I SA/Łd 348/25

Dnia 5 sierpnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Grzegorz Potiopa (spr.), Protokolant : Asystent sędziego Katarzyna Nadolska-Góra, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2025 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 13 maja 2025 roku nr 1001-IOV-2.4103.4.2025.5.U71.IK w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego od decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za okres od lutego 2014 roku do lutego 2015 roku uchyla zaskarżone postanowienie. . I SA/Łd 348/25 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 maja 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej także: DIAS), utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 24 grudnia 2024 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z 5 maja 2023 r., wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2014 r. do lutego 2015 r., do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd administracyjny. W uzasadnieniu DIAS wskazał, że decyzją z 5 lipca 2017 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi uznał, że C.sp. z o.o. w Ł. (dalej także: Strona, Spółka lub Skarżąca), nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez: firmę F. T. B., W. Sp. z o.o. oraz I. S.A. i dodatkowo działając na podstawie art. 108 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług orzekł o obowiązku zapłaty podatku należnego wykazanego przez Spółkę na fakturach wystawionych dla I. S.A. (w całości) oraz W. Sp. z o.o. i W1.Sp. z o.o. (w części). Na powyższą decyzję Strona wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, który decyzją z 24 listopada 2017 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi wydał w dniu 14 lutego 2020 r. decyzję, w której określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec, sierpień 2014 r. oraz luty 2015 r., nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za miesiące: wrzesień 2014 r. i styczeń 2015 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące: luty-maj, lipiec, październik-grudzień 2014 r. Organ pierwszej instancji w wydanej decyzji ponownie zakwestionował prawo Spółki do odliczenia: podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmę F. T. B., podatku naliczonego w łącznej wysokości 3.795.000 zł wynikającego z dwóch faktur: z 1.12.2014 r. nr [...] oraz z 25.02.2015 r. nr [...] wystawionych i otrzymanych od W. Sp. z o.o., dotyczących nabycia prawa do użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej działkę gruntu położoną w Ł., przy ul. [...], oznaczoną numerem [...] wraz z prawem własności posadowionego na nieruchomości budynku oraz uznał, że transakcje pomiędzy C. Sp. z o.o. a I.S.A. (udokumentowane fakturami wystawionymi w kwietniu i w maju 2014 r.) zostały zawarte w celu nadużycia przewidzianego w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług prawa do odliczenia podatku naliczonego, w związku z czym - w opinii organu pierwszej instancji - kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur otrzymanych przez C. Sp. z o.o. od I. S.A., jak i kwoty podatku należnego wykazane na fakturach wystawionych przez Spółkę C. dla I.S.A., nie mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu wysokości zobowiązania podatkowego (kwoty nadwyżki) Spółki za ww. miesiące. DIAS, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z 16 lutego 2022 r. ponownie uchylił w całości zaskarżoną decyzję przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego wydał w dniu 5 maja 2023 r. kolejną decyzję, w której określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec, październik, listopad, grudzień 2014 r., nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za miesiące: wrzesień 2014 r., styczeń 2015 r., zobowiązanie podatkowe za miesiące: czerwiec 2014 r., sierpień 2014 r., luty 2015 r. oraz orzekł o obowiązku zapłaty podatku, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, wynikającego z faktur wystawionych w dniu 28.04.2014 r. nr: [...], [...], [...], [...] i w dniu 13.05.2014 r. nr [...]. W wydanej decyzji organ pierwszej instancji ponownie zakwestionował, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, prawo Spółki do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmę F. T. B. Zdaniem organu pierwszej instancji przedmiotowe faktury dokumentowały czynności, które w rzeczywistości nie zostały wykonane przez ich wystawcę. Organ pierwszej instancji, na podstawie ww. przepisu, zakwestionował również prawo Spółki do odliczenia podatku naliczonego w łącznej wysokości 1.794.000 zł wynikającego z faktur wystawionych przez I.S.A. gdyż w ocenie ww. organu zakwestionowane faktury także nie dokumentowały rzeczywistych transakcji pomiędzy kontrahentami w nich wymienionymi. Jednocześnie organ podatkowy uznał, że faktury wystawione przez Spółkę na rzecz I. S.A. dokumentują czynności, które nie mają odzwierciedlenia w rzeczywistym obrocie gospodarczym, w związku z czym faktury te podlegają regulacji art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w myśl którego w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Organ pierwszej stwierdził ponadto, że Spółka nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego w łącznej wysokości 3.795.000 zł wynikającego z dwóch faktur wystawionych przez W. Sp. z o.o., dotyczących nabycia prawa do użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej działkę gruntu położoną w Ł., przy ul. [...], oznaczoną numerem [...] wraz z prawem własności posadowionego na nieruchomości budynku. Zgodnie bowiem z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku, a właśnie - zdaniem Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi - dostawa nieruchomości położonej w Ł., przy ul. [...] była zwolniona od podatku VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług. Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 5 maja 2023 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi. Jedną ze spornych kwestii w przedmiotowej sprawie jest prawo Spółki do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez W. Sp. z o.o. w wysokości 3.795.000 zł. Organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji przyjął, podobnie jak Naczelnik Urzędu Skarbowego W. Miasto (organ właściwy dla wystawcy faktury), że dostawa nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] była zwolniona od podatku VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług. W decyzji wskazano m.in., że przyjmując nawet, że oświadczenia złożone przez strony w akcie notarialnym z 25.02.2015 r. Rep. A nr [...] wskazują na zamiar stron co do rezygnacji ze zwolnienia od podatku VAT tej transakcji, to jednak z art. 43 ust. 10 pkt 2 ustawy o podatku VAT jednoznacznie wynika, że oświadczenie takie musi być złożone "przed dniem dokonania dostawy". Organ wskazał, że termin do złożenia oświadczenia ma charakter materialnoprawny i nie może on podlegać przywróceniu. Niemożliwe również będzie skuteczne złożenie oświadczenia, jeżeli transakcja dostawy nieruchomości została już dokonana. Tym samym, w opinii organu pierwszej instancji, uznano, że złożenie tego oświadczenia w akcie notarialnym podpisanym w dniu dokonania sprzedaży, jak też złożenie tego oświadczenia po dacie dokonania dostawy (w dniu 26.05.2021 r.) nie wypełnia dyspozycji art. 43 ust. 10 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ pierwszej instancji wskazał także, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. Miasto w wydanej decyzji uznał, że zarówno zaliczka otrzymana przez W. Sp. z o.o. od C.Sp. z o.o. z tytułu dostawy nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] (udokumentowana fakturą VAT z 1.12.2024 r. nr[...]), jak dostawa tej nieruchomości na rzecz firmy Strony (udokumentowana fakturą VAT z 25.02.2015 r. nr [...]) zostały opodatkowane według nieprawidłowej stawki podatku od towarów usług w wysokości 23%. Zdaniem organu powyższe transakcje winny być wykazane jako zwolnione od podatku od towarów i usług. Uznano też, że czynności udokumentowane fakturą z 28.11.2014 r. nr [...] wystawioną przez Spółkę C. na rzecz firmy W. Sp. z o.o. tytułem nakładów inwestycyjnych na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] nie mają związku z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT tylko z czynnościami zwolnionymi z tego podatku. Niezależnie od powyższego Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi stwierdził, że na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] przeprowadzono prace polegające na przywróceniu stanu technicznego i użytkowego obiektu, a tym samym nie można uznać ich za "ulepszenie"/ W związku z powyższym Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi uznał, że Spółce C. nie przysługiwało, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, prawo od odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur z 1.12.2014 r. nr [...] oraz z 25.02.2015 r. nr [...] otrzymanych od W. Sp. z o.o. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu decyzją z 4 września 2023 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Miasto. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z 18 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 885/23 uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Miasto z 27 stycznia 2023 r. i umorzył postępowanie podatkowe w sprawie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając na uwadze powyższe DIAS postanowieniem z dnia 24 grudnia 2024 r. zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze prowadzone w związku z odwołaniem od decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z 5 maja 2023 r. wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2014 r. do lutego 2015 r. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd administracyjny. Postępowanie zostało zawieszone z uwagi na wystąpienie przesłanki zagadnienia wstępnego, uregulowanej w art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn zm., dalej także: O.p.). Jako zagadnienie wstępne w przedmiotowej sprawie potraktowano konieczność prawomocnego orzeczenia przez sąd administracyjny w sprawie dotyczącej rozliczeń w podatku VAT podmiotu W. Sp. z o.o. mających wpływ na prawidłowe rozliczenie transakcji Spółki C.. Strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Wskazanym na wstępie postanowieniem DIAS z dnia 13 maja 2025 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z 24 grudnia 2024 r. Zdaniem organu II instancji, w wyżej opisanym stanie faktycznoprawnym, zasadnym było zawieszenie prowadzonego postępowania odwoławczego wobec Skarżącej do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w związku z wniesieniem przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 18 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 885/23. W związku z powyższym DIAS stwierdził, że w przypadku uprawomocnienia się wyroku WSA we Wrocławiu, wyrażone w nim stanowisko co do kwestii wyboru opodatkowania transakcji pomiędzy W. a Skarżącą będzie miało bezpośredni wpływ na kierunek rozstrzygnięcia sprawy przed organem w tym zakresie. Tym samym powyższą okoliczność należy zakwalifikować jako przesłankę zawieszenia postępowania podatkowego wskazaną w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. W skardze na postanowienie DIAS z dnia 13 maja 2025 r. Strona zarzuciła naruszenie prawa procesowego art. 201 § 1 pkt 2 O.p. - poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej z art. 201 § 1 pkt 2 O.p., czyli stanowi zagadnienie wstępne. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. Strona pismem z dnia 20 czerwca 2025 r. uzupełniła skargę, podnosząc następujące zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. 1) art. 70c O.p., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że adresatem zawiadomienia powinien być pełnomocnik podatnika, podczas gdy zawiadomienie należało doręczyć bezpośrednio podatnikowi, gdyż pełnomocnictwo szczególne udzielone pełnomocnikowi (art. 138e § 1 O.p.) nie upoważniało go do odbierania korespondencji (UPP) spoza postępowania podatkowego tzw. korespondencji ogólnej w drodze czynności materialno-technicznych (art. 138d O.p.); 2) art. 70c O.p., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie na skutek zawiadomienia doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, podczas gdy zawiadomienie zostało wadliwie doręczone, czyli zostało doręczone pełnomocnikowi szczególnemu podatnika ustanowionemu w postępowaniu podatkowym (PPS-1), zaś nie zostało doręczone podatnikowi jak to należało uczynić, przez co zawiadomienie nie wywołało skutku prawnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia; 3) art. 208 § 1 O.p. poprzez nieumorzenie postępowania odwoławczego pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego; 4) art. 70c oraz art. 121 § 1 O.p., poprzez wszczęcie postępowania karnego skarbowego jedynie w celu doprowadzenia do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, przez co postępowanie karne skarbowe zostało wykorzystane instrumentalnie i jego wszczęcie nie wywołało skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego; 5) art. 121 § 1, art. 122, art. 125 O.p. poprzez uniemożliwienie, na skutek wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania odwoławczego, przeprowadzenia dowodów dotyczących firm F. – T. B. oraz I. S.A. zaleconych przez DIAS w Łodzi w decyzji uchylającej z dnia 24 listopada 2017 r. (str. 16 i 17), jak i w decyzji uchylającej z dnia 16 lutego 2022 r. (str. 38 i 39). Skarżąca dodatkowo wniosła o: 1) zobowiązanie strony przeciwnej, tj. DIAS o nadesłanie do sądu administracyjnego pełnych akt sprawy podatkowej w związku z koniecznością rozpoznania ww. zarzutów zgłoszonych w pkt. 1,2, 3, 4 i 5; 2) rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniesiona skarga okazała się zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej także: P.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego decyzję lub postanowienie wydane przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c P.p.s.a.). Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy wystąpiła tu przesłanka, o której mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p., skutkująca koniecznością zawieszenia postępowania. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wyróżnia się zatem cztery elementy zagadnienia wstępnego, unormowanego w art. 201 § 1 pkt 2 O.p.: 1) wyłania się w toku postępowania; 2) rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego należy do właściwości innego organu lub sądu; 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem musi ono poprzedzać rozpatrzenie sprawy; 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Zagadnieniem wstępnym jest sytuacja, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego problemu prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego należy - ze względu na jego przedmiot - do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Zagadnienie wstępne dotyczy zatem sytuacji, kiedy merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2025 r., III FSK 1465/22, LEX nr 3839377, wyrok WSA w Łodzi z 5 maja 2021 r., I SA/Łd 82/21, LEX nr 3188281, por. wyrok WSA w Warszawie z 6 marca 2018 r., III SA/Wa 270/17, LEX nr 2590391). Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. może być wyłącznie kwestia prawna, która dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, co oznacza, że takim zagadnieniem nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, gdyż należy to wyłącznie do obowiązków organu prowadzącego postępowanie w danej sprawie - tak w wyroku NSA z 3 grudnia 2020 r., II GSK 1073/20. Takiego zagadnienia wstępnego nie mogła zatem stanowić sprawa podatkowa kontrahenta Skarżącej, niezależnie od tego czy była zawisła na etapie administracyjnym czy sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2025 r., III FSK 1465/22, LEX nr 3839377). W konsekwencji, skład orzekający w niniejszej sprawie uwzględnił podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 O.p., bowiem wyrok w sprawie kontrahenta nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w tym przepisie. Stwierdzić ponadto należy, że instytucja zawieszenia postępowania podatkowego jest wyjątkiem od określonej w art. 125 § 1 O.p. zasady szybkości i prostoty postępowania podatkowego. Zgodnie tym przepisem organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Argument ten wyklucza wszelkie próby stosowania wykładni rozszerzającej wymienionego w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. katalogu przesłanek zawieszenia postępowanie podatkowego (por. wyrok WSA w Łodzi z 3 sierpnia 2022 r., I SA/Łd 301/22, LEX nr 3413177). Błędne jest zatem stanowisko DIAS wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym, jako zagadnienie wstępne w przedmiotowej sprawie potraktowano konieczność prawomocnego orzeczenia przez sąd administracyjny w sprawie dotyczącej rozliczeń w podatku od towarów i usług przez W. sp. z o.o., jako mające wpływ na prawidłowe rozliczenie transakcji Skarżącej. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie, stwierdzając że zostało ono wydane z naruszeniem art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Ponownie rozpoznając sprawę DIAS powinien uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu i uchylić postanowienie organu I instancji oraz rozpoznać odwołanie od decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z 5 maja 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2014 r. do lutego 2015 r. Niezasadne natomiast okazały się zarzuty zawarte w piśmie uzupełniającym skargę z dnia 20 czerwca 2025 r., gdyż wykraczają one poza granice rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy", oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej, niż ta w której wniesiono skargę (por. wyrok NSA z 14 maja 2025 r., II GSK 1988/24, LEX nr 3891017). Sąd stwierdza, że przedmiotem skargi jest postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego, a nie samo rozpoznanie odwołania od decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z 5 maja 2023 r. określającej Skarżącej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec, październik, listopad, grudzień 2014 r., nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za miesiące: wrzesień 2014 r., styczeń 2015 r., zobowiązanie podatkowe za miesiące: czerwiec 2014 r., sierpień 2014 r., luty 2015 r. oraz orzekającej o obowiązku zapłaty podatku, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, wynikającego z faktur wystawionych w dniu 28.04.2014 r. nr: [...], [...], [...], [...] i w dniu 13.05.2014 r. nr [...]. W związku z powyższym zarzuty dotyczące przedawnienia poszczególnych okresów rozliczeniowych oraz sposobu prowadzenia postępowania dowodowego powinny być zgłaszane w postępowaniu odwoławczym, a nie w postępowaniu wpadkowym, które dotyczy zasadności samego zawieszenia postępowania podatkowego. Tutejszy Sąd rozpoznając takie zarzuty naruszyłby zatem dyspozycję art. 134 § 1 P.p.s.a., gdyż musiałby wykroczyć poza granice rozpoznawanej sprawy. Ake.