I SA/Łd 4/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Protokolant: Asystent Sędziego Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie określenia obowiązku zapłaty podatku z tytułu wystawienia faktur VAT za okres styczeń - grudzień 2008 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającą K. K. obowiązek zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.), dalej: "ustawa o VAT", z tytułu wystawienia faktur VAT za okres styczeń - grudzień 2008 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, że po przeprowadzonym postępowaniu kontrolnym Dyrektor UKS podważył fakt prowadzenia przez K. K. działalności gospodarczej w zakresie handlu złomem w następujących miejscowościach: M., K. 17 A i S. Organ pierwszej instancji stwierdził, że faktury wystawione przez K. K. nie odzwierciedlały rzeczywistego obrotu towarowego pod względem przedmiotowo-podmiotowym. tj. wystawca tych faktur nie był faktycznym dostawcą złomu. Swoje stanowisko organ pierwszej instancji oparł na materiale dowodowym pozyskanym z różnych źródeł, tj. z Prokuratury Rejonowej w S., z Komendy Powiatowej Policji w S. i z Urzędu Skarbowego w S. oraz na materiale dowodowym zgromadzonym we własnym zakresie. Organ stwierdził, że w badanym okresie K. K. nie zatrudniał żadnych pracowników. Zgodnie z zeznaniami podatnika dorywczo i nieodpłatnie pomagali mu koledzy, tj. J. R. i M. F. (kierowca). Wymienione osoby zostały przesłuchane przez pracowników organu pierwszej instancji. Z pisma Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] Departamentu Rolnictwa Ochrony Środowiska z 23 stycznia 2014 r. wynika, że w zbiorach ewidencji Urzędu za 2008 i 2009 r. brak jest zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów dotyczących działalności gospodarczej prowadzonej przez "A" K. K. Powyższa firma nie figuruje w zbiorach ewidencji Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...]. Pismem z dnia [...] r. Starosta S. poinformował Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., że nie wydał zezwolenia na zbieranie odpadów, ani na odzysk odpadów dla K. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A". Wymieniony przedsiębiorca nie składał w tym organie informacji o wytworzonych odpadach i o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, ani nie składał informacji o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów. Przesłuchani kierowcy, którzy w latach 2008-2009 mieli rzekomo dostarczać złom w imieniu firmy "A" do Huty O., stwierdzali, że wozili złom do huty, ale ze złomowiska w P należącego do firmy "B" O. N. Żaden z kierowców nie potwierdził, że przewoził złom ze złomowiska w M., S. i K. do P.. Zeznali również, że złom do hut ładowany był na placu w P.. Niektórzy z kierowców znają K. K., ale tylko z widzenia, z uwagi na kontakty handlowe. W trakcie postępowania kontrolnego przesłuchano również pracowników firmy "C", tj. M. U. (zatrudnionego na stanowisku handlowca w Ł. Oddziale Spółki "C"), B. J. (zatrudnionego w latach 2008-2009 w "C" Sp z o.o. w P. na stanowisku Dyrektora Oddziału w K. i pełniącego obowiązki Dyrektora w Ł. Oddziale Spółki "C") Przesłuchani świadkowie stwierdzili, że nie znają K. K. i nie kojarzą nazwy firmy "A" K. K.. Jednocześnie obydwaj przesłuchani świadkowie zeznali, że znają R. N. i byli dwukrotnie w siedzibie firmy "B" w P. M. U. zeznał, że R. N. miał wiele zakazów związanych z przywożeniem złomu. W związku z tym być może próbował w jakiś inny sposób ominąć te zakazy, może zakładał firmy na innych ludzi, żeby przywozić do huty swój złom. B. J. zeznał natomiast, że w branży złomiarskiej pracuje od 2005 r. Stwierdził, że firmy jednoosobowe nie zatrudniające pracowników, nie posiadające środków transportu i zaplecza maszynowego nie są w stanie skupować, magazynować i sprzedawać duże ilości złomu. Inspektor Kontroli Skarbowej przesłuchał również C. M. (będącego w latach 2008-2009 w Spółce "C" Dyrektorem Oddziału w Ł., K. i T.), który zeznał, że z nazwiskami K. i D. kojarzą mu się firmy "A" i "D.", jednakże nigdy nie spotkał się z właścicielami tych firm oraz nie był w siedzibach tych firm. Z firmami tymi kontaktował się tylko telefonicznie. Wskazał ponadto, że przy prowadzeniu skupu i sprzedaży złomu