I SA/Łd 355/24

Dnia 04 września 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 04 września 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 02 kwietnia 2024 roku nr SKO.4100.12.24 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w przedmiocie wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w zakresie materiału dowodowego dotyczącego ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2024 roku postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 10 lipca 2024 roku, pod poz. 2636. J. P. złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 2 kwietnia 2024 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w przedmiocie wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w zakresie materiału dowodowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu w odpowiedzi wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Jak wynika z akt administracyjnych, postanowieniem z dnia 4 stycznia 2024 r. Wójt Gminy P. na podstawie art. 216 oraz art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 2383) dalej: O.p., wyznaczył J. P. siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w zakresie postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w 2024 r. w podatku od nieruchomości od gruntów sklasyfikowanych jako Tereny mieszkaniowe –B o łącznej powierzchni 140,19 m² oraz od budynku mieszkalnego o powierzchni 68,80 m² i budynków pozostałych o łącznej powierzchni 47,27 m² położonych w obrębie P.. W końcowej części przedmiotowego dokumentu Wójt Gminy pouczył adresata pisma, że na niniejsze postanowienie nie służy zażalenie, stosownie do treści art. 237 O.p. - postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. J. P. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu wnosząc o jego uchylenie i zmianę w całości zarzucając, że od 2018 r. organ pierwszej instancji fabrykuje i fałszuje dowody w sprawie wymiaru podatku od budynków gospodarczych. Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p., stwierdził niedopuszczalność zażalenia J. P. na postanowienie Wójta Gminy P. z dnia 4 stycznia 2024 r. Organ pouczył stronę o możliwości zaskarżenia wydanego aktu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a. W sytuacji zaś, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Stosowanie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie wydane zostało po rozpatrzeniu zażalenia, jakie złożył skarżący na postanowienie Wójta Gminy P. z dnia 4 stycznia 2024 r. Co istotne na opisane postanowienie, wydane na podstawie art. 216 oraz art. 200 § 1 O.p. stronie skarżącej nie przysługiwało zażalenie, o czym została pouczona w końcowej części aktu z dnia 4 stycznia 2024 r. Przedmiotowe postanowienie z dnia 4 stycznia 2024 r. zostało wystosowane do strony, ponieważ zgodnie z art. 200 § 1 O.p. przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z kolei przepis art. 216 § 1 O.p. stanowi, że w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Istotne przy tym, że stosownie do treści art. 236 § 1 O.p. na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, o ile ustawa tak stanowi. Zaś, zgodnie z at. 237 O.p. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Z powyższego wynika, że na postanowienie Wójta Gminy P. z dnia 4 stycznia 2024 r. zażalenie nie przysługiwało. Co za tym, wydane w następstwie błędnego wniesienia zażalenia, postanowienie stwierdzające jego niedopuszczalność, nie jest postanowieniem kończącym postępowanie drugoinstancyjne w odniesieniu do postanowienia, na które służyło zażalenie (o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Zaskarżone postanowienie, nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie, ponieważ postanowienie Wójta Gminy Pęczniew nie wszczyna żadnego odrębnego postępowania. Wyznaczenie terminu do realizacji prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego pełni funkcję ochronną interesu strony, przez stworzenie możliwości poznania i oceny całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Brak wykonania tego obowiązku przez organ podatkowy i pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu podatkowym stanowi naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Jednocześnie, odmowa wszczęcia postępowania zażaleniowego w przedmiocie wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w żaden sposób nie zamyka stronie drogi do rozpoznania merytorycznego jego sprawy. Przedmiotowego postanowienie nie sposób również zakwalifikować, jako kończącego sprawę co do istoty, gdyż z pewnością nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach strony. Podsumowując Sąd stwierdza, że skierowana do WSA skarga dotyczy aktu, który nie został objęty zakresem właściwości sądu administracyjnego, zaskarżone postanowienie nie jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Sąd nie jest zatem uprawniony do dokonania oceny podniesionych w skardze zarzutów. Na rozstrzygnięcie takie, wbrew stanowisku organu, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Nie zostało ono bowiem wydane na skutek rozpoznania dopuszczalnego i przewidzianego w ustawie zażalenia, nie kończy ono postępowania podatkowego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Trudno również uznać, że kończy postępowanie wpadkowe. Nie spełnia więc kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 4 sierpnia 2020 r. sygn. II FSK 927/20; z dnia 29 lipca 20202 r., sygn. akt I FSK 1925/19; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 2226/19). Wniesienie skargi na postanowienie, które stara się podważyć skarżący, było zatem niedopuszczalne, przez co skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Końcowo wyjaśnić należy skarżącemu, że postępowanie zmierzające do ustalenia zobowiązania podatkowego za 2024 rok w podatku od nieruchomości nie zostało jeszcze zakończone, organ pierwszej instancji nie wydał decyzji w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego za 2024 r. w podatku od nieruchomości, a jedynie umożliwił stronie zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie podatku od nieruchomości od gruntów sklasyfikowanych jako Tereny mieszkaniowe – B o łącznej powierzchni 140,19 m² oraz od budynku mieszkalnego o powierzchni 68,80 m² i budynków pozostałych o łącznej powierzchni 47,27 m² położonych w obrębie P.. Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy skarżącemu, że dopiero po wydaniu takiej decyzji strona będzie miała możliwość formułowania zarzutów od takiej decyzji wydanej co do istoty sprawy tj. decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe za 2024 rok w podatku od nieruchomości. Dopiero wówczas będzie strona będzie miała możliwość podniesienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, które w ocenie strony organ naruszył ustalając podatek od nieruchomości za 2024 rok. Reasumując, skoro poddane kontroli sądu postanowienie nie jest zaskarżalne zażaleniem, nie kończy postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie może być ono przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zatem skarga na to postanowienie jest niedopuszczalna, co uzasadnia orzeczenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. o dorzuceniu skargi. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ake.