I SA/Łd 417/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji jako płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres od stycznia do maja 2009 r. p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W dniu 7 marca 2013 r. M. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. skargę na decyzję wymienionego organu podatkowego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podał, że w dniu 15 października 2012 r. otrzymał postanowienie wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej informujące o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W dniu 22 października 2012 r. skarżący wystąpił do organu podatkowego z pismem, w którym dowodził, że istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma wyrok Sądu Rejonowego dla Ł.-W. z dnia [...] r. sygn. akt IV K [...]. Skarżący oświadczył, że nie otrzymał odpowiedzi na w/w pismo. Natomiast w dniu 29 stycznia 2013 r. otrzymał tytuł wykonawczy. W celu uzyskania informacji skarżący udał się do urzędu skarbowego gdzie dowiedział się że organ odwoławczy wydał decyzję. Skarżący oświadczył, że nie otrzymał decyzji organu odwoławczego, mimo że odbiera wszystkie przesyłki, o czym świadczą liczne potwierdzenia odbioru. Z wyjaśnień, które uzyskał w placówce pocztowej wynika, że wystąpiły nieprawidłowości przy doręczaniu decyzji organu odwoławczego. Wnioskodawca oświadczył, że w dniu 5 lutego 2013 r. otrzymał kserokopię zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że po odebraniu postanowienia informującego o prawie do wypowiedzenia się o całości zebranego materiału dowodowego, skarżący w dniu 16 października 2012 r. zapoznał się z aktami sprawy. Ponieważ skarżący po zapoznaniu się z aktami oświadczył, że nie będzie wnosił uwag, organ odwoławczy w dniu 17 października 2012 r. wydał decyzję. W ocenie organu odwoławczego decyzja została doręczona w sposób zastępczy, uregulowany w art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 3 lipca 2012 r., poz. 749 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako: "O.p."). Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja była awizowana w dniu 19 października i ponownie w dniu 29 października 2012 r., zaś w dniu 3 listopada 2012 r. została zwrócona nadawcy. W tym samym czasie w placówce pocztowej była przechowywana przesyłka zawierająca pismo organu odwoławczego z dnia 23 października 2012 r., które skarżący odebrał w dniu 2 listopada 2012 r., tj. w dniu awizacji. Zdaniem organu podatkowego "dziwi fakt", że w dniu 2 listopada 2012 r. strona odebrała w placówce pocztowej pismo z dnia 23 października 2012 r., natomiast nie odebrała decyzji. Pismem z dnia 28 maja 2013 r. skarżący poinformował, że wystąpił do Poczty Polskiej ze skargą dotyczącą doręczenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W dwóch pismach z dnia 11 czerwca 2013 r. skarżący przedstawił wyjaśnienia Poczty Polskiej dotyczące doręczenia przesyłki zawierającej decyzję organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek jest niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu ponieważ skarżący nie uchybił terminowi do wniesienia skargi. Stosownie do art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z cytowanego przepisu wynika, że przywrócenie terminu staje się aktualne jeśli strona uchybiła terminowi. W przeciwnym przypadku wniosek o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny w rozumieniu art. 88 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt II FZ 428/10 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie można uznać, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. została skutecznie doręczona w rozumieniu art. 150 O.p. Stosownie do przywołanego przepisu (według stanu prawnego obowiązującego w dacie doręczania przesyłki) W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2). Przywołane przepisy wskazują, że doręczenie jest czynnością wysoce sformalizowaną, która z racji swego znaczenia dla strony, winna być dokonana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie uregulowaniami, czego konsekwencją jest to, że za wszelkie popełnione w tym zakresie błędy odpowiada organ podatkowy i to bez względu na to, czy czynność tą realizował samodzielnie czy też zlecał jej wykonanie innym prawem uprawnionym podmiotom. W konsekwencji wszelkie błędy popełnione w tym zakresie skutkują bezskutecznością omawianej tu czynności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt I FSK 1134/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie doręczenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nie było prawidłowe, o czym świadczy przede wszystkim treść adnotacji na przesyłce. Wynika z nich, że w dniu 19 października 2012 r. doręczyciel nie zastał adresata i pozostawił zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej (awizo), w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z adnotacji umieszczonych na kopercie i druku potwierdzenia odbioru, nie wynika natomiast, czy i w jakiej dacie awizowano przesyłkę po raz drugi. Na kopercie znajduje się wprawdzie stempel: "awizowano powtórnie", ale jednoznaczne odczytanie daty jest niemożliwe. Ponadto fakt powtórnego awizowania nie jest opatrzony podpisem doręczyciela. Wątpliwości co do pozostawienia drugiego zawiadomienia (awiza) potwierdzają wyjaśnienia Poczty Polskiej, Biuro Zarządzania Ryzykiem i Zgodnością (pismo z 11 czerwca 2013 r.), w którym stwierdza się że trudno w sposób jednoznaczny określić, w którym dniu nastąpiła próba powtórnego doręczenia przesyłki i powtórnej awizacji. Jedynie na podstawie oświadczenia listonosza można przyjąć, że druga awizacja miała miejsce w dniu 29 października 2012 r. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że wyjaśnienia listonosza udzielone po kilku miesiącach od momentu doręczenia przesyłki, nie usuwają wątpliwości, co do faktu i daty ponownego doręczenia. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu nie można uznać, że nastąpiło doręczenie zastępcze w trybie art. 150 § 2 O.p. Wobec powyższego Sąd przyjął, że doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 5 lutego 2013 r., tj. w dniu w którym skarżący uzyskał odpis zaskarżonej decyzji. W konsekwencji należało przyjąć, że trzydziesty dzień terminu do wniesienia skargi upływał w dniu 7 marca 2013 r., tj. w dniu, w którym skarżący nadał skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę trafnie spostrzegł, że w dniu 2 listopada 2012 r., tj. w dniu w którym skarżący odebrał na placówce pocztowej pismo organu odwoławczego z dnia [...] r., owa placówka przechowywała zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu nie można jednak na tej podstawie wywodzić, że skarżący mógł odebrać obie przesyłki. Byłoby to możliwe gdyby skarżący otrzymał i przedstawił awiza dotyczące obu przesyłek. Skoro jednak okoliczność ponownej awizacji przesyłki zawierającej decyzję, jest wątpliwa, to nie można zarzucić skarżącemu, że świadomie nie odebrał przesyłki. Zgodzić się natomiast należy z organem podatkowym, iż twierdzenie skarżącego jakoby nie otrzymał odpowiedzi na pismo z dnia 22 października 2012 r., stoi w całkowitej sprzeczności z zawartością akt sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia [...] r. Z potwierdzenia odbioru tej przesyłki wynika jednoznacznie, że skarżący otrzymał odpowiedź w dniu 2 listopada 2012 r. Z treści tego pisma wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej poinformował skarżącego, że zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] r. W tej sytuacji Sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, iż powziął wiedzę o wydaniu decyzji dopiero po otrzymaniu tytułu wykonawczego, tj. pod koniec stycznia 2013 r. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na kwestię zasadniczą dla niniejszej sprawy, tj. doręczenie zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 88 P.p.s.a. postanowił odrzucić wniosek. AK.