do hut niezbędne są maszyny specjalistyczne. Z pewnością niezbędne są prasonożyce czy prasa do cięcia, gdyż złom musi być odpowiednio przygotowany, aby można go było sprzedać w hucie. Do załadunku jednego samochodu (około 20 ton złomu) potrzebnych jest 6 osób i około 6 godzin pracy. Nie da się przygotować odpowiednio złomu bez tych urządzeń, aby sprzedać go do huty. Organ pierwszej instancji trzykrotnie przesłuchał K. K. (w dniu 11 czerwca 2013 r., 1 lipca 2013 r. i 18 lipca 2013 r.), który nie wskazał dostawców złomu do swojej firmy. W trakcie jednego z przesłuchań zeznał, że złom nabywał od firm, lecz nie pamięta ich nazw, gdzie się znajdują oraz kto był ich właścicielem. Współpracę z firmami, które dostarczały mu złom nawiązał tzw. "pocztą pantoflową" lub przez ogłoszenia w radiu. W trakcie przesłuchań zeznał również, że złom dostarczał do firmy "B" z P. i do firmy "C". Organ kontroli skarbowej także nie ustalił dostawców towarów do P.H.U. "A" gdyż: - K. K. nie przedłożył ksiąg podatkowych w postaci rejestrów zakupu i sprzedaży dla potrzeb podatku oraz dokumentów źródłowych stanowiących podstawę dokonanych w nich zapisów, - na wyciągach bankowych brak jest transakcji z tytułu dostarczonego złomu, - sam podatnik nie wskazał dostawców złomu. K. K. wskazał, że dokumentacja podatkowa za badany okres została mu skradziona, czego jednak nie uprawdopodobnił jakimkolwiek dokumentem zawiadamiającym organy ścigania o rzekomym włamaniu. Strona nie podjęła również żadnych działań zmierzających do odtworzenia skradzionej dokumentacji. Zdaniem organu dowodem świadczącym o tym, że K. K. sam nie prowadził działalności jest okoliczność, że w 2008 r. często przebywał poza granicami kraju (na Ukrainie). Ponadto stwierdzono, że K. K. zmaga się z chorobą alkoholową. Powyższe stanowi poważną przeszkodę w prowadzeniu działalności na tak dużą skalę, przy użyciu znacznych kwot pieniędzy. W decyzji podniesiono również, że K. K. nie wiedział jakiego rodzaju złomem handlował. Zeznał bowiem, że sprzedawał złom stalowy, gdy tymczasem na kwestionowanych fakturach widniały różne rodzaje złomu np. złom mieszany, złom akumulatorowy. Do akt prowadzonego postępowania włączono także protokoły przesłuchań O. N. (w charakterze strony) i R. N. (w charakterze świadka). Potwierdzili oni, że K. K. prowadził działalność w zakresie skupu i sprzedaży złomem. W wyniku stwierdzonych nieprawidłowości, w dniu 5 sierpnia 2014 r. Dyrektor UKS wydał decyzję, którą określił K. K. obowiązek zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT z tytułu wystawienia faktur VAT za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. W decyzji z dnia [...] r. wydanej w wyniku rozpatrzenia odwołania strony, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, że faktury wystawione przez podatnika dotyczyły zdarzeń gospodarczych, które nie miały miejsca pomiędzy wskazanymi na nich podmiotami. Nie nastąpiło zatem przeniesienie prawa własności z firmy skarżącego na rzecz firm: "C", PHU M. A. i "B" O. N. Odnosząc się do zarzutu, że organ pierwszej instancji nie ustalił rzeczywistego stanu faktycznego, a wykonując czynności procesowe z udziałem nietrzeźwego świadka naruszył przepisy Ordynacji podatkowej - organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do dyskwalifikacji dowodów z przesłuchań K. K.. Jak wynika z akt sprawy problem nietrzeźwości K. K. pojawił się w momencie, kiedy J.K. (będącego pełnomocnikiem O. N. - właścicielki firmy "B") w dniu [...] r. odmówiono zapoznania się z protokołem przesłuchania w charakterze strony K. K. (protokół z dnia 11 czerwca 2013 r.). Przedmiotowe przesłuchanie nie zostało bowiem przeprowadzone w ramach postępowania prowadzonego wobec firmy "B", lecz w ramach postępowania prowadzonego wobec K. K. W dniu [...]r. (a zatem na drugi dzień po odmowie wydania protokołu) K. K. złożył do Dyrektora UKS wniosek o wydanie kserokopii przedmiotowego protokołu. Prośbę o jego wydanie umotywował stanem silnego upojenia alkoholowego w trakcie przesłuchania z dnia 11 czerwca 2013 r. Od tego momentu kwestia choroby alkoholowej była poruszana na każdym etapie postępowania prowadzonego w sprawie K. K. Na uwagę zasługuje również to, że K. K. będąc wielokrotnie w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł. nie był zainteresowany zapoznaniem się z aktami sprawy. Celem tych wizyt były natomiast prośby dotyczące wydania kserokopii protokołów przesłuchań strony. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że podatnik każdorazowo potwierdzał, iż w trakcie wszystkich przesłuchań dokonanych przez pracowników UKS w Ł. był trzeźwy. Ponadto na sporządzonych protokołach została umieszczona adnotacja, zgodnie z którą podatnik oświadczył, że nie zgłasza uwag co do metod przesłuchania. Każdy z protokołów K. K. czytał i potwierdzał własnoręcznym podpisem. Przed rozpoczęciem przesłuchania strona była pouczana o treści art. 199 Ordynacji podatkowej oraz o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań wynikającej z art. 233 § 1 Kodeksu karnego. W ocenie organu odwoławczego gdyby K. K. stawił się na przesłuchanie w stanie nietrzeźwym - nie zostałby wpuszczony na teren urzędu przez pracownika ochrony. Dowodem potwierdzającym, że K. K. był trzeźwy w chwili zgłoszenia się na przesłuchanie w dniu 11 czerwca 2013 r. jest oświadczenie złożone w dniu 27 czerwca 2013 r. przez pracownika ochrony w UKS w Ł. Organ odwoławczy nie stwierdził również uchybień w zakresie dokonanych przesłuchań, a w szczególności w sposobie zadawania pytań K. K. Wskazał, że celem prowadzonych przesłuchań strony bądź świadka jest często zadawanie pytań w taki sposób, aby zmusić przesłuchiwanego do wyjawienia faktycznego przebiegu zdarzeń. Dlatego też technika dotycząca sposobu prowadzenia przesłuchania uzależniona jest od okoliczności zaistniałych w trakcie przesłuchania. Niezależnie od powyższego protokoły przesłuchań nie zawierają żadnych zastrzeżeń, uwag, przede wszystkim ze strony samego K. K., by ujęta w protokołach treść zeznań miała nie odpowiadać złożonym zeznaniom, lub że miał składać zeznania w warunkach ograniczających pełną swobodę wypowiedzi. Za niezrozumiały Dyrektor Izby Skarbowej uznał zarzut dotyczący niezasadnego przywołania przez organ pierwszej instancji art. 171 K.p.k., odnoszącego się do sposobu gromadzenia dowodów z osób przesłuchiwanych w trakcie toczącego się postępowania karnego. Przepis ten został wskazany wyłącznie w kontekście postępowania toczącego się wobec O. N., nie miało to zatem żadnego wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. Odnosząc się do możliwości prowadzenia przez K. K. działalności gospodarczej, organ wskazał m.in. na fakt, że podatnik jest osobą, która od 20 lat choruje na zespół zależności alkoholowej i jest nałogowym alkoholikiem. Mało prawdopodobne jest zatem, aby K. K. nadużywający alkoholu w znacznym stopniu (fakt ten potwierdzają m.in. opinia psychologiczna, karty informacyjne leczenia szpitalnego) prowadził w tak zorganizowany sposób i na tak dużą skalę działalność gospodarczą w zakresie handlu złomem. Przesłuchiwany kilkakrotnie przez pracowników UKS, K. K. podkreślał, że jego firma dokonywała sprzedaży bardzo dużej ilości złomu. Jak wynika z faktur sprzedaży pozyskanych od kontrahentów, w 2008 r. K. K. sprzedał 2.780,66 ton złomu o wartości netto 2.431.339 zł (VAT 535.894,44 zł). Jednocześnie nie potrafił wskazać jakiegokolwiek dostawcy złomu do swojej firmy. Wydaje się to nieprawdopodobne chociażby z uwagi na fakt, że K. K. dokonywał jednorazowo sprzedaży od kilkunastu do kilkudziesięciu ton złomu (zatem musiał również nabywać duże ilości złomu). Ponadto jak zeznał, sam prowadził księgi podatkowe do których wpisywał dane z dokumentów źródłowych. Dokonując zakupu musiał przekazywać znaczne sumy pieniędzy firmom (osobom) od których nabywał złom i nie sposób uznać, że obracając dużymi kwotami pieniędzy, nie pamiętał na czyją rzecz dokonywał zapłaty. Logicznym również jest, że w przypadku faktycznego istnienia tych dostawców, K. K. zwróciłby się do nich o wystawienie duplikatów faktur dokumentujących zakup złomu. Organ zauważył, że przedsiębiorstwa tej samej branży jak firma "A", działające na rynku lokalnym, przy podobnych obrotach zatrudniają co najmniej kilka osób zarówno kierowców, pracowników do załadunku i rozładunku i sortowania złomu, operatorów dźwigów oraz pracowników administracji. K. K.nie posiadał uprawnień do prowadzenia samochodów