I SA/Łd 285/24

Dnia 13 czerwca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca : Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.), Protokolant : Asystent sędziego Katarzyna Nadolska-Góra, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2024 roku sprawy ze skargi " A." S.A. z/s w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 marca 2024 roku znak 0113-KDIPT1-2.4012.9.2024.2.KW w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku od towarów i usług oddala skargę. Interpretacją indywidualną z dnia 13 marca 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe. Jak wynika z opisanego we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej stanu faktycznego: A S.A. (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) posiada siedzibę oraz miejsce prowadzenia działalności w Polsce, a także jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka prowadzi działalność w zakresie produkcji i sprzedaży naczep, przyczep i zabudowy do samochodów ciężarowych. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca poniósł wydatki związane z organizacją ogólnodostępnej dorocznej imprezy "Pożegnanie wakacji z A" (dalej: Impreza) w miejscowości, w której znajduje się siedziba Spółki. Organizacja Imprezy była wyrazem zaangażowania Spółki, będącej jednym z największych pracodawców w regionie, w działania z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR). Impreza miała przyczynić się do budowania pozytywnego wizerunku Spółki, jako solidnej, zaangażowanej społecznie firmy i atrakcyjnego pracodawcy, rozpowszechniania przedmiotu jej działalności gospodarczej wśród społeczności lokalnej, a w konsekwencji pozyskania nowych klientów oraz pracowników. Impreza miała charakter otwarty, tj. zaproszenia skierowane były do wszystkich mieszkańców miasta W. oraz osób przebywających w tym czasie w mieście. Informacje o zaproszeniach na Imprezę zostały zamieszczone w radio oraz miejscowym kinie, a także na portalach społecznościowych. W mieście rozwieszono plakaty oraz rozdano ulotki promujące Imprezę. Ponadto, Impreza była dobrą okazją do integracji i bliższego poznania się pracowników oraz poprawy atmosfery, efektywności i organizacji pracy, a także budowy pozytywnych relacji na linii pracownik - pracodawca. Impreza miała spowodować identyfikację pracowników ze Spółką i jej działalnością. W odniesieniu do osób bezpośrednio związanych ze Spółką, Impreza objęła: pracowników oraz współpracowników Spółki (osoby współpracujące na zasadzie umów B2B), członków zarządu Wnioskodawcy, członków rady nadzorczej Wnioskodawcy, osoby najbliższe (członków rodzin) pracowników, członków zarządu i rady nadzorczej Wnioskodawcy. Na Imprezę nie zostali imiennie zaproszeni kontrahenci Spółki, tym niemniej mogli być na niej obecni ze względu na jej otwarty charakter. Spółka nie weryfikowała w żaden sposób tożsamości uczestników Imprezy, poza przypadkami wyznaczonych stref zamkniętych, do których wstęp mogły mieć wyłącznie określone osoby. Impreza została zorganizowana w ogólnodostępnej przestrzeni - park miejski. Na terenie wydzielone zostały określone strefy, przy czym niektóre były dostępne wyłącznie dla Osób związanych ze Spółką, jak np. zamknięta strefa dla pracowników i ich rodzin oraz strefa VIP, do której dostęp mieli tylko członkowie zarządu oraz rady nadzorczej Spółki. Strefa dla Osób związanych ze Spółką podzielona została na strefę sportową ze stanowiskami do gier i sportów, a także strefę dla najmłodszych, gdzie odbywały się animacje dla dzieci oraz zapewniono atrakcje dmuchane. Dla Osób związanych ze Spółką dostępny był również catering. W celu uwidocznienia Spółki, jako organizatora Imprezy, dla wszystkich uczestników dostępna była otwarta strefa promocyjna, gdzie uczestnicy mogli wziąć udział w konkursie wiedzy o Spółce, czy w zorganizowanych warsztatach, a także zapoznać się z ofertą Spółki, jako potencjalnego pracodawcy. W ramach Imprezy możliwe było również zwiedzenie zakładów produkcyjnych Wnioskodawcy. Dla wszystkich uczestników Imprezy dostępne były także: strefa chillout przeznaczona do wypoczynku, obejmująca leżaki udostępniane przez miasto, strefa fun, przestrzeń wesołego miasteczka, strefa foodtrucków, w których uczestnicy mogli nabyć posiłki - wyposażenie tych stref nie było zapewniane ani finansowane przez Spółkę. Dla wszystkich uczestników dostępna była również strefa koncertowa (tj. scena wraz z przestrzenią dla widowni), która została zorganizowana i sfinansowana przez Spółkę. Impreza prowadzona była przez konferansjera, a jej program obejmował występy polskich artystów. W ramach organizacji Imprezy Spółka poniosła m.in. wydatki na: przygotowanie projektu Imprezy (zawarcie umowy z zespołem projektowym zewnętrznej firmy), materiały promocyjne (ulotki, plakaty, reklama w radiu itp.), przygotowanie terenu Imprezy (infrastruktura energetyczna, przygotowanie namiotów itp.), obsługę Imprezy (zapewnienie ochrony, zabezpieczenie medyczne itp.), usługi cateringowe, zakup towarów, w tym żywności i napojów niealkoholowych, warsztaty sportowe, animacje dla dzieci, oprawę artystyczną (koncerty polskich artystów, konferansjer), obsługę techniczną. Wydatki związane z imprezą zostały sfinansowane ze środków obrotowych Wnioskodawcy i co do zasady miały charakter ryczałtowy, niezależny ani od liczby osób uczestniczących w Imprezie, ani od faktu skorzystania oraz stopnia skorzystania z danych świadczeń przez poszczególnych uczestników Imprezy. Wydatki zostały przez Spółkę definitywnie poniesione i nie zostały jej w jakikolwiek sposób zwrócone. Spółka dysponuje również fakturami, właściwie dokumentującymi poniesione wydatki. W ramach Wydatków związanych z imprezą Wnioskodawca nabył szereg usług od zewnętrznych podmiotów. Usługi polegały przykładowo na obsłudze gastronomicznej Imprezy, czy też na koordynacji i realizacji wydarzenia plenerowego. Z uwagi na złożony charakter, część usług nabywanych przez Wnioskodawcę miała charakter usług kompleksowych. Przykładowo, w ramach usługi realizacji wydarzenia plenerowego, wykonywanej przez agencję eventową, usługodawca zobowiązał się m.in. do: zapewnienia wsparcia w przygotowaniu harmonogramu Imprezy; zapewnienia odpowiedniej infrastruktury i elementów technicznych, które umożliwią realizację Imprezy, w zakresie objętym ofertą; zapewnienie wszystkich świadczeń niezbędnych do realizacji Imprezy, w zakresie objętym ofertą; koordynowanie realizacji Imprezy. Usługodawcy wystawili na rzecz Wnioskodawcy faktury VAT dokumentujące wykonanie usług, wykazując kwotę podatku VAT należnego według stosownej stawki podatku VAT. W odpowiedzi na wezwanie organu Wnioskodawca uzupełnił wniosek wskazując – poprzez podanie kodów PKD – czym Spółka się zajmuje; uściślił, że towary Spółki są w przeważającej mierze zbywane na rzecz polskich i zagranicznych podatników VAT oraz podatników od wartości dodanej, w niewielkim zakresie sprzedaż odbywa się na rzecz polskich i zagranicznych konsumentów; sprecyzował, że usługi nabyte w związku z organizacją imprezy to usługi w zakresie infrastruktury, na które składają się: obsługa estradowa, ogrodzenie terenu, sanitariat; usługi występu artystów i konferansjerów w ramach imprezy; usługa ochrony i dozoru; usługa koordynacji wydarzenia; obsługa cateringowa imprezy. Dodatkowo Wnioskodawca uzupełnił argumentację wskazując m.in., że organizowana Impreza miała być wyrazem zaangażowania Spółki w działalność z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR). Impreza służyła przede wszystkim budowaniu pozytywnego wizerunku Spółki, w tym zwiększeniu rozpoznawalności marki, poprzez ukazanie Spółki jako odpowiedzialnej i zaangażowanej społecznie firmy. Impreza umożliwiła też rozpowszechnienie przedmiotu działalności Spółki wśród lokalnej społeczności oraz przedstawiła Spółkę jako atrakcyjnego i godnego zaufania pracodawcę, co miało w konsekwencji przełożyć się na pozyskanie nowych pracowników. Jednocześnie Zainteresowany wskazał, że z powyższych względów organizacja imprezy pośrednio miała przyczynić się także do pozyskania przez Spółkę nowych klientów. Nadto, że wydatki poniesione na organizację Imprezy pośrednio przyczyniają się do rozwoju Spółki oraz umocnienia przez nią swojej pozycji na rynku. Zainteresowany wskazał, że organizacja imprez o charakterze CSR to standard branżowy. Na tle tak opisanego stanu faktycznego Spółka zadała pytania: 1. Czy Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabytych usług w związku z organizowaną Imprezą? 2. Czy Wnioskodawca ma obowiązek opodatkować nieodpłatne udostępnienie usług nabytych w związku z organizowaną Imprezą? Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka ma prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabytych usług w związku z organizowaną Imprezą. Po wtóre, Wnioskodawca nie ma obowiązku opodatkowania nieodpłatnego udostępnienia usług nabytych w związku z organizowaną Imprezą. Przywołując brzmienie przepisów art. 15 ust. 1, art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.) dalej: ustawa VAT, Wnioskodawca zwrócił uwagę, że przepisy ustawy VAT nie określają, czy związek pomiędzy nabywanymi towarami i usługami a wykorzystaniem ich do czynności opodatkowanych musi być pośredni, czy bezpośredni. Jednocześnie doktryna i orzecznictwo nie wykluczają istnienia, jako wystarczającego związku pośredniego. Zdaniem Spółki z takim pośrednim związkiem mamy do czynienia pomiędzy wydatkami na organizację Imprezy a wykonywaniem przez Spółkę czynności opodatkowanych. Organizacja Imprezy była bowiem wyrazem zaangażowania Spółki, będącej jednym z największych pracodawców w regionie, w działania z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR). Aktualną definicją społecznej odpowiedzialności biznesu (ang. Corporate Social Responsibility CSR) jest definicja zawarta w normie PN-ISO 26 000, w myśl której społeczna odpowiedzialność jest rozumiana jako odpowiedzialność organizacji za wpływ jej decyzji i działań (produkty, serwis, procesy) na społeczeństwo i środowisko, poprzez przejrzyste i etyczne zachowanie, które: przyczynia się do zrównoważonego rozwoju, zdrowia i dobrobytu społeczeństwa; bierze pod uwagę oczekiwania interesariuszy; jest zgodne z obowiązującym prawem i spójne z międzynarodowymi normami zachowania; jest spójne z organizacją i praktykowane w jej relacjach. Wnioskodawca argumentował m.in., że organizacja Imprezy miała przyczynić się do promowania Spółki jako solidnej i zaangażowanej społecznie firmy. Działania takie jak przygotowanie na terenie Imprezy stanowiska umożliwiającego zapoznanie się z ofertą Spółki jako potencjalnego pracodawcy, zorganizowanie konkursu wiedzy o Spółce, czy też udostępnienie zakładów produkcyjnych Spółki do zwiedzania, umożliwiły ukazanie Wnioskodawcy jako atrakcyjnego pracodawcy i rozpowszechnienie przedmiotu jego działalności wśród społeczności lokalnej. W konsekwencji miało to przełożyć się na pozyskanie nowych klientów oraz pracowników, co oznacza, że wydatki poniesione na organizację Imprezy były w sposób pośredni związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Celem Spółki nie było natomiast budowanie wizerunku wśród lokalnych władz i kontrahentów, co potwierdza fakt, że ani przedstawiciele lokalnych władz, ani kontrahenci nie zostali wprost zaproszeni na organizowaną Imprezę. W kwestii Osób związanych ze Spółką, celem Imprezy była integracja i bliższe poznanie się pracowników oraz przedstawicieli pracodawcy (członków zarządu i rady nadzorczej Spółki), a także poprawa atmosfery pracy, co łącznie miało w zamierzeniu poprawę efektywności i organizacji pracy, budowę pozytywnych relacji na linii pracownik - pracodawca oraz większą identyfikację pracowników ze Spółką i jej działalnością. Organizacja Imprezy służy więc celom Spółki, jako że poprzez zwiększenie motywacji pracowników do pracy dojdzie do poprawy wydajności i rentowności przedsiębiorstwa oraz generowanych przez nie zysków. Wnioskodawca wskazuje również, że umożliwiając udział w Imprezie osobom najbliższym pracowników Spółka miała na uwadze tychże pracowników i ich spojrzenie na Spółkę (jako swojego pracodawcę) - i to właśnie budowaniu pozytywnego wizerunku Spółki służą omawiane działania. Ponadto, Spółka uważa, że będzie miała także prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur, które dokumentują nabycie usługi cateringowej. Wnioskodawca wskazuje, że Wydatki związane z imprezą (w tym wydatki na catering) co do zasady mają charakter ryczałtowy, niezależny zarówno od liczby osób uczestniczących w Imprezie, jak i od faktu skorzystania oraz stopnia skorzystania z danych świadczeń przez poszczególnych uczestników Imprezy. Usługi cateringowe nie podlegają ponadto wyłączeniu od odliczenia podatku, które zostało zawarte w art. 88 Ustawy VAT. Odnośnie odpowiedzi na drugie pytanie Spółka, wskazując na zapis art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, ust. 2 ustawy VAT, argumentowała, że aby ustalić czy dane nieodpłatne świadczenie podlega opodatkowaniu VAT, istotne jest zidentyfikowanie dominującego celu nieodpłatnych świadczeń, tj. czy świadczenie ma zasadniczo służyć celom działalności gospodarczej podatnika, czy też jest przede wszystkim wykonywane dla celów innych niż ta działalność, w szczególności do celów osobistych pracowników i innych podmiotów (tj. głównym celem świadczenia jest zaspokojenie potrzeb konsumpcyjnych ostatecznych odbiorców). W ocenie Spółki zasadniczym celem organizacji Imprezy było promowanie Spółki jako solidnej i zaangażowanej społecznie firmy. Działania takie jak przygotowanie na terenie Imprezy stanowiska umożliwiającego zapoznanie się z ofertą Spółki, jako potencjalnego pracodawcy, zorganizowanie konkursu wiedzy o Spółce czy też udostępnienie zakładów produkcyjnych Spółki do zwiedzania, umożliwiły ukazanie Wnioskodawcy jako atrakcyjnego pracodawcy i rozpowszechnienie przedmiotu jego działalności wśród społeczności lokalnej. W konsekwencji miało to przełożyć się na pozyskanie nowych klientów oraz pracowników, co oznacza, że wydatki poniesione na organizację Imprezy były w sposób pośredni związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Dodatkowym celem organizacji Imprezy była integracja i bliższe poznanie się Osób związanych ze Spółką, tj. jej pracowników oraz członków zarządu i rady nadzorczej Spółki, a także poprawa atmosfery pracy, co łącznie miało w zamierzeniu poprawę efektywności i organizacji pracy, budowę pozytywnych relacji na linii pracownik - pracodawca oraz większą identyfikację pracowników ze Spółką i jej działalnością. W ocenie Wnioskodawcy organizacja Imprezy wiązała się zatem przede wszystkim z celami działalności gospodarczej Wnioskodawcy jako podatnika VAT. Jednocześnie jakiekolwiek korzyści uzyskane przez uczestników Imprezy miały charakter wtórny i tym samym nie powinny niweczyć skutków osiągniętych przez Spółkę. W konsekwencji należy uznać, iż partycypacja Osób związanych ze Spółką, jak i pozostałych uczestników w Imprezie, służyła celom działalności gospodarczej Spółki, a osobiste korzyści tych osób mają charakter wtórny. Tym samym, Wnioskodawca nie ma obowiązku naliczyć podatku VAT należnego na nieodpłatnych świadczeniach związanych z organizacją Imprezy. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawione przez Wnioskodawcę stanowisko ocenił, jako nieprawidłowe. Przytaczając przepisy art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, ust. 2, art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. b, ust. 3a pkt 2, ust. 4, art. 15 ust. 1, ust. 2 ustawy VAT, Dyrektor KIS wyjaśnił, iż o związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą, np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika. Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością przedsiębiorcy można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa – mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez podmiot obrotu. Powyższe regulacje oznaczają, że aby stwierdzić, czy podatnikowi podatku od towarów i usług przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, należy zbadać wyłącznie związek ponoszonych wydatków z wykonywanymi przez podatnika czynnościami opodatkowanymi, przy czym związek ten musi mieć charakter niewątpliwy, lecz niekoniecznie bezpośredni. Podatnik musi jednak wykazać związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Wspierając się regulacją Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.) oraz orzeczeniami TSUE (m.in. wyrok 16/26 z dnia 15 stycznia 1998 r. w sprawie C-37/95 (Państwo Belgijskie v. Ghent Coal Terminal NV); wyrok z dnia 22 lutego 2001 r. w sprawie C-408/96 (Abbey National plc v. Commissioners of Customs & Excisie); wyrok z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-465/03 (Kretztechnik AG v. Finanzamt Linz); wyrok z dnia 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 (CIBO Participations SA v. Directeur regional des impots du Nord-Pas-de-Calais); wyrok z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie C-98/98, Commissioners of Customs and Excise a Midland Bank; wyrok z dnia 8 lutego 2007 r. C-435/05 w sprawie Investrand BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën) organ interpretacyjny stwierdził, że aby można było przyznać podatnikowi prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT związek pomiędzy zakupami, a działalnością gospodarczą co do zasady powinien być bezpośredni, może być również pośredni jednak tylko gdy zakupy związane są z działalnością gospodarczą ("wyłączną przyczyną tych usług jest działalność gospodarcza w rozumieniu tej dyrektywy wykonywana przez podatnika"). W przeciwnym wypadku koszty pośrednie nie wykazują bezpośredniego i ścisłego związku z tą działalnością, a w konsekwencji nie uprawniają do odliczenia podatku VAT, który je obciąża. Przenosząc tezy płynące z powołanego orzeczenia C-435/05 na grunt niniejszej sprawy organ zauważył, że nie można zakładać, iż w każdym przypadku ten związek pośredni zakupów uprawnia do odliczenia podatku. Oznacza to, że wydatki na nabycie towarów i usług, poniesione w związku z realizacją społecznej odpowiedzialności biznesu mogą być kwalifikowane jako wydatki o charakterze marketingowym i mogą mieć związek z prowadzoną przez podatnika działalnością opodatkowaną, ale nie muszą. Niezbędnym warunkiem odliczenia VAT jest istnienie związku pomiędzy zakupami a konkretną transakcją opodatkowaną. Prawo do odliczenia podatku naliczonego powinno przysługiwać podatnikowi w takim zakresie, w jakim działalność podatnika daje to prawo. Aby odliczenie podatku było dopuszczalne, transakcja powodująca naliczenie podatku winna pozostawać w ścisłym związku z transakcjami, które rodzą prawo do odliczenia. W ten sposób prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług zakłada, że poczynione wydatki stanowią element cenotwórczy transakcji obciążonych podatkiem należnym, rodzącym prawo do jego odliczenia. Dalej organ wyjaśnił, omawiając drugie z pytań, że brak prawa do odliczenia podatku VAT z uwagi na związek wydatków z czynnościami innymi niż działalność gospodarcza podatnika powoduje, że nie występuje obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego świadczenia usług. Dodał, że CSR (Corporate Social Responsibility), czyli społeczna odpowiedzialność biznesu (przedsiębiorstw) to koncepcja, według której przedsiębiorstwa na etapie budowania strategii dobrowolnie uwzględniają interesy społeczne i ochronę środowiska, a także relacje z różnymi grupami interesariuszy. Definicja tego pojęcia została określona w roku 2010 przez Międzynarodową Organizację Standaryzacyjną (ang. International Organization for Standarization, ISO). Według Normy PN-ISO 26000 – "społeczna odpowiedzialność to odpowiedzialność organizacji za wpływ jej decyzji i działań na społeczeństwo i środowisko zapewniana poprzez przejrzyste i etyczne postępowanie, które przyczynia się do zrównoważonego rozwoju w tym dobrobytu i zdrowia społeczeństwa; uwzględnia oczekiwania interesariuszy jest zgodne z obowiązującym prawem i spójne z międzynarodowymi normami postępowania oraz jest zintegrowane z działaniami organizacji i praktykowane w jej relacjach". Norma PN-ISO 26000 jest przeznaczona dla wszystkich organizacji: biznesowych, administracji rządowej i samorządowej oraz trzeciego sektora. Norma ta nie podlega certyfikacji, jest zbiorem praktyk i standardów dających możliwość dobrowolnego ich stosowania przez organizację. Każda organizacja może posługiwać się tą normą, jeżeli postępuje zgodnie z jej zasadami. Można wybrać te obszary, które dotyczą konkretnej organizacji i dostosować się do nich. W części (3) dotyczącej rozumienia i charakterystyki społecznej odpowiedzialności (3.3) podano, że ponieważ społeczna odpowiedzialność dotyczy potencjalnego i rzeczywistego oddziaływania decyzji oraz działań podejmowanych przez organizację, to stałe, codzienne działania organizacji stanowią najważniejszy obszar, który należy wziąć pod uwagę. Zaleca się, aby społeczna odpowiedzialność była integralną częścią podstawowej strategii organizacji, z przypisanymi obowiązkami i rozliczalnością z nich na wszystkich właściwych poziomach organizacji. Zaleca się, aby było to odzwierciedlone w procesie decyzyjnym oraz uwzględnione w realizacji działań. W tym kontekście, społeczna odpowiedzialność biznesu, to przede wszystkim prowadzenie własnej działalności z uwzględnieniem kluczowych obszarów społecznej odpowiedzialności takich jak: ład organizacyjny, prawa człowieka, praktyki z zakresu pracy, środowisko, uczciwe praktyki operacyjne, zagadnienia konsumenckie oraz zaangażowanie społeczne i rozwój społeczności globalnej. Samo wskazanie przez podatnika, że wydatki ponoszone są w ramach CSR, nie jest wystarczające dla uznania, że w związku z tym powinny one być traktowane jako pośrednio związane z wykonywaniem przez Spółkę działalności opodatkowanej. Nawet jeśli, zdaniem podatnika, działania podejmowane są w ramach przyjętej strategii biznesowej, które można przypisać do społecznej odpowiedzialność biznesu, to należy dokonać oceny, czy rzeczywiście efektem, a nie tylko celem działania realizowanego w związku z polityką CSR Spółki jest budowa jej pozytywnego wizerunku w otoczeniu lokalnym i biznesowym. Co do zasady działania marketingowe przekładają się bezpośrednio na wizerunek firmy i pośrednio mogą wpływać na zwiększenie prowadzonej przez podatnika działalności opodatkowanej. Analiza przedstawionego opisu sprawy na tle powołanych przepisów prowadzi zdaniem organu do wniosku, że wbrew twierdzeniu Spółki, zorganizowanie ogólnodostępnej, lokalnej imprezy w miejscowości, w której znajduje się siedziba Spółki nie przekłada się na zwiększenie sprzedaży opodatkowanej Spółki w sposób pośredni. Zdaniem organu trudno zaakceptować istnienie chociaż pośredniego związku dokonanych w ramach tego działania zakupów ze zwiększeniem sprzedaży opodatkowanej Spółki. Organizowane przez Państwa działanie stanowi niewątpliwie pozytywny element prowadzonej polityki wkładu w lokalne społeczeństwo, ale – w opinii organu – powiązanie go z czynnościami opodatkowanymi Spółki jest zbyt daleko idące i niedające się zracjonalizować. Zdaniem organu, wydatki te, chociaż niewątpliwie pozytywnie wpływają na lokalną społeczność (celem imprezy w głównej mierze była integracja i bliższe poznanie się pracowników oraz przedstawicieli pracodawcy, a także poprawa atmosfery pracy, budowę pozytywnych relacji na linii pracownik - pracodawca oraz większą identyfikację pracowników ze Spółką i jej działalnością), nie wykazują ani bezpośredniego, ani pośredniego związku z działalnością opodatkowaną Spółki polegającą m.in. na produkcji nadwozi do pojazdów silnikowych, produkcji przyczep i naczep, których odbiorcami w przeważającej mierze są polscy i zagraniczni podatnicy VAT oraz podatnicy podatku od wartości dodanej, a w niewielkim zakresie sprzedaż odbywa się na rzecz polskich i zagranicznych konsumentów (osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej). Argumentacji Spółki, że realizacja tego działania, przekłada się na cele reklamowe i promocyjne, gdy typowe formy reklamy nie mają zastosowania nie można uznać za przekonywującą. Organizacja imprezy miała na celu rozpowszechnienie przedmiotu działalności Spółki wśród lokalnej społeczności oraz przedstawienie Spółki jako atrakcyjnego i godnego zaufania pracodawcę, co miało w konsekwencji przełożyć się na pozyskanie nowych pracowników. Zdaniem Spółki, działania takie jak przygotowanie na terenie imprezy stanowiska umożliwiającego zapoznanie się z ofertą Spółki jako potencjalnego pracodawcy, zorganizowanie konkursu wiedzy o Spółce, czy też udostępnienie zakładów produkcyjnych Spółki do zwiedzania, umożliwiły ukazanie Państwa jako atrakcyjnego pracodawcy i rozpowszechnienie przedmiotu jego działalności wśród społeczności lokalnej. W konsekwencji miało to przełożyć się na pozyskanie nowych klientów oraz pracowników, co oznacza, że wydatki poniesione na organizację imprezy były w sposób pośredni związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Zdaniem Organu, w przypadku organizacji wśród lokalnej społeczności imprezy dla wymienionych we wniosku osób związanych ze Spółką, korzyść jaką osiągali biorący w niej udział pracownicy i współpracownicy Spółki, członkowie zarządu i rady nadzorczej Spółki, osoby najbliższe pracowników, czy też mieszkańcy miasta oraz osoby przebywające w tym czasie w mieście, przewyższa korzyści Spółki, która miałaby wpłynąć na generowanie i zwiększenie sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług z prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem pomiędzy realizacją przedmiotowego działania – organizacją imprezy, a zwiększeniem sprzedaży opodatkowanej brak jest racjonalnego związku przyczynowo-skutkowego. Nie sposób z faktu rozpowszechnienia przedmiotu działalności Spółki wśród społeczności lokalnej wyprowadzić wniosku o wzroście sprzedaży opodatkowanej dla Spółki, prowadzącej działalność gospodarczą przede wszystkim w zakresie produkcji nadwozi do pojazdów silnikowych, produkcji przyczep i naczep w przeważającej mierze na rzecz zagranicznych podmiotów. Trudno uznać, że to konkretne lokalne działanie Spółki wpływa (w szczególności dzięki swojemu aspektowi reklamowo-promocyjnemu) na zwiększenie rozpoznawalności sprzedawanych produktów w szczególności wśród zagranicznych kontrahentów. W tym przypadku stworzenie pozytywnego wizerunku Spółki wśród lokalnej społeczności pozostaje bez wpływu na opodatkowaną działalność gospodarczą prowadzoną przez Spółkę, a zatem nie można uznać wydatków poniesionych na organizację ww. Imprezy za wydatki ogólne o charakterze marketingowym, które przekładają się bezpośrednio na wizerunek Spółki. Potwierdzeniem braku wpływu zorganizowanej imprezy na zwiększenie sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT jest również wskazanie, że wydatki poniesione na tę Imprezę nie wpływają cenotwórczo na oferowane przez Spółkę produkty. Ponadto organ zauważył, że skoro Spółka jest jednym z największych pracodawców w regionie, zorganizowanie ww. imprezy wśród społeczności lokalnej, nie wpłynie w znaczny sposób na zwiększenie kręgu zainteresowanych pracą w firmie bowiem w tej lokalnej społeczności Spółka jest firmą dobrze znaną i mającą ugruntowaną już pozycję. Bez wpływu na osiągane przez Spółkę obroty pozostaje również fakt, że udział uczestników w zorganizowanej imprezie był nieodpłatny. W konsekwencji, biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy prawa organ stwierdził, że Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od nabytych usług w związku z organizacją imprezy wskazanej w opisie sprawy. Tym samym stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe. W związku z powyższym, skoro zorganizowanie przez Spółkę nieodpłatnie ogólnodostępnej dorocznej imprezy, jako niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą, wypełnia przesłanki określone w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy VAT, to z uwagi na brak prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia usług związanych z realizacją tego działania, Spółka nie ma obowiązku naliczania podatku należnego z tego tytułu. Podsumowując, Spółka w związku z organizacją ww. imprezy nie jest zobowiązana do naliczenia podatku należnego od nieodpłatnie udostępnianych usług z uwagi na brak prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia usług związanych z realizacją tego działania. Wobec powyższego, oceniając całościowo stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 2 należało uznać je za nieprawidłowe. Dyrektor KIS dostrzegł, że jakkolwiek Spółka wywiodła prawidłowy skutek prawny w postaci braku obowiązku naliczenia podatku należnego od nieodpłatnie udostępnianych usług, to jednak dokonała tego w oparciu o inne uzasadnienie prawne niż wskazane przez organ W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik A SA z siedzibą w W. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 86 ust. 1 ustawy VAT poprzez: a. dopuszczenie się błędnej wykładni przepisów prawa materialnego polegającego na nieuprawnionym zawężeniu przez organ podatkowy normy prawnej i stwierdzeniu, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje podatnikowi jedynie gdy nabywane towary i usługi prowadzą do "wzrostu sprzedaży opodatkowanej", podczas gdy w przepisie art. 86 ust. 1 ustawy VAT brak jest takiego wymogu; b. dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania powyższych przepisów, tj. nieuzasadnione przyjęcie, że Spółka nie jest uprawniona do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; 2) art. 86 oraz art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy VAT, poprzez dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania powyższych przepisów, tj. nieuzasadnione przyjęcie, że Spółka nie ma obowiązku naliczania podatku należnego z tytułu nieodpłatnego świadczenia usług z powodu braku prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu ich nabycia, podczas gdy prawidłowa ocena polega na przyjęciu, że Spółka nie ma takiego obowiązku, ponieważ usługa była świadczona do celów działalności gospodarczej podatnika. Dodatkowo pełnomocnik strony zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 2 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) dalej: O.p. poprzez: 1) nieuzasadnienie (niepełne wyjaśnienie) motywów, na których organ podatkowy oparł swoje rozstrzygnięcie w Interpretacji oraz zawarcie niekompletnej oceny stanowiska Wnioskodawcy poprzez nieodniesienie się do przytoczonych interpretacji i wyroków; 2) przyjęcie wąskiego rozumienia związku przyczynowo - skutkowego, prowadzącego do braku dostrzeżenia pośredniego związku pomiędzy nabywanymi towarami i usługami a działalnością gospodarczą Spółki, z jednoczesnym brakiem dostatecznego uzasadnienia odmowy przez organ zaistnienia tego pośredniego związku; 3) wybiórcze potraktowanie przez organ okoliczności faktycznych, w oderwaniu od realiów gospodarczych, oraz w celu dopasowania do tezy, że nabycie towarów i usług nie jest związane z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą; 4) zawarcie subiektywnej oceny co do potrzeby ponoszenia określonych wydatków i ich związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT, jak również stwierdzeń, jakie działania skarżąca może realizować w ramach własnej strategii marketingowej i kadrowej, a także arbitralne określenie skutków tych działań. Mając na uwadze powyższe naruszenia prawa, pełnomocnik wniósł o uchylenie interpretacji w całości na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a.; w przypadku uchylenia interpretacji na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. o wskazanie Dyrektorowi KIS sposobu rozstrzygnięcia sprawy w określonym terminie po uchyleniu Interpretacji, na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a.; zasądzenie od Dyrektora KIS na podstawie art. 200 p.p.s.a. zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. W myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przytoczony przepis wyznacza granice rozpoznania skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie i stanowi, że sąd administracyjny jest związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II; Lex 2021). Z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c O.p.) wynika, iż zarówno organ interpretacyjny jak i sąd administracyjny w ramach kontroli interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Ważne przy tym, iż w przypadku, gdy przedstawiony stan faktyczny nie pokrywa się z rzeczywistością upada funkcja ochronna wydanej interpretacji. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie, podany we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie w trybie art. 14a i n. O.p. stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji, wyznaczając granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne (A. Kabat (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wydanie 7, Lexis Nexis, Warszawa 2011, str. 113-114). Należy w tym miejscu podkreślić, iż zarówno organ podatkowy, jak również wojewódzki sąd administracyjny rozpatrujący ewentualną skargę, nie mają uprawnienia do przyjmowania własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. uchwała NSA z dnia 24 stycznia 2011 r., sygn. akt II FPS 6/10 – dostępny, jak i pozostałe powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Związanie organu interpretacyjnego treścią wniosku oznacza, iż w jednoinstancyjnym postępowaniu interpretacyjnym bazuje on wyłącznie na takim opisie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, jakie przedstawi zainteresowany. Często może on być wielowątkowy i skomplikowany, jak również może dotyczyć zdarzeń dopiero planowanych. Nie daje to jednak organowi interpretacyjnemu uprawnienia do modyfikacji tego stanu faktycznego, uzupełniania go czy jakiejkolwiek innej ingerencji (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 217/22). W kontekście powyższych uwag uwypuklić należy, iż strona występująca z wnioskiem o wydanie interpretacji podatkowej przedstawia opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i formułuje pytania/e, na które oczekuje odpowiedzi. Zatem i w tym zakresie to wyłącznie strona kształtuje pytanie i jego zakres. Od woli strony zależy, czy pytanie będzie dotyczyło wielu kwestii, chociażby wielu aspektów działalności wnioskodawcy, czy będzie pytaniem wielowątkowym, czy zostanie ograniczone do jednego elementu tej działalności, pojedynczego jej aspektu czy nawet jednostkowego np. wydatku. Oznacza to jednocześnie, iż strona formułując pytanie dotyczące kilku elementów, kilku płaszczyzn opisanego stanu faktycznego winna się liczyć z sytuacją, że udzielona odpowiedź na zbiorcze pytanie może być odmienna od odpowiedzi na pytania sformułowane odnośnie każdego z opisanych elementów stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. I w tym zakresie zarówno organ interpretacyjny, jak i na późniejszym etapie sąd administracyjny, są związane wolą podmiotu występującego o interpretację indywidualną wyrażoną właśnie w sposobie, zakresie sformułowanego pytania. W niniejszej sprawie, jak wynika z wniosku, Spółka przedstawiła opis stanu faktycznego, do którego zadała dwa pytania: 1. Czy Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabytych usług w związku z organizowaną Imprezą? 2. Czy Wnioskodawca ma obowiązek opodatkować nieodpłatne udostępnienie usług nabytych w związku z organizowaną Imprezą? Pytania postawione przez stronę dotyczą zatem wszystkich wydatków poniesionych przez Spółkę w związku z organizacją ogólnodostępnej Imprezy "Pożegnanie wakacji z A" w miejscowości, w której znajduje się siedziba Spółki. Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy stronie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wszystkich wydatków poniesionych w związku z organizowaną Imprezą. Bez względu czy są to wydatki poniesione na przestrzeń ogólnodostępną, czy strefy wydzielone wyłącznie dla pracowników Spółki i ich rodzin oraz strefę VIP. Zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 ustawy VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług, zgodnie z treścią art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy VAT. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 ustawy VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przepis art. 86 ust. 1 ustawy VAT wyraża zasadę neutralności podatku od towarów i usług, z której m.in. wynika, że podatnicy realizujący czynności zwolnione, są w podobnej sytuacji, jak ostateczny nabywca towaru lub usługi - z wyjątkiem przypadków jednoznacznie wskazanych w ustawy o podatku od towarów i usług. Ustawa wyłącza możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu. Dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest więc istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług, a prowadzoną działalnością opodatkowaną. Związek ten może mieć charakter bezpośredni lub pośredni, aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, musi istnieć związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. przez ich odsprzedaż, lecz przez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów. Innymi słowy, ponoszone wydatki nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych obrotach, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje uzyskanie obrotu opodatkowanego podatkiem od towarów i usług. Natomiast o bezpośrednim związku dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży - towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług, będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika. Podkreślić należy, że ustawodawca nie precyzuje, w jakim zakresie i w jaki sposób towary i usługi muszą być wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, aby pozwoliło to podatnikowi na odliczenie podatku naliczonego (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2022 r, sygn. akt I FSK 1760/18) W wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach: C-98/98, C-408/98, C-16/00, C-465/03, C-435/05 I C-437/06, Trybunał zaprezentował pogląd, że w sytuacji, gdy podatnik wykonuje działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru gospodarczego, prawo do odliczenia z tytułu ewentualnych wydatków jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim wydatki te można przyporządkować działalności gospodarczej podatnika. Jednak prawo do odliczenia zostaje również przyznane podatnikowi nawet w przypadku braku bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją, powodującą naliczenie podatku, a jedną lub większą liczbą transakcji objętych podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia, gdy koszty towarów i usług należą do ich kosztów ogólnych i jako takie stanowią elementy cenotwórcze dostarczanych towarów lub świadczonych usług. Koszty te zachowują bowiem bezpośredni i ścisły związek z całą działalnością gospodarczą podatnika. Analiza argumentów stron w niniejszej sprawie wskazuje, iż są zgodne, że dla skorzystania z prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabytych usług wystarczy wystąpienie pośredniego związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług, a prowadzoną działalnością opodatkowaną. Strony nie są natomiast zgodne co do istnienia takiego związku pomiędzy poszczególnymi wydatkami poniesionymi na organizację Imprezy. Oceniając niniejszą sprawę należy podkreślić, że uwypuklona przez Spółkę koncepcja działań z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR) na gruncie prawa podatkowego sprowadza się do kwestii, czy wydatki ponoszone przez podmioty gospodarcze w ramach działalności CSR służą działalności samego przedsiębiorcy i czy mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów oraz uprawniać do odliczania naliczonego podatku od towarów i usług. Jak trafnie wskazały strony, aktualną definicją społecznej odpowiedzialności biznesu (ang. Corporate Social Responsibility CSR) jest definicja zawarta w normie PN-ISO 26 000, w myśl, której społeczna odpowiedzialność jest rozumiana, jako odpowiedzialność organizacji za wpływ jej decyzji i działań (produkty, serwis, procesy) na społeczeństwo i środowisko, poprzez przejrzyste i etyczne zachowanie, które: przyczynia się do zrównoważonego rozwoju, zdrowia i dobrobytu społeczeństwa; bierze pod uwagę oczekiwania interesariuszy; jest zgodne z obowiązującym prawem i spójne z międzynarodowymi normami zachowania; jest spójne z organizacją i praktykowane w jej relacjach. W literaturze pod pojęciem społecznej odpowiedzialności biznesu rozumie się, m.in. "koncepcję opartą na najwyższych standardach etycznych, dzięki której przedsiębiorstwa na etapie budowania strategii dobrowolnie i świadomie uwzględniają interesy społeczne i ochronę środowiska, a także relacje z grupami interesariuszy: społeczeństwa jako całości, a także jego wyodrębnionych grup - właścicieli, klientów, pracowników, inwestorów, dostawców, akcjonariuszy, banków i innych partnerów biznesowych. Ponieważ CSR wymaga zaangażowania zainteresowanych stron wewnątrz przedsiębiorstwa i poza nim, umożliwia to przedsiębiorstwom lepsze prognozowanie i wykorzystanie szybko zmieniających się oczekiwań ze strony społeczeństwa i warunków prowadzenia działalności, CSR może zatem stymulować rozwój nowych rynków i sprzyja tworzeniu nowych możliwości wzrostu gospodarczego. Zajmując się kwestiami odpowiedzialności społecznej, przedsiębiorstwa mogą budować długoterminowe zaufanie pracowników, konsumentów i obywateli, tworząc podstawę pod zrównoważone modele biznesowe. Większe zaufanie z kolei przyczynia się do tworzenia otoczenia, w którym przedsiębiorstwa mogą podejmować inicjatywy innowacyjne i rozwijać się". Sąd podziela jednocześnie stwierdzenie organu, że brak definicji legalnej CSR w ustawie VAT, ani odesłania do ww. definicji CSR, jak i brak innej konstrukcji prawnej, która pozwalałaby tego rodzaju wydatki traktować całościowo oznacza, że nie jest możliwe, dokonywanie oceny wszystkich zagregowanych w strukturze CSR wydatków tak jakby był to jeden wydatek. Wykluczony jest automatyzm w kwalifikacji takich wydatków. Zgodzić należy się z organem, że podejmowanie przez podatnika działań w ramach społecznej odpowiedzialności biznesu jest z pewnością pożądane chociażby ze względu na uwzględniany przez firmę interes społeczny, nie oznacza to jednak, że we wszystkich tego typu inwestycjach przedsiębiorca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na działania CSR, gdyż jest to uzależnione od okoliczności konkretnego przypadku. W ocenie Sądu, uwzględniając powyższe uwagi i opisany stan faktyczny, zgodzić należy się z organem, że zorganizowanie ogólnodostępnej, lokalnej imprezy w miejscowości, w której znajduje się siedziba Spółki o ugruntowanej pozycji na rynku, znanej nie tylko lokalnie jako znaczący podmiot gospodarczy, co za tym ewentualny pracodawca i producent, nie przekłada się na zwiększenie sprzedaży opodatkowanej Spółki w sposób pośredni. Owszem organizowane przez stronę działanie stanowi pozytywny element prowadzonej polityki wkładu w życie lokalnej społeczności, ale – trafnie wskazuje organ - powiązanie go z czynnościami opodatkowanymi Spółki jest zbyt daleko idące i niedające się zracjonalizować. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można pominąć charakteru prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej m.in. produkcja nadwozi do pojazdów silnikowych, produkcji przyczep i naczep, których odbiorcami w przeważającej mierze są polscy i zagraniczni podatnicy VAT oraz podatnicy podatku od wartości dodanej, w niewielkim zakresie sprzedaż odbywa się na rzecz polskich i zagranicznych konsumentów - osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Nadto, niewątpliwie ugruntowana od wielu lat pozycja Spółki, jako pracodawcy i producenta, przede wszystkim na lokalnym rynku powoduje, iż trudno zgodzić się ze stroną, że wydatki poniesione na Imprezę przełożą się na pozyskanie pracowników i nowych klientów. Nie sposób z faktu rozpowszechnienia przedmiotu działalności Spółki wśród społeczności lokalnej, poprzez organizacje stoiska promocyjnego i umożliwienie zwiedzania siedziby firmy, wyprowadzić wniosku o ponoszeniu wydatków w związku z czynnościami opodatkowanymi Spółki. Jednocześnie, Impreza była dobrą okazją do integracji i bliższego poznania się pracowników oraz poprawy atmosfery, efektywności i organizacji pracy, a także budowy pozytywnych relacji na linii pracownik - pracodawca. Jednakże nie można pominąć, iż pytanie strony sformułowane na tle przedstawionego we wniosku i niemalże całościowo przywołanego w niniejszym uzasadnieniu stanu faktycznego, dotyczyło wszystkich wydatków poniesionych na organizację Imprezy. Imprezy, która zorganizowana została w parku miejskim, przestrzeni ogólnodostępnej, ale w ramach, której wydzielone zostały strefy zamknięte dla pracowników i ich rodzin oraz strefa VIP. W następstwie na aprobatę zasługuje stanowisko organu, że brak prawa do odliczenia podatku VAT z uwagi na związek wydatków z czynnościami innymi niż działalność gospodarcza podatnika powoduje, że nie występuje obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego świadczenia usług. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd stwierdza, że analizując treść rozpatrywanej skargi oraz opisanych w niej zarzutów, Sąd nie znalazł okoliczności, które pozwalałyby przyjąć, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia wskazanych przez stronę przepisów prawa materialnego, bądź prawa procesowego. W ocenie Sądu organ ustosunkował się do opisanego przez stronę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego w sposób pełny i kompletny. Organ interpretacyjny dokonał analizy opisanego stanu faktycznego pod kątem zadanego pytania i obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Fakt, że stanowisko organu nie satysfakcjonuje strony skarżącej, nie uzasadnia zarzutów naruszenia wskazanych przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe względy, Sąd w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. dch