I SA/Łd 391/18

Dnia 14 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ze skargi T. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] UNP: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu Spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za m-ce grudzień 2011 r., luty i marzec 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. nr [...]. W dniu 7 czerwca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga T. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. Formułując szereg wniosków pełnomocnik skarżącego wystąpił o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania opisanych rozstrzygnięć pełnomocnik oparł na argumencie, iż decyzja organu I instancji nie została skutecznie doręczona. Potencjalna egzekucja należności podatkowych może zatem doprowadzić stronę do następstw trudnych do odwrócenia, a nawet niewypłacalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.), sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania aktu dotyczy zarówno zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jak i decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia podnieść należy, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu przepisu art. 61 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się zatem do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie takie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, publik. OSP 1998/3/54). Wstrzymanie wykonania aktu dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie o charakterze procesowym (formalnym) stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż zaskarżone postanowienie takich materialnoprawnych skutków nie wywołuje, co za tym nie posiada przymiotu wykonalności, czyli nie jest aktem kwalifikującym się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Jego wejście do obrotu prawnego nie rodzi dla strony skarżącej żadnych skutków (pozytywnych lub negatywnych) w sferze jej sytuacji materialnoprawnej (por. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OZ 1075/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, iż do zaskarżonego postanowienia nie może mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. Natomiast mając na uwadze drugi akt administracyjny, o którego wstrzymanie wnosi strona skarżąca wyjaśnić trzeba, iż owszem ustawodawca w art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazał, iż regulacja ta dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jednakże zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" obejmuje akty w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (vide. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 433 i nast.; uchwała NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001/1/7; postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12; postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt: II GZ 78/18 – http://cbosa.nsa.gov.pl). Przy definiowaniu pojęcia sprawy, w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu bądź czynności, należy uwzględnić to, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn.akt I OZ 43/15). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że pomiędzy postępowaniem dotyczącym orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu spółki z o.o. z tytułu podatku VAT, a postępowaniem w sprawie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od merytorycznej decyzji organu I instancji, nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Inny przedmiot opisanych aktów, wyklucza możliwość wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, w sytuacji rozpoznawania przez sąd skargi na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia odwołania. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. Ake.