ciężarowych powyżej 3,5 tony, a każda dostawa złomu kształtowała się w granicach od 12 do 38 ton. Według wydruków CEPiK K. K. w 2008 r. posiadał dwa stare samochody ciężarowe tj. SKODĘ LIAZ (nr rejestracyjny[...], składak, rok złożenia 1988), ciągnik siodłowy KAMAZ (model 54112 ESI 12 CF rok produkcji 1988 r.) oraz naczepę ciężarową ZREMB (nr rejestracyjny [...], rok produkcji 1988 r.). Mimo posiadania tych środków transportowych, nie były one używane przez stronę (co wynika m.in. z zeznań świadków, którzy mieli pomagać podatnikowi w prowadzeniu działalności gospodarczej). K. K. nie przedłożył żadnych dowodów dotyczących zakupu paliwa, nie posiadał uprawnień do prowadzenia tego rodzaju samochodów i nie wskazał żadnych osób, które w latach 2008-2009 mogłyby użytkować te samochody w jego imieniu. Ponadto wskazane samochody nie widnieją jako pojazdy dostarczające złom do huty w O., a przesłuchani pracownicy firmy "B" nie wskazali, aby samochody te pojawiały się na złomowisku w P. K. K. nie dysponował również sprzętem specjalistycznym niezbędnym do prowadzenia działalności w zakresie skupu złomu np. urządzeniem do cięcia złomu. Organ zwrócił również uwagę na fakt, że zakwestionowane faktury były wystawiane w okresach, w których K. K. przebywał za granicą i nie wskazał osoby, która wykonywałaby te czynności w jego imieniu. Odnosząc się do zakwestionowania wartości dowodowej notatki służbowej z rozmowy przeprowadzonej z podatnikiem z uwagi na stan jego nietrzeźwości, organ stwierdził, że stanowi ona dowód, o którym mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowa. Stosownie bowiem do treści tego przepisu jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Organ odwoławczy zauważył również, że O. N. jak i R. N. jako jedyni potwierdzają transakcje zakupu i sprzedaży złomu przeprowadzone przez K. K. Należy również zauważyć, że wobec firmy "B" należącej do Olgi N. (R. N. jest pełnomocnikiem O. N.) również toczy się postępowanie kontrolne w zakresie obrotu złomem. Tymczasem zeznania złożone przez K. K. w znacznym stopniu obciążają firmę "B". Logicznym jest zatem, że osoby te podejmują próby udowodnienia, że to K. K. prowadził działalność w zakresie zakupu i sprzedaży złomu. Końcowo organ wskazał, że wszystkie dostawy złomu sygnowane fakturami VAT przedsiębiorstwa "A" zostały zrealizowane przez firmę "B" O. N., która to w swojej dokumentacji księgowej nie posiada faktur stwierdzających wykonywanie usług transportowych na rzecz K. K. Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że skarżący tylko wystawiał tzw. "puste" faktury i że w związku z tym ma tu zastosowanie norma prawna zawarta w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Przedsiębiorstwo założone przez K. K. "A" nie było podmiotem, który w rzeczywistości obracał złomem. W takiej sytuacji trudno mówić o współpracy handlowej firmy "A" z firmami: "C", "B" i PHU A. M., gdyż ta współpraca w rzeczywistości nie istniała. Na powyższą decyzję organu odwoławczego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył K. K., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego, tj. - art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób tendencyjny, a jednocześnie dokonywanie ustaleń w oparciu o życzeniowe i hipotetyczne wnioski, - art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, pomijanie oczywistych sprzeczności wynikających z oceny dowodów, co w konsekwencji spowodowało, że nie został ustalony rzeczywisty stan faktyczny, a stan oparty na domysłach i hipotezach, - art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez nieskuteczne doręczenie wezwań do złożenia zeznań przez stronę i oparcie się na zasadniczych dowodach z zeznań strony, które złożyła w stanie nietrzeźwym, a w konsekwencji nie brała czynnego udziału w postępowaniu, - art. 195 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie istotnych dowodów z zeznań nietrzeźwej strony, - art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej a w konsekwencji także art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 108 ustawy o VAT poprzez zastosowanie tego przepisu do stanu faktycznego ustalonego na podstawie spekulacji myślowych i hipotez zmierzających do wykazania firmanctwa, wprawdzie