I SA/Łd 239/18

Dnia 8 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, , po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki Akcyjnej w G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 489/17 w sprawie ze skargi A. Spółki Akcyjnej w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. 1) wznawia postępowanie; 2) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Ż. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] oraz umarza postępowanie administracyjne; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz strony skarżącej kwotę 704 (siedemset cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2016 roku Burmistrz Gminy Ż. określił dla A. w G. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 rok w kwocie 417 600 zł. Podstawę prawną decyzji stanowiły art. 207 w związku z art. 21 § 3, art. 210 § 1, 2 i 4 , art. 211 o.p. oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 , art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych oraz uchwała Rady Miejskiej w Ż. z dnia 21 listopada 2011 roku nr XV/72/11 w sprawie określenia wysokości stawek na podatek od nieruchomości obowiązujących od 1 stycznia 2012 roku. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ podatkowy stwierdził, iż wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana przez podatnika w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2012 rok. Podatnik dokonał bowiem błędnej kwalifikacji obiektów budowlanych zaliczając część z nich do budynków, a nie do budowli. W ocenie organu, podatnik nieprawidłowo część obiektów zaliczył do budynków, a znajdujących się w ich wnętrzu urządzeń nie przyjął do podstawy opodatkowania. Mimo, iż obiekt stacji transformatorowej spełnia wszystkie cechy budynku, w ocenie organu, nie stanowi budynku w rozumieniu u.p.o.l. W sytuacji zatem, gdy dany obiekt budowlany wykracza poza elementy budynku, powinien być traktowany jako budowla. Należy mieć bowiem na uwadze jego funkcje, przeznaczenie, sposób wykorzystania obiektu. Sieć elektroenergetyczna stanowi bowiem obiekt budowlany o wielu częściach składowych pozostających w związku funkcjonalnym i technicznym , a zatem odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego stacje transformatorowe wraz ze znajdującymi się w nimi transformatorami, tworzą całość techniczno- użytkową wraz z budowlą sieci elektroenergetycznej. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzję Burmistrza Gminy Ż. z dnia [...] października 2016 r. w części dotyczącej określenia podatku od nieruchomości za 2012 rok od stacji Ż., ul. A. (nr składnika 61007000058) i określiło podatek od nieruchomości od budowli stacji Ż., ul. A. (nr składnika 61007000058) w wysokości 25 011,00zł (1 250 525,00 zł x 2%), a w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 489/17 oddalił skargę spółki A. na ww. decyzję SKO w S.. Pismem z dnia 23 marca 2018 r. A. w G. złożyła skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Jako podstawę wznowienia wskazano art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a. w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 roku w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt SK 48/15. Z uwagi na powyższe spółka wniosła o: uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 21 lutego 2017 roku; uchylenie decyzji Burmistrza Gminy Ż. z dnia [...] października 2016 roku w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2012 ; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zwróciło uwagę, iż przedmiotowy wniosek odpowiada w swej treści wnioskowi o wznowienie postępowania administracyjnego z jakim skutecznie wystąpiła strona skarżąca. Kolegium dodało, iż po wznowieniu postępowania wydało decyzję z dnia [...] maja 2018 r., od której stronie przysługuje prawo złożenia odwołania. W piśmie procesowym z dnia 24 maja 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej wystąpił o zawieszenie postępowania sądowego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wyjaśnił, iż w ustawowym terminie strona wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] maja 2018 r., w następstwie postępowanie administracyjne nadal się toczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 14 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 239/18 zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania sądowego została nadana za pośrednictwem poczty w dniu 27 marca 2018 r. Z kolei postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uwzględniło wniosek strony skarżącej i wznowiło postępowanie administracyjne. W następstwie powyższego, w dniu [...] maja 2018 r. Kolegium wydało decyzję, od której strona skarżąca złożyła odwołanie. W sytuacji zaś, gdy strona złoży wpierw wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, następnie skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, wówczas pierwszeństwo ma wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. Oznacza to, że postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym należało zawiesić na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w związku z art. 56 p.p.s.a. W wyniku postępowania wznowieniowego decyzja SKO z dnia[...] lutego 2017 r. została w części uchylona decyzją z dnia [...] maja 2018 r., a następnie ta ostatnia została – w wyniku rozpoznania odwołania – uchylona decyzją z dnia [...] września 2018 r., zaś postępowanie w sprawie zostało umorzone. W