I SA/Łd 301/15

Dnia 9 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 rok wraz z należnymi odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z 4 lutego 2015 r. J. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 rok wraz z należnymi odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wyegzekwowanie decyzji narazi skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jaką będzie zapłata zaległego podatku wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, które na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynoszą 37.950,31 zł. Postanowieniem referendarza sądowego tutejszego Sądu z dnia 18 czerwca 2015 r. przyznano stronie prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powołanych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez stronę skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, iż Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu powinien mieć na uwadze interes wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05, niepubl.) W ocenie Sądu, mając na uwadze całokształt okoliczności wynikających z akt sprawy, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Wprawdzie strona skarżąca w zawartym w skardze wniosku wskazała jedynie, że wyegzekwowanie zaskarżonej decyzji narazi ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jaką będzie zapłata należności w wysokości 37.950,31 zł, to jednak Sąd jest zobowiązany ocenić, czy zostały spełnione przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu nie tylko w oparciu o analizę wniosku strony, ale także o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy (por. postanowienia NSA: z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10; z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 557/10; z 22 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 544/15 dostępnie w bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu za uwzględnieniem wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przemawia przede wszystkim trudna sytuacja materialna skarżącej, która znajduje potwierdzenie w aktach sądowych zgromadzonych w toku rozpoznawania wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Podkreślenia wymaga, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z 7-letnią córką W.i 3-letnim synem B.. Skarżąca nie osiąga żadnego dochodu, przebywa na bezpłatnym urlopie wychowawczym. Mieszka z dziećmi u swojej matki w Z. W., nie ponosi opłat eksploatacyjnych i utrzymuje się ze środków otrzymywanych od matki, która na ten cel przeznacza kwotę ok. 200 zł miesięcznie. Ponadto w wydatkach rodziny uczestniczy mąż skarżącej w kwocie ok. 800 zł miesięcznie. Łączna kwota tych wydatków wynosi ok. 1.000 zł. Rodzina nie posiada żadnego majątku, a ponadto skarżąca nie posiada rachunków bankowych. W 2014 roku skarżąca osiągnęła dochód zaledwie w kwocie 2.600 zł (według PIT-37). Trudna sytuacja materialna skarżącej znalazła również potwierdzenie w postanowieniu referendarza sądowego tutejszego Sądu z dnia 18 czerwca 2015 r., którym przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że obecna sytuacja majątkowa wnioskodawczyni pozwala przyjąć, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbyłoby się z uszczerbkiem dla utrzymania jej samej oraz jej rodziny. Biorąc bowiem pod uwagę porównanie wysokości zobowiązania ciążącego na skarżącej powstałego w wyniku orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. w łącznej kwocie ponad 37.950,31 zł oraz osiągane przez stronę dochody oraz jej sytuację rodzinną uznać należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Na marginesie należy jednak podkreślić, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wyłącznie rozstrzygnięciem tymczasowym, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia. AKE.