pominiętych przez organ odwoławczy, ale mechanicznie i arbitralnie przyjętych przez ten organ w odniesieniu do przyjętej podstawy prawnej. W uzasadnieniu podkreślono, że organ podatkowy wykorzystał stan nietrzeźwości podatnika do zadawania sugestywnych pytań i manipulacji zeznaniami. Zarzucono, że organ pierwszej instancji dokonując rozstrzygnięcia pominął dokumentację potwierdzającą chorobę alkoholową K. K. (dokumentację ze specjalistycznego ośrodka, w którym przebywał podatnik oraz opinię psychologa), zaś w trakcie przesłuchania dokonanego w dniu 11 czerwca 2013 r. strona nie została pouczona o przysługujących jej prawach, tj. o treści art. 199 i 195 Ordynacji podatkowej oraz że wykorzystując nietrzeźwość strony przesłuchujący w niewłaściwy sposób (podchwytliwy) zadawali pytania. W ocenie skarżącego analiza treści trzech protokołów z przesłuchań prowadzi do wniosku, że dwa ostatnie protokoły to oczywiste zabiegi z udziałem podatnika będącego w ciągu alkoholowym, zmierzające do uwiarygodnienia pierwszego protokołu z dnia 11 czerwca 2013 r. (w trakcie którego podatnik nie został pouczony o treści art. 195 Ordynacji podatkowej). Podniesiono też, że organ pierwszej instancji niezasadnie przywołał w zaskarżonej decyzji przepis art. 171 Kodeksu postępowania karnego. Przepisy K.p.k. nie mają bowiem zastosowania w postępowaniu podatkowym. Wskazano ponadto na błędne przyjęcie przez organy, że K. K. przebywając za granicą nie prowadził działalności gospodarczej. Działalność gospodarczą można bowiem bez trudu prowadzić będąc poza granicami kraju, wykorzystując w tym celu połączenia telefoniczne, korzystając z doraźnej pomocy postronnych osób posiadających stosowne uprawnienia. Podniesiono również, że w rozpatrywanej sprawie pominięto zeznania strony złożone w dniu 29 kwietnia 2013 r., kiedy K. K. był w zdecydowanie lepszej kondycji psycho-fizycznej niż w późniejszym czasie, tj. w okresie czerwiec - lipiec 2013 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie Sąd z urzędu stwierdził, że przedmiotowe zobowiązania podatkowe za okres od stycznia do grudnia 2008 r. nie uległy przedawnieniu na podstawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W sprawie zastosowano bowiem środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego, o czym K. K. został zawiadomiony w dniu 7 listopada 2013 r. Informacja na ten temat wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. W tej sytuacji na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. Zgodnie z tym przepisem bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Sąd pozytywnie ocenił również merytoryczną treść zaskarżonej decyzji. Faktury wystawiane przez podatników VAT pełnią fundamentalną rolę na gruncie tego podatku. Nie są one tylko zwykłym dokumentem służącym zarejestrowaniu transakcji. Wystawienie faktury ma istotny wpływ na powstanie obowiązku podatkowego. Na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Unormowanie to stanowi prawidłową implementację art. 203 Dyrektywy 112/2006/WE, który określa, że każda osoba, która wykazuje VAT na fakturze, jest zobowiązana do zapłaty VAT. Jak wynika z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT samo wystawienie faktury i jej wejście do obrotu prawnego rodzi obowiązek zapłaty wykazanego w niej podatku, co oznacza, że zdarzeniem rodzącym ten obowiązek nie jest wykonanie konkretnej czynności (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2012 r., I FSK 1277/11, LEX nr 1217328). Obowiązek zapłaty podatku wykazanego na fakturze dotyczy również tzw. "pustych faktur", które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych – jak w niniejszej sprawie, co w ocenie Sądu wykazały organy obu instancji, nie naruszając art. 108 ustawy o VAT. Skarżący nie posiadał wymaganej dokumentacji podatkowej za badany okres, twierdząc, że dokumentacja ta została mu skradziona, na co jednak nie ma żadnych dowodów, czy choćby okoliczności uprawdopodabniających takie zdarzenie. Strona nie podjęła przy tym żadnych działań zmierzających do odtworzenia dokumentacji. Skarżący nie potrafił wskazać kto dostarczał mu towar, nie wiedział również jakiego rodzaju złomem handlował - zeznał bowiem, że sprzedawał złom stalowy, podczas gdy na zakwestionowanych fakturach widniały różne rodzaje złomu, np. złom mieszany czy akumulatorowy. Poza tym skarżący nie posiadał zezwolenia na zbieranie odpadów, ani na ich odzysk. W toku postępowania nie ustalono żadnych pracowników, ani współpracowników skarżącego, których istnienie było niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej w rozmiarach wynikających z treści zakwestionowanych faktur. Kierowcy: Z. Ł., R. D., K. K., D. J., którzy w latach 2008-2009 mieli rzekomo dostarczać złom w imieniu firmy "A" do Huty O., stwierdzili, że wozili złom ale ze złomowiska w P należącego do firmy "B". Sam skarżący natomiast nie legitymował się uprawnieniem do kierowania samochodami przewożącymi złom. Pomocy w prowadzeniu działalności gospodarczej w badanym okresie, nie potwierdził również wskazany przez podatnika J. R.. W zaskarżonej decyzji organ zasadnie zwrócił uwagę, że w 2008 r. skarżący często przebywał za granicą, ponadto od wielu lat zmagał się z chorobą alkoholową. Okoliczności te stanowią dość istotną przeszkodę w prowadzeniu działalności gospodarczej na tak dużą skalę. Stąd tłumaczenie zawarte w skardze, że w XXI wieku skarżący mógł przez telefon składać zamówienia na dostawę złomu, korzystając z doraźnej pomocy postronnych osób posiadających stosowne uprawnienia - należy uznać za niewiarygodne, zwłaszcza, że nie ma na to najmniejszego dowodu. Strona skarżąca eksponuje stan nietrzeźwości skarżącego podczas przesłuchań przed organem pierwszej instancji. Zdaniem Sądu jest mało prawdopodobne, aby pracownicy organu nie dostrzegli lub zbagatelizowali taką okoliczność i prowadzili przesłuchania mimo jej zaistnienia. Ale nawet gdyby tak nie było - w ocenie Sądu zeznania te nie mają większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, podobnie zresztą jak zarzut zawarty w skardze, że organ podatkowy wykorzystał stan nietrzeźwości podatnika do zadawania sugestywnych pytań i manipulacji zeznaniami, naruszając tym samym art. 195 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie istotnych dowodów z zeznań nietrzeźwej strony. Należy stwierdzić bowiem, że ani podczas przesłuchań, ani w jakimkolwiek innym czasie w toku postępowania przed organami obu instancji, skarżący nie wskazał żadnego kontrahenta, który dostarczał mu towar sprzedawany następnie na podstawie zakwestionowanych faktur. Informacji na ten temat nie można uzyskać również z pisemnych wypowiedzi strony np. z odwołania czy skargi. Nie można zatem przyjąć, że skarżący chciał złożyć zeznania na ten temat, ale uniemożliwił mu to stan upojenia alkoholem. Odnośnie zarzutu dotyczącego nieskutecznego doręczania wezwań – szczegółowe wyjaśnienie tej kwestii znajduje się na 12 stronie zaskarżonej decyzji. Wynika z niego, że mimo dwukrotnego awizowania, wezwania nie były odbierane przez stronę. Potwierdza to również materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Mimo tego, skarżący trzykrotnie stawił się w organie na przesłuchanie w charakterze strony. W tej sytuacji Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 123 Ordynacji podatkowej. Brak wpływu na wynik sprawy ma również zarzut dotyczący niezasadnego przywołania przez organ pierwszej instancji art. 171 K.p.k. Kwestia ta została szczegółowo i prawidłowo wyjaśniona w treści zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się również uchybienia zasadom: prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 Ordynacji podatkowej), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organy wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Stanowisko organów nie narusza także zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż punkt widzenia przyjęty w rozpatrywanej sprawie został przekonująco uzasadniony w oparciu o zgromadzone dowody. Uzasadnienie zawarte w decyzjach organów obu instancji jest logiczne i spójne, spełnia wymogi zawarte w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowe. Natomiast okoliczność, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji podatkowej). Strona ma bowiem prawo do prezentowania swojego własnego stanowiska, zaś organ ma prawo go nie uwzględnić, jeżeli uzna, że nie ma ono odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji. P.C.