I SA/Łd 29/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] określającą K. R. i E. R. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 1.309 zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazano, że w 2008 r. podatnik prowadził działalność gospodarczą pod nazwą A, K. R. - polegającą na produkcji alkoholu spirytusu, handlu detalicznym artykułami chemicznymi (rozpuszczalniki), handel olejem napędowym z obowiązkiem prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.). W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. stwierdził zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 220.838,00 zł netto, poprzez ujęcie kwot udokumentowanych fakturami wystawionymi przez: a) firmę B Spółka Jawna R. A. i Wspólnicy, z siedzibą w G. na łączną kwotę netto 195.498,00 zł (faktura VAT nr [...] z dnia 3 kwietnia 2008 r. i faktura VAT nr [...] z dnia 20 maja 2008 r.) b) C Sp. z o.o., z siedzibą we W., na kwotę netto 25.340,00 zł (faktura VAT nr [...] z dnia 4 lipca 2008 r.). Zdaniem organu faktury te potwierdzają czynności, które faktycznie nie zostały dokonane. W konsekwencji oraz z powodu braku jakichkolwiek innych wiarygodnych dokumentów potwierdzających poniesienie spornych kosztów, organ pierwszej instancji, zakwestionował kwoty udokumentowane tymi fakturami, jako stanowiące koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.), dalej: "u.p.d.o.f.". Dokonane ustalenia stanowiły podstawę do uznania podatkowej księgi przychodów i rozchodów za nierzetelną (prowadzoną z naruszeniem § 11 i 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów - Dz. U. z 2003 r. Nr 152 poz. 1475 ze zm.) w zakresie dokumentowania kosztów uzyskania przychodów, a w konsekwencji - na podstawie art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej - do uznania jej w powyższym zakresie za niestanowiącą dowodu tego co wynika z zawartych w niej zapisów. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że wydatki na zakup towarów handlowych mogłyby stanowić koszty uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, jeśli zakup konkretnego towaru zostałby udokumentowany fakturą wskazującą na poniesienie wydatków w określonej wysokości na rzecz konkretnego podmiotu oraz zostałby wykazany ich związek z uzyskanym przychodem. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy świadczy o tym, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych, tj. sprzedaży oleju napędowego pomiędzy podmiotami wymienionymi na tych fakturach. Odnośnie C Sp. z o.o. organ wskazał, że firma ta brała udział w procederze obrotu "pustymi fakturami". Za taką fakturę organ uznał również wystawioną na rzecz podatnika fakturę nr [...] z dnia 4 lipca 2008 r. o wartości netto 25.340,00 zł. Organ stwierdził, że pod adresem podanym do KRS nie przebywał nikt ze spółki C, co ustalono w trakcie kilkakrotnych wizyt. Wezwania kierowane na ten adres nie były odbierane. Ostatnią deklarację VAT-7 spółka złożyła za lipiec 2007 r. Z dniem 7 października 2008 r. spółka została wykreślona z ewidencji podatników VAT. Spółka figuruje w ewidencji Urzędu Miejskiego we W. jako podatnik podatku od środków transportowych, jednakże w roku 2008 i za rok 2008 spółka nie dokonywała żadnych wpłat. ZUS Oddział we W. poinformował, że ww. spółka zgłosiła pozarolniczą działalność gospodarczą, brak jest dokumentu wyrejestrowującego płatnika składek (C), ale pomimo wcześniejszego składania deklaracji rozliczeniowych wraz z raportem imiennym zatrudnionych pracowników (do września 2007 r.), to w 2008 roku spółka nie dokonywała wpłat z tytułu składek od zatrudnionych pracowników. Organ powołał się na zeznania podatnika z 17 sierpnia 2010 r., z których wynika, że oferta współpracy z firmą C wpłynęła do niego od przedstawiciela firmy. Nie pamięta jednak jakie były warunki tej współpracy, nie zna ani właściciela spółki, ani przedstawiciela handlowego, z którym się kontaktował. Transakcja była jednorazowa. Płatności dokonywano gotówką (brak jest dowodów zapłaty). Wskazano również na zeznania S. S., reprezentującego spółkę C, z