13, zgodnie z którą w przypadku zakwestionowania prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), organ podatkowy nie ma obowiązku przed rozpatrzeniem tego wniosku wszczynać w każdej sprawie postępowania celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 wymienionej ustawy. Po pierwsze bowiem odmiennie niż w rozpoznawanej sprawie w sprawie będącej przedmiotem cytowanej uchwały podatnik złożył korektę zeznania za dany okres rozliczeniowy. Po wtóre stwierdzony przez NSA w cytowanej uchwale brak obowiązku wszczynania w każdej sprawie postępowania celem określenia wysokości zobowiązani podatkowego w trybie art. 21 § 3 o.p. nie wyłącza możliwości wszczęcia takiego postępowania. Zdaniem sądu wszczęcie takiego postępowania co do zasady nie stanowi naruszenia prawa procesowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Nie sposób bowiem tracić z pola widzenia tej istotnej okoliczności, że w rozpoznawanej sprawie, wobec braku korekty zeznania rocznego, wysokość zobowiązania podatkowego wykazanego w nieskorygowanym zeznaniu rocznym i żądanie stwierdzenia nadpłaty pozostają w sprzeczności, co czyni zasadnym określenie wysokości zobowiązania podatkowego w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu instancji. Po trzecie przeprowadzenie takiego postępowania wymiarowego okazało się uzasadnione, gdyż doprowadziło do stwierdzenia nadpłaty w kwocie 3 102 zł Skoro zaś zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 o.p. organy podatkowe są obowiązane podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, to były uprawnione, w ramach prowadzonego postępowania, do uwzględnienia wszystkich okoliczności wpływających na wysokość zobowiązania podatkowego. Ponadto zauważyć należy, że wbrew stanowisku skargi wyrok Sądu Najwyższego z dnia [...]2007 r., w sprawie o sygn. akt [...] nie kończył sprawy przeniesienia skarżącej w stan spoczynku. Wyrok ten miał charakter kasacyjny i po uchyleniu zaskarżonej uchwały KRS nr [...] przekazywał sprawę przeniesienia skarżącej w stan spoczynku Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania. Wyrok ten nie kończył zatem sprawy przeniesienia skarżącej w stan spoczynku, lecz z powodów w nim wyłożonych nakazywał organowi I instancji ponowne rozpoznanie sprawy, której przedmiotem było przeniesienie skarżącej w stan spoczynku. Faktem jest, że na skutek tego wyroku odpadła podstawa do wypłaty skarżącej świadczeń z tytułu odprawy i ekwiwalentu za urlop. Niemniej jednak, jak wskazano wyżej środki pochodzące z tych świadczeń cały czas pozostawały w dyspozycji skarżącej, co jest wystarczające do przyjęcia, że miały one charakter przychodu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. Jednocześnie podnieść należy, że prawo podatkowe normuje stosunki publicznoprawne, których podatnik nie może zmieniać według własnej woli. Skoro bowiem przychód w rozumieniu art. 11 ust.1 wskazanej ustawy podatkowej stanowią pieniądze otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika i te pieniądze podatnik w rzeczywistości otrzymuje a po ich zwrocie są one postawione do jego dyspozycji to nieskorzystanie przez podatnika z prawa do dysponowania tymi pieniędzmi, a nawet sam akt odesłania ich pracodawcy nie powoduje, że na gruncie prawa podatkowego przestają być przychodem. W kontekście złożenia przedmiotowej kwoty do depozytu sądowego sąd administracyjny stwierdza, że podnoszone w skardze argumenty dotyczące naruszenia przepisów prawa cywilnego nie mają wpływu na legalność zaskarżonej decyzji, zapadłej na gruncie prawa podatkowego. Za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 punkt 5 cytowanej ustawy podatkowej z dnia 26 lipca 1991r. Wypada zauważyć, że skarżąca w latach 2006 - 2007 nigdy nie była wzywana i zobowiązywana do zwrotu kwoty pobranej tytułem odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Faktyczne zwrócenie tej kwoty, jak wyżej wskazano, nie zmienia jej charakteru jako przychodu osiągniętego przez skarżącą w roku 2009. Podnoszona przez skarżącą okoliczność, że nie była wzywana do składania korekty zeznania podatkowego pozostaje obojętna dla legalności zaskarżonej decyzji, gdyż w myśl art. 81 § 2 o. p. korekta zeznania obciąża podatnika a nie organ podatkowy i następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty, bez wezwania organu podatkowego. Ponadto sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187 §1 i art. 120 i art. 121, jak również art. 233 § 1 pkt 1 o.p. W ocenie sądu postępowanie w rozpoznawanej sprawie było prowadzone rzetelnie, zaś organy podatkowe zebrały materiał dowodowy wystarczający dla potrzeb rozstrzygnięcia. Nie uchybiły tez zasadzie zaufania do organów państwa informując skarżącą szeroko o poczynionych ustaleniach i własnych zapatrywaniach prawnych. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji. J.B.