I SA/Łd 332/09

Dnia 22 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Adamczyk sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2010 roku przy udziale sprawy ze skargi T. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług zobowiązania podatkowego za grudzień 2002 r. oddala skargę. 1 UZASADNIENIE Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...] określił T. J. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. w wysokości 186.389 zł. W toku postępowania organ ustalił, że w wyniku przeprowadzonej kontroli skarbowej stwierdzono, iż T. J. prowadziła w 2002 r. działalność gospodarczą pod firmą S. P. "A" w P. ul. B [...]. Miejscem działalności były stacje paliw w P. przy ul. C [...] i w O. [...] gmina Ł. W prowadzonych przez siebie stacjach paliw dokonywała sprzedaży paliw i innych towarów z pominięciem urządzeń księgowych, tj. kas fiskalnych lub bez wystawienia faktury. Przedmiotem działalności gospodarczej Pani T. J. był handel hurtowy i detaliczny artykułami spożywczymi, przemysłowymi, papierosami i paliwami płynnymi do pojazdów samochodowych oraz prowadzenie tzw. małej gastronomii. W dniu 17 grudnia 2002 r. funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w P. oraz Komendy Powiatowej Policji w Ł. dokonali, na podstawie postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P., przeszukania pomieszczeń wskazanych wyżej stacji paliw. Ponadto dokonano przesłuchania świadków – pracowników firmy "A", przeszukania samochodu ciężarowego marki Scania nr rej. [...], oględzin zabezpieczonej podczas przeszukania dokumentacji firmy, oględzin stacji paliw w P. i O. W wyniku przeprowadzonych czynności ustalono wysokość przychodu, kosztów i straty poniesionej przez stronę na podstawie okazanej dokumentacji księgowej, dokonując odpowiednich korekt sprzedaży o kwoty wynikające z zabezpieczonych w dniu 17 grudnia 2002 r. przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w P. odręcznie spisanych ewidencji z obrotami S. P. "A". Fakt dokonywania sprzedaży towarów z pominięciem urządzeń księgowych potwierdzono także zeznaniami świadków (pracowników stacji paliw), którzy w śledztwie prowadzonym w sprawie karno-skarbowej zeznali, iż na stacjach paliw w P. i w O. kierownicy prowadzili odręcznie zapisywane ewidencję księgowe, natomiast sprzedawcy wypełniali tabelaryczne raporty sprzedaży na przygotowanych wcześniej kartach i rzeczywista sprzedaż w dwóch stacjach ujmowana była w tych odręcznych ewidencjach. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. uznał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy dał podstawy do nieuznania za rzetelne ksiąg rachunkowych S. P. "A" – T. J. Jak stwierdzono, w miesiącach: luty, kwiecień, czerwiec, sierpień, październik i grudzień 2002 r. nie wykazano pełnej sprzedaży towarów w sklepie znajdującym się na stacji paliw w P.; w okresie od 17 października do 15 grudnia 2002 r. nie wykazano pełnego obrotu ze sprzedaży paliw na terenie stacji w P. i O.; ponadto nie ujęto w ewidencji środków trwałych i na koncie środków trwałych czterech zbiorników paliwowych o pojemności 100 m3 każdy oraz instalacji paliwowej. Organ pierwszej instancji, pomimo stwierdzonej nierzetelności ksiąg, na podstawie art. 23 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, odstąpił od określenia podstaw opodatkowania w drodze oszacowania uznając, że dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Ustalenia podstaw opodatkowania podatkiem od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r. organ dokonał w oparciu o okazaną do kontroli dokumentację księgową, odpowiednio korygując sprzedaż i podatek o kwoty wynikające z zabezpieczonych ręcznych ewidencji, tj. zeszytów z napisami "Note Book" i "2000" oraz z raportów sprzedaży znajdujących się w skoroszycie koloru niebieskiego formatu A-4 uznając, na podstawie zeznań świadków, że zawarte w nich zapisy odzwierciedlają obroty S. P. "A". Z uwagi na upływ terminu przedawnienia, organ pierwszej instancji nie mógł, zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej, wydać decyzji określającej wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące II-IV, VIII-XI 2002 r. W miesiącu grudniu 2002 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. ustalił wartość sprzedaży niezaewidencjonowanej i podatku należnego od tej sprzedaży na kwotę 3.141 zł w części dotyczącej sprzedaży artykułów spożywczych, przemysłowych i papierosów z wyłączeniem sprzedaży paliw i sprzedaży dokonywanej w barze na stacji paliw w P. Kwoty niezaewidencjonowanej sprzedaży brutto ustalono w wysokości kwot, które stanowiły różnicę między sprzedażą wykazaną w odręcznej ewidencji (zeszycie z napisem "2000"), a sprzedażą powyższych artykułów wykazaną za ten sam okres w urządzeniach księgowych Firmy. W zakresie niezaewidencjonowanej sprzedaży paliw na stacjach w P. i O. organ kontroli skarbowej wskazał, że jej wartość została ustalona w kwocie 114.334 zł, która stanowi różnicę między sprzedażą wykazaną w zeszycie z napisem "Note Book" za okres 1 grudnia – 15 grudnia 2002 r., a sprzedażą poszczególnych paliw wykazaną w urządzeniach księgowych za ten sam okres. Ceny paliw dla sprzedaży niezaewidencjonowanej w urządzeniach księgowych przyjęto według najniższych cen stosowanych w miesiącu grudniu. Z uwagi na to, że sprzedaż benzyny 95U według zeszytu jest mniejsza od sprzedaży zaewidencjonowanej w urządzeniach księgowych wartość sprzedaży nie zaewidencjonowanej benzyny 95U i 95 ustalono łącznie, co jest korzystniejsze dla podatnika. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...], utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadniał nie uznanie za rzetelne, na podstawie art.193 par.2 ustawy Ordynacja podatkowa, ksiąg rachunkowych kontrolowanych stacji paliw z uwagi na nie odzwierciedlenia w nich rzeczywistego stanu rzeczy. W księgach tych nie wykazano w miesiącach II, IV, VI, VIII, X i XII (do 16. XII.) 2002 r. pełnej sprzedaży towarów w sklepie znajdującym się na stacji paliw w P., nie wykazano w okresie od 17.X do 15.XII. 2002 r. pełnego obrotu ze sprzedaży paliw na terenie kontrolowanych stacji, nie ujęto w ewidencji środków trwałych 4 szt. Zbiorników paliwowych oraz instalacji paliwowej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia czy, a jeżeli tak, to w jakim zakresie, odzwierciedleniem rzeczywistego przebiegu zdarzeń, a tym samym faktycznego poziomu sprzedaży na należących do pani T. J. stacjach paliw, były odręczne zapisy zawarte w zabezpieczonych podczas kontroli dokumentach (zeszyty), oraz którym z zeznań składanych przez świadków można przyznać walor wiarygodności. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podzielił ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie dokumentowania rzeczywistego poziomu obrotów na należących do skarżącej stacjach paliw przez zapisy zawarte w zabezpieczonych podczas przeszukania zeszytach. Za potwierdzenie okoliczności, że dane dotyczące wielkości sprzedaży wynikające z przedmiotowych zeszytów dokumentują rzeczywistą wielkość obrotów uznał nie tylko sam fakt prowadzenia takich zapisów, ale przede wszystkim zeznania świadków (pracowników stacji paliw), w tym m.in. I. S., M. R., M. M. i R. H., którzy tych zapisów dokonywali osobiście, bądź przekazywali osobom dokonującym wpisów dane dotyczące faktycznej wielkości sprzedaży, bądź też posiadali, ujawnioną w trakcie przesłuchań, wiedzę dotyczącą działań sprowadzających się do niefiskalizowania części obrotów i w ten sposób w tej działalności uczestniczyli. Organ odwoławczy wyjaśnił także, przedstawiając skrótowo zeznania świadków, dlaczego uznano za wiarygodne zeznania M. R. i I. S. (pracowników S. P. "A" w P.) oraz M. M. i R. H. (pracowników S. P. "A" w O.), a dlaczego inne zeznania świadków uznano za niewiarygodne. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie tego rozstrzygnięcia oraz decyzji organu pierwszej instancji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów według norm przewidzianych przepisami, w tym wynagrodzenia doradcy podatkowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 122, art. 123, art. 190, art. 187, art. 23 Ordynacji podatkowej oraz art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), dalej: ustawa o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że kwestionowana decyzja dotknięta jest istotnymi brakami w zakresie materiału dowodowego. Ustalenia kontrolne i decyzja opierają się w głównej mierze na wybranych w sposób wybiórczy zeznaniach świadków, które to zeznania zostały włączone do akt postępowania. Wskazano, że dopuszczenie takich protokołów przesłuchań w sytuacji, gdy ani strona, ani jej pełnomocnik nie byli powiadomieni o tych przesłuchaniach i nie byli przy nich obecni, stanowi rażące naruszenie prawa strony do czynnego udziału w każdym etapie postępowania i jest kwalifikowanym naruszeniem przepisów prawa procesowego. W ocenie strony skarżącej, przesłuchanie w innym postępowaniu (nie w postępowaniu podatkowym) wypacza jego sens i znaczenie dla organów administracji publicznej. W sprawie nie wyjaśniono też jednoznacznie kwestii charakteru prowadzenia odręcznych zapisów w zeszycie. Jak wskazano, osoba, która dokonywała tych zapisów nie potwierdziła, że była to ewidencja sprzedaży na stacjach paliw. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 14 września 2009 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. został zobowiązany do przedstawienia dowodów potwierdzających przerwanie bądź zawieszenie biegu okresu przedawnienia w niniejszej sprawie. W wykonaniu powyższego zobowiązania, organ odwoławczy nadesłał m.in. postanowienie Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia 30 czerwca 2004 r., który po zapoznaniu się z zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przestępstw skarbowych w przedsiębiorstwie S. P. "A" T. J. z/s w P. (...) postanowił o wszczęciu śledztwa w sprawie podania nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za poszczególne miesiące 2002 r., złożonych do Urzędu Skarbowego w P., wobec czego podatek ten został narażony na uszczuplenie w łącznej kwocie co najmniej 192.000 zł (art. 66 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy /tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 111, poz. 765 ze zm./, dalej: k.k.s.). W piśmie przewodnim organ wskazał, że postępowanie to nie zostało jeszcze zakończone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Na wstępie rozważań rozstrzygnąć należy kwestię ewentualnego przedawnienia zobowiązania podatkowego. Stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z dokumentów nadesłanych przez organ odwoławczy wynika, że Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł. w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstw skarbowych w przedsiębiorstwie S. P. "A" T. J. z/s w P., w dniu 30 czerwca 2004 r. wydał postanowienie o wszczęciu śledztwa w sprawie podania nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za poszczególne miesiące 2002 r., złożonych do Urzędu Skarbowego w P., wobec czego podatek ten został narażony na uszczuplenie w łącznej kwocie co najmniej 192.000 zł (art. 66 § 2 k.k.s.). W niniejszej sprawie bieg terminu przedawnienia z dniem 30 czerwca 2004 r. został zatem zawieszony z uwagi na wydanie wskazanego postanowienia i stan zawieszenia trwa nadal przez wzgląd na brak prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe (art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Przechodząc do rozpoznania istoty sporu, który w głównej mierze sprowadza się do kwestii prawidłowości wykorzystania w postępowaniu podatkowym dowodów z zeznań świadków, zebranych w postępowaniu karnym-skarbowym i tym samym braku uczestnictwa strony w przeprowadzaniu tych dowodów, przytoczyć trzeba treść art. 181 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 września 2005 r., zgodnie z którym dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 2 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ kontroli skarbowej postanowieniem z dnia 7 lipca 2005 r., nr [...] włączył do akt prowadzonego postępowania podatkowego protokoły przesłuchań świadków sporządzone w trakcie prowadzonego śledztwa o przestępstwo skarbowe. W związku z tym nie przeprowadzał on bezpośrednio tych dowodów, a zatem nie mógł zawiadomić strony o ich przeprowadzeniu na podstawie art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednakże dowody te podlegały pełnej weryfikacji i ocenie dla pełnego wyjaśnienia sprawy podatkowej, czyli realizacji zasady prawdy obiektywnej. W niniejszej sprawie organy podatkowe oceniły zebrane dowody z zeznań świadków i wyjaśniły dlaczego tylko niektóre z nich uznano za niewiarygodne. Wprawdzie ma rację strona wywodząc, że przez uwzględnienie jako dowodu w postępowaniu podatkowym materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym-skarbowym naruszono jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu zagwarantowane art. 123 § 1 i art. 190 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, bowiem w postępowaniu karnym-skarbowym nie miała prawa udziału w przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków, jednakże naruszenie to można by zakwestionować jako istotne, tj. takie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyby skarżąca wywiodła, jakie okoliczności mogłaby wyjaśnić - uczestnicząc w przesłuchaniach świadków - w sposób inny, niż to przyjęto uwzględniając dowody z przesłuchań przy czynieniu ustaleń faktycznych. Należy zauważyć, że skarżąca poza ogólnikowymi zarzutami dotyczącymi naruszenia jej prawa do udziału w czynnościach procesowych, nie zgłaszała żadnych wniosków dowodowych dotyczących ponownego przesłuchania wszystkich lub niektórych świadków, ich konfrontacji itp. W zaskarżonej decyzji odniesiono się natomiast do treści zeznań i wyjaśniono dlaczego ustalenia poczyniono na podstawie niektórych z nich, a inne pominięto. Wnikliwie przeanalizowano też treść zapisów w odręcznych zeszytach, wyjaśniając przyczyny, z powodu których uwzględniono wynikające z nich dane dla ustalenia, że skarżąca nie ewidencjonowała w księgach rachunkowych pełnego przychodu. W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego strona może kwestionować wnioski organów podatkowych wyciągnięte z oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, przedstawiając dowody przeciwne, co wynika bezpośrednio z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. Zarówno w trakcie postępowania podatkowego, jak i w złożonej skardze strona nie wskazała dlaczego zeznań M. R. i I. S. (pracowników S. P. "A" w P.) oraz M. M. i R. H. (pracowników S. P. "A" w O.) nie można uznać za wiarygodne. Pełnomocnik skarżącej nie wyjaśnia także, w jakim celu prowadzono dodatkowe ewidencje z odręcznymi zapisami sprzedaży towarów. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 23 Ordynacji podatkowej stwierdzić należy, że stosownie do art. 23 § 1 organ podatkowy określa podstawę opodatkowania (w tej sprawie osiągnięty przez podatnika obrót) w drodze oszacowania wyłącznie w trzech wypadkach: po pierwsze - gdy brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania; po drugie - gdy dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, oraz po trzecie, gdy podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania. W niniejszej sprawie organ administracji zastosował jednak art. 23 § 2 wskazanej ustawy, w myśl którego organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi z toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Organ wyczerpująco wyjaśnił przy tym w decyzji, jakie dane uwzględnił przy ustalaniu wysokości obrotu. Uwzględnione zostały dane wynikające z ksiąg podatkowych, które uzupełniono danymi wynikającymi z oceny dowodów zebranych w postępowaniu podatkowym. Ponadto uwzględniono obrót ze sprzedaży niezaewidencjonowanej, obliczony na podstawie dowodów z nieoficjalnych "ewidencji", z uwzględnieniem zeznań świadków, którzy wyjaśniali znaczenie zapisków dokonywanych w zakwestionowanych zeszytach. Koszt zakupu tych towarów uwzględniono wg wskaźnika obliczonego na podstawie ksiąg podatkowych. Sporna mogła być zatem jedynie możliwość ustalenia niezaewidencjonowanego obrotu na podstawie dowodów przeprowadzonych w postępowaniu karnym-skarbowym, włączonych do materiałów dowodowych niniejszej sprawy, do której to kwestii Sąd odniósł się już we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że stosownie do art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ma obowiązek stwierdzić nierzetelność lub wadliwość ksiąg podatkowych w formie protokołu badania ksiąg, w którym powinien określić za jaki okres i w jakiej części nie uznaje ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. W sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia takiego protokołu nie sporządzono, naruszając tym samym powoływany przepis. W ocenie Sądu wskazane uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż organ odwoławczy, mimo stwierdzenia, że w księgach podatkowych nie zaewidencjonowano całego przychodu, uwzględnił je jako dowód w postępowaniu podatkowym. W ocenie Sądu organy podatkowe wyczerpująco zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny. Tym samym za nieuzasadnione należało uznać zarzuty naruszenia art. 122 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej. Wskazane natomiast uchybienia przepisów postępowania podatkowego nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1 oraz art. 18 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, których strona skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że są one chybione. Zgodnie z art. 10 ust. 2 wskazanej ustawy, Zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Stosownie zaś do art. 15 ust. 1, podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem, z zastrzeżeniem art. 16 i 17, jest kwota należna z tytułu sprzedaży towarów, pomniejszona o kwotę należnego podatku. W przypadku gdy pobrano zaliczki, zadatki, przedpłaty lub raty, o których mowa w art. 6 ust. 8, obrotem jest również kwota otrzymanych zaliczek, zadatków, przedpłat lub rat, pomniejszona o przypadającą od nich kwotę podatku. Jeżeli należność określona jest w naturze, podstawą opodatkowania jest wartość świadczenia obliczona na podstawie przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości lub na danym rynku w dniu wykonania świadczenia, zmniejszonych o podatek. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Art. 18 ust. 1 przewiduje z kolei, że stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2 i 3. Uwzględniając cały materiał dowodowy zebrany w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, w ocenie Sądu, organ pierwszej instancji prawidłowo powołał wskazane powyżej przepisy jako podstawę wydania decyzji wymiarowej. Na marginesie wskazać należy, że w stosunku do skarżącej prowadzone było postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego za 2002 r. Było ono oparte na tym samym materiale dowodowym. Wniesiona przez skarżącą skarga na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tym postępowaniu została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. (wyrok z dnia 13 czerwca 2006 r. sygn. akt I S.A./Łd 371/06). Oddalona została również skarga kasacyjna wniesiona od wskazanego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok NSA z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1789/06). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. M.D.