których wynika, że B. L. zaproponował mu współpracę i obiecał funkcję prezesa, z uwagi na brak możliwości objęcia jakiejkolwiek funkcji w spółce, czy uzyskania koncesji na sprzedaż paliwa przez B. L. z powodu ciążącego na nim wyroku karnego. Wszystkie sprawy związane z firmą prowadził B. L., sporządzał dokumenty, a S. S. tylko je podpisywał. S. S. zeznał, że nie wiedział czym spółka się zajmuje, nie widział należącego do niej paliwa. Zaskoczeniem dla S. S. była liczba faktur, które miał podpisać. W organie podatkowym S. S. zeznał natomiast, że podpis na spornej fakturze nie jest jego podpisem. Zeznał również, że kilkakrotnie z B. L. rozprowadzali olej opałowy jako napędowy. Wskazał, że spółka kilkakrotnie zmieniała siedzibę i jedynie w O. były dystrybutory paliwa. S. S. oświadczył, że nie zna podatnika, nie zawierał z nim umów. W połowie czerwca 2008 r. B. L. wręczył S. S. wypowiedzenie i odwołanie z funkcji prezesa spółki. Organ wskazał również na decyzje wydane przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. dla spółki C w zakresie podatku VAT i podatku akcyzowego za okres od stycznia 2004 r. do sierpnia 2005 r., z których wynika, że faktury VAT wystawiane przez tę spółkę, dotyczące sprzedaży paliw i innych produktów ropopochodnych, nie dokumentują faktycznego obrotu gospodarczego. Ponadto Prokuratura Okręgowa w K. prowadziła śledztwo, które obejmowało działalność C Sp. z o. o. w latach 2004-2006. B. L. oraz S. S. zarzucono udział w procederze związanym z nielegalnym obrotem paliwami nie odpowiadającymi jakości, poprzez wystawianie faktur obrazujących fikcyjny obrót paliwami i ich komponentami. Mechanizm działania objawiał się w fakturowej zamianie oleju opałowego na olej napędowy, co było możliwe dzięki podmiotom, które fikcyjnie w tym okresie dokonywały zakupu oleju opałowego i fikcyjnie go sprzedawały, zaś fikcyjny zakup i sprzedaż oleju napędowego polegały na wystawianiu "pustych faktur", które dotyczyły transakcji w rzeczywistości niemających miejsca. Ocena dokonana przez Prokuraturę za lata 2004-2006 nie odbiega od dokonanej przez organy podatkowe odnośnie działalności ww. osób w ramach spółki C w roku 2008. Podobnej oceny organ dokonał w odniesieniu faktur wystawionych przez spółkę B (nr [...] z 3 kwietnia 2008 r. na wartość netto 95.100,00 zł i nr [...] z 20 maja 2008 r. na wartość netto 100.398,00 zł). Zdaniem organu firma ta stwarzała tylko pozory zdarzeń gospodarczych, wystawiając i wprowadzając do obiegu nierzetelne faktury. Z zeznań podatnika wynika, że zakup oleju napędowego od spółki B nastąpił w jego firmie, zaś płatności dokonano gotówką w dwóch ratach. Kontakt ze spółką podatnik nawiązał za pośrednictwem przedstawiciela handlowego spółki. Nie zawierał ze spółką żadnych umów handlowych. Nie zna prezesa spółki. Twierdzi, że spółka postawiła warunek płatności gotówką. W ocenie organu tak znaczne kwoty należności (116.022.00 zł i 122.485.56 zł) racjonalnie działający przedsiębiorca powinien przekazywać za pośrednictwem rachunków bankowych. W świetle powyższego organ uznał, że okoliczności dotyczące sposobu rzekomej zapłaty są elementem przemawiającym za brakiem wiarygodności twierdzeń o wykonaniu zafakturowanego nabycia. Ponadto na spornych fakturach dotyczących nabycia oleju napędowego jako sposób zapłaty figuruje nie gotówka, lecz przelew. Jednocześnie na fakturach tych jako sprzedawca figuruje B Sp. J. R. A. i Wspólnicy, wskazany został numer rachunku bankowego oraz bank, w którym B Sp. J. posiada numer rachunku bankowego tj. Bank D i numer rachunku bankowego. Z informacji znajdujących się w posiadaniu organu podatkowego pierwszej instancji wynika, że w/w numer rachunku bankowego został założony przez ten podmiot 4 grudnia 2006 r. Organ wskazał, że R. A. potwierdził transakcje udokumentowane spornymi fakturami. Nie posiada on jednak żadnych dokumentów źródłowych dotyczących działalności gospodarczej spółki w 2008 r., ponieważ - jak twierdzi - są one w rękach nowego właściciela. Potwierdził, że spółka posiadała koncesję na handel