uzasadnieniu wskazano na treść art. 70 § 1 O.p. i że w trakcie postępowania odwoławczego upłynął termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. Wyrokiem z dnia 13 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 707/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił ww. decyzję, uznając, że w jej wydaniu brali udział członkowie Kolegium podlegający wyłączeniu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 1381/19 utrzymał w mocy rozstrzygnięcie WSA w Łodzi. Po ponownym rozpoznaniu sprawy SKO decyzją z dnia [...] marca 2020 r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 O.p., uchyliło decyzję z dnia [...] maja 2018 r. w całości i umorzyło postępowanie w sprawie. Organ uzasadnił, że ze względu na wystąpienie ujemnej przesłanki postępowanie nie mogło być kontynuowane. Termin o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego. Wyrokiem z dnia 6 października 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 257/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił ww. decyzję. W uzasadnieniu podkreślono, że termin przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. upłynął w toku postępowania odwoławczego, po wniesieniu odwołania od decyzji I wydanej po przeprowadzeniu wznowionego postępowania (z dnia [...] maja 2018 r.), przed wydaniem decyzji II instancji (z dnia [...] marca 2020 r.). Sąd podkreślił, że po przeprowadzeniu wznowionego postępowania organ miał do wyboru tylko takie opcje rozstrzygnięcia, jakie wynikają z art. 245 O.p. Z całą pewnością nie mógł on uchylić własnej decyzji z dnia [...] maja 2018 r. i umorzyć postępowania tej sprawie, bo takiej możliwości na wypadek upływu terminu przedawnienia w toku wznowionego postępowania O.p. nie przewiduje. O ile zatem przedawnienie stoi na przeszkodzie wymierzeniu podatku, o tyle nie stoi na przeszkodzie weryfikacji, czy decyzja, którą podatek wymierzono, była dotknięta wadą kwalifikowaną. W odróżnieniu od pierwszej sytuacji, w tej drugiej nie może ono doprowadzić do umorzenia postępowania, a jedynie do orzeczenia o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej z zaznaczeniem przyczyn tego stanu rzeczy. Uwzględniając treść ww. wyroku, jak również fakt, że sprawa nie mogła być rozpatrywana przez SKO w S., ponieważ wszyscy jego członkowie brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, Prezes SKO w S. wystąpił do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem o wyznaczenie innego samorządwego kolegium odwoławczego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. Prezes Rady Ministrów wyznaczył Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. jako organ właściwy do załatwienia sprawy z odwołania A. z siedzibą w G. od decyzji SKO w S. z dnia [...] maja 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] lipca 2021 r. uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2018 r., odmówiło uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2017 r., stwierdziło, że zachodzi podstawa wznowieniowa z art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej tj. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 roku została wydana na podstawie przepisu o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 13 grudnia 2017 roku w sprawie o sygn. akt SK 48/15, stwierdziło, że uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. jest niemożliwe z uwagi na upływ terminów wskazanych w art. 70 Ordynacji podatkowej. Spółka nie wniosła skargi na wskazaną decyzję. Postanowieniem z dnia 23 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie w sprawie dotyczącej skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego sądu z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 489/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem sprawy był wniosek o wznowienie postępowania zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 489/17, którym oddalono skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości. Stosownie do treści art. 270 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach zajścia ustawowych przyczyn wznowienia, te zaś zostały sprecyzowane w art. 271-273 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 272 § 1 i 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu. Do wznowienia postępowania, na innej podstawie niż przyczyny nieważności, właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie (art. 275 p.p.s.a. in fine). Do skargi o wznowienie postępowania, co do zasady, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (art. 276 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 279 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, zaś w przypadku braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie jest dopuszczalna, tj. czy postępowanie, którego wznowienia żąda strona, zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem, czy skarga wniesiona została w terminie oraz czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W przypadku braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt I FSK 1424/13). Dopiero stwierdzenie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania, otwiera Sądowi drogę do badania zasadności wskazanych w niej przesłanek wznowieniowych. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd przystępując do badania dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w pierwszej kolejności musi stwierdzić, czy kontestowane orzeczenie – kończące sprawę – nabyło walor prawomocności. Wobec braku złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku z dnia 9 sierpnia 2017 r. stało się ono prawomocne z dniem 9 września 2017 r. Sąd stwierdza zatem, iż przedmiotowa skarga o wznowienie dotyczy postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, zaś właściwym do wznowienia postępowania jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, jako sąd, który ostatnio orzekał w sprawie, zgodnie z przywołanym powyżej przepisem art. 275 p.p.s.a. Sąd zobowiązany jest również, na podstawie art. 272 § 2 p.p.s.a., zbadać, czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W związku z ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 48/15 w Dz.U. z 2017 r. poz. 2432 w dniu 27 grudnia 2017 r., mając na uwadze datę ogłoszenia wskazanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz datę wniesienia skargi o wznowienie postępowania (27 marca 2018 r.), należy stwierdzić, że zachowany został termin z art. 272 p.p.s.a.. Kolejną przesłankę dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania stanowi wskazanie przynajmniej jednej z ustawowych podstaw wznowieniowych. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 28 czerwca 2010 r. sygn. akt II GPS 1/10, wskazał, że art. 272 § 1 p.p.s.a. stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym wypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją RP obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie. Jeżeli zatem wznowienie postępowania dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, to opisana w art. 272 § 1 p.p.s.a. przesłanka musi dotyczyć stwierdzenia niezgodności przepisu, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie. Trybunał Konstytucyjny w przywołanym przez skarżącą orzeczeniu z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 48/15, badał zgodność z Konstytucją przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które jak wynika z analizy akt sprawy miały podstawowe znaczenie dla określenia wysokości zobowiązania skarżącej w podatku od nieruchomości. Bez znaczenia pozostaje przy tym, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego miał charakter wyroku interpretacyjnego, gdyż orzeczenia interpretacyjne są jedną z postaci orzeczeń o częściowej niekonstytucyjności przepisu, a usunięcie przez Trybunał niekonstytucyjnego przepisu stwarza możliwość wznowienia postępowania tak samo, jakby Trybunał Konstytucyjny wydał orzeczenie stwierdzające jego prostą niekonstytucyjność (R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2008, s. 42). W realiach rozpatrywanej sprawy, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017r., stwierdzić należy, że skarga o wznowienie postępowania sadowoadministracyjnego, jako zawierająca usprawiedliwione podstawy, podlega uwzględnieniu. Jak wskazuje analiza akt sprawy, kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowił sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości składników majątku przedsiębiorstwa zajmującego się dystrybucją energii elektrycznej, jakimi są sieci energetyczne. Węzłowym zagadnieniem wywołującym spór pomiędzy stronami postępowania był status, zakwalifikowanych przez spółkę jako budynki, obiektów obejmujących m.in. stacje transformatorowe. W sytuacji zatem, gdy Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 48/15 stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141) w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest niezgodny z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217, w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, oznacza to, że wyrok WSA w Łodzi 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 489/17, jak również decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2017 rok oparte były na kwestionowanym przez stronę skarżącą, obecnie uznanym za niekonstytucyjny art. 2 ust. 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2. Uzasadniając swoje stanowisko Trybunał Konstytucyjny wskazał, że ze względu na twierdzenia samej logiki nie sposób zgodzić się z argumentem, że skoro ustawodawca nie zastrzegł w definicji pojęcia budynku warunku, iż nie może on być budowlą, czyniąc jedynie zastrzeżenie w definicji pojęcia budowli, iż nie może być ona budynkiem, to nie jest wykluczone, by pewne budynki uznać za budowle. Nawiązując natomiast do nieprzewidzianej przez ustawodawcę przesłanki funkcji danego obiektu, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że uwzględnienie tej przesłanki prowadzi do rozszerzającej wykładni definicji budowli, powodując zarazem zwężającą wykładnię definicji budynku. W konsekwencji, taki zabieg stanowi nieakceptowalną na gruncie polskiej kultury prawnej ingerencję w treść definicji legalnej, a co więcej skutkuje funkcjonalną reinterpretacją regulacji podatkowej na niekorzyść podatnika (www.trybunal.gov.pl). Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym było również prezentowane stanowisko, zgodnie z którym nie ma żadnego uzasadnienia prawnego pogląd dotyczący traktowania jako budowli budynku wyposażonego w urządzenia techniczne kubaturowo, zajmujące jego przestrzeń w znacznym stopniu. Wskazywano, że tego typu obiekt, jeśli spełnia warunki niezbędne do uznania go za budynek w rozumieniu przepisów u.p.o.l., nie traci tego przymiotu z uwagi na to, co znajduje się wewnątrz jego przestrzeni. Jak zauważano, "wyposażenie" nie ma żadnego znaczenia dla zdefiniowania takiego obiektu budowlanego jako budynku. Żaden przepis ustawy z odesłaniem do prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu budowlanego od stopnia jego wypełnienia. Zauważano, że ustawodawca pozostał neutralny pod względem gospodarczej funkcjonalności obiektów i ograniczył ich kwalifikowanie wyłącznie z uwagi na fizyczne cechy budowlane i konstrukcyjne. Z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wynika wprost, że budowla nie może być budynkiem. Coś co należy uznać za budynek nie może być jednocześnie budowlą, ani nie przekształca się w budowlę przez umieszczenie w nim jakichkolwiek urządzeń czy sprzętów. Pojęcia "budynek" i "budowla" to pojęcia rozłączne, mające odmienne znaczenie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. I SA/Gl 424/10 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2014 r. sygn. I SA/Gl 1221/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że jednoznaczne stanowisko w kontekście klasyfikacji wypełniających ustawowe cechy budynku stacji transformatorowych i rozdzielni zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 maja 2017 r. sygn. II FSK 1063/15, orzeczenia.gov.pl. Jednocześnie należy zauważyć, że choć z przepisów ustawy Prawo budowlane wynika, że do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, to Prawo budowlane nie rozstrzyga, jakie elementy składają się na sieć elektroenergetyczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2017 r. sygn. II FSK 826/16). Rezultaty wykładni przeprowadzonej przez organy w niniejszej sprawie, prowadzącej do opodatkowania jako budowli obiektów spełniających ustawowe cechy budynku, uznać należało więc za niezgodne z przywołaną przez Trybunał Konstytucyjny zasadą szczególnej określoności regulacji daniowych. W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma również fakt upływu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. Zauważyć bowiem należy, że przedawnienie ww. zobowiązania podatkowego skarżącej nastąpiłoby z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 O.p.), a więc z końcem grudnia 2017 r. Należało jednak do tego doliczyć okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia liczony od dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania (art. 70 § 6 pkt 2 O.p.) do doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności (art. 70 § 7 pkt 2 O.p.). Skarga na decyzję SKO z dnia [...] lutego 2017 r. została wniesiona 28 marca 2017 r., a odpis orzeczenia sądowego z dnia 13 marca 2019 r. I SA/Łd 707/18 został doręczony organowi 28 września 2017 r. Termin przedawnienia, przesunięty o 185 dni – upłynął z dniem 4 lipca 2018 r. Z akt sprawy nie wynika, aby wystąpiły jakiekolwiek inne zdarzenia wywierające wpływ na bieg terminu przedawnienia. Stosownie do postanowień art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Norma wynikająca z powyższego przepisu nakazuje umorzenie postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe, a w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przytoczony przepis w sposób jednoznaczny określa procesowy skutek upływu terminu przedawnienia, który wymaga od organu pierwszej instancji lub organu odwoławczego umorzenia postępowania w przypadku, gdy organ ten nie zdążył orzec przed upływem przedawnienia określonego zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 282 § 2 p.p.s.a., po ponownym rozpoznaniu sprawy, sąd oddala skargę o wznowienie albo ją uwzględnia, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem, który wznowił postępowanie lub uchyla zaskarżone orzeczenie i skargę odrzuca lub postępowanie umarza. Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 28 czerwca 2016r. sygn. akt II FSK 494/14, wraz z wspierająca to stanowisko argumentacją, że z treści art. 282 § 2 p.p.s.a. nie wynika, aby sąd właściwy do rozpoznania skargi o wznowienie postępowania zobligowany był do uchylenia własnego orzeczenia (poza przypadkami zaistnienia podstaw do odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania) lub jego zmiany. Umarzając postępowanie administracyjne Sąd kierował się dyspozycją art. 145 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 (tj. uchylenie decyzji, stwierdzenie jej nieważności), sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Wydane w oparciu o ww. przepis orzeczenie sądu zastępuje rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i pełni funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w całości lub w części, kończąc postępowanie bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017, wyd. elektr.). W ten sposób, kierując się zasadami ekonomiki procesowej, ustawodawca umożliwił, aby wyrok sądu administracyjnego w takiej sytuacji definitywnie załatwiał sprawę administracyjną bez potrzeby ponownego angażowania organu administracji publicznej tylko po to, żeby wydał decyzję o umorzeniu postępowania (por. P. Szustakiewicz. A. Skoczylas, (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2016, wyd. elektr.; zob. też uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Druk sejmowy Nr 1633 i 2538, VII kadencja, s. 17). Umorzenie postępowania nie zależy więc od woli sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 282 § 2 w zw. z art. 145 § pkt 1 lit. a, art. 135 p.p.s.a. oraz art. 145 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). AKE.