I SA/Łd 32/13

Dnia 12 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędzia NSA Paweł Janicki Protokolant: St. asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 roku sprawy ze skargi W. S. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie wymierzenie grzywny w związku z niewykonaniem wyroku WSA w Łodzi w sprawie o sygnaturze akt I SA/Łd 1200/09 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokata S. C. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu plus należny podatek od towarów i usług liczony od tej kwoty. I SA/Łd 32/13 Uzasadnienie W. S. wniósł skargę z dnia 5.12.2012 r. na bezczynność organu polegającą na niewykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23.VI.2009 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1200/09 (na podstawie akt ustalono w postępowaniu sądowym, że wyrok w sprawie I SA/Łd 1200/09 wydany został 23.VI.2010 r. a nie 2009 r.). Wyrokiem tym uchylona została decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] odmawiającej uchylenia decyzji wymiarowej Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] sprawie odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu nie pobrania i nie wpłacenia zaliczek na podatek dochodowy. Podstawę prawną skargi stanowi art.154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej "p.p.s.a." (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skarżący podniósł, że do dnia wniesienia skargi Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie wykonał wyroku z dnia 23.VI.2010 r. mimo wystosowanego przez skarżącego wezwania do jego wykonania z dnia 27.XI.2012 r. W skardze skarżący wniósł o wymierzenie Dyrektorowi Izby Skarbowej grzywny w wysokości określonej w art.154 § 6 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu tej odpowiedzi Dyrektor opisał przebieg postępowania przed organami podatkowymi przed wydaniem wyroku w sprawie I SA/Łd 1200/09 jak i po zakończeniu postępowania w tej sprawie przed WSA w Łodzi i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zakończonym wyrokiem z 30.V.2012 r. w sprawie II FSK 2313/10, oddalającym skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej wniesioną od wskazanego wyżej wyroku WSA w Łodzi, oraz przebieg postępowania po zwrocie przez WSA w Łodzi akt administracyjnych do organu odwoławczego. Przedstawiony przebieg postępowania potwierdzają dokumenty zawarte w aktach administracyjnych. Wynika z nich co następuje. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. decyzją z [...] orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika – skarżącego, za niepobranie i niewpłacenie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych w 2004 r. wynagrodzeń z tytułu umów zleceń. Od decyzji tej nie złożono odwołania. W dniu 15 lutego 2006 r. skarżący złożył w Urzędzie Skarbowym wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją, wskazując, iż dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Postanowieniem z 2 marca 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wznowił postępowanie podatkowe w sprawie obciążenia odpowiedzialnością płatnika za niepobranie i niewpłacenie w 2004 r. zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń z tytułu umów zleceń. Decyzją z [...] organ ten, na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Ordynacja podatkowa), odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z [...]. Rozstrzygnięcie stało się ostateczne, gdyż Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z 12 sierpnia 2008 r. odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji i drugim postanowieniem z tej samej daty stwierdził, że odwołanie strony z dnia 20 czerwca 2008 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W piśmie z 11 czerwca 2009 r. podatnik wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 września 2006 r., którą odmówiono uchylenia decyzji wymiarowej z 25 sierpnia 2005 r. W ocenie strony decyzja wydana w trybie wznowieniowym została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z 28 sierpnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] i to rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez ten organ decyzją z dnia [...], po rozpoznaniu odwołania strony. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że brak wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności oznacza, że w sprawie nie doszło i nie mogło dojść ani do wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności, ani też decyzji stwierdzającej nieważność ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]. Organy podatkowe nie badały również zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej i nie może tego uczynić, w ocenie Dyrektora, także organ odwoławczy, gdyż w ogóle nie doszło do wszczęcia postępowania. Odmowa wszczęcia postępowania stanowi odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie i rozstrzygania merytorycznego o zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności, a więc jest rozstrzygnięciem o charakterze formalnym. Organ odwoławczy uznał zatem, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może być tylko decyzja ostateczna wydana w postępowaniu zwykłym. Brak jest w tej sytuacji podstaw do uchylenia decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...], albowiem przedmiotem wniosku z 11 czerwca 2009 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji, była decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym. Na powyższe rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie art. 120, art. 201 § 1 pkt 2, art. 205a § 1 pkt 4, art. 227 § 1, art. 248 § 1, art. 249 § 1, art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Tym samym skarżący wniósł o chylenie następujących decyzji z: [...],[...],[...]. Wyrokiem z 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1200/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargę za zasadną i uchylił zaskarżoną przez skarżącego decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji odmawiającej uchylenia decyzji w sprawie odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu niepobrania i niewpłacenia zaliczek na podatek dochodowy. Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w części dotyczącej uchylenia decyzji i obowiązku zwrotu kosztów postępowania stronie. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez błędne uznanie, że organy podatkowe uchybiły art. 249 § 1 w związku z art. 247 § 1 i art. 128 Ordynacji podatkowej w wyniku przyjęcia, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może być tylko decyzja ostateczna wydana w postępowaniu zwykłym w związku z czym brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd Sądu pierwszej instancji, że przyjęcie założenia, że brak jest podstaw do uchylenia w trybie nadzwyczajnym decyzji wydanej w trybie wznowieniowym, sprowadzałoby się do założenia, iż rozstrzygnięcia takie nie mogłyby być dotknięte wadami powodującymi nieważność postępowania. Brak jest ponadto argumentów natury prawnej do uznania, że w art. 128 Ordynacji podatkowej mowa jest o decyzjach ostatecznych wydanych jedynie w trybie "zwykłym". Akta administracyjne sprawy przekazane przez WSA w Łodzi wpłynęły do organu w dniu 10.VII.2012 r. Po otrzymaniu akt organ podjął czynności zmierzające do wydania nowego rozstrzygnięcia kończącego sprawę administracyjną. Postanowieniem z dnia 25.VII.2012 r. organ powiadomił skarżącego, zgodnie z at.123 §1 i art.200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, o przysługującym mu prawie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranego materiału dowodowego. Postanowienie skierowano na adres pełnomocnika J. J., który wykazał, że od dnia 19.VII.2011 r. pełnomocnikiem już nie jest. Postanowieniem z dnia 9.VIII.2012 r. zawiadomiono skarżącego, zgodnie z art.140 Ordynacji podatkowej, o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 139 § 1 tej ustawy. Wskazano na konieczność zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w sprawie. Kolejnym postanowieniem z tej samej daty powiadomiono skarżącego o przysługującym mu prawie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranego materiału dowodowego. Postanowienia doręczono na ustalony poprzez aplikację "Serce" adres skarżącego (K., ul. M. 5). Postanowienia doręczono przez awizo w trybie art.150 § 2 Ordynacji podatkowej. W taki sposób doręczono także w dniu 18.X.2012 r. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] - wydaną po wyroku NSA z 30.V.2012 r. oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23.VI.2010 r. sygn. akt I SA/Łd 1200/09 - uchylającą decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na powyższą decyzję Skarżący nie złożył skargi, tym samym stała się ona prawomocna z upływem terminu do wniesienia skargi, czyli z dniem: 19 listopada 2012 r. Z dniem upływu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przekazano sprawę do rozpatrzenia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. W toku prowadzonego postępowania pierwszoinstancyjnego Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 27 listopada 2012 r. (data doręczenia w trybie art. 150 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa: 12 grudnia 2012 r.), Nr [...], powiadomił Skarżącego o przysługującym prawie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji w toczącym się postępowaniu podatkowym. Pismem z dnia 27 listopada 2012 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Ł.: 3 grudnia 2012 r.), za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. Skarżący wezwał Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 czerwca 2010, sygn. akt I SA/Łd 1200/09. W powyższym piśmie Skarżący wskazał miejscowość – L., oraz osobę upoważnioną do doręczeń – M. W. W związku z brakiem dokumentu pełnomocnictwa dla wskazanej osoby, zarówno do odbioru korespondencji jak też reprezentowania skarżącego przed Dyrektorem Izby Skarbowej, pismem z dnia 11 grudnia 2012 r. Dyrektor wezwał Panią M. W. do złożenie do akt sprawy oryginału pełnomocnictwa (lub jego urzędowo poświadczonego odpisu) uprawniającego do odbioru korespondencji w imieniu skarżącego, dotyczącej postępowania podatkowego prowadzonego przez Dyrektora Izby Skarbowej (data odbioru przez Panią M. W.: 13 grudnia 2012 r.). Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej zawiadomił, skarżącego, że wniosek z dnia 19 czerwca 2009 r., w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nie zostanie załatwiony w terminie określonym w art. 139 § l powołanej ustawy ze względu na konieczność wyjaśnienia pisma przesłanego w dniu 3 grudnia 2012 r. i wskazanego w tym piśmie adresu do doręczeń oraz osoby umocowanej do doręczeń. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2013 r. Dyrektor ponownie, na podstawie art. 123 § l i art. 200 § l ustawy - Ordynacja podatkowa, powiadomił skarżącego o przysługującym prawie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Brak zwrotnego potwierdzenia odbioru. Mając na uwadze powyższe a także ustosunkowując się w tym miejscu do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego we wniesionej skardze na bezczynność Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania przed organem odwoławczym i pierwszej instancji pisma kierowane były na adres ustalonego zamieszkania skarżącego: [...] K., ul M. 5. Dopiero pismem z dnia 27 listopada 2012 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Ł.: 3 grudnia 2012 r.), skarżący wskazał osobę upoważniona do doręczeń – M. W. W związku ze wskazaniem osoby ustanowionej do doręczeń i jej adresu, Dyrektor wezwał wskazaną osobę do złożenia do akt sprawy oryginału pełnomocnictwa lub jego urzędowo poświadczonego odpisu. Przy piśmie z dnia 20 grudnia 2012 r. (data wpływu do organu: 21 grudnia 2012 r.), przesłano potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię upoważnienia dla Pani M. W. do odbioru i nadawania korespondencji, bez ponoszenia odpowiedzialności cywilnoprawnej. Dyrektor podkreślił, iż przepisy ustawy Ordynacja podatkowa dopuszczają możliwość działania strony przez pełnomocnika (art. 136 ww. ustawy) pod warunkiem dołączenia do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa (art. 137 § 3 tej ustawy) obejmującego swym zakresem dane postępowanie podatkowe. Wskazał też na art.147 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiący, że w razie wyjazdu za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy, strona obowiązana jest do ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń. Ustanowienie pełnomocnika do spraw doręczeń zgłaszane jest organowi podatkowemu właściwemu w sprawie (art.147 § 3 Ordynacji podatkowej). Ponadto w myśl § 4 pkt l wskazanego art 147 Ordynacji podatkowej, w razie niedopełnienia obowiązków przewidzianych w § 1-3 pismo uważa się za doręczone pod dotychczasowym adresem - w przypadku, o którym mowa w § 1. Dyrektor wyjaśnił również, że w toku sprawy przedłużano termin załatwienia sprawy ze wskazaniem przyczyn przedłużenia W toku niniejszego postępowania sądowego do akt sprawy przesłana została decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], wydana po rozpatrzeniu wniosku z 19.06.2009 r. w sprawie stwierdzenia nieważności wydanej we wznowieniowym postępowaniu ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...]., odmawiająca stwierdzenia nieważności wymienionej wyżej decyzji. Decyzję doręczono na adres pełnomocnika do doręczeń – M. W. Powyższy przebieg postępowania jest podstawą oceny zasadności wniesionej w tej sprawie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną skargi stanowi art. 154 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Podkreślić tu należy, że skarga o wymierzenie organowi grzywny jest skargą w odrębnej, samodzielnej z punktu widzenia jej podstaw prawnych sprawie. Jej celem nie jest kontrola zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności organu administracji. Zatem na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało faktycznie wydane (np wyrok NSA z 13.03.2012 r. II OSK 2676/11, LEX nr 1219127). Bezczynność lub przewlekle prowadzenie przez organ postępowania po wyroku uchylającym decyzję organu (jak w analizowanej sprawie) oznacza sytuację, w której organ w ponownym postępowaniu, prowadzonym na skutek wydanego uprzednio wyroku w sprawie sądowo-administracyjnej, pomimo upływu stosownych terminów nie załatwił sprawy, to znaczy nie wydał nowego rozstrzygnięcia kończącego sprawę administracyjną (v. wyrok wsa w Poznaniu z 7.11.2012 r. II SA/Po 772/12). Zastosowanie grzywny mogłoby mieć więc miejsce, gdy po wyroku uchylającym akt administracyjny (jak w tej sprawie), organ administracji pozostawał w bezczynności z przyczyn zależnych od tego organu i nie podjął czynności zmierzających do wydania nowego rozstrzygnięcia kończącego sprawę administracyjną. Ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. dokonywana jest według stanu postępowania administracyjnego istniejącego w dacie jej wniesienia. Co istotne, wymierzenie grzywny jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy organ administracji publicznej, dysponując pełnymi aktami sprawy umożliwiającymi mu jej rozstrzygnięcie, sprawy takiej nie załatwia. W postępowaniu wywołanym skargą wniesioną na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. należy zatem przede wszystkim ustalić, jak przebiegało postępowanie organu oraz dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu, czy też ta bezczynność jest wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie. Ustalenia powyższe winny przy tym uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wniesienia skargi o wymierzenie grzywny (por. wyroki wsa w Bydgoszczy z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 688/11, LEX 1134740, w Białymstoku z 4.04.2013 r. II SA/Bk 20/12, LEX nr 1310517). Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego sprawy Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Po otrzymaniu akt sprawy z WSA w Łodzi w dniu 10 lipca 2012 r. organ niezwłocznie podjął czynności zmierzające do wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Doręczenie pism skarżącemu na adres pełnomocnika do spraw doręczeń –J. J., okazało się niemożliwe z uwagi na fakt, że od dnia 19 lipca 2011 r. osoba ta nie była już pełnomocnikiem, co ustalono w postępowaniu administracyjnym. Przyjęcie za skuteczne doręczenia pism skarżącemu w trybie art.150 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa skutkowały tym, że skarżący nie miał wiedzy o podejmowanych przez organy podatkowe czynnościach, po zakończeniu postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r. wydanym w sprawie II FSK2313/10 i po zwrocie akt organowi podatkowemu w dniu 10 lipca 2012 r. Należy tu podnieść, że w aktach sądowych, przy zażaleniu wniesionym przez skarżącego w dniu 24 stycznia 2013 r. (k. 11 akt sądowych) znajduje się jako jeden z załączników "upoważnienie" skarżącego dla M. W. - z dnia 22 lipca 2011 r. - do spraw odbioru i nadawania korespondencji. Z treści upoważnienia, ani z innych dowodów nie wynika jednak do akt jakiej sprawy upoważnienie to zostało doręczone. Organ słusznie wskazuje na art.147 Ordynacji podatkowej, który zobowiązuje osobę fizyczną do ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń w razie wyjazdu za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy (§1). Fakt ustanowienia pełnomocnika musi być zgłoszony organowi właściwemu w sprawie (§ 3). W razie niedopełnienia powyższych obowiązków pisma uważa się za doręczone pod dotychczasowym adresem (§ 4 pkt.1). Ustanowienie pełnomocnika do spraw doręczeń powinno nastąpić z zachowaniem formy prawnej określonej w art. 137 o.p. (v. Pietrasz P. Komentarz do art.147 ustawy Ordynacja podatkowa LEX 2013) Oznajmienie organowi podatkowemu o powyższym fakcie także powinno, w ocenie Sądu, nastąpić w sposób wskazany w art.137 § 3 Ordynacji podatkowej, to jest przez załączenie do akt sprawy oryginału pełnomocnictwa lub jego urzędowo poświadczonego odpisu. Innego sposobu "oznajmienia" przepisy Ordynacji podatkowej nie wskazują. Skoro zatem brak dowodu, że organ już w lipcu 2011 r. powiadomiony został o tym, że ustanowionym pełnomocnikiem do doręczeń jest M. W., poprzez dołączenie do akt sprawy pełnomocnictwa, słusznie uznano za skuteczne doręczenia na adres – K. ul. M. 5. Podjęte już w dniu 25 lipca działania organu w celu zakończenia sprawy nową decyzją i wydanie tej decyzji w dniu 16 stycznia 2013 r. przy wcześniejszym poinformowaniu skarżącego o przedłużenie terminu załatwienia sprawy i przyczynach tego przedłużenia, wskazuje na niezasadność skargi wniesionej na podstawie art.154 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego Sąd uznał, że w skardze nie wskazano przesłanek pozwalających na przyjęcie, że strona skutecznie i zasadnie wystąpiła z wnioskiem o ukaranie organu grzywną w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Nie wykazano bowiem faktu niewykonania przez organ wyroku uchylającego akt administracyjny z przyczyn leżących po stronie organu. Sąd rozpoznając sprawę nie stwierdził, aby prowadzone przez organ odwoławczy, postępowanie posiadało "cechę przewlekłości". Nie było w tej sytuacji podstaw do zastosowania środka dyscyplinującego w postaci grzywny. Skargę oddalono zatem jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a. d.r.