paliwami, posiadała dwie bazy paliw, dysponowała autocysternami. Miejscem prowadzenia działalności była G. ul. E 5. Świadek oświadczył, że latem 2007 roku sprzedał firmę, ale nie pamięta komu, zaś w 2008 roku (od tych osób, których nie pamięta) otrzymał propozycję odkupienia firmy i sprzedania jej innym osobom, na co zgodził się. Świadek nie pamięta źródła pochodzenia paliwa rzekomo sprzedawanego podatnikowi. Nie pamięta też w jakich okolicznościach doszło do współpracy z podatnikiem. Świadek nie potrafił również wyjaśnić braku wykazania w deklaracjach VAT-7 transakcji za kwiecień i maj 2008 r., których zawarcie potwierdził. Organ zauważył przy tym, że z decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. wydanych dla Spółki jawnej B A. B., Sz. R. w zakresie podatku VAT za miesiące od maja do grudnia 2008 r. wynika, że sprzedaż na podstawie faktury VAT nr [...] z 20 maja 2008 r. wystawionej dla skarżącego faktycznie nie miała miejsca, faktura jest zatem nierzetelna pod względem materialnym, nie odzwierciedla faktycznego zdarzenia gospodarczego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pozwala na stwierdzenie, że sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych - sprzedaży towarów pomiędzy podmiotami wskazanymi na tych fakturach. Tym samym nie stanowią o poniesieniu kosztu w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Ponieważ zakwestionowane koszty wynikające ze spornych faktur stanowiły więcej niż 0,5% kosztów wykazanych w księdze przychodów i rozchodów, organ uznał tę księgę za nierzetelną w części dotyczącej spornych kosztów i w tej części odmówił jej mocy dowodowej w postępowaniu podatkowym. Wobec braku rzetelnych dowodów potwierdzających poniesienie kosztów odpłatnego nabycia towarów, organ stwierdził, że brak jest podstaw do szacowania tych kosztów. Okoliczność, że podatnik dysponuje dowodami zapłaty KP i na rzecz wystawców faktur, nie ma istotnego znaczenia, gdyż nie stanowią one wiarygodnego dowodu poniesienia wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodów. Bez znaczenia jest również podnoszona przez podatnika okoliczność, że dokonywał transakcji w dobrej wierze, gdyż nie stanowi to przesłanki uzasadniającej możliwość zaliczenia danego wydatku w ciężar kosztów uzyskania przychodu. Na powyższą decyzję organu odwoławczego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył K. R. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez błąd w wykładni prawnej i uznanie, że brak jest podstaw do zaakceptowania zaewidencjonowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów i zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów zakwestionowanych faktur VAT. Zdaniem skarżącego w przypadku działalności C Sp. z o. o. nie jest istotne w przedmiotowej sprawie, czy i w jaki sposób kontrahent strony prowadził działalność po dniu 4 lipca 2008 r. Nie są również istotne zeznania S. S., który był pracownikiem spółki do lipca 2008 r., w związku z tym nie mógł posiadać wiedzy w zakresie funkcjonowania w lipcu 2008 r. W sprawie tej spółki jedyną osobą, która mogłaby się wypowiadać jest właściciel B. L., który nie zaprzeczył, iż sporna transakcja miała miejsce. W ocenie skarżącego nie jest istotny również fakt prowadzenia przez Prokuraturę Okręgową w K. śledztwa o sygn. akt [...] w ramach działalności C w latach 2004-2006. Wobec powyższego odtworzenie przez organ podatkowy "historii" działalności firmy powinno dotyczyć okresu objętego niniejszym postępowaniem, a więc okresu jednego miesiąca tj. lipca 2008 r. Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku spółki B. Skarżący podnosi, że ustalenia dokonane przez organ podatkowy, a dotyczące okresu działalności tej spółki po dniu 20 maja 2008 r., nie mają żadnego znaczenia w sprawie. Nie jest bowiem istotne czy i w jaki sposób kontrahent skarżącego prowadził działalność gospodarczą po dniu 20 maja 2008 roku. Nie są więc ważne wszelkie ustalenia dotyczące nawiązywania współpracy między R. A. z osobami trzecimi po wyżej wskazanym dniu. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztem uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem wyraźnie wymienionych w art. 23 tej ustawy. Gramatyczna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów kosztów pod tym jednakże warunkiem, że mają one bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma bądź może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Możliwość zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów wpływa bezpośrednio na wysokość dochodu będącego podstawą opodatkowania, a w konsekwencji wysokość należnego zobowiązania. Zatem zasadniczo każdy wydatek celowo poniesiony z zamiarem uzyskania przychodu, poza wyraźnie wskazanymi w art. 23 u.p.d.o.f., powinien być uznany za koszt uzyskania przychodu. Do tego rodzaju kosztów, co do zasady należało zaliczyć wydatki związane z zakupem oleju napędowego, jeżeli w prowadzonej działalności podatnik wykorzystuje środki transportowe napędzane tym paliwem. Odrębnym zagadnieniem natomiast jest ocena celowości oraz wysokości wydatków tego rodzaju w każdym konkretnym przypadku, co sprowadza się do zbadania sposobu udokumentowania wydatków. Dokonując oceny zastosowania w sprawie przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., nie można pomijać zasad dotyczących rozliczeń podatkowych tej grupy podatników, która zobowiązana była do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W takim przypadku ustalenie dochodu następuje w sposób szczególny (por. art. 24 ust. 1 i art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f.). Określenie dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w ten szczególny sposób, jest możliwe przy założeniu, że podatnik przestrzega zasad związanych z prowadzeniem ksiąg podatkowych uregulowanych w art. 24a ust. 7 u.p.d.o.f. i wydanych na jego podstawie przepisów wykonawczych wprowadzających między innymi reguły dotyczące dokumentowania poszczególnych transakcji mających wpływ na wyliczenie dochodu w oparciu o te księgi (§ 12 ust. 1 i § 11 ust. 1 oraz ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów). Stosowanie tych szczególnych zasad wiąże się również z konsekwencjami w postaci dopuszczalności oceny rzetelności prowadzonych ksiąg (art. 193 § 1, § 2 i § 4 Ordynacji podatkowej). Skarżący nie zastosował się do obowiązujących go zasad rzetelnego prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Tym samym uniemożliwił określenie dochodu z uwzględnieniem dowodu jaki stanowiły te księgi. W stanie faktycznym sprawy dla jej rozstrzygnięcia nie było istotne, czy skarżący otrzymywał (i zużywał) paliwo w ilościach określonych w spornych fakturach, lecz czy faktury te odzwierciedlają rzeczywisty obrót towarowy (paliwami) ze wskazanymi w nich kontrahentami, tzn. czy to wystawcy faktur byli faktycznymi dostawcami tego paliwa, co pozwalałoby na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwot objętych tymi fakturami. Należy podkreślić przy tym, że do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar i zużyć go w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. W ocenie Sądu organy w sposób wiarygodny wykazały, że kontrahenci podatnika wynikający z zakwestionowanych faktur nie prowadzili działalności gospodarczej w zakresie obrotu olejem napędowym, nie mogli zatem sprzedać tego towaru skarżącemu. W 2008 r. spółka C nie składała żadnych deklaracji podatkowych. Do czerwca 2008 r. funkcję prezesa pełnił tam S. S., który – jak wynika z jego zeznań – tylko podpisywał dokumenty przygotowane przez B. L. – faktycznie kierującego tą firmą. Z zeznań S. S. wynika ponadto, że kilkakrotnie z B. L. rozprowadzali olej opałowy jako napędowy. Natomiast wcześniejsza działalność tej firmy (za lata 2004-2006) została objętą śledztwem Prokuratury Okręgowej w K., zaś B. L. i S. S. zarzucono m. in. wystawianie faktur obrazujących fikcyjny obrót paliwami i ich komponentami. Podobne okoliczności potwierdzają również decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. dla Spółki C w zakresie podatku VAT i podatku akcyzowego za okres od stycznia 2004 r. do sierpnia 2005 r., z których wynika, że faktury wystawiane przez tę spółkę dotyczące sprzedaży paliw i innych produktów ropopochodnych nie dokumentują faktycznego obrotu gospodarczego. Niewątpliwie okres objęty wymienionym śledztwem i decyzją Dyrektora UKS we W. nie należy do przedmiotu niniejszej sprawy, trudno uznać jednak, że w 2008 r. spółka C zaczęła działać całkowicie legalnie, skoro nawet nie składała deklaracji podatkowych. Odnośnie spółki B – z ustaleń organu wynika, że w 2008 r. nie prowadziła ona działalności gospodarczej polegającej na obrocie olejem napędowym ani pod adresem wskazanym przez R. A., ani pod adresem wynikającym z KRS. W deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do kwietnia 2008 r. oraz za czerwiec 2008 r. podmiot ten nie wykazał sprzedaży, natomiast za pozostałe miesiące 2008 r. w ogóle nie złożył deklaracji. Postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w G. wykreślił spółkę B z rejestru podatników VAT z dniem 30 kwietnia 2008 r. Natomiast z decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. wydanych dla Spółki jawnej B A. B., Sz. R. w zakresie podatku VAT za miesiące od maja do grudnia 2008 roku wynika, że sprzedaż na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 20 maja 2008 r. wystawionej dla skarżącego faktycznie nie miała miejsca. W zaskarżonej decyzji organ zwrócił uwagę również na akt oskarżenia Prokuratury Okręgowej w Z. sygn. akt [...] przeciwko R. A., w którym zarzucono mu udział w procederze związanym z nielegalnym obrotem paliw w latach 2004-2006. Mechanizm działania objawiał się na fakturowej zamianie oleju opałowego na olej napędowy, co odbywało się przy pomocy fikcyjnego zakupu i fikcyjnej sprzedaży polegających na wystawianiu "pustych faktur", które dotyczyły transakcji w rzeczywistości nie mających miejsca. Organ wskazał też szereg innych okoliczności dotyczących wspólników i osób powiązanych ze spółką B, które w łączności z dowodami wyżej przedstawionymi, potwierdzają zasadność przyjętego stanowiska. Organ trafnie odwołał się również do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095 ze zm.) zgodnie z którym dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy w każdym przypadku, gdy: 1) stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz 2) jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji. Niewątpliwie kwoty 116.022,00 zł i 122.485,56 zł, wynikające z zakwestionowanych faktur powinny być objęte treścią tego przepisu. Z prowadzeniem działalności gospodarczej wiąże się wiele obowiązków natury prawnej i finansowej, których dopełnienie leży w interesie publicznym i w szeroko rozumianym interesie podatnika, a do których należy w szczególności prowadzenie swoich spraw w zgodzie z przepisami prawa. Rzeczą podatnika jest takie zorganizowanie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, w tym i nadzoru nad księgowością, by nie wystąpiła nierzetelność w prowadzeniu dokumentacji, gdyż w razie jej stwierdzenia skutki prawne na gruncie podatkowym obciążają podatnika. Z chwilą przyjęcia faktury, a więc jej podpisania i uwzględnienia w rozliczeniu podatkowym, podatnik dokonał akceptacji wszystkich danych w niej zawartych. W niniejszej sprawie co najmniej część danych wskazanych w zakwestionowanych fakturach okazała się nierzetelna, zatem faktury takie nie mogły stanowić podstawy do odliczenia kosztów uzyskania przychodu. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się uchybienia zasadzie prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organy wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Stanowisko organów nie narusza również zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż punkt widzenia przyjęty w rozpatrywanej sprawie został przekonująco uzasadniony w oparciu o zgromadzone dowody. Natomiast okoliczność, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji podatkowej). Strona ma bowiem prawo do prezentowania swojego własnego stanowiska, zaś organ ma prawo go nie uwzględnić, jeżeli uzna, że nie ma ono odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji. ds