I SA/Łd 369/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2016 r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku w sprawie ustalenia D. A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 4 na 2011 rok w kwocie 6.871 zł i ustaliło podatniczce wysokość wskazanego zobowiązania podatkowego w kwocie 4.121 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono następujący stan faktyczny. Umową sprzedaży z dnia 3 lipca 2000 roku D. A. w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą prowadzoną pod firmą A Biuro Rachunkowe kupiła nieruchomość położoną w Ł. przy ul. A 4 o powierzchni 818,00 m2, na której znajdował się budynek o powierzchni 68,70 m2. W dniu 10 sierpnia 2000 roku D. A. złożyła informację w podatku od nieruchomości, w której zadeklarowała 818,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wskazała na pozostałe budynki o powierzchni 68,70 m2 - przygotowanie do remontu, rozbudowy i nadbudowy. W dniu 11 września 2000 roku organ pierwszej instancji przeprowadził kontrolę przedmiotowej nieruchomości, stwierdzając na nieruchomości budynek o powierzchni 68,70 m2 - dach zarwany, budynek przeznaczony do rozbudowy i generalnego remontu. W dniu 11 września 2000 roku D. A. złożyła informację w podatku od nieruchomości, w której zadeklarowała 818,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W oparciu o informację oraz ustalenia z kontroli podatkowej organ podatkowy pierwszej instancji ustalał D. A. za miesiące sierpień-grudzień 2000 roku oraz lata 2001-2004 wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, opodatkowując 818,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...] roku organ pierwszej instancji ustalił D. A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w Ł., przy ul. A 4 na 2011 rok w kwocie 6.667 zł, opodatkowując grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 295,70 m2 i grunty pozostałe o pow. 522,30 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 270,90 m2, budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 65,50 m2 oraz budowle o wartości 20.467,00 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wskazując w szczególności na konieczność wyjaśnienia sposobu opodatkowania gruntów. Organ pierwszej instancji kolejną decyzją z dnia [...] roku ustalił D. A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w Ł., przy ul. A 4 na 2011 rok w kwocie 6.871 zł, opodatkowując: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 818,00 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 270,90 m2, budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 65,50 m2 oraz budowle o wartości 20.467,00 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, utrzymało w mocy decyzję ustalającą stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 25 listopada 2014 roku, o sygn. akt I SA/Łd 620/12, uchylił powyższą decyzję. SKO w Ł. w decyzji z [...] r. wydanej w wyniku ponownego rozpoznania sprawy wskazało, że rozpatrując przedmiotową sprawę jest związane na zasadzie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wydanym w sprawie wyrokiem WSA w Łodzi z 25 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 620/12. Ponadto organ przy rozpoznawaniu sprawy kierował się wyrokami wydanymi względem tej nieruchomości dotyczącymi opodatkowania za inne lata, tzn. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2010 roku, o sygn. akt II FSK 2080/08, z dnia 14 sierpnia 2012 roku, o sygn. akt II FSK 2444/10 i II FSK 2445/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 maja 2008 roku, o sygn. akt I SA/Łd 975/06; z dnia 28 sierpnia 2012 roku, o sygn. akt I SA/Łd 779/09; z dnia 4 października 2012 roku, o sygn. akt I SA/Łd 1542/11; z dnia 4 grudnia 2012 roku, o sygn. akt I SA/Łd 1042/12; z dnia 4 grudnia 2012 roku, o sygn. akt I SA/Łd 1313/12, z dnia 25 listopada 2014 roku, o sygn. akt I SA/Łd 620/12; z dnia 21 maja 2015 roku, o sygn. akt I SA/Łd 141/14. Powołując się na treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) wskazano, że organy podatkowe są związane zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków i zgodnie z nimi ustalają wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Ponownie zauważono, że strona jest przedsiębiorcą - doradcą podatkowym, prowadzącym działalność gospodarczą Biuro Doradcy Podatkowego A wpisanym do ewidencji działalności gospodarczej, w której to ewidencji przedmiotowa nieruchomość przy ul. A 4 została wskazana jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Organ II instancji, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podkreślił, że sam fakt objęcia we władanie przez przedsiębiorcę nieruchomości powoduje, że staje się on posiadaczem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, natomiast niewykorzystywanie przedmiotu będącego w posiadaniu przedsiębiorcy będzie miało wpływ na zastosowaną stawkę podatku wyłącznie, gdy przyczyną tego niewykorzystywania będą względy techniczne powodujące niemożliwość wykorzystywania do działalności gospodarczej przedmiotów opodatkowania. Jeżeli niewykorzystywanie faktyczne nastąpi z innych przyczyn, niż "względy techniczne", to takie niewykorzystywanie nie powoduje zmiany stawki podatku. Tym samym, co do zasady, każda nieruchomość w posiadaniu przedsiębiorcy winna być opodatkowana według stawek przewidzianych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z trzema wyjątkami wskazanymi w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj.: 1) z wyjątkiem "budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami", 2) z wyjątkiem "gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych" (w oparciu o odesłanie w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b) tej ustawy), 3) kiedy "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie mamy niewątpliwie do czynienia z gruntem "pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych", a budynek, którego część była wynajmowana, stanowi budynek gospodarczy, nie zaś mieszkalny. Strona w toku postępowania natomiast podnosiła, iż wobec budynku występują "względy techniczne", z powodu których budynek nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a także kwestionowała opodatkowanie całego budynku. D. A. złożyła w dniu 10 marca 2005 roku informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych za 2005 rok, wskazując do opodatkowania: 818,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 159,00 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 65,50 m2 powierzchni użytkowej budynków pozostałych, a także budowle o wartości 20.467,00 zł. D. A. złożyła także pisemne uzasadnienie przyczyn korekty, w którym wskazała, że w deklaracji wprowadzono nowy budynek posiadający powierzchnię użytkową 286,50 m2, z czego użytkuje na działalność gospodarczą 159,00 m2, a z uwagi na stan surowy nie zgłosiła do podatku powierzchni 127,50 m2. Wskazała także, że rozpoczęto w grudniu 2004 roku użytkowanie budynku wyremontowanego, który wcześniej nie posiadał dachu o powierzchni 65,50 m2 na potrzeby własne właściciela - pomieszczenie gospodarcze. Wskazano, że w toku postępowań organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości, ustalając powierzchnię przedmiotowego budynku handlowo-usługowego, która wynosi 270,90 m2, z czego parter posiada 139,40 m2, zaś pierwsze piętro 131,50 m2. Parter, jak ustalono w trakcie oględzin, jest w stanie surowym zamkniętym. Na piętrze znajdowały się dwa pokoje o powierzchni 44.10 m2, według oględzin zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez stronę; dwa pokoje o powierzchni 54,00 m2 użytkowane w celach magazynowych (dokumentacja klientów biura rachunkowego, meble po eksmisji z biura przy ul. B 6/8), nie wykończone, posiadające wylewkę posadzkową cementową, brak podłogi (tzn. np. wykładziny bądź kafli); pomieszczenie o powierzchni 3,20 m2 zajęta na archiwum (nie wykończone - posadzka), pomieszczenie socjalne o powierzchni 9,70 m2, pomieszczenie WC o powierzchni 4,40 m2 (nie wykończone) oraz korytarz o powierzchni 16,10 m2. Łącznie powierzchnia użytkowa pomieszczeń na I piętrze ustalona w wyniku oględzin wyniosła 131,50 m2. W dniu 30 kwietnia 2007 roku D. A. złożyła informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych za 2007 rok, wskazując do opodatkowania: 818,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 74,30 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 65,50 m2 powierzchni użytkowej budynków gospodarczych oraz budowle o wartości 20.467,00 zł. W informacji tej wskazała, że ogólna powierzchnia dopuszczonego do użytkowania pierwszego piętra wynosi 131,50 m2, z czego na działalność gospodarczą wykorzystywane jest 74,30 m2, natomiast powierzchnia 57,20 m2 zajmuje dokumentacja oraz meble po egzekucji komornika. Przedmiotowy budynek zlokalizowany na działce ma charakter usługowy, nie zaś mieszkalny, a contrario z treści powołanego art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, poza gruntami związanymi z budynkami mieszkalnymi, winny być opodatkowane według stawki dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie zaś dla stawki dla gruntów pozostałych. Stąd też organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji, opodatkował całość gruntów jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazano, że stawce najwyższej podlega cały grunt o powierzchni 818,00 m2, wynikającej z wiążącej organy ewidencji gruntów, opodatkowany zatem prawidłowo przez organ pierwszej instancji według stawki dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Posadowienie na przedmiotowym gruncie budynku o pozostałym charakterze o powierzchni użytkowej 65,50 m2 nie powoduje także wyłączenia części z gruntu spod stawek dla gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem na podstawie powołanego przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych takiemu wyłączeniu podlega jedynie grunt pod budynkami mieszkalnymi, a takie nie zostały posadowione na przedmiotowej nieruchomości. Grunt ten został zakupiony na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, co wynika z aktu notarialnego umowy sprzedaży. Dalej podniesiono, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się dwukondygnacyjny budynek usługowy. Strona kwestionowała jego opodatkowanie, w jej ocenie bowiem nie powstał obowiązek podatkowy wobec całości budynku, a w złożonej informacji podatkowej nie wskazała powierzchni użytkowej tego budynku. Strona także wskazywała na względy techniczne, ze względu na które, w jej ocenie, obiekt nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Odnośnie pierwszej z podnoszonych przez stronę okoliczności wskazano, powołując się na art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, że wobec faktu, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, iż strona wykończyła przedmiotowy budynek tylko w części (2. kondygnacja - I piętro) i rozpoczęła użytkowanie tylko tej części (2. kondygnacja - I piętro), to tylko w odniesieniu do tej kondygnacji powstał obowiązek podatkowy. Z akt spraw wynika, iż przedmiotowy budynek legitymował się pozwoleniem na częściowe jego użytkowanie, tj. w zakresie pierwszego piętra Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] roku orzekł o pozwoleniu na użytkowanie jego pomieszczeń pod warunkiem wykonania nie zakończonych robót budowlanych zgodnie z warunkami udzielonego decyzją nr [...] z dnia [...] roku o pozwoleniu na budowę do dnia 31 grudnia 2005 roku. Decyzja ta została następnie zmieniona na wniosek strony decyzjami: nr [...] z dnia [...]roku przedłużającą ten termin do dnia 31 grudnia 2006 roku, nr [...] przedłużającą ten termin do dnia 31 grudnia 2008 roku, decyzją nr [...] z dnia [...] roku przedłużającą ten termin do dnia 31 grudnia 2010 roku oraz decyzją nr [...] z dnia [...] roku przedłużającą ten termin do dnia 31 grudnia 2012 roku. W odniesieniu do pozostałej części (1. kondygnacja - parter), której strona nie wykończyła, wobec której nie uzyskała pozwolenia na użytkowanie i której w sposób faktyczny nie rozpoczęła użytkowania, zdaniem organu, nie powstał jeszcze obowiązek podatkowy. W związku z tym opodatkowaniu w przedmiotowym budynku podlega wyłącznie 2. kondygnacja - I piętro o ustalonej w toku oględzin powierzchni 131,50 m2, natomiast w świetle wiążącej oceny prawnej sądów administracyjnych opodatkowaniu nie podlega 1. kondygnacja — parter o powierzchni 139,40 m2, wobec której nie zostało dopuszczone użytkowanie, strona nie wykończyła tej części budynku, który znajduje się w tej części w stanie surowym zamkniętym, jak również nie wykorzystuje tej części w sposób faktyczny do prowadzenia działalności gospodarczej. Zauważono przy tym, że wobec całej kondygnacji powstał od 2005 roku obowiązek podatkowy, bowiem pozwolenie na użytkowanie udzielone decyzją nr [...] z dnia [...] roku dotyczy całego tego piętra, a ponadto strona rozpoczęła jego użytkowanie w grudniu 2004 roku. Stąd też podstawa opodatkowania w zakresie budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej obejmuje całą powierzchnię 2. kondygnacji tj. 131,50 m2. Podniesiono, że w przedmiotowej sprawie strona powoływała się na względy techniczne powodujące, iż przedmiot opodatkowania nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wskazano, że w tej sprawie organy podatkowe kierowały się wykładnią i wskazaniami co do dalszego toku postępowania wynikającymi ze wskazanych w decyzji wyroków, wydanych co prawda nie w odniesieniu do przedmiotowego roku podatkowego, ale w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości. Wyjaśniono, że w sprawach dotyczących przedmiotowego budynku za inne lata podatkowe, zostało przeprowadzone postępowanie na okoliczność względów technicznych. W wiążącym w przedmiotowej sprawie wyroku z dnia 25 listopada 2014 roku, o sygn. akt I SA/Łd 620/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że wyłączenie stawki dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest możliwe tylko wtedy gdy łącznie spełnione są dwa warunki: po pierwsze - przedmiot opodatkowania nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, po drugie - z tych samych względów przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Jeżeli zatem podatnik działalność prowadzi, chociaż ze względów technicznych nie powinna być ona prowadzona, to płaci podatek według stawek najwyższych. Z oględzin przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji wynika, że w omawianym roku podatniczka faktycznie wykorzystywała co najmniej część przedmiotowego budynku. Zatem badanie czy w odniesieniu do tej części zaistniały względy techniczne wyłączające zastosowanie stawki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej staje się niecelowe. W wyroku z dnia 25 listopada 2014 roku, o sygn. akt I SA/Łd 620/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podzielił pogląd organów co do opodatkowania najwyższymi stawkami, ale tylko w odniesieniu do tej części budynku, w której skarżąca rozpoczęła użytkowanie przed ostatecznym wykończeniem budynku, co wymaga szczegółowego ustalenia przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W niniejszej sprawie należy zauważyć, iż w świetle oceny prawnej wynikającej ze wskazanych wyżej wyroków, parter (I. kondygnacja budynku) nie podlega w ogóle opodatkowaniu, bowiem wobec tej części budynku nie powstał obowiązek podatkowy na podstawie art. 6 ust. 2 u.p.o.l., w związku z tym bezprzedmiotowe jest badanie występowania wobec tej części budynku względów technicznych, bowiem powierzchnia użytkowa parteru (I. kondygnacji budynku) nie jest wliczana do podstawy opodatkowania w zakresie budynków. Przepis art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. dopuszcza opodatkowanie budynku będącego w posiadaniu przedsiębiorcy według niższej stawki tylko wtedy gdy łącznie spełnione są dwa warunki: po pierwsze - przedmiot opodatkowania nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, po drugie - z tych samych względów przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Spełnienie tylko pierwszego z tych warunków przy jednoczesnym niespełnieniu drugiego, powoduje konieczność zastosowania wyższej stawki. Podkreślono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w pismach: z dnia 20 sierpnia 2008 roku i z dnia 14 października 2010 roku poinformował, że w wyniku oględzin budynku przy ul. A 4 dokonanych w dniu 28 października 2009 roku nie stwierdzono żadnych usterek mogących mieć wpływ na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. W piśmie z dnia 17 maja 2011 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził, że nieprawidłowości występujące w budynku handlowo-usługowym, stwierdzone w dniu oględzin 31.03.2011 r., nie uniemożliwiają prowadzenia działalności gospodarczej - biuro rachunkowe. Zdaniem Kolegium przesądza to, że "względy techniczne", wyłączające opodatkowanie piętra budynku stawkami najwyższymi, w przedmiotowej sprawie nie zaszły. Ponadto, co w przedmiotowej sprawie jest istotniejsze, strona wykorzystywała w przedmiotowym roku podatkowym w sposób faktyczny budynek na prowadzenie działalności gospodarczej. W treści art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazano, że ze względów technicznych przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być" wykorzystywany. Z informacji uzyskanych w postępowaniach dotyczących innych lat wynika jednoznacznie, że strona wykorzystywała przedmiotowy budynek do prowadzenia działalności gospodarczej. W czasie oględzin bowiem wskazano, iż pokojach na piętrze znajdują się szafy z segregatorami z dokumentami wg oświadczenia strony klientów i dokumentacja własna oraz wyposażenie takie, jak biurka, szafy i regały, komputer, drukarka, kartony z dokumentacją przeniesione z innej siedziby, magazyn zużytych tonerów. Świadczy to jednoznacznie, iż budynek jest wykorzystywany ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem wykorzystywanie na prowadzenie działalności gospodarczej, to nie tylko np. przyjmowanie klientów biura, czy wykonywanie dla takich klientów prac, ale także przechowywanie dokumentacji. Oznacza to, że wobec opodatkowanego piętra budynku nie zachodzi sytuacja z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odnosząc się do przedłożonego przez stronę w dniu 28 września 2011 r. protokołu z przeglądu pięcioletniego sporządzonego przez inż. J. K. podniesiono, że wskazane w nim okoliczności nie wskazują na względy techniczne, ze względu na które przedmiotowy budynek nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem jak wyżej wskazano, cechą względów technicznych jest ich trwały charakter, zaś z przedstawionego protokołu oceny technicznej wynika, iż jedynie nie przeprowadzenie stosownych działań może spowodować katastrofę budowlaną, a obiekt nadaje się do przeprowadzenia zmian technicznych i napraw. Ponadto, jak wyżej wskazano, budynek był w przedmiotowym roku podatkowym wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym organy podatkowe są władne do stwierdzenia, że w sprawie nie występują względy techniczne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem posiadają z przeprowadzonego postępowania dowodowego m.in. z informacji uzyskanych od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz przedłożonego przez stronę protokołu, stosowne informacje pozwalające na taką ocenę. Kolegium przy tym wskazuje, iż podstawa opodatkowania w zakresie opodatkowanego I piętra budynku wynosi 131,50 m2. Wbrew twierdzeniom strony, dwa pokoje o powierzchni 54,00 m2 użytkowane w celach magazynowych (dokumentacja klientów biura rachunkowego, meble po eksmisji z biura przy ul. B 6/8) oraz pomieszczenie o powierzchni 3,20 m zajęte na archiwum (nie wykończone — posadzka), tzn. łącznie 57,20 m2, które strona nie wpisała do deklaracji, służą prowadzonej działalności gospodarczej, bowiem strona prowadząca działalność gospodarczą przechowywała w nich dokumentację związaną z tą działalnością gospodarczą, co oznacza, że są one związane z działalnością gospodarczą strony. Odnośnie budynku gospodarczego o powierzchni 65,50 m2, Kolegium wskazało, iż z oświadczenia strony wynika, że nie służy on działalności gospodarczej, jest wykorzystywany na potrzeby własne właściciela - pomieszczenie gospodarcze, a zatem nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa strony, stąd też opodatkowany jest według stawki dla budynków pozostałych lub ich części. W związku z tym, że organ podatkowy pierwszej instancji opodatkował zaskarżoną decyzją całą powierzchnię budynku usługowo - handlowego, podczas gdy w świetle powołanych orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących przedmiotowej nieruchomości obowiązek podatkowy nie powstał wobec 1. kondygnacji - parteru, organ odwoławczy jest zobligowany zmienić zaskarżoną decyzję. W informacji w sprawie podatku od nieruchomości strona zgłosiła ponadto do opodatkowania budowlę ogrodzenia o wartości 20.467,00 zł. Zobowiązanie podatkowe w tym zakresie, zgodnie z art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej, zostało ustalone zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji. Kolegium, w oparciu o analizę akt sprawy stwierdziło, iż postępowanie organu pierwszej instancji zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania dowodowego wynikającymi z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a organ podatkowy wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o dane wynikające z przeprowadzonych oględzin, dowodów uzyskanych od organów nadzoru budowlanego oraz dane wynikające z wiążącej organy podatkowe ewidencji gruntów. W postępowaniu zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. roku D. A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania podatkowego tj : 1. art. 121, 122, art. 180, 187, 191 i 272 ordynacji podatkowej, a tym samym podstawowych zasad postępowania podatkowego, 2. art. 191 oraz art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej wobec nie dopuszczenia przez organy obu instancji dowodu z opinii rzeczoznawcy budowanego na okoliczność "istnienia względów technicznych", zwłaszcza w sytuacji wątpliwych pod względem zgodności ze stanem faktycznym opinii o stanie budynku wydawanych przez Powiatowych Inspektorów Nadzoru Budowlanego w świetle wiarygodnych opinii rzeczoznawców budowlanych przedkładanych przez skarżącą do akt sprawy, przy błędnym ustaleniu stanu faktycznego pomimo zawartych wytycznych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również błędną oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego, a ponadto nie uzupełnienie postępowania dowodowego w przedmiocie istnienia lub nie istnienia w budynku będącym w budowie "względów technicznych" przed wydaniem zaskarżonej decyzji, 3. art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy, gdyż w okolicznościach budynku w budowie występuje skomplikowany stan faktyczny, co wymaga wprost z urzędu powołania biegłego, a nie oparcie się wyłącznie na wątpliwych stwierdzeniach Inspektorów Nadzoru budowlanego, 4. art. 32 Konstytucji RP poprzez uznanie, że sam fakt nabycia przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą nieruchomości, bez wszechstronnego zbadania związku poszczególnych składników rzeczowych tej nieruchomości w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą obciąża tę osobę obowiązkiem zapłaty podatku od nieruchomości według najwyższej stawki podatkowej, 5. art. 9 ustawy o swobodzie gospodarczej; II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1. art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji naruszył w rażący sposób przepisy postępowania podatkowego wskazane zarówno przez skarżącą jak i Naczelny Sąd Administracyjny, 2. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l. poprzez jego nie zastosowanie w sytuacji, gdy istnieją względy techniczne uniemożliwiające wykorzystanie budynku na cele działalności gospodarczej, 3. art. 1 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ust 2. u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na skutek przyjęcia, że każdy grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą podlega opodatkowaniu według stawek najwyższych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, 4. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie w przedmiocie pojęcia "względów technicznych"’ 5. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię, że samo posiadanie nieruchomości niemieszkalnej i nieobjętej wyłączeniem ze względów technicznych przez przedsiębiorcę jest wystarczające dla opodatkowania jej najwyższą stawką jak za budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uwzględnienie przedmiotowej skargi: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji narusza prawo w stopniu powodującym konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego , a co bardziej znamienne jest wydana w oparciu o dokumenty Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego poświadczającego nieprawdę ,ze budynek jest zdatny do użytkowania ,w sytuacji ,gdy w ogóle nie powinna być wydana zgoda nawet na użytkowanie piętra budynku wobec dopuszczenia do użytkowania piętro budynku którego konstrukcja dachu została wykonana na podstawie nie zatwierdzonego projektu zamiennego. 2. bądź też ewentualnie w trybie art. 145 §1 pkt. 1 lit. a i c tejże ustawy poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie organowi II Instancji do ponownego rozpoznania, 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania jak i utraconych korzyści w związku z koniecznością redagowania skargi, Ponadto skarżąca wnosi o: 1. dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 na okoliczność ,iż stan techniczny budynku jak i wykonanie wadliwej konstrukcji dachu na podstawie nie zatwierdzonego projektu zamiennego wyłącza budynek w budowie z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. 2. zobowiązanie organów samorządowych do zlecenia z urzędu ekspertyzy budowlanej przez rzeczoznawcę z zakresu budownictwa ,skoro negują występowanie względów technicznych jak równie sporządzenie pisemnej opinii na okoliczność stwierdzenia, czy przy obecnym stanie budynku PINB był uprawniony do wydania pozwolenia na użytkowanie piętra budynku. W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wniósł o ewentualne przeprowadzenie dowodu z dokumentów zebranych w sprawie za 2010 i 2014 rok. Pismem z dnia 15 września 2016 r. skarżąca wniosła o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 16 września 2016 r. z powodu choroby, załączając zwolnienie zaświadczenia lekarskie i wnosząc o umożliwienie jej udziału w rozprawie. Równocześnie strona wniosła o niewyznaczanie terminu rozprawy do końca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie wskazać należy ,że niniejsza sprawa była już przedmiotem sądowej kontroli. Prawomocnym wyrokiem z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 620/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję organu odwoławczego przesądzając jednocześnie, że na gruncie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę powoduje , że ze względów podatkowych grunty, budynki i budowle są traktowane jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyraził także pogląd prawny, że wyłączenie stawki określonej dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest możliwe tylko wtedy gdy łącznie spełnione są dwa warunki: po pierwsze - przedmiot opodatkowania nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, po drugie - z tych samych względów przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Jeżeli zatem podatnik działalność prowadzi, chociaż ze względów technicznych nie powinna ona być prowadzona, to płaci podatek wg stawek najwyższych. Stwierdził przy tym, że z oględzin przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji, wynika, że w omawianym roku (2011) podatniczka faktycznie wykorzystywała co najmniej część przedmiotowego budynku. Zatem badanie czy w odniesieniu do tej części zaistniały względy techniczne wyłączające zastosowanie stawki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, staje się niecelowe. Oznacza to również, że zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.o.l. należy uznać za bezzasadny. Zlecił przy tym WSA szczegółowe ustalenie przy ponownym rozpoznaniu sprawy w jakim zakresie strona użytkowała przed ostatecznym wykończeniem przedmiotowy budynek. Powyższą ocenę prawną oraz zalecenia , zgodnie z art. 153 p.p.s.a. należy traktować w sprawie jako wiążące. W ocenie sądu obecnie rozpoznającego sprawę organy przeprowadzając ponownie postępowanie i wydając decyzje nie uchybiły przedstawionym wyżej zaleceniom i ocenie prawnej. Na wstępie wskazać należy, że oceniając stan faktyczny ustalony przez organy sąd podzielił stanowisko administracji podatkowej, że został on zrekonstruowany z zachowaniem reguł procedury administracyjnej, nie dopatrując się wskazanych przez skarżącą naruszeń przepisów prawa formalnego. Sąd pragnie przy tym wskazać, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe zgromadziły (zapewniając stronie prawo do wzięcia czynnego udziału) i wszechstronnie oceniły zgodnie z art. 187 Op. materiał dowodowy, czego potwierdzeniem jest drobiazgowe i analityczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Organy podatkowe wyczerpały swoje możliwości dowodowe i nie przekroczyły przy tym granic swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ( dalej SKO) na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 Op., nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności. Istota problemu prawnego, jaki zarysował się w sprawie, dotyczy kwestii, czy budynek handlowo-usługowy usytuowany na nieruchomości skarżącej jest wyłączony z opodatkowania ze względu na wydaną (jak twierdzi strona) z naruszeniem prawa decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o pozwoleniu na użytkowanie pomieszczeń I piętra budynku oraz czy jest on wyłączony z opodatkowania według stawki jak dla przedsiębiorców z powodu występowania względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 punkt 3 u.p.o.l.. Zgodnie z tym przepisem za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się takie, które są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W odniesieniu do wskazanych względów technicznych wiążąco dla organów i sądu ponownie rozpoznającego sprawę wypowiedział się WSA w sprawie I SA/Łd 620/12. Na gruncie cytowanego przepisu zaistnienie względów technicznych, na które powołuje się strona, co do przedmiotowego budynku ma ten skutek, że dany obiekt wyłączony jest z opodatkowania najwyższymi stawkami właściwymi dla podatników prowadzących działalność gospodarczą. W rozpoznawanej sprawie organy przyjęły w tym zakresie ustalenia faktyczne uwzględniające istniejący stan rzeczy. Przede wszystkim ustaliły, że działalność gospodarcza była prowadzona w roku 2011 tylko w części budynku, to jest na jego drugiej kondygnacji (I piętro) o powierzchni 131,50 m². Powierzchnia tej części budynku została ustalona ponad wszelką wątpliwość w toku oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji. Okoliczności tej skarżąca co do zasady nie kwestionowała poza stwierdzeniem, że tylko część z tak określonej powierzchni kondygnacji była rzeczywiście użytkowana, zaś pozostała służyła jako magazyn lub archiwum, albo w ogóle nie była wykorzystywana. Zastrzeżenia powyższe, dotyczące sposobu wykorzystania powierzchni I piętra przedmiotowego budynku, są o tyle nieistotne, że zgodnie z powołanym wyżej art. 1a ust.1 punkt 3 u.p.o.l. wystarczającą przesłanką uznania danego budynku lub jego części za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej jest pozostawanie danego budynku w posiadaniu przedsiębiorcy. Poza faktycznym wykorzystaniem na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą istotne jest to, że skarżąca dysponowała ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. o pozwoleniu na częściowe użytkowanie przedmiotowego budynku tj. w zakresie I piętra, a zarzuty skarżącej do tej decyzji i kolejnych zmieniających tę z 2004 r. w tym także decyzji z [...] r. obejmującej rok 2011, nie mogą być przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie. Tym samy zgodzić należy się z organami, że w świetle powyższych okoliczności organy podatkowe zasadnie stwierdziły, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za rok 2010 powstał na podstawie art. 6 ust. 2 u.p.o.l. w związku z art. 2 ust.1 punkt 2 u.p.o.l. w stosunku do części budynku, tj. I piętra przedmiotowego budynku. Dotyczył on opodatkowania I piętra stawkami właściwymi dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i powstając z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym skarżąca rozpoczęła jego użytkowanie, istniał także w roku 2010. W omawianej części budynku położonego przy ul. A 4 w Ł. względy techniczne, na które powołuje się skarżąca pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż obowiązek ich rozpoznania organy podatkowe mają jedynie wówczas, gdy dany budynek (lub jego część) nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 1a ust.1 punkt 3 in fine). Jeśli zaś, tak jak w rozpoznawanej sprawie, ta część budynku była w roku 2011 wykorzystywana w tym celu, badanie istnienia względów technicznych staje się bezprzedmiotowe. Pogląd ten wynika z wiążącego organy i sąd stanowiska wskazanego w wyroku z 25 listopada 2014 r. ( sygn. I SA/Łd 620/12). Jednocześnie zaś organy te przyjęły, że obowiązek taki nie powstał co do pozostałej części tego budynku, to jest parteru (pierwsza kondygnacja). W tej części budynek nie był wykorzystywany na cele prowadzonej działalności ani w 2011 r., ani wcześniej, wobec czego nie ma podstaw do zastosowania wobec niego regulacji przewidzianej w art. 6 ust. 2 u.p.o.l.. Skoro więc w toku prowadzonego postępowania organy przyjęły, że obowiązek podatkowy w zakresie parteru budynku nie powstał, to bezprzedmiotowe było badanie występowania w tej części względów technicznych. Z należytą wnikliwością organy odniosły się również do sugerowanych przez skarżącą wad konstrukcyjnych budynku i przedłożonego przez nią protokołu z przeglądu pięcioletniego wykonanego przez inż. J. K . W zaskarżonej decyzji SKO podniosło, że podniesione w tym protokole okoliczności nie wskazują na względy techniczne, ze względu na które przedmiotowy budynek nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem cechą względów technicznych jest ich trwały charakter (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2011 roku, o sygn. akt II FSK 151/10; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 marca 2006 roku, o sygn. akt I SA/Gd 231/04 oraz z dnia 10 września 2009 roku. sygn. akt I SA/Gd 137/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2005 roku, o sygn. akt I SA/G1 760/04 z glosą K. Radzikowskiego [w:] Finanse Komunalne 2008 nr 6; a także B. Pahl, Problematyka interpretacji pojęcia "względy techniczne" na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, Finanse Komunalne 2009 nr 11). Z przedstawionego protokołu oceny technicznej wynika, iż jedynie nie przeprowadzenie stosownych działań może spowodować katastrofę budowlaną, a obiekt nadaje się do przeprowadzenia zmian technicznych i napraw. Ponadto wskazano, że budynek był w 2011 roku wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym organy podatkowe były władne do stwierdzenia, że w sprawie nie występują względy techniczne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego, tj. danych uzyskanych od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz przedłożonego przez stronę protokołu, wynikają stosowne informacje pozwalające na taką ocenę. Zdaniem Sądu, SKO zasadnie stwierdziło w zaskarżonej decyzji, że w przedmiotowej sprawie istotne jest to, iż strona wykorzystywała w kontrolowanym roku podatkowym w sposób faktyczny budynek na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak podniesiono powyżej, w treści art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazano, że ze względów technicznych przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być" wykorzystywany. Zastosowanie w tym przepisie koniunkcji oznacza, że do zastosowania stawek niższych jednocześnie muszą zachodzić względy techniczne uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej, jak i obiekt nie może być de facto wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym, jeżeli obiekt jest w bardzo złym stanie technicznym, uniemożliwiającym prowadzenie działalności, a podatnik pomimo tego wykorzystuje ten obiekt, to podlega on opodatkowaniu według stawek dla przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z informacji uzyskanych zarówno w niniejszym postępowaniu, jak i w postępowaniach dotyczących innych lat (okoliczność znana sądowi z urzędu), wynika jednoznacznie, że strona wykorzystywała przedmiotowy budynek do prowadzenia działalności gospodarczej. W czasie oględzin wskazano, iż w pokojach na piętrze znajdują się szafy z segregatorami z dokumentami klientów (wg oświadczenia strony) i dokumentacja własna oraz wyposażenie takie jak biurka, szafy i regały, komputer, drukarka, kartony z dokumentacją przeniesione z innej siedziby, magazyn zużytych tonerów. W tym stanie rzeczy zasadnie stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że świadczy to jednoznacznie, iż budynek był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem wykorzystywanie na prowadzenie działalności gospodarczej, to nie tylko przyjmowanie klientów biura, czy wykonywanie dla takich klientów prac, ale także przechowywanie dokumentacji. Oznacza to, że wobec opodatkowanego piętra budynku nie zachodzi sytuacja z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem po pierwsze organ nadzoru budowlanego nie potwierdził podnoszonej przez stronę okoliczności, iż obiekt nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a po drugie, co istotniejsze, strona wykorzystuje piętro budynku do prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym wyłączenie z opodatkowania najwyższymi stawkami "ze względów technicznych", powodujących, iż przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być" wykorzystywany, w przedmiotowej sprawie wobec pierwszego piętra nie zachodzi. Zakres opodatkowania podatkiem od nieruchomości wyłączający z opodatkowania parter budynku handlowo-usługowego usytuowanego na nieruchomości skarżącej i skupiający uwagę organów podatkowych na jego I piętrze, gdzie faktycznie prowadzona była przez skarżącą działalność gospodarcza, eliminuje potrzebę badania zasadności żądania skargi dotyczącego dopuszczenia biegłego na okoliczność istnienia względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust.1 punkt 3 u.p.o.l.. Z przyczyn wskazanych wyżej brak jest też podstaw do uwzględnienia żądania powołania biegłego rzeczoznawcy na okoliczność wad konstrukcyjnych budynku. W tej mierze za wystarczające należało uznać oparcie się przez organy na opiniach wyrażonych w urzędowych pismach organu nadzoru budowlanego. Przechodząc do oceny kolejnych zarzutów dotyczących gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą przez skarżącą Sąd I instancji w całości podziela stanowisko organów podatkowych odnośnie opodatkowania gruntów nieruchomości przy ul. A 4 w Ł. stawkami dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie budzi wątpliwości ,że grunty stanowią odrębny od budynków przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust.1 punkt 1 u.p.o.l.) i ma do nich zastosowanie ogólna zasada wyrażona w art. 1a ust. 1 punkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którą grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy są uznawane za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że grunty te są opodatkowane stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nawet, jeśli (co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie) budynek na nich posadowiony ze względów technicznych nie podlega opodatkowaniu tą stawką. Nie ma przy tym racji skarżąca akcentując w skardze różnice między "gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej" i "gruntem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej". W powoływanym przez skarżącą art. 2 ust. 2 u.p.o.l. ustawodawca uczynił zasadą niepodleganie podatkowi od nieruchomości użytków rolnych, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych lub lasów podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym, zaś wyjątkiem od tej zasady opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Nie oznacza to jednak, wbrew stanowisku skarżącej, że reguła ta dotyczy gruntów pozostałych to jest niepodlegających podatkowi rolnemu lub leśnemu. Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości owych pozostałych gruntów niepodlegających podatkowi leśnemu i rolnemu, i pozostających w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej jest uregulowane na podstawie art. 2 ust. 1 punkt 1 w związku z art. 1a ust. 1 punkt 3 u.p.o.l.. Do ich opodatkowania nie jest niezbędne "zajęcie" tych gruntów dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Do wystąpienia podatku od nieruchomości wystarczy "związanie" takich gruntów z działalnością gospodarczą. Zasadnym przy tym wydaje się zauważyć, że skarżąca przypisuje nadmierne znaczenie charakterowi posiadania przez nią przedmiotowej nieruchomości . Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy istotne jest bowiem to, że jest ona jej właścicielem i prowadzi na niej działalność gospodarczą. To są okoliczności determinujące powstanie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości po stronie skarżącej, a charakter posiadania przez nią tej nieruchomości pozostaje bez znaczenia w tym zakresie. Z powyższych względów zasadnie organy podatkowe opodatkowały stawką, o której mowa wyżej całość gruntów o powierzchni 818 m². Za prawidłowe należy uznać również rozstrzygnięcie organów w przedmiocie opodatkowania znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości: budynku gospodarczego o powierzchni 65,50 m2 oraz budowli ogrodzenia. Podsumowując, sąd I instancji nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji i w postępowaniu organów podatkowych w rozpoznawanej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych, o których mowa w skardze. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o odroczenie terminu rozprawy. Skarżąca ten kolejny wniosek złożyła z uwagi na swój stan zdrowia i ewentualne czynności, które mają być podjęte przez prokuraturę. Stosownie do art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba, że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Co do zasady nieobecność strony lub jej pełnomocnika wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, obliguje sąd do odroczenia rozprawy, bez względu na prawidłowość zawiadomienia. Przez nadzwyczajne wydarzenie należy rozumieć niedające się przewidzieć zdarzenia sił przyrody lub inne nagłe zdarzenia, które uniemożliwiają stawiennictwo na rozprawie, np. powódź, zamieć śnieżna, katastrofa kolejowa, śmierć osoby bliskiej. Inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, jest ta, o której sąd został powiadomiony przez stronę. Ocena tych okoliczności należy jednak wyłącznie do sądu (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 239-241). Z załączonego do wniosku z dnia 15 września 2016 r. o odroczenie rozprawy w dniu 16 września 2016 r. zaświadczenia lekarskiego nie wynika, że chory nie może chodzić. Poza tym wystawione jest ono dla usprawiedliwienia nieobecności w dniu 14 września 2016 r. w Sądzie Okręgowym. Sama skarżąca przyznaje, że leczy się od szeregu lat (od 2 lat nie może wykonać badań lekarskich). Trudno więc uznać, że jest to choroba nagła, niespodziewana. Z adnotacji biura podawczego na wniosku z dnia 15 września 2016 r. wynika też , że wniosek ten został złożony przez stronę osobiście w dniu poprzedzającym rozprawę o godz. 14.30. Należy też podkreślić, że udział w rozprawie nie jest ani obowiązkowy, ani nie jest jedyną formą zapewnienia stronie możliwości obrony jej interesów. Żaden z przepisów ustawy p.p.s.a. normującej postępowanie sądowoadministracyjne nie daje podstaw do postawienia znaku równości między nieuwzględnieniem wniosku strony o odroczenie rozprawy a pozbawieniem jej możności obrony przysługujących jej praw. Skoro bowiem obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa i zależy od woli i możliwości uczestników postępowania, to podstawy do odroczenia rozprawy nie mogą wykraczać poza okoliczności określone w art. 109 p.p.s.a. Odroczenie rozprawy w świetle tego przepisu jest sytuacją wyjątkową i nadzwyczajną. Należy też zauważyć, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, nie przeprowadza żadnego postępowania dowodowego, a strona od chwili złożenia za kontrolowany rok skargi (kwiecień 2016r.) miała wiele możliwości do zajęcia i przedstawienia swojego stanowiska na piśmie. Podkreślić też należy, że w złożonym wniosku o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 16 września 2016 r. strona powołuje się na uprawnienie do uczestnictwa w rozprawie i opisuje przebieg postępowań prowadzonych przed innymi organami, świadczy to o tym, że skarżąca mogła swoje stanowisko zawarte w skardze uzupełnić na piśmie i miała na to dużo czasu od kwietnia 2016 r. Z tych względów, wobec braku podstaw z art. 109 p.p.s.a., Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o odroczenie rozprawy. Nie mógł zostać uwzględniony również wniosek skarżącej (zawarty w skardze) o zobowiązanie organów samorządowych do podjęcia określonych czynności dowodowych skoro jak wykazała kontrola sądowa wydanego aktu został on podjęty zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji, albowiem strona nie wykazała tym zarzutem w czym upatruje uchybieniu treści tego przepisu tj. w jaki sposób wiąże działanie organu odnoszone do jej sytuacji prawnej z naruszeniem zasady równości w prawie . Podobnie brak było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji wobec przyjęcia przez stronę tezy , iż została ona wydana w oparciu o dokumenty Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego poświadczającego nieprawdę (decyzje) co do faktu , iż budynek był zdatny do użytkowania albowiem w tej sprawie dokumenty korzystały z atrybutu prawomocności i na ich podstawie organ zasadnie przyjmował, że w 2011 r. na wniosek skarżącej udzielono pozwolenia na użytkowanie części przedmiotowego budynku. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności i uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało oddalić